hoewel dit ook wel een compilatie wordt genoemd, is het feitelijk het derde live album van de inmiddels 80-jarige ervaren oude rot Chris Smither. een album met niet eerder uitgebrachte live opnames uit de periode 1993-2003 ofwel "session outtakes". geen enkel nummer doubleert met die van zijn vorige 2 live albums, hoewel het nummer "Hold On 1" van zijn 2e live album "Live As I'll Ever Be" (2000) hier nu als "Hold On II" verschijnt.

een fraaie collectie eigen liedjes die eerder op zijn studio albums verschenen met het van hem bekende geweldige "fingerpicking" gitaarspel, gezongen met de doorleefde, ietwat hese stem van Chris Smither.

Favoriete tracks "Train Home", "Time to Spend", "Time to Go Home" en "So Long" maar zo zal ieder zijn eigen favorieten hebben. over de hele linie net iets minder dan zijn 1e live album "Another Way to Find You" (1991) dat live in de studio werd opgenomen.

dit album werd destijds speciaal voor zijn fans uitgebracht en was aanvankelijk alleen verkrijgbaar via zijn website, maar blijkt op zijn website nog wel te koop te zijn.

de sympathieke Chris Smither die al ruim 50 jaar met optredens over de hele wereld aan de weg timmert om van zijn muziek te kunnen leven, bedankt hiervoor in de liner notes (2011) als volgt:

"Over the years I have had the good fortune to play some very fine music rooms all over the world. If not for them I would not have a job. Special thanks especially to the Old Town School of Music, The Barns at Wolf Trap, The Tractor, The Lobby, McCabe's, The Ark and The Freight and Salvage. These are just a few of the places that have made the 40+ years possible. Thank you"

zijn geweldige live album "Another Way to Find You" (1991) niet meegerekend, is dit pas het vijfde reguliere solo album van de aimabele blues/folk muzikant Chris Smither, dat geproduceerd werd door zijn muzikale boezemvriend wijlen Stephen Bruton, die een aantal verdienstelijke solo albums op zijn naam heeft staan.

Chris Smither was een lange periode (1972-1982) niet of nauwelijks actief in de muziek, waarover hij in zijn biografie het volgende zegt "I was basically drunk for 12 years and somehow I managed to climb out of it; I don't know why".

7 sterke eigen nummers op dit album plus 2 covers, waarbij de cover van "What Was It You Wanted" (Bob Dylan) beter geslaagd is dan de Jesse Winchester cover "Talk Memphis", sowieso niet 1 van de beste JW nummers plus de traditional "Jailhouse Blues", een prima versie met alleen Chris Smither op "fingerpicking" gitaar en zang.

de instrumentatie is sober, met een bescheiden spelende ritmesectie, een piano en op meerdere nummers prachtige accenten van de excellente harmonica muzikant Mickey Raphael.

zoals gezegd sterk songmateriaal van Chris Smither zelf met nummers als de titeltrack, "Deed I Do", het heerlijke "Can't Shake These Blues" en de ballad "I Am the Ride".

"Up on the Lowdown" rangschik ik persoonlijk tot 1 van zijn beste reguliere albums.

Recorded at The Hit Shack, Austin, Texas

Chris Smither: vocals, guitar
Mickey Raphael: harmonica
Chris Maresh: acoustic bass, bass
Riley Osbourne: harmonica, keyboards
Brannen Temple: drums, percussion
Stephen Bruton: guitars, rhythm guitars

dit negende solo album van Chris Smither werd wederom geproduceerd door wijlen gitarist/producer Stephen Bruton (R.I.P 09-05-2009), die ook de 2 voorgangers "Up On the Lowdown" en "Small Revelations" en o.a. albums van Jimmie Dale Gilmore, Alejandro Escovedo, Sue Foley en Hal Ketchum produceerde.

op dit album staan 7 "originals" van Chris Smither plus 3 covers "Steel Guitar" (Danny O'Keefe), "Don't Make Promises" (Tim Hardin), "Rattesnake Preacher" van de door hem bewonderde folkie Eric von Schmidt en de de traditional "Duncan & Brady".

wederom een sterk album met een fijne afwisseling van ballads en up-tempo nummers met een enkele keer verrassende accenten, zoals de saxofoon op "Hold On", "Don't Make Promises" met geweldig harmonicaspel van Mickey Raphael, bekend van zijn werk met Willie Nelson, of een fraaie accordeon van Joel Guzman op het aanstekelijke "cajun" nummer "Tell Me Why You Love Me".

van de ballads steekt zijn eigen "So Long" er boven uit. wellicht niet zijn beste album, maar toch zeker 4 sterren waard.

Album werd in December 1998 opgenomen in Austin, Texas

om hun samenwerking toe te lichten hierbij een citaat uit de liner notes:

" For many years, Stephen Bruton was on-the-road as guitarist in bands for Bonnie Raitt and Kris Kristofferson. Stephen first met Chris Smither in the early 70's when he was in Kristofferson's band and Chris was the opener. They've remained friends ever since"

het eerste live album van de bescheiden rasartiest Chris Smither, die opereert in het folk/blues genre. zijn inspiratiebronnen zijn o.a. Lightnin' Hopkins en Mississippi John Hurt. hij leverde met zijn cover van "Frankie & Albert" een fraaie bijdrage aan "Avalon Blues" (2001) een eerbetoon aan de muziek van MJH.

een fijne bloemlezing van zijn tot dan toe verschenen werk met liefst 18 nummers met 10 eigen liedjes van Chris Smither plus 8 covers, waaronder "Down in the Flood" (Dylan), "Statesboro Blues" (Willie McTell) en "Friend of the Devil" (Grateful Dead), waarvan zijn solo akoestische versies mij beter bevallen dan de bandversies van het studio album "Don't It Drag On" (1972). de overige covers zijn o.a. "Catfish" (Danny O'Keefe), "Shake Sugaree" (Elizabeth Cotton), "Have You Seen My Baby" (Randy Newman) en "Tulane" (Chuck Berry).

dat Chris Smither een prima songsmid is, bewijst hij met zijn eigen versies van zijn klassiekers "Love You Like a Man" en "I Feel the Same", die door Bonnie Raitt werden opgenomen en waar hij een levenslange vriendschap met haar aan overhield, waar zijn andere eigen liedjes als "Lonesome Georgia Brown", "Every Mother's Son" en "A Song for Susan" niet voor onder doen.

een "less is more" live album met Chris Smither op zang en gitaar. zoals onze zuiderburen zeggen "meer hoeft dat niet te zijn".

Album werd geproduceerd door John S. Nagy
Recorded live in the studio at Soundtrack Studios, Boston, Massachusetts (December 28-29, 1989)

deelcitaat uit de liner notes (C.S. 4/91)

"This project is probably as close as I'll ever come to an "official" embodiment of the naked truth. and not out of a highminded sense of what's "right" or "pure", but simply because it sounded like fun. Fill up a big recording studio with an audience and play straight sets for two nights. So I did, and here it is"

een pareltje dit eerbetoon aan Mississippi John Hurt dat hier op de MuMe site kennelijk door velen over het hoofd wordt gezien. zonde, want dit album staat vol met geweldige vertolkingen van 's mans werk. stuk voor stuk fraaie bijdragen van uiteenlopende artiesten. en ja, het slotnummer I'm Satisfied met John Hiatt (guitar & vocals) is wellicht het mooiste nummer, en naast de door heartofsoul genoemde bijdragen, behoren ook Angels Laid Him Away met Lucinda Williams, Beulah Land met Gillian Welch en Pay Day van de mij onbekende Bill Morrissey tot de vele hoogtepunten. zelfs de wat uitzinnig gezongen bijdrage Since I've Laid My Burden Down van Victoria Williams kan mij wel bekoren. Bill Morrissey staat hier overigens op de site met 8 albums, waaronder een cover plaat uit 1999 "Songs Of Mississippi John Hurt". dit album werd geproduceerd door Peter Case, die hier samen met Dave Alvin een prima vertolking neerzet van Monday Morning Blues. MJH schijnt bij leven een uiterst beminnelijke, bescheiden en sympathieke man te zijn geweest met "witty" (slim, grappig) humor. uit de liner notes: "So how do you tell someone who never knew John Hurt just what kind of person he was? Well, suppose you were a kid again and your friends in school told you that your grandfather was the coolest guy in all the world? That's how knowing John Hurt made you feel".

het vijfde solo album van de al lange tijd in Massachusetts residerende folk/blues muzikant Chris Smither met 7 zelf geschreven nummers plus 5 covers, waaronder een lekker rammelende versie van "Memphis in the Meantime (John Hiatt), een footstompin' blues versie van "Rock 'n' Roll Doctor" (Lowell George) en een ingetogen versie van "Magnolia" (J.J. Cale).

de beste cover is n.m.m. "Killing the Blues" (Rowland Salley) met fraaie viool accenten van David Batteau, dat ook gecoverd werd door John Prine op zijn album "Pink Cadillac" en Robert Plant & Alison Krauss op hun duo-album "Raising Sand". de 5e cover is de traditional "No More Cane on the Brazos" dat gekoppeld is aan zijn eigen "Mail Order Mystics", dat niet kan tippen aan de versies van o.a. Jimmy LaFave en John Stewart.

van zijn eigen nummers steken de titeltrack "Happier Blue" met wederom fraaie viool klanken, het up-tempo "Already Gone", de door pianospel gedragen ballad "Honeysuckle Dog" en het slotnummer "Time to Spend" met het onnavolgbare "fingerpicking" gitaarspel van Chris Smither er boven uit.

Chris Smither leverde met "Happier Blue" wederom gedegen vakwerk af, waarbij de bijdragen van Bob Gay op saxofoon wat mij betreft iets minder prominent hadden mogen zijn, maar dat is dan ook het enige minpuntje.

Album werd geproduceerd door John Nagy
Recorded at Soundtrack Studios, Boston, Massachusetts

het tweede album van de destijds 26 jarige singer/songwriter Chris Smither, een gemiddeld goede zanger maar bovenal een virtuoze "fingerpicking" gitarist, opererend in het folk/blues genre.

op dit album staan 7 prima "originals" van Chris Smither, plus 4 covers "Down in The Flood" (Bob Dylan), "No Expectations" (Jagger/Richards), het aanstekelijke "Friend of the Devil" (Dawson, Garcia, Hunter) van het Grateful Dead album "American Beauty" en het aloude "Statesboro Blues" (Blind Willie McTell) dat vooral bekend werd van het Allman Bros. Band album "Live at the Fillmore East".

een aantal nummers klinken als echte bandnummers. mijn voorkeur gaat naar zijn akoestische solo uitvoeringen van nummers als "I've Got Mine", "Another Way to Find You", het pareltje"Every Mother's Son" met fraai pedal steel spel van Ben Keith en het prachtige "I Feel the Same", dat een jaar later door Bonnie Raitt zou worden gecoverd op haar album "Takin' My Time".

slechts 1 mindere track, de doorsnee bluesrock van "Mail Order Mystics".

Chris Smither levert al bijna 55 jaar prima albums af en gaf tot voor kort gemiddeld 150 optredens per jaar, veelal in zijn eentje. bezocht afgelopen week een concert van de inmiddels 80-jarige man, die nog steeds de grote plas oversteekt om concerten in het kleinere Europese clubcircuit te geven. Respect!

Album werd geproduceerd door Michael Cuscuna
Recorded Nov 30, Dec 4, 1971 at Bearsville Sound Studios, Woodstock, New York

Chris Smither: acoustic guitar, vocals
John Bailey: electric & acoustic guitar, autoharp
Ben Keith: dobro & pedal steel
Eric Kaz: piano
Happy Traum: banjo
Stu Schulman: violin & fiddle
Rod Hicks: bass
Roy Markowitz: drums
Maria Muldaur, Bonnie Raitt, Kathy Rose: back up vocals

om het tijdsbeeld te schetsen, hierbij een deelcitaat uit de liner notes:

"Chris Smither was 26 when he recorded "Don't It Drag On". The record appeared the week after Thanksgiving 1971, three weeks beyond his 27th birthday. It was his second release on the Tomato sister label Poppy, following the 1970 debut album "I'm a Stranger Too!"

For those too young to remember the time, Richard Nixon was in the White House, U.S. troops were bogged down in the Big Muddy of Vietnam, the Beatles had gone bust, Dylan was back in Greenwich Village living above a bagel-burger place at Bleecker & MacDougal, and the Rolling Stones were ensconced in a chateaux in the South of France recording "Exile on Main Street".

na zijn eerste live album uit 1971 met een speelduur van nog geen half uur, verscheen 40 jaar later dit tweede live album, waarop we verwend worden met een speelduur van ruim een uur. waar "Randy Newman Live" met de man alleen op zang en piano slechts nummers bevatte van zijn tot dan toe verschenen 2 eerste albums, bevat "Live in London" een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre en wordt hij op een groot aantal nummers begeleid door de BBC Concert Orchestra.

voor wie het weten wil de 22 nummers verschenen eerder op de volgende studio albums:

2 Love Story, I Think It's Going to Rain Today van "Randy Newman" (1968)
1 Mama Told Me Not to Come van "12 Songs" (1970)
5 Sail Away, Simon Smith etc, Political Science, You Can Leave Your Hat on, God's song van Sail Away (1972)
3 Marie, Louisiana 1927, Rollin' van "Good Old Boys" (1974)
1 Short People van "Little Criminals" (1977)
1 It's Money That I Love van "Born Again" (1979)
1 Real Emotional Girl van "Trouble in Paradise" (1983)
4 Great Nations of Europe, The World Isn't Fair, I'm Dead, I Miss You van "Bad Love" (1999)
4 Losing You, Laugh and Be Happy, A Few Words etc, Feels Like Home van "Harps and Angels" (2008)

geen idee hoeveel repetities hieraan vooraf zijn gegaan, maar de nummers worden stuk voor stuk prachtig uitgevoerd. de uitvoeringen met orkest van o.a. "Louisiana 1927", "Rollin", "I Miss You" en "Sail Away" zijn wonderschoon en klinken nergens "over the top".

de ingetogen versies van "It's Money That I Love" en "Mama Told Me Not to Come" komen beter tot hun recht dan de meer rockende studio versies. grappige details zijn ook dat het publiek meezingt op "I'm Dead (But I Don't Know It) en dat een nummer als "God's Song" (That's Why I Love Mankind) dat hij aankondigt als "this is a song by which God will speak through me" in een kerk ten gehore wordt gebracht.

het is op dit album van begin tot eind genieten, waarbij de 3 intro's eenvoudig te skippen zijn en de applausjes kort worden gehouden. een "must hear" voor de liefhebber van zijn werk. het laat zich raden dat de dvd veel van hetzelfde is, met prachtige beelden van de kerk, het orkest en de man zelf.

A BBC/Nonesuch Records coproduction
Recorded live at LSO St. Luke's London, June 22, 2008

"The first, and perhaps the best, of modern pop's great storytellers. He may well be the greatest contemporary American songwriter" (The Observer (UK)

"An invigorating celebration of the joys of great songwriting" (The Daily Telegraph)

we moesten er als fans lang op wachten, maar eens met bikkel2 dat dit zijn beste album werd sinds het 22 jaar eerder verschenen "Little Criminals" (1977).

er is hierboven al genoeg gezegd over de van Randy Newman bekende observaties en scherpe, spitsvondige teksten dus beperk ik me tot de muziek. deze 12 liedjes zijn wederom een staalkaart van 's mans compositorische kwaliteiten.

mijn waardering voor die liedjes is als volgt:
5 sterren "Everytime It Rains" en "I Miss You"
4,5 sterren "My Country", "Going Home"
4 sterren "Shame", "The Great Nations of Europe", "Better Off Dead", "I Want Everyone to Like Me"
3,5 ster "The One You Love", "The World Isn't Fair", "Big Hat, No Cattle"
3 sterren "I'm Dead (But I Don't Know It)"

de sobere klein gehouden ballads met prachtige melodielijnen scoren het hoogst, maar ook het soulvolle koortje op "Shame" of de country klanken van "Big Hat, No Cattle" met een heerlijke pedal steel partij van Greg Leisz bekoren. het feit dat er op dit album verder geen bombastische uitbarstingen of al te overdadige orkestraties te horen zijn bevalt prima. vertrouwde Randy Newman kwaliteit, waarbij de muziek nergens "over the top" klinkt.

opgegroeid in de seventies zal ik bevooroordeeld zijn door de kwaliteit van zijn albums uit die periode, maar deze "Bad Love" komt dicht in de buurt. beter en evenwichtiger dan de opvolger "Harps and Angels" die pas 9 jaar later zou verschijnen.

jammer overigens dat users als bertus99 en Zachary Glass van wie ik de bijdragen altijd graag las, zo ook bij dit album, niet meer actief zijn op dit fijne forum.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom en Tchad Blake
Recorded at Sunset Sound Factory, Hollywood, California
All songs written by Randy Newman

gisteravond in de buurt van Breda een concert bijgewoond van de inmiddels 80-jarige Chris Smither. de man groeide op in New Orleans, werd vooral beïnvloed door bluesmannen als Lightnin' Hopkins en Mississippi John Hurt en is al vanaf 1960 actief in de muziek. Bonnie Raitt nam verschillende nummers van hem op, waaronder "Love Me Like a Man" op haar album "Give It Up" (1972) en "I Feel the Same" op het album "Takin' My Time" (1973).

had de man jaren geleden in zaal Vredenburg/Utrecht zien optreden, waarbij hij er een stuk vitaler uitzag. gisteren trad hij op voor een uitverkocht zaaltje van 120 man en oogde een stuk breekbaarder. ook zat er wat extra sleet op zijn ietwat hese, weerbarstige stem, maar zijn "fingerpicking" gitaarspel was als vanouds. van dit laatste album speelde hij o.a. "All About the Bones", het prachtige "Still Believe in You", "Down in Thibodeaux", "In the Bardo" en de fraaie cover van het Tom Petty nummer "Time to Move On".

publiek en artiest droegen elkaar tijdens dit akoestische intieme concert, waarbij je een speld kon horen vallen ofwel het respect vanuit het publiek dat van heinde en verre was gekomen was voelbaar. groot respect voor Chris Smither, die terloops opmerkte "thanks for welcoming me, I feel like a refugee of my own country".

Chris Smither maakt al vele jaren prima, weliswaar redelijk inwisselbare albums, die zelden of nooit teleur stellen. als ik het goed heb treedt hij deze week nog 2 keer in Nederland op, 27/3 in Maassluis en 28/3 in Den Haag dus grijp je kans. vermoed dat hij hierna niet vaak meer Europa zal aandoen.

blijf dit een "lastig" album vinden. over de sterke, spitsvondige teksten is hierboven al genoeg gezegd, dus beperk ik me tot de muziek en de kwaliteit van de composities die mij wat tegenvallen, met name die van "A Piece of the Pie" dat iets weg heeft van een musical liedje, het vervelende, dreinende "Korean Parents" en "Potholes" waarop een goede melodie ontbreekt.

"Laugh and Be Happy" dat eerder in een demo versie op de box-set "Guilty" (1998) verscheen, het titelnummer "Harps & Angels" en "Easy Street" ervaar ik niet als bovengemiddeld goede liedjes, iets wat ik wel ervaar bij de ballads "Losing You", de ragtime klanken van "Only a Girl" en "Feels Like Home" waarmee hij een klassieker aan zijn oeuvre toevoegt. dit nummer verscheen eerder op zijn album "Faust" (1995) met zang van Bonnie Raitt. persoonlijk prefereer ik de cover van Linda Ronstadt op haar gelijknamige album "Feels Like Home" (1995).

ook "A Few Words in Defense of Our Country" is een hoogtepunt, een ouderwets sterke song met Randy Newman op zijn best. de tekst daarvan is actueler dan ooit met regels als "now the leaders we have, while they're the worst that we've had, are hardly the worst, this poor world has seen", waar je vandaag de dag zo je wil vraagtekens bij kunt plaatsen.

was bij uitkomen van dit album een stuk enthousiaster, maar deze "Harps and Angels" beland vele jaren later zelden in de speler. waar de man ooit op zijn 70's albums grossierde in de ene na de andere prachtmelodie, is dat op dit album helaas niet het geval.

Album werd geproduceerd door MItchell Froom
All songs written and arranged by Randy Newman
Orchestra arranged and conducted by Randy Newman

stem geplaatst

een lichte tegenvaller na het ijzersterke seventies trio "Sail Away", "Good Old Boys" en "Little Criminals".
Randy Newman had zelf hoge verwachtingen van de verkoop van dit album, maar de verkoopcijfers bleken flink tegen te vallen.

een album uit 1979 waarop de synthesizers en drumpartijen uit de eighties hun intrede doen en die met name op nummers als "It's Money That I Love", "Spies" en "Pants het geluidsbeeld bepalen. een sound waar de ELO pastiche "The Story of a Rock n' Roll Band" op aansluit. razendknap uitgevoerd, maar geen nummer wat je op repeat wil zetten.

dat is wel het geval bij de qua instrumentatie meer ingehouden tracks als het satirische "Mr. Sheep" dat tekstueel doet denken aan Mister Pleasant van The Kinks (Ray Davies is net als Randy Newman een geweldige observator), "Ghosts" met de man alleen op zang en piano, het hilarische "The Girls in My Life" en het miniatuur pareltje "William Brown", waar de synthesizerklanken bescheiden worden gehouden. een enorm contrast met de overdadige synths en disco drums op afsluiter "Pants".

het tragikomische "Half a Man" is een fraai iets meer up-tempo nummer op dit n.m.m. minder consistente album dan de 3 eerder genoemde voorgangers. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. toch maar 4, omdat er uiteindelijk qua muziek en tekst voldoende valt te genieten.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Buzzy Feiten/Waddy Wachtel (guitar), Andy Newmark (drums), Willie Weeks (bass), Lenny Castro (percussion) en Michael Boddicker (synthesizer).

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
All songs written & arranged by Randy Newman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood, California

deel de gemengde gevoelens hierboven. los van de zware overproductie van een aantal nummers ben ik geen fan van Jeff Lynne en Toto (no offense aan de fans) die technisch perfecte "klinische" muziek maken, waar naar mijn mening weinig tot geen ziel in zit. krijg hierdoor bij de meeste nummers waar zij bij betrokken zijn geen "Randy Newman" beleving, maar dat geldt even zo goed voor de bijdragen van Mark Knopfler.

op dit achtste studio album staan een aantal nummers die ik in de regel skip, zoals het drammerige, dreinende "Four Eyes", de weliswaar grappig bedoelde rap van "Masterman and Baby J" en het door synthesizers overstuurd klinkende "Red Bandana". ook de radiovriendelijke hitsingle "It's Money That Matters" wil niet beklijven. 4 te skippen nummers ben je niet gewend bij een songwriter van het kaliber Randy Newman. de pop/rock van "Falling in Love" (productie Jeff Lynne) met wijlen Tom Petty op gitaar en backing vocals is niet onaardig, maar zou je feitelijk graag in een kleinere productie willen horen.

daar staan wellicht 3 van de mooiste ballads die de man ooit schreef tegenover, de prachtige melodieen van "Bad News from Home", "Follow the Flag" en "I Want You to Hurt Like I Do", waarop de muziek klein wordt gehouden. "Roll with the Punches" valt ook in die categorie.

ook de iets meer up-tempo nummers "Dixie Flyer", "New Orleans Wins the War" en "Something Special" zorgen nog voor een enigszins goede balans op dit onevenwichtige album.

geen idee waarom er voor 4 verschillende producers werd gekozen (Mark Knopfler, James Newton Howard & Tommy Lipuma en Jeff Lynne), maar het komt de muziek van RN op "Land of Dreams" niet ten goede en een album met zoveel ondermaatse liedjes zijn we niet gewend van deze geweldige songsmid.

1 van de vele live albums van het Ierse folkicoon Christy Moore, opgenomen in 1994 in The Point Theatre, Dublin, een zaal met een capaciteit van 8000 man, waar hij 12 avonden in zijn eentje concerten verzorgde en waarvan dit album een weergave is. de charismatische Christy Moore is live een ras performer en heeft wat te vertellen met deze 14 liedjes.

liefst 5 eigen nummers (1,4,8,12 en 13), 2 traditionals "Black is the Colour" en "Cliffs of Dooneen", plus 2 covers van de onvolprezen Ierse songwriter Jimmy McCarthy, bekend van de vele songs die Mary Black van hem opnam "Missing You" en het geweldige "Ride On", 1 cover "Natives" van de Ierse singer/songwriter Paul Doran, 1 cover "Go, Move, Shift" van de Engelse folkzanger/songwriter Ewan McColl, het aloude "Nancy Spain" (Barney Rush), "Casey" (Martin Egan) en een verrassende cover van "Fairytale of New York" (Shane McGowan/Jem Finer).

los van enkele activistische teksten zoals in "The Knock Song" ontbreekt die typische (h)eerlijke Ierse humor niet. persoonlijk hoor ik hem het liefst in ballads als "Ride On", "Missing You" en "Nancy Spain" of zijn uitvoeringen van de (2) traditionele liedjes.

ondanks dat The Point Theatre een grote locatie is, weet Christy Moore op dit album een intieme sfeer op te roepen. mocht dit zelf ook een keer ervaren tijdens een concert van hem in zaal Ancienne Belgique in Brussel, waar hij samen met zijn al 30 jaar trouwe kompaan Declan Sinnott de zaal plat speelde. ervaar het wel als een gemis dat deze geweldige gitarist niet op dit "Live at the Point" te horen is. zijn bijdragen geven net dat beetje extra kleur. vandaar 4 sterren.

Christy Moore: vocals, guitar, bodhran

een album met "old time music" en "sweet, happy songs" uit vergane tijden van het Amerika uit de 1e helft van de vorige eeuw. veel bekende liedjes uit die periode als "Would You Like to Swing on a Star", "Put On a Happy Face" en "Mocking Bird Hill" en een enkel eigentijds liedje van Dolly Parton, het onverwoestbare "Coat of Many Colors", waarop haar dochter Jennie May Muldaur de lead vocal voor haar rekening neemt.

citaat uit de liner notes:

"Thirteen golden hit ballads, lullabies and comic songs joyfully produced to entertain and inspire children, families and the young at heart"

perfect gearrangeerde liedjes, geweldig gezongen door Maria Muldaur en naar mijn mening ook geschikt voor volwassenen. een fraai "feel good" album voor in de kleine uurtjes of voor de zondagochtend.
op een aantal nummers zingt een kinderkoor "Little People's Chorus" mee.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur & Leib Ostrow
Recorded at the Dave Wellhausen Studio, San Francisco, Dr. D. Productions, Oakland & Studio D, Sausalito

The Swing on a Star Band:

David Grisman: mandolin & tenor banjo
Jim Rothermel: clarinet, saxophone, whistle, harmonica)
Steve Tamborski: slide guitar
Rick Montgomery: guitar
John Burr: acoustic piano & keyboards
Rowland Salley: bass
George Marsh: drums

een prima solo debuut album van zangeres Maria Muldaur. zij is zelf geen songwriter, maar een prima vertolker van anderman's liedjes. een heel divers album met country, blues, jazz, folk en zelfs jugband muziek, een stijl waarin zij eerder actief was met de Jim Kweskin Jug Band.

hoogtepunten zijn de country/blues opener "Any Old Time" (Jimmie Rodgers), de jazz/pop van de hitsingle "Midnight at the Oasis", de country getinte prachtversie van het meerstemmig gezongen Dolly Parton nummer "My Tennessee Mountain Home" en het aanstekelijke "The Work Song", een nummer van wijlen Kate McGarrigle.

de "old time music" klanken van een nummer als "Don't You Make You High" (van jazz musici Lou & Danny Barker en J.M. Williams) met een fraaie blazerssectie worden afgewisseld met songs van "eigentijdse" songwriters als de obscure Ron Davies, de ballad "Long Hard Climb", de tweede single van dit album "Three Dollar Bill" een nummer van Mac Rebennack (Dr. John), plus o.a. 2 songs van van songwriter/zangeres Wendy Waldman, het up tempo "Vaudeville Man" en de afsluitende ballad "Mad Mad Me".

Maria Muldaur heeft een geweldig stembereik. haar stem moet je liggen, minder zoetgevooisd dan bij voorbeeld Dolly Parton of Linda Ronstadt.

een keur aan sessiemuzikanten speelden mee op dit debuut, o.a. Ry Cooder, Andrew Gold en Clarence White (acoustic guitar), David Lindley (Hawaiian guitar), Bill Keith (banjo, steel guitar), Spooner Oldham/Mac Rebennack (piano), Chris Ethridge/Freebo/Klaus Voormann (bass) en Jim Gordon/Jim Keltner op drums.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker, bekend van zijn producties met Ry Cooder en Randy Newman en Joe Boyd, uitgezonderd het nummer "Mad Mad Me" met een productie van David Nichtern, die de hit "Midnight at the Oasis" schreef, tot op heden 1 van haar weinige hits.

Recorded at Warner Bros. Studios, North Hollywood, California

heb dit nieuwe album van Will Oldham al weer een tijdje in huis en vaak beluisterd. was in 1e instantie zeer aangenaam verrast, maar vele weken later begint die toch wat aan glans te verliezen.

mijn waardering voor de nummers is als volgt:

"Turned to Dust", "Boise, Idaho" en "Is My Living in Vain" 5 sterren
"London May", "The Water's Fine", "Downstream", "One of These Days" en "Our Home" 4 sterren
"Tonight with the Dogs", "Sometimes It's Hard to Breathe", "New Water", "Guns Are for Cowards" 3 sterren

fijne afwisseling van ingetogen en meer up-tempo liedjes, een aantal prachtige melodieen, teksten met diepgang, harmonieuze samenzang, muzikaal prachtig omlijst met uitstekende sessiemuzikanten als o.a. Russ Pahl (electric & steel guitar), Pat McLaughlin (mandolin), Stuart Duncan (fiddle) en oudgediende Tim O'Brien (mandolin).

ken lang niet alle muziek van Will Oldham, maar de luchtige, sfeervolle country/folk/blue grass klanken van dit album doen mij eerder denken aan een eveneens toegankelijk album als "Ease Down the Road" dan een meer donker en zwaar album als "I See a Darkness" en dat bevalt prima.

de opmerking van erwinz dat de muziek op "The Purple Bird" onder de noemer van wat traditionelere Amerikaanse countrymuziek valt kan ik wel plaatsen, maar de eigenzinnige Will Oldham en producer David Ferguson drukken n.m.m. toch wel hun eigen stempel op de muziek. luister bij voorbeeld naar de trombone partij van Roy Agee op "New Water". dapper overigens dat de Amerikaan Will Oldham een duidelijk anti-wapen statement durft te maken met "Guns Are for Cowards".

Recorded at the Cowboy Arms Hotel & Recording Spa, Nashville, Tennessee

jeugdsentiment. de band "Skids" werd in 1977 in Dunfermline, Schotland geformeerd door Stuart Adamson (gitaar), Richard Jobson (zang), William Simpson (bass) en Thomas Kellichan (drums).

op deze verzamelaar staan de volgende nummers:

1 t/m 7 van het album "Scared to Dance" (1979)
8 t/m 11 van "Days In Europa" (1979)
12 t/m 16 van "The Absolute Game" (1980)
17 en 18 van "Joy" (1981)

na "The Absolute Game" verliet meestergitarist Stuart Adamson de band, hoewel hij nog op 1 nummer "Iona" van het vierde album "Joy" meespeelde. de Skids hielden in 1981 op te bestaan en Richard Jobson formeerde samen met bassist Russell Webb de band "The Armoury Show", die slechts 1 album "Waiting For the Floods" (1985) uitbrachten. woonde ooit in 1983 of 84 een live optreden bij van de band in zaal Hal 4 in Rotterdam, met gitarist wijlen John McGeoch in de gelederen, die eerder in 1977 samen met zanger Howard Devoto de band Magazine formeerde. een prima optreden, waarbij Richard Jobson live een ras performer bleek te zijn. het verhaal rond Stuart Adamson is bekend, hij formeerde het onvolprezen Big Country en ontnam zichzelf in 2001 van het leven. de man werd slechts 43 jaar oud.

punk rock of new wave? tja, voor mij is het muziek van de Skids met het zeer herkenbare gitaarspel van Stuart Adamson die meestal de muziek schreef en de eveneens herkenbare, krachtige zang van Richard Jobson, die verantwoordelijk was voor de meeste teksten. de band had met hen 2 grote troeven in handen.

dynamisch, energiek, ruig, meeslepend, vuig etc. speel de eerste 4 nummers "Into the Valley", "Charles", "The Saints Are Coming" en "Scared to Dance" af, waarbij de passie en energie uit de speakers spat en je weet voldoende.

vroeger hun eerste 3 albums grijs gedraaid, echter met het verstrijken van de jaren zet ik deze muziek zelden meer op. vanwege de "good old times" 4 sterren.

overigens staan op de eerder verschenen verzamelaar "Dunfermline" (1987) exact dezelfde 18 nummers. de Skids werd een aantal keren in wisselende formaties opnieuw geformeerd en de band blijkt nog steeds op te treden.

een soort van huiskamerconcert met alleen Randy Newman op piano en zang. niet verwonderlijk, want dit album werd in 1970 in een intieme setting opgenomen in The Bitter End, een nachtclub annex coffeehouse in Greenwich Village, New York City, waar tevens gelegenheid werd geboden voor optredens.

14 Randy Newman "originals", waarvan:

5 nummers van zijn gelijknamige debuut uit 1968, So Long Dad, Living Without You, I Think It's Going to Rain Today, Cowboy en Davy the Fat Boy
4 nummers van "12 Songs" (1970) Mama Told Me Not to Come, Lover's Prayer, Yellow Man en Old Kentucky Home
2 nummers van "Sail Away" het in 1972 verschenen album, Last Night I Had a Dream en Lonely at the Top

veel doublures dus met kale versies van zijn eerder verschenen nummers.

het sentimentele met een prachtige melodie voorziene "I'll Be Home" dat eerder door Harry Nilsson werd opgenomen, verscheen later in een studio versie op het album "Little Criminals" (1977). de overige 2 nummers werden niet eerder uitgebracht, het grappige "Tickle Me" en "Maybe I'm Doing It Wrong".

inderdaad groots in zijn eenvoud, maar toch mis je af en toe iemand als Ry Cooder op slide gitaar die op de studio versie van bij voorbeeld Old Kentucky Home zo'n nummer wat extra glans gaf. bijzonder dat pas 30 jaar later een tweede live album "Live in London" (2011) zou verschijnen, opgenomen in een Londense kerk met merendeels nummers met orkest maar ook solo uitvoeringen. een album dat ik vanwege de iets grotere variatie hoger aansla dan deze, maar dat is persoonlijk.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman

geen pop op dit album, maar merendeels jazz met pop en blues invloeden en vleugjes ragtime en vaudeville.

een ijzersterke songselectie, geweldig gezongen door Maria Muldaur, met een heerlijke laid-back begeleiding van o.a. Mac Rebennack ofwel Dr. John (the king of New Orleans keyboards), en jazz grootheden als Seldon Powell (sax) bekend van zijn werk met Fats Waller, pianist Kenny Barron en bassist Michael Moore.

of het nu "Adam and Eve Had the Blues" een nummer van blues zangeres Sippie Wallace, "Cooking Breakfast for the One I Love" van de Tin Pan Alley (1930/40) songwriters Henry Tobias & Billy Rose, "Gee Baby Ain't I Good to You" (Andy Razaf/Don Redman) een nummer dat bekendheid kreeg door de versie van Nat King Cole of "Loverman" betreft, waar Billie Holiday in 1942 een "smash" hit mee scoorde, alle nummers passen perfect in de fraaie, relaxte flow van dit album. ook "Blues for Hoagy" een nummer van funk grootheid George Clinton sluit hier naadloos op aan.

het album werd geproduceerd door gitarist/songwriter David Nichtern, die de mega hit "Midnight at the Oasis" schreef van haar solo debuut album "Maria Muldaur" (1974). de re-issue van "Sweet and Slow" op cd (Stony Plain Records, 1993) klinkt overigens geweldig. de oorspronkelijke opnames vonden in december 1982 plaats in de Skyline Studios, New York City.

een smaakvol album met prachtige arrangementen, dat mij ook geschikt lijkt voor degenen die geen uitgesproken jazz liefhebbers zijn.

de muzikanten op tracks 1 t/m 6:
Mack Rebennack: piano
Jon Sholle: guitar
Michael Moore: bass
Richard Crooks: drums
Walter Booker, Gary Bristol: bass
Bob Gurland: voice trumpet (track 6)

tracks 7 t/m 10:
Kenny Barron: piano
Seldon Powell: tenor sax, soprano sax)
Michael Moore: bass
Ben Riley: drums

inderdaad duisterder, soberder en niet zozeer tekstueel maar muzikaal wat minder luchtig dan albums als "Good Old Boys" of "Little Criminals" die wat meer pop invloeden in zich hebben, hoewel een radiovriendelijk nummer als "Mama Told Me Not to Come" dat wel in zich heeft.

een echt singer/songwriter album met blues, rock en lichte country invloeden. "Let's Burn Down the Cornfield" met een heerlijke slide gitaar partij van Ry Cooder en het bedrieglijk vrolijke "Old Kentucky Home" zijn feitelijk observaties en aanklachten tegen racisme, die niet altijd begrepen werden. iets wat eveneens geldt voor "Underneath the Harlem Moon" (Mack Gordon/Harry Revel) het enige niet door Randy Newman geschreven nummer. zo ook de dubbele bodem van het ironische "Yellow Man" 1 van de prijsnummers op dit album, samen met de prachtmelodie van het hilarische "Lover's Prayer".

het lieflijke, sentimenteel klinkende "Suzanne" gaat eigenlijk over stalking, zoals ook het komisch/tragische "Lucinda" die op het strand bleef liggen terwijl "we've got to run away, that big white truck is closin' in, and we'll get wounded if we stay, now Lucinda lies buried 'neath the California sand, put under by the beach-cleaning man" de nodige satire bevat.

vanwege iets mindere tracks als "Have You Seen My Baby" (de enige single van dit album), "Rosemary" en "If You Need Oil" volsta ik met 4,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker
(except track 2 co-produced Jack Nitzsche)

Randy Newman: vocals, piano
Ry Cooder, Clarence White, Ron Elliott: guitars
Al McKibbon, Lyle Ritz: bass
Jim Gordon, Gene Parsons: drums
Roy Harte, Milt Holland: percussion

de zo te zien niet meer actieve user heartofsoul heeft het hierboven al eerder goed verwoord, want dit derde album van Maria Muldaur is wederom een prachtalbum. haar bloeiperiode lag inderdaad
in de 70's, waarbij zij qua zangstem op de top van haar kunnen was.

de prachtige opener "Sweet Harmony" (Smokey Robinson) zet meteen de toon en doet wat het belooft "Deliver Me Sweet Harmony", gevolgd door de waltz van "Sad Eyes" (Neil Sedaka/Phil Cody) en een prachtversie van Kate McGarrigle's "Lying Song" met o.a. de tuba klanken van Howard Johnson.

jazzy/ragtime klanken op "Rockin' Chair" en "We Just Could't Say Goodbye", American standard songs van Hoagy Carmichael respectievelijk Harry Woods, beide waren verbonden aan Tin Pan Alley, een gezelschap van muziekuitgevers en songwriters gevestigd in New York, die met name in 1930/1940 de populaire muziek in Noord-Amerika domineerde.

"I Can't Stand It" is een up-tempo blues/jazz nummer met een heerlijke blazerssectie, het aanstekelijke "Jon the Generator" een nummer van folk en bluegrass muzikant/songwriter John Herald en de gospel "As an Eagle Stirreth in Her Nest" een nummer van Reverend W.H. Brewster.

de fraaie ballads "Back by Fall" en "Wild Bird" beide van de hand van singer/songwriter Wendy Waldman zijn
fijne rustpunten.

ondanks de vele genres die voorbij komen klinkt dit album als een coherent geheel en heeft het een hoog "feel good" gehalte. overigens heeft de muziek op "Sweet Harmony" met country-rock niks van doen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Willie Weeks (bass), Russ Kunkel/Gary Mallaber (drums), Amos Garrett/Waddy Wachtel (guitar), Michael Finnigan/Bill Payne (piano), en de jazz muzikanten Plas Johnson (tenor saxophone) en Benny Powell (trombone). op "Sad Eyes" is het herkenbare elektrische en slide gitaar spel van wijlen J.J. Cale te horen.

Maria Muldaur maakte eind jaren 60/begin jaren 70 eveneens 2 verdienstelijke duo albums met de blues/folk muzikant Geoff Muldaur, destijds haar echtgenoot. hun dochter Jenni Muldaur maakte een aantal solo albums en 2 duo albums met Teddy Thompson, t.w. de EP "Teddy & Jenni Do Porter (Wagoner) & Dolly (Parton) (2021) en "Sing the Great Country Duets" (2023).

de Japanse re-issue uit 2010 op cd (Warner Bros) klinkt geweldig.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Joe Boyd
Recorded at Warner Bros. Studio, North Hollywood, California

een lichte tegenvaller dit album, waarop Delbert McClinton zijn gebruikelijke cocktail van blues, r&b, country, soul en rock n' roll serveert. iets minder blues en rock dan op een aantal van zijn andere albums.
de songs werden deels door DM zelf geschreven maar merendeels zijn deze co-written, voornamelijk met Gary Nicholson en Kevin McKendree.

stevige r&b op de opener "Mama's Little Baby", het zwakke "When She Cries at Night" en "Cherry Street", funky op "Do It" , juke joint blues op "I Need to Know" en dan weer swing jazz op "People Just Love to Talk".

deze worden afgewisseld met fraaie love ballads als "Can't Nobody Say I Didn't Try" met een country feel, het eveneens meer ingetogen "Never Saw It Comin" en een 2-tal als bar room klinkende piano ballads "She's Not There Anymore" en "Out of My Mind". jammer dat een andere ballad "Until Then" een behoorlijke mispeer is.

geen slecht album want die maakt de man bij mijn weten niet, maar als luisteraar mis je toch wel de magie van een album als "Live from Austin" (1989), waar de energie van af bruist. Delbert McClinton is als live performer op zijn best.

Album werd geproduceerd door Don Was (except track 2)
Recorded at East Iris Studios, Nashville & Henson Studios, Los Angeles

inderdaad messcherpe observaties op dit vierde studio album van Randy Newman met de van hem bekende ironische, onderkoelde "witty" (slim, geestig) humor, vervat in 11 prachtige eigen liedjes, uitgezonderd "Every Man a King" een campagne liedje van Huey P. Long, die van 1928 t/m 1932 gouverneur was van de staat Louisiana.

het werd zijn tot dan toe in de U.S.A. grootste commerciële succes. "Guilty" dat eerder in 1973 gecoverd werd door Bonnie Raitt op haar album "Takin' My Time" en "Lousiana 1927" verschenen in de States als single zonder een hitnotering te halen. bijzonder overigens dat dit album in Nederland dermate goed verkocht, dat het een gouden status behaalde.

los van de maatschappelijk en politiek geëngageerde teksten op nummers als "Rednecks" en "Mr. President", staan er prachtige klein gehouden miniatuurtjes op als "Marie", "A Wedding in Cherokee Country" of "Rollin" (over drankproblematiek) met diepgaande, ontroerende teksten.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Jim Keltner en Andy Newmark (drums), Milt Holland (percussion), John Platania en Ry Cooder (electric guitar), Al Perkins (pedal steel) en Red Callender en Willie Weeks (bass).

samen met de briljante voorganger "Sail Away" en de opvolger van dit album "Little Criminals" vormt dit album een gouden trio uit zijn beste seventies periode. als songwriter hoort Randy Newman mijns inziens thuis in het illustere rijtje van mensen als o.a. Leonard Cohen, Bob Dylan, Paul Simon en Neil Young.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Studios, North Hollywood, California

de tekst van "Mr. President" lijkt mij 50 jaar later nog steeds actueel:

"We've taken all you've givin
But it's gettin' hard to make a livin'
Mr. President have pity on the working man

We're not asking you to love us
You may place yourself high above us

I know it may sound funny
But people ev'rywhere are runnin' out of money
We just can't make it by ourself
It is cold and the wind is blowing
We need something to keep us going

Maybe you're cheatin'
Maybe you're lyin'
Maybe you have finally lost your mind
Maybe you're only thinking 'bout yourself

Too late to run. Too late to cry now
The time has come for us to say good-bye now
Mr. President have pity on the working man

een semi-klassieker van Maria Muldaur. een heerlijk weg luisterend, gevarieerd album waarop alles klopt en dat zij naar mijn mening nooit meer zou overtreffen.

bluesy big band jazz op "Squeeze Me" dat door jazz legende Benny Carter werd gearrangeerd, slow blues op "If You Haven't Any Hay" en iets stevigere blues op de Allen Toussaint klassieker "Brickyard Blues". jive/jugband klanken op "I'm a Woman" (Leiber/Stoller) bekend van de versie van Peggy Lee en het aanstekelijke "Honey Babe Blues" met een blue grass sausje van Doc en Merle Watson en David Grisman op mandoline of lounge jazz klanken op het laid back "Oh Papa" (David Nichtern).

dan weer folky klanken op "Cool River" (Anna McGarrigle/Audrey Bean) met background vocals van Kate & Anna McGarrigle, het vrolijke Mexicaans klinkende "Gringo En Mexico" (Wendy Waldman) met Lowell George op gitaar en Linda Ronstadt (backing vocals) of gospel op de a-capella gezongen traditional "Travelin' Shoes" met o.a. zang van wijlen Kate McGarrigle.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Plas Johnson (tenor saxophone), George Bohannon (trombone), Spooner Oldham/Mac Rebennack (piano), Ray Brown/Red Callender (bass), Amos Garrett (electric guitar), Paul Butterfield (harmonica) en David Lindley (Hawaiian guitar).

Album werd geproduceerd door Joe Boyd & Lenny Waronker
Recorded at Warner Bros. Studios, N. Hollywood, California

om maar een open deur in te trappen een tijdloze klassieker deze "Sail Away". 12 briljante liedjes zowel tekstueel als qua muziek. als je niks met de teksten hebt kun je nog steeds van de muziek genieten.

veel dubbele bodems inderdaad, of het nu om het grappige "Lonely at the Top", de theologische thema's van "He Gives Us All His Love" of "God's Song", het politieke "Political Science" of het droog komische "Simon Smith and the Amazing Dancing Bear" gaat, een nummer waarmee Alan Price in de UK een hit scoorde.

toch is het niet 1 en al ironie zoals op "Sail Away", want er staan ook een aantal "klein" gehouden prachtige emotievolle, nostalgische liedjes op als "Old Man" en "Dayton, Ohio - 1903".

ben normaal niet zo van de strijkers, maar deze vind ik op "Burn On", "Sail Away" en "Old Man" prachtig klinken.

een album dat ruim 50 jaar later nog steeds van begin tot eind weet te boeien. alhoewel de man het niet zo bedoelt zal hebben, hoort hij naar mijn mening als componist/songwriter thuis in de categorie "Lonely at the Top".

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded in Los Angeles at Amigo, Western & Poppi Studios

Randy Newman: piano
Ry Cooder, Russ Titelman: guitars
Jim Keltner, Gene Parsons, Earl Palmer: drums
Chris Ethridge, Wilton Felder, Jimmy Bond: bass
Milt Holland: percussion
Abe Most: alto sax (track 2)

de tekst van "Political Science" is overigens in het huidige tijdsbestek wel "food for thought" ofwel met een korreltje zout te nemen:

"No one likes us - I don't know why
We may not be perfect but heaven knows we try
But all around even our old friends put us down
Let's drop the big one and see what happens

We give them money - But are they grateful?
No, they're spiteful and they're hateful
They don't respect us, so let's surprise them
We'll drop the big one and pulverize them

Asia's crowded and Europe's too old
Africa is far too hot
And Canada's too cold
And South America stole our name
Let's drop the big one
There'll be no one left to blame us

We'll save Australia
Don't wanna hurt no kangaroo
We'll build an All American amusement park there
They got surfin' too

Boom goes London and boom goes Paree
More room for you and more room for me
And every city the whole world round
Will just be another American town
Oh, how peaceful it will be
We'll set everybody free
You'll wear a Japanese kimono
And there'll be Italian shoes for me

They all hate us anyhow
So let's drop the big one now
Let's drop the big one now

zag onlangs op NPO in het Uur van de Wolf de geweldige documentaire "I Am a Noise" rond Joan Baez.
Tom Paxton is net als Joan Baez vanaf het eerste uur een links politiek activist geweest. hij kwam boven drijven in de Greenwich Village Folk scene (1961-1970) samen met mensen als Bob Dylan, Dave Van Ronk, David Blue, Eric Andersen, Pat Sky en Phil Ochs.

de inmiddels 87-jarige Tom Paxton was 40 jaar oud toen dit album in 1977 werd opgenomen. een heel andere tijdgeest dan nu. zo is "Bring Back the Chair" een aanklacht tegen het gebruik van de elektrische stoel, gaat "Talking Watergate" over het Watergate schandaal, is "White Bones of Allende" een anti-war song en "Born on the Fourth of July" een anti-Vietnam liedje.

over de liedjes gesproken, die zijn net als op veel van zijn albums niet allemaal even sterk, maar "Did You Hear John Hurt", "Pandora's Box" en "There Goes the Mountain" een aanklacht over hoe de mensheid met de natuur omgaat, zijn voorbeelden van goede liedjes.

heb overigens geen idee of er in het huidige Amerika nog ruimte is voor het tegengeluid van linkse politieke activisten als Joan Baez en Tom Paxton.

Album werd geproduceerd door Tom Paxton & Maynard Solomon
Recorded in live performance at Vanguard's 23rd Street Studio, New York City, New York
All songs by Tom Paxton

Tom Paxton: acoustic guitar, vocals
Steve Goodman: acoustic guitar, background vocals
Herb Bushier: bass
Angel Allende: percussion

een traditioneel Nashville country album van deze country zangeressen. alle 3 waren/zijn grootheden in dit genre. Loretta Lynn en Tammy Wynette die eind jaren 60 en in de 70's hun grootste successen vierden zijn inmiddels gaan hemelen, evenals KItty Wells die een bijdrage leverde aan de openingstrack. aan het aloude "Lovesick Blues" (Cliff Friend/Irving Mills) bekend van de versie van o.a. Hank Williams, werd met toestemming van de nalatenschap houders zang van Patsy Cline toegevoegd.

het project werd geïnitieerd door Dolly Parton, die als enige 1 nummer solo zingt "Sittin' on the Front Porch Swing" (Buddy Sheffield) 1 van de hoogtepunten op dit album. op alle overige nummers is de fraaie samenzang van de dames te horen.

fijne uitvoeringen van klassiekers als "Silver Threads & Golden Needles" (Jack Rhodes/Dick Reynolds) bekend van de Linda Ronstadt versie, "Please Help Me I'm Falling" (Don Robertson/Hal Blair) bekend van covers van o.a. de Everly Brothers, John Fogerty en Merle Haggard en "Wings of a Dove"(Bob Ferguson) o.a. gecoverd door George Jones, Dolly Parton en Nanci Griffith.

de eigen composities "Wouldn't It Be Great" (Loretta Lynn), "That's the Way It Could Have Been" (Tammy Wynette) en "Let Her Fly" (Dolly Parton) doen er niet voor onder en sluiten hier naadloos bij aan.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Weldon Myrick (steel), Roy Huskey (upright bass), Billy Sanford & Steve Gibson (guitar), Rob Hajacos (fiddle) en Eddie Bayers (drums).

persoonlijk ervaar ik deze "Honky Tonk Angels" wel als minder dan de "Trio" albums die Dolly Parton met Emmylou Harris en Linda Ronstadt opnam.

Album werd geproduceerd door Steve Buckingham & Dolly Parton
Recorded at Nightingale Recording Studio, Masterfonics & The Doghouse, Nashville, Tennessee

de soundtrack van de film "Flag Day" van Sean Penn. 13 nummers waarvan 8 geschreven door Glen Hansard en Eddie Vedder, 3 nummers van Cat Power plus een cover door haar van "I Think of Angels", een prachtig nummer van de IJslandse blues en folk muzikant KK (Kristjan Kristjansson) en een cover door Eddie Vedder van R.E.M.'s "Drive".

inderdaad een divers album maar behoorlijk wisselvallig. hoogtepunten zijn de 5 sterren nummers, het door Olivia Vedder gezongen "My Father's Daughter", het eerder genoemde "I Think of Angels" en "Rather Be Home".

4,5 ster voor het prachtige, ingetogen door Glen Hansard gezongen "As You Did Before", het eveneens door Olivia Vedder gezongen "There's a Girl" en Cat Power's afsluitende piano ballad "Dream".

de overige 7 nummers vind ik weinig memorabel en halen het kwaliteitsniveau van deze soundtrack behoorlijk naar beneden. vandaar een 3,5.

het debuutalbum van het indie folk/alt.folk gezelschap The Lumineers afkomstig uit Denver, Colorado was een doorslaand commercieel succes met name in hun thuisland. kennelijk werd dit "feel good" album onder een goed gesternte uitgebracht, want het album sloeg bij een breed publiek aan, verklaarbaar door de veelal aanstekelijke "folk/pop" liedjes en meegezogen door het succes van de hitsingle "Ho, Hey".

alle nummers werden geschreven door de 2 oprichters van de band, Wesley Schultz en Jeremiah Fraites.
zij kregen op dit album versterking van Neyla Pekarek (cello, mandoline, piano en zang) die de band in 2018 verliet voor een solo carrière.

destijds was ik aangenaam verrast, maar een kleine 13 jaar later blijkt de muziek op dit album de tand des tijds moeilijk te hebben doorstaan. daarvoor staan er n.m.m. toch te veel middelmatige liedjes op.
1 van de weinige nummers die nog willen beklijven is "Stubborn Love" dat net als "Ho, Hey" eveneens een grote hit werd. "Flowers in Your Hair", "Charlie Boy" en "Morning Song" doen dit in mindere mate. alle overige liedjes vind ik met terugwerkende kracht weinig memorabel.

bij hun 2e album "Cleopatra" haakte ik af. inmiddels verscheen dit jaar (2025) hun vijfde album "Automatic" dat hier op MuMe een positieve recensie kreeg, maar ik heb zo mijn twijfels. aangezien muziek een persoonlijke beleving is, is het devies dus zelf beluisteren.

Album werd geproduceerd door Ryan Hadlock
Recorded at Bear Creek Studios, Woodinville, Washington

zoals veel van zijn albums is dit live album een "masterclass" gitaarspelen ofwel een demonstratie van diverse gitaartechnieken van de gitaarvirtuoos Leo Kottke op akoestische 6 string en 12 string gitaren. je kunt het folk, country of blues noemen, maar de onnavolgbare techniek en muziek van Leo Kottke laat zich moeilijk in een hokje stoppen.

de 13 nummers schreef Leo Kottke merendeels zelf, uitgezonderd 2 co-written nummers "Standing in My Shoes" c/w Denny Bruce, "Egg Tooth" c/w Michael Johnson plus covers van Pete Seeger "Living in the Country" en een fraaie cover van de Paul Siebel klassieker "Louise", dat vooral bekend werd in de versie van Bonnie Raitt. samen met "Hear the Wind Howl" en "Standing in My Shoes" is dit 1 van de 3 nummers met zang van Leo Kottke. alle overige nummers zijn instrumentaal, inclusief zijn arrangement van de J.S. Bach klassieker "Jesu, Joy Man's of Desiring" dat deel uitmaakt van de medley.

de re-issue op cd (One Way Records 1996) klinkt als een klok.

Album werd geproduceerd door Denny Bruce, die o.a. vele albums van de legendarische "fingerpickin" gitarist John Fahey produceerde. John Fahey tekende Leo Kottke destijds voor zijn Takoma label, waarop zijn debuutalbum "6- and 12-string guitar" (1969) verscheen.

Recorded December 19 & 20, 1972, Tyrone Guthrie Theatre, Minneapolis, Minnesota

wederom een fraai "roots"album van dit duo met 10 eigen nummers, waarbij de nadruk meer op (Appalachian) folk ligt dan op country. persoonlijk heb ik een voorkeur voor de nummers met de prachtige lead vocalen van Gillian Welch.

op 4 songs (1,2,5 en 6) wordt hun spel op akoestische gitaar aangevuld met de fraaie pedal steel klanken van Russ Pahl en een enkele keer komt er een banjo, harmonica of fiddle voorbij.

mijn waardering voor de liedjes:
4 x 4,5 sterren voor "Empty Trainload of Sky", "Lawman", "North Country" en "The Day the Mississippi Died"
3 x 4 sterren voor "The Bells and the Birds", "Turf the Gambler" en "Howdy, Howdy"
3 x 3,5 sterren voor "What We Had", "Hashtag" en "Here Stands a Woman"

ben minder gecharmeerd van de prominent aanwezige strijkers op "What We Had" en "Hashtag" waardoor die nummers voor hun doen behoorlijk "glad" en wat overgeproduceerd klinken. "Here Stands a Woman", weliswaar met een prachtige tekst doorleefd gezongen door Gillian Welch ontbreekt het aan een sterke melodie en beklijft daardoor minder.

het liefst hoor ik hen in de "klein" gehouden liedjes als "Lawman" en "North Country" waarop hun fingerpicking gitaarspel en samenzang het best tot zijn recht komt. Ketch Secor van de band Old Crow Medicine Show kleurt "The Day the Mississippi Died" prachtig in met zijn fiddle spel.

als fan van het eerste uur verwacht je wellicht net iets meer van dit geweldige duo, maar dit is n.m.m. toch wel 1 van de betere albums uit 2024 in het "roots" genre, hetgeen met alle respect ook wel iets zegt over de kwaliteit van al die debuterende singer/songwriters in dit genre.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at Woodland Sound Studios, Nashville, Tennessee

deelcitaat van de tekst van "North Country":

"Wintertime in the pines and the snow is coming on
You'll be back when the cold winds blow but I'll be gone

Some long dark night you might send me a letter
Full of sleepness devilry
I'll tell you now we could be together
If you ever get tired of being free
Way up in the north country"

een duo album van de sociaal en politiek geëngageerde Tom Paxton, die in 1964 zijn eerste solo album opnam en deel uitmaakte van de Greenwich Village folk scene (1961-1970) en Anne Hills, eveneens een geëngageerde folkie, singer/songwriter die sinds 1982 actief is en behalve solo albums ook albums in diverse samenwerkingen opnam. beiden zingen afwisselend de lead vocalen ofwel verzorgen de fraaie samenzang.

het idee achter dit album was om de (protest) liedjes uit de 60's en 70's bij een nieuw publiek onder de aandacht te brengen, aangevuld met eigen liedjes van Tom Paxton en Anne Hills en een enkel co-written nummer als "Under American Skies".

"Birmingham Sunday" van Richard Farina, bekend van het illustere folk duo Richard & Mimi Farina (een zus van Joan Baez), gaat over de 4 jonge Afro-Amerikaanse meisjes die in 1963 omkwamen bij een aanslag met bommen door de KKK in 1963 op een "zwarte" kerk in Alabama. de melodie van dit lied is afgeleid van de Schotse folk song "I Once Loved a Lass". dit nummer opent indrukwekkend met de zang van "The Carole Robertson Center Students Choir" vernoemd naar 1 van de omgekomen meisjes. het is haast niet voor te stellen, dat dit slechts iets meer dan 60 jaar geleden plaatsvond.

op de protestsong "Carry It On" een nummer van de Amerikaanse singer/songwriter en politiek activist Gil Turner smelten hun stemmen prachtig samen. dit lied werd ook bekend in de versie van Joan Baez.
"God Bless the Grass" is van songwriter Malvina Reynolds eveneens een politiek activiste uit die tijd.

niet alle liedjes zijn thematisch zo zwaar, zoals de love songs "Well, Well, Well" (Bob Gibson & Bob Camp) of de afsluiter "And Lovin' You" (Bob Gibson & Tom Paxton).

liedjes als "Manzanar" (Tom Russell) en "Links In the Chain", een anti-nucleair lied van Kate Wolf zijn daarentegen duidelijk politiek geëngageerd.

citaat uit de liner notes van Anne Hills bij dat lied "we had a spirited discussion about the tendency of some folks to "throw up their hands" about certain conflicts, and the need to not lose hope".

Album werd geproduceerd door Anne Hills & Scott Petito
Recorded at Bias Studios, Springfield, Virginia

Tom Paxton: guitar, vocals
Anne Hills: banjo, guitar, harmonica, vocals
Al Pettaway: guitars
Mark Schatz: bass
Monica Roach: cello
Jerry Marotta: percussion
Scott Petito: piano, guitar & bass (track 2)
Jon Carroll: piano & harmony vocal (track 13)
Bob Gibson (banjo & vocals), Michael Smith (bass) (track 14 recorded in 1984)

een concept album van Randy Newman, die de klassieker "Faust" van Goethe bewerkte/interpreteerde tot een moderne musical/rock opera vanuit de van hem bekende eigenzinnige met cynische humor doorspekte invalshoeken.

de 2-cd reissue uit 2003 bevat met disc 1 het origineel en met disc 2 de "previously unissued Faust demo's".

zonder op het complexe "Faust" thema in te gaan, beperk ik mij liever tot de muziek en die doet op disc 1 een behoorlijk beroep op de luisteraar. een allegaartje van stijlen dat alle kanten op vliegt, wat wellicht inherent is aan het "musical" genre.

gospel op de wonderschone opener "Glory Train" met zang van James Taylor en een prachtig koor en "How Great Our Lord" beide met bijzonder fraaie melodielijnen. dan weer heftige rock-'n- roll met overstuurd klinkende drums en synthesizers op "Bless the Children of the World" en "The Man" beide met lead vocalen van Don Henley, maar ook jazz op "Relax, Enjoy Yourself", r&b boogie klanken op "I Gotta Be Your Man" of de ragtime/vaudeville sound van "LIfe Has Been Good to Me", "Bleeding All Over the Place" en de afsluiter "Happy Ending".

behalve de 2 eerder genoemde gospel songs zorgen ook de 4 ballads voor de rustpunten op dit nogal onsamenhangende album, t.w. de 3 bloedmooi door Linda Ronstadt gezongen ballads "Gainesville", "My Hero" en "Sandman's Coming" en de door Bonnie Raitt gezongen ballad "Feels Like Home", dat eveneens in een versie van Linda Ronstadt verscheen op haar gelijknamige album uit 1995 en op het Trio II album (1999).

onder de vele gastmuzikanten bevinden zich o.a. gitaristen Bob Mann, Waddy Wachtel en Ry Cooder (tracks 9 en 17), Jimmy Johnson en Leland Sklar (bass), Bill Payne en Benmont Tench (Hammond B3 organ) en Kenny Aronoff en Jim Keltner (drums).

van disc 2 is met name de opener "Pass On Over" , een excerpt van het magnifieke "Glory Train" met gospelkoor, maar zonder de zang van James Taylor het beluisteren waard. alle overige nummers zijn demo versies of versies van nummers die het originele album niet haalden met Randy Newman solo op piano die niet of nauwelijks beklijven. ook door de vele "spoken words" van Randy Newman is deze disc voor de luisteraar een zware zit.

All songs written by Randy Newman (except "Basin Street Blues" (disc 2) by Spencer Williams)

wederom een bijzonder sterk album van de belezen, poëtisch ingestelde Schotse singer/songwriter en "cult hero" (wijlen) Jackie Leven.

laat je niet afschrikken door de korte intro's die aan een aantal nummers voorafgaan, want de muziek die daarop volgt is het beluisteren meer dan waard. op dit album 11 eigen songs met 3 door hem op muziek gezette gedichten en een cover van de Burt Bacharach/Hal David klassieker "I Say a Little Prayer".

naast zijn geweldige lead vocalen bevat de stevige bluesrock opener "Clay Jug" een gedicht van de Indiase dichter Kabir Singh met spoken words van de Amerikaanse dichter Robert Bly met op het eind het gedicht "He Who Finds a Horseshoe" van de Russische dichter Osip Mandelstam met spoken words van Mike Scott (The Waterboys). het derde gedicht "The Garden" van de Spaanse dichter Antonio Machado bevat spoken words van producer Steve Hallawell en Robert Bly.

een mix van blues,pop, rock waar de folk invloeden nooit ver weg zijn. geen hapklare brokken, maar voor de doorzetter is er op zijn albums veel fraais te ontdekken. af en toe stevig rockend op "Clay Jug", "Farm Boy" en "Looking For Love", afgewisseld met melodieuze popnummers als "Shadow in My Eyes", "Call Mother a Lonely Field" of "Snow in Central Park", ofwel verstilde pracht in folky ballads als "Heartsick Land" en "Gylen Gylen", emotievol gezongen met zijn indringende stem, nummers die ontroeren en onmiddellijk beklijven. dat Jackie Leven ook een begenadigd gitarist was, laat hij horen op de akoestische afsluiter "The Bars of Dundee" zonder zang maar met vrolijke "yells" op het eind.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & James Hallawell

Jackie Leven: vocals, acoustic & electric guitars
Graham Preskett: violin, mandolin
Ed Jones: saxophones
Steve Killer Jackson: drums, percussion, programming
Glen Nightingale: electric guitar
Chucho Merchan: bass
Anthony Thistlewaite, Nessim Molder: mandolin
Hector Thomas: harmonica
Sean De Feo: vocals

inderdaad een origineel en verfrissend album. de opvolger van het 5 jaar eerder verschenen "So Beautiful or So What", 1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans carrière. het siert Paul Simon dat hij keer op keer nieuwe muzikale invalshoeken weet te vinden, zo ook op dit album.

Paul Simon werkte op een 4-tal nummers (1,2,5 en 9) samen met een groep Spaanse flamenco muzikanten uit Boston (hand-clapping, dancing heels, cajon (handtrommel) en de Italiaan Digi G'Alessio, bekend onder de stage name Clap! Clap! afkomstig uit de dance/electronic scene droeg aan een 3-tal nummers (1,2 en 4) bij, waarbij ik hun bijdragen aan het fraaie titelnummer "Stranger to Stranger" het minst storend vind. iets wat ik minder ervaar bij de te volgestopte opener "The Werewolf" dat opent met de klanken van een gopichand (een Aziatisch ritmisch snaarinstrument) en veel percussie, waardoor de melodie verloren dreigt te gaan. iets wat ik ook zo ervaar bij nummers als "Wristband" en de drum machine klanken van "In a Parade".

daar staan gelukkig genoeg fraaie nummers tegenover, die zich voor mij op het eind van dit album bevinden, het prachtige, ingetogen "Proof of Love" wat mij betreft het prijsnummer, de sterke melodie van "Riverbank" waarbij de percussie wat minder prominent is, het aanstekelijke "Cool Papa Bell" met geweldig "Afrikaans" gitaarspel van Vincent Nguini en de afsluiter, de folky ballad "Insomniac's Lullaby".

een aangename verrassing dit "Stranger to Stranger" waarover Paul Simon zelf zei de muziek belangrijker te vinden dan de woorden.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
(words & music by P.S.)

"This album is dedicated to my friend Chuck Close and for Mort Lewis, a great friend who was Simon and Garfunkel's manager"

was destijds aangenaam verrast met dit debuut album van de Ierse singer/songwriter Lisa Hannigan. vele jaren later wreekt zich toch het gebrek aan kwaliteit van haar liedjes. teveel middelmaat op dit pop folk album, met 9 eigen nummers van Lisa Hannigan en een cover van het Bert Jansch nummer "Courting Blues", dat met de inzet van een strijk kwartet ook weinig indruk maakt.

de sterkste nummers staan aan het begin "An Ocean and a Rock" en aan het eind de folky ballad"Lille". het melodieuze "I Don't Know" doet denken aan de muziek van de Schotse Amy McDonald en is eveneens 1 van de sterkhouders op dit album. bij meerdere nummers zoals het dreinende "Keep It All" of het licht ontsporende "Teeth" neig ik nu tot skippen.

blijft over haar prachtige zang, de knappe arrangementen en de gewaagde muzikale omlijsting met instrumenten als harmonium, melodica, xylophone, glockenspiel, cello en viooi die voor een fraai klankbeeld zorgen. jammer dat dit album niet meer nummers in de stijl van het prachtige "Lille" bevat.

na haar derde studio album "At Swim" (2016) verscheen er in 2019 nog een "Live in Dublin" album met het klassieke ensemble Stargaze, waarna het stil werd rond Lisa Hannigan, die ooit met "Sea Sew" jubelende kritieken kreeg van de muziekpers.

Album werd geproduceerd door Jason Boshoff
Recorded at The Cauldron Studios, Dublin, Ireland

zoals heartofsoul hier al eerder aangaf inderdaad een goede compilatie van de 3 albums die op het Elektra label verschenen, waaronder het album met Plainsong.

5 nummers van "Valley Hi", 6 nummers van het wat mindere "Some Days You Eat the Bear" , 6 nummers van het Plainsong groepsalbum "In Search of Amelia Earhart" plus 2 prima niet eerder verschenen bonus tracks (18 en 19).

prachtige solo zang en meerstemmige zang in het folk/country genre met pop invloeden of andersom hoe je het wil hebben.

fraaie covers van Tom Waits (Old 55), Richard Thompson (Shady Lies & Poor Ditching Boy), Steve Young (Seven Bridges Road), Jesse Winchester (Biloxi), Michael Nesmith (Propinquity), Danny Whitten (I Don't Want to Talk About It), Paul Siebel (Louise) en Jackson Browne (These Days) worden afgewisseld met een aantal sterke eigen songs van Ian Matthews met als uitschieters, de schitterende melodie van "For the Second Time" en het fraaie "True Story of Amelia Earhart".

het prachtige, meerstemmige "I'll Fly Away" is een religieus getint liedje van de Amerikaan Albert E. Brumley, die lid was van de "Church of Christ". dit nummer werd later ook gecoverd door Alison Krauss en Gillian Welch op de soundtrack "O, Brother Where Art Thou" (2000).

naast Ian Matthews zelf was er in de band Plainsong een belangrijke rol weggelegd voor collega singer/songwriter Andy Roberts (vocals, guitar, mandolin, dulcimer). onder de sessiemuzikanten op de solo albums bevinden zich o.a. Jeff "Skunk" Baxter (acoustic, electric & steel guitar), wijlen David Lindley (lap steel guitar), Richard Greene (fiddle) en B.J. Coles (pedal steel guitar).

zijn volgende solo album "Journeys From Gospel Oak" verscheen eveneens in 1974 op het label Mooncrest. persoonlijk prefereer ik zijn Vertigo albums "If You Saw Thro' My Eyes" en "Tigers Will Survive", maar de muziek op deze Elektra compilatie doet daar niet veel onder.

binnen het folk/rock of folk/country genre van Ian Matthews is dit album een beetje een vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre.

dit album verscheen 5 jaar na zijn vorige album "Shook" (1983). een vriend haalde hem uit zijn creatieve impasse en overtuigde hem dat het tijd werd om voor zijn fans weer eens een album op te nemen.
het idee was een concept singer/songwriter album te maken met zijn spel op akoestische gitaar en zang in combinatie met de destijds populaire "new age" muziek, waar het label Windham Hill in gespecialiseerd was. de keuze viel op de songs van de Amerikaanse singer/songwriter Jules Shear, die o.a. hits schreef voor The Bangles en Cyndi Lauper, een aantal solo albums op eigen naam had uitgebracht plus een 2-tal met zijn band "The Polar Bears".

uit de keuze van een kleine honderd songs van Jules Shear werden er uiteindelijk 11 gekozen die op dit album verschenen met de interpretaties van Ian Matthews. de opener "Dream Sequence" is een instrumentaal nummer van Fred Simon.

de liedjes worden prachtig gezongen met de hoge, zoetgevooisde stem van Ian Matthews, muzikaal voornamelijk omlijst door elektronica en synthesizers en die sound moet je liggen.

hoogtepunten zijn de nog enigszins folky klinkende ballad "On Squirrel Hill" dat Jules Shear speciaal voor dit album schreef, "Except for a Tear" met o.a. het geluid van een koto (een Japans snaarinstrument) bespeeld door Osamu Kitayima, "Alive Alone" met een harmony vocal van Eliza Gilkyson en "Only a Motion" met piano en synthesizer bespeeld door Van Dyke Parks.

de overige nummers beklijven helaas minder, waarbij de afsluiter "Why Fight" een negatieve uitschieter is.

mede producer Mark Hallman speelde mee op gitaar en verzorgde naast de b.v. van Ian Matthews zelf eveneens de backing vocals, maar het zijn toch vooral de "electronics" en "synthesizer tracks" die domineren.

Ian Matthews was achteraf "not amused" met de wijzigingen die hij destijds op aanraden van de platenmaatschappij op een aantal nummers moest aanbrengen.

in 2017 verscheen een re-issue (2-cd) van dit album met veel demo's van dezelfde nummers, een aantal outtakes en 6 live opnames van nummers van het originele album.

Album werd geproduceerd door Mark Hallman & Ian Matthews en opgenomen in een appartement dat Ian Matthews destijds bewoonde in Venice Beach, Californië

in de "special acknowledgements" bedankt hij o.a.:
Sandi Collins, who encouraged me to trust my feelings to go to the creative well one more time
&
Melissa Ward, who provided the missing link in the concept by suggesting Jules Shear songs

het eerste live album van de destijds 33-jarige Paul Simon met een aantal door hem geschreven Simon & Garfunkel klassiekers plus live versies van o.a. "Mother & Child Reunion" en "Duncan" van zijn album "Paul Simon" (1972) en "American Tune" en "Loves Me Like a Rock" van "There Goes Rhymin' Simon" (1973).

een heerlijk "feel good" album waar het spelplezier vanaf spat met 4 prachtige, akoestische solo versies (tracks 1,2,3 en 12), een 3-tal nummers met de Zuid-Amerikaanse groep Urubamba (4,5,6) en de overige nummers met de gospelgroep de Jessy Dixon Singers.

10 eigen nummers van Paul Simon plus het overbekende "El Condor Pasa", een melodie uit de Andes met muziek van de Peruviaanse componist Daniel Alomia Robles en Engelse tekst van Paul Simon in een arrangement van Jorge Milchberg. "Jesus Is the Answer" is een nummer van gospel grootheden Andrae & Sandra Crouch.

Paul Simon is zeer goed bij stem en zoals hierboven eerder aangehaald zorgen de positieve energie en afwisseling op dit album voor een prachtig geheel. op de gospel versie van "Bridge Over Troubled Water" maar ook de overige S&G nummers ervaar ik overigens het ontbreken van de stem van Art Garfunkel niet als een gemis.

Album werd geproduceerd door (wijlen) Phil Ramone
Recorded at Carnegie Hall, New York City & The University of Notre Dame, South Bend, Indiana

geen makkelijk album om te beoordelen. eigenlijk verwacht je bij Paul Simon altijd kwaliteit en die levert hij ook op dit album, maar de kwaliteit van een aantal van zijn composities blijven daar wat bij achter.

de muziek is een knappe mix van folk, afro-pop, rock, doo-wop, gospel en zelfs een vleugje bluegrass in 1 van de prijsnummers van dit album "Dazzling Blue" , een merkwaardige combi van o.a. dobro, fiddle en Indiase tabla's . samen met het ritmische "Afterlife" met de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, de ballad "Questions For Angels" en de sterke melodie van de eveneens ritmische afsluiter "So Beautiful or So What" wat mij betreft de hoogtepunten. niet geheel toevallig dezelfde nummers als Tonio hierboven aangaf.

de opener "Getting Ready for Christmas Day", het met Afrikaans kora spel ingeleide "Rewrite" over de mogelijkheid van een Vietnam veteraan om zijn leven te herschrijven en "Love is Eternal Sacred LIght" over de "Big Bang" beklijven een stuk minder.

van de overige ballads prefereer ik "Love & Blessings" boven het voor zijn doen zwakke "Love and Hard Times".

"Afterlife" had overigens niet misstaan op "The Rhythm of the Saints", mijn favoriete album van Paul Simon met 10 ijzersterke songs, waar op dit album minder sprake van is.

het solo debuut van de inmiddels 83-jarige Paul Simon, die ten tijde van dit album 24 jaar oud was. een proeve van bekwaamheid van zijn geweldige talent als songwriter/storyteller en uitvoerend muzikant.
12 zelfgeschreven liedjes met meeslepende melodieen, waarvan vele later uitgroeiden tot klassiekers.

Paul Simon werd in de 2-delige documentaire "The Music of Paul Simon" (In Restless Dreams) onlangs op de NPO uitgezonden in het kader van "Het Uur van de Wolf" de beste Amerikaanse songwriter van de twintigste eeuw genoemd en dit album vormt daarvan de voorbode.

we horen "just the man and his guitar" op zijn puurst met vele song pareltjes, in een kale, intieme setting, prachtig gezongen met de zoetgevooisde stem van Paul Simon.

niet alleen een liefdesliedje als "Kathy's Song" ( the only truth I know is you) dat hij schreef voor zijn toenmalige lief de Engelse Kathy Chitty, maar ook geëngageerde liedjes als "A Church is Burning" over de blanke suprematie en haat van de KKK die destijds "black churches" in brand staken "you can burn down my churches but I shall be free", het anti-oorlog lied "The Side of a Hill" en "He Was My Brother" over de Civil Rights Movement en de Freedom Riders met de regel "they shot my brother dead, because he hated what was wrong".

ook het melancholieke "A Most Peculiar Man" over het grafschrift van een man die zichzelf van het leven beroofde heeft een diepgaande tekst "what a shame he's dead, but wasn't he a most peculiar man? A memorial to the face in the crowd, to you, to me, the face of the sound of silence".

het poëtische "Flowers Never Bend with the Rainfall" is eveneens een hoogtepunt. het wat mindere Dylanesque "A Simple Desultory Philippic" en de afsluiter "Patterns" weerhouden mij ervan om dit album de volle mep van 5 sterren te geven.

treurig om te constateren dat 60 jaar later bepaalde thema's nog steeds actueel zijn. qua stellingname en tegenwicht kan de wereld van vandaag de dag wel wat Paul Simon's gebruiken.

Album werd geproduceerd door Reginald Warburton & Stanley West
Recorded at Levy's Recording Studio, London, England

de "alternate versions" voegen weinig toe:

13. I Am a Rock" take number 6 note: with Paul accentuating the choruses with foot-tapping, as percussion
14. A Church Is Burning take number 4: with Paul performing the song on a six-string guitar, rather than a twelve-string as on the master take