stem geplaatst

na het licht tegenvallende "Return to Magenta" werd dit derde album van Mink De Ville een sterke "return to form". een album dat zich makkelijk kan meten met de kwaliteit van het debuut "Cabretta".

een divers, gevarieerd album met de sterke melodie van de opener "This Must Be the Night" met een fraai koortje, een 2-tal rock 'n roll nummers "Savoir Faire" en "Lipstick Traces", de New Orleans r&b van "Slow Drain", de r&b/doo wop van "Bad Boy" en de aanstekelijke zydeco klanken van "Mazurka" een nummer van de inmiddels 96-jarige uit Lake Charles, Louisiana afkomstige "zydeco queen" Queen Ida.

de kersen op de taart zijn de 4 ballads waarvan hij er 3 samen schreef met de legendarische songwriter Doc Pomus, "That World Outside", "You Just Keep Holding On" en het magistrale "Just to Walk That Little Girl Home" wellicht 1 van de mooiste ballads ooit geschreven (hoe romantisch kan je het hebben). een nummer met een hemelse melodie met prachtige accordeon klanken van Kenny Margolis. Willy De Ville's eigen piano ballad "Heaven Stood Still" doet er weinig voor onder.

verrassend genoeg speelden er van zijn oude band alleen nog lead gitarist Louis X Erlanger mee op dit album. de ritmesectie werd gevormd door Jerry Scheff (bass) en Ron Tutt (drums) die o.a. lange tijd de ritmesectie waren van de band van Elvis Presley.

"Le Chat Bleu" ervaar ik ondanks of juist dankzij de verschillende stijlen als een zeer coherent album.
"agree to disagree" met Grootfaas, dat de kwaliteit ver verwijderd is van de meer gepolijste opvolger "Coup de Grace", dat overigens samen met dit album n.m.m. tot zijn Top 5 albums behoort.

Album werd geproduceerd door Steve Douglas & Willy De Ville
Recorded at L'Aquarium, Paris & Music Farm, New York City

kan me vergissen maar heb de indruk dat de eerste 3 Mink DeVille albums niet allemaal even makkelijk verkrijgbaar zijn. de liefhebber zal die al in de verzameling hebben. voor de beginnende liefhebber of degenen die toch wat van de band willen aanschaffen biedt deze (goedkope) verzamelaar uitkomst met veel van de beste songs van die albums inclusief de hit "Spanish Stroll".

5 nummers (1,2,3,5,12) van "Cabretta" (1977)
4 nummers (6,7,13,14) van "Return to Magenta" (1978)
5 nummers (4,8,9,10,11) van "Le Chat Bleu" (1980)

4 sterren voor deze verzamelaar.

heb Willy DeVille 2 keer live mogen horen/zien. 1x in 1985 met zijn band Mink De Ville en in 2008 als Willy De Ville met band.

herinner me van het 1985 concert in zaal De Doelen, Rotterdam dat hij aanvankelijk door een deel van het publiek (o.a. skinheads) werd uitgejouwd, waarop hij provocerend reageerde en later alsnog ook dat deel van het publiek meekreeg. een VPRO documentaire uit die tijd liet opnames zien van een bezoek aan zijn ranch in Amerika, waarbij Willy DeVille zijn wapencollectie liet zien en desgevraagd opmerkte dat hij iedereen die ongevraagd op zijn terrein zou verschijnen neer zou schieten. een boude uitspraak van deze "ruwe bolster, blanke pit".

er is hierboven al genoeg gezegd en geschreven over dit debuut album. persoonlijke favorieten zijn "Venus of Avenue D", de ballads "Little Girl" en "Can't Do Without It" en het prijsnummer van dit album "Mixed Up, Shook Up Girl" met een schrijnende tekst over een jonge, drugsverslaafde vrouw. van dit nummer staat een prachtig lang uitgesponnen versie van 9 minuten op YT met geweldig gitaarspel van de Franse gitarist Freddy Koella.

"Mixed Up, Shook Up Girl" en "Cadillac Walk" werden later door Boz Scaggs gecoverd op zijn album "Memphis" (2013).

Michael (Mike) Barnett is een uit Nashville, Tennessee afkomstige fiddler actief in het bluegrass/roots genre en hij speelde als sessiemuzikant o.a. mee op albums van Ricky Skaggs.

op dit debuut solo album staan 12 zelfgeschreven liedjes waaronder 5 vrij complexe instrumentale nummers (3,6,8,9 en 11). de muziek vliegt een beetje alle kanten op met de rag time/Western Swing van "More Strangs", instrumentale jazz "Raindrops and Puddles" of de instrumentale bluegrass "New Barnes", een nummer met de inmiddels niet meer actieve progressieve bluegrass band The Deadly Gentlemen.

sterkhouders zijn de liedjes "Change Her Mind" met een lead vocal van Tim O'Brien en harmoniezang van Aoife O'Donovan, "Little Darling" wederom met zang van Tim O'Brien en de afsluitende ballad "One Song Romance" met leadzang van Aoife O'Donovan. op het matige "Light Me a Lantern" verzorgt Sarah Jarosz de harmony vocal.

Michael Barnett werd in 2021 getroffen door een hersen aneurysma en was lange tijd niet meer actief in de muziek, waarna hij weer ging optreden als lid van Kentucky Thunder, de band van Ricky Skaggs.

Album werd geproduceerd door Michael Barnett
Recorded at Grand Street Recording, Brooklyn, New York

onbekend maakt onbemind. de uit Texas afkomstige singer/songwriter Bianca De Leon is een "musician's musician" niet bekend bij het grote publiek, maar zij wordt zeer gewaardeerd door haar collega muzikanten.

op dit alweer 24 jaar oude debuut album staan merendeels eigen liedjes waarvan een aantal co-written plus een aantal fraaie covers, o.a. "Whiskey" (Fred Koller), "Waitin' Round to Die" (Townes Van Zandt) met fraaie pedal steel klanken van Marty Muse en "Ballad of Dylan Thompson" (Harlan Weiss).

Bianca De Leon maakt "americana" met overwegend country (rock), folk, bluegrass en Tex Mex invloeden. de muziek vliegt nergens uit de bocht, maar mede door haar doorleefde stem heeft de muziek een licht rafelig, rauw randje.

veel "Spanish ballads" waaronder "Carlos" waarop zij de lead vocalen deelt met Joe Ely en het door haar Spaanstalig gezongen "Si Me Recuerdos" (If You Remember Me). op het hilarische "Date Gets Shot" is een kinderkoor te horen met de tekstregels "So if you got a nice man, keep him home if you can, you better hold onto what you got, 'cause all the good guys are dropping like flies, don't you hate it when your date gets shot").

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Teye (flamenco guitar) ofwel Teije Wijnterp een Amerikaan van Friese afkomst en bandlid van de Joe Ely band, Telecaster gitarist Redd Volkaert die o.a. lange tijd lid was van de band van Merle Haggard, Joel Guzman (accordeon) bekend van zijn werk met Tom Russell, Erik Hokkanen (fiddle) en Marvin Dykhuis (acoustic, slide & high-string guitar).

"Outlaws & Lovers" is een prettig weg luisterend "americana" album zonder opsmuk of poespas. een aanrader voor de liefhebber van dit genre.

Album werd geproduceerd door Steve Carter
Recorded at Flashpoint Studios, Austin, Texas

(deel) citaat uit de liner notes van Robert Earl Hardy (biographer "No Deeper Blue: The Life of Townes Van Zandt)

"What Springsteen does for the streets and swamp-lands of New Jersey, what Lucinda does for the bayous and backroads of the Delta country, Bianca does for the south Texas borderland. She takes the unique atmosphere and experience of the time and place and imbues it with her own personal experience, her own point of view, detail, and spirit, and she makes it universal....Spanish guitars and accordions sketch the scene over a strong, vital rhythmic foundation"

een fraai met liefde samengesteld postuum album, dat hier terecht veel lovende kritieken krijgt. prachtige teksten van Leonard Cohen voorzien van muziek door zijn zoon Adam en een aantal anderen, uitgezonderd "The Hills" met muziek en tekst van de man zelf.

een aantal muzikaal minimalistisch omlijste nummers, zoals "The Goal", het ijzingwekkende "Puppets" met koorzang en "Listen to the Hummingbird" klinken meer als op muziek gezette gedichten dan als echte "songs", maar maken met de door Leonard Cohen gedeclameerde teksten desalniettemin indruk.

van de "songs" beklijven met name de opener "Happens to the Heart", "The Night of Santiago" met zijn subtiele piano en akoestische gitaar klanken en "Thanks For the Dance" dat halverwege in een wals overgaat met harmoniezang van Jennifer Warnes, wat mij betreft het absolute prijsnummer.

glansrollen zijn weggelegd voor o.a. Javier Mas (Spanish laud guitar, acoustic guitar), Michael Chaves (acoustic guitar, bass, drums, percussion) en Zac Rae (piano, cymbal, organ, wurlitzer, vibraphone), die de muziek op een subtiele manier met prachtige accenten voorzien.

geen topper binnen zijn omvangrijke oeuvre, maar een bijzonder welkome aanvulling. een mooi geschenk dat ons dankzij de inspanningen van zijn zoon niet is onthouden. wellicht een beetje een vreemde eend in de bijt, maar toch ook weer niet, want "Thanks for the Dance" laat zich als een volwaardig Leonard Cohen album ervaren.

Album werd geproduceerd door Adam Cohen

op deze tijdloze klassieker bewees Brendan Croker behalve een prima zanger en begenadigd gitarist ook een prima songsmid te zijn met alle zelf gepende songs. wellicht zijn meest toegankelijke album met blues, rock en wat meer mainstream pop dan op zijn andere albums, een enkele keer met een licht country sausje op "Shine On" of "That's Why I'm Leaving Here" met fraaie harmoniezang van Tanita Tikaram.

de melodieuze opener "No Money at All" met de herkenbare gitaarklanken van Mark Knopfler reikte destijds niet verder dan de tipparade, maar had in een ideale wereld een grote hit moeten zijn.

een heerlijk gevarieerd album met sterke up-tempo nummers als "This Man", "Ain't Gonna Smile" en "Mister" alle met een heerlijke blazerssectie, dan weer stevig rockend op "All Mixed Up" afgewisseld met een fraaie wals "Just an Old Waltz", het aanstekelijke, uitbundige "My Government" of de akoestische folk van de afsluiter "Coconut Tree". op het mid-tempo bluesy "This Kind of Life" deelt hij de lead zang met Eric Clapton, 1 van de vele prijsnummers van dit album, waar geen enkel zwak nummer op staat.

behalve zijn eigen bandleden Mark Creswell (acoustic, electric guitars) en Marcus Cliffe (bass guitar) speelden o.a. sessiemuzikanten Alan Clark (organ), Steve Goulding (drums) en Guy Fletcher (bass, keyboards, drums) mee. de laatste is bekend van zijn werk met de Dire Straits en zijn bijdragen aan de solo albums van Mark Knopfler.

qua productie wat gepolijster dan de voorganger "Boat Trips in the Bay" (1987). samen met "The Great Indoors" (1991) mag dit album tot 1 van zijn beste worden gerekend. zoals koosknook het hierboven noemde "een klein monumentje" en die herinnering klopt.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at KGM, Wakefield, West Yorkshire plus 3 Londense studio's

het laatste reguliere studio album "Pistola" was onder meer een hommage aan zijn geliefde New Orleans. 9 eigen liedjes van Willy DeVille plus een fraaie country versie van de veel gecoverde Paul Siebel ballad "Louise" met een mooie pedal steel van Chris Lawrence.

samen met de sterke rock 'n roll opener "So So Real" en de ballad "When I Get Home" die nog iets van de magie van zijn hoogtijdagen in zich hebben, zijn dit de hoogtepunten. Willy DeVille heeft een stuk betere ballads geschreven dan zijn 2e ballad op dit album "I Remember the First Time".

de New Orleans r&b/funk van "Been There Done That", "You Got the World in Your Hands" en het bluesy met een gospel sausje overgoten "I'm Gonna Do Something etc" pakken niet echt goed uit. het New Orleans gezelschap The Meters deed dat een stuk beter.

ook de "spoken words" van "Stars That Speak" ondanks een fraaie slide gitaar partij van Willy DeVille zelf en de onheilspellende blokfluit klanken van de afsluiter "The Mountains of Manhatten" met wederom "spoken words" beklijven niet. overigens heb ik de hierboven genoemde bluegrass of Tex Mex klanken niet op dit album kunnen ontdekken.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Davey Faragher (bass) die o.a. samenwerkte met John Hiatt en Richard Thompson en Pete Thomas (drums) bekend van zijn werk met Elvis Costello.

een teleurstellend album kwalitatief niet vergelijkbaar met zijn albums uit de 80's en 90's, zoals hierboven al eerder gememoreerd door bertus99.

Album werd geproduceerd door John Philip Shenale & Willy DeVille
Recorded at the Nut Ranch, Studio City, California

stem geplaatst

een album dat opgenomen werd met een vrij kleine basis bezetting met alle ruimte voor het geweldige, onnavolgbare gitaarspel van Richard Thompson. zijn meestal donkere, soms cryptische, wrange teksten laten zich niet altijd makkelijk doorgronden.

heb een voorkeur voor de ballads "A Love You Can't Survive" dat langzaam naar een climax toewerkt, het folky "One Door Opens" met prachtige accenten van zijn spel op dulcimer en met name het melancholische met een schrijnende tekst en fraai accordeon spel voorziene "Happy Days and Auld Lang Syne", wat mij betreft het enige 5 sterren nummer.

de 3 up-tempo nummers aan het begin van het album zijn stuk voor stuk memorabel, zoals ook het stevig rockende "Pearly Jim", "Word Unspoken, Sight Unseen" en het met mandoline spel opgesierde "Outside of the Inside" zijn nummers die beklijven.

het ingetogen "First Breath" ontbreekt het aan een goede melodie en de slow blues "I've Got No Right to Have It All" behoren niet tot zijn beste nummers.

een goede middenmoter binnen zijn omvangrijke oeuvre. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door John Chelew
Recorded at Capitol Studio "B", Hollywood, California
All songs written by Richard Thompson

het debuutalbum van het Schotse Big Country is wat mij betreft hun magnum opus. een meesterwerkje dat zij niet meer zouden evenaren. ik was 26 jaar oud toen dit album uitkwam en heb het destijds grijs gedraaid. tijdens een rondreis met een busje door de Schotse Hooglanden ging deze regelmatig in de cd-speler.
in de valleien rond Glencoe waar menige slag plaats vond tussen legers van de Engelse en Schotse koningen met vele slachtoffers als gevolg waande ik mezelf een strijder aan de Schotse kant. werd vooraf gewaarschuwd door Schotse mensen dat daar een "spooky" (griezelige) sfeer hing en daar de geesten zouden rond dwalen van al degenen die daar waren gesneuveld en dat leek op die plek zowaar voelbaar.

iets van die sfeer is terug te horen op dit magistrale album, dat met zijn energie en passie en stoere klanken iets heldhaftig in zich heeft. de geweldige ritmesectie van Tony Butler (bass) en Mark Brzezicki (drums, percussion) staat daar garant voor met daaroverheen de geweldige gitaarpartijen van Stuart Adamson en Bruce Watson en niet te vergeten de expressieve, krachtige zang van Stuart Adamson.

alle 10 goed maar nu zijn de merendeels akoestische folk met koortje van "The Storm", de sterke melodie van "Harvest Home" en het vuig rockende"Porrohman" favoriet.

opvolger "Steel Town" vond ik al een stukje minder en bij hun vierde album "Peace in Our Time" haakte ik destijds af. gezien de post van o.a. Running On Empty moet hun latere album "The Buffalo Skinners" het beluisteren waard zijn.

een fraai live album van (wijlen) Brendan Croker waarop hij vakkundig begeleid wordt door een aantal prima Belgische muzikanten ofwel The Serious Offenders. de meeste nummers (covers) verschenen al eerder op zijn reguliere albums. 3 nummers "Darlin", "No Money at All" en "This Kind of Life" zijn van eigen hand, waarvan de laatste 2 ooit in de Nederlandse tipparade stonden.

het melodieuze "When It Comes to You" (Mark Knopfler) is een sterke opener, een nummer van het Dire Straits album "On Every Street". verder fraaie uitvoeringen van de ballads "Yellow Roses" dat we van Ry Cooder kennen van diens album "Chicken Skin Music", "4 + 20" (Stephen Stills) met lead zang van Patrick Riguelle en het Charlie Rich nummer "Feel Like Going Home".

"Parchman Farm Blues" (Bukka White), "Dropkick Me Jesus" van country songwriter Paul Craft dat ooit een bescheiden hit was voor country zanger Bobby Bare en de traditional "Railroad Worksong" zijn meer up-tempo country-blues of blues rock nummers, waarvan de versies overtuigen.

"County Jail" van Muddy Waters is het tweede niet door Brendan Croker gezongen nummer en is voorzien van zang van Wigbert van Lierde. beide zingen niet onverdienstelijk, maar een beetje jammer dat de zang niet aan Brendan Croker is overgelaten. zijn expressieve, soulvolle stem wordt op die 2 nummers node gemist.

hoe dan ook een sympathiek live album waarop de live muziek prachtig wordt ingekleurd met de accenten van harmonica, mandoline, steel en slide gitaar. de titel "Time Off" staat voor vrije tijd van de gevangenen, aangezien de nummers gespeeld werden tijdens een tournee langs Belgische gevangenissen.

Album werd geproduceerd door Patrick Riguelle
Recorded at "The Club Brussels" during the prison tour november 1992

Thanks to the prisons of Gent, Leuven & Brugge, Belgium

Brendan Croker: vocals, guitar, steel guitar
Patrick Riguelle: lapsteel, mandolin, backing vocals, harmonica, lead vocal track 6
Wigbert van Lierde: guitar, slide guitar, backing vocls, lead vocal track 9
Patrick de Witte: drums, percussion, guitar (track 9)

(h)eerlijke, authentieke folk verzamelaar met zowel live als studio opnames van dit duo bestaande uit de Noord-Ier Tommy Makem en de Ier Liam Clancy, de jongste van de vermaarde Clancy Brothers. beiden waren eerder lid van het folk gezelschap de Clancy Brothers & Tommy Makem en begonnen vanaf 1976 als duo samen te werken.

slechts 1 traditional "The Cobbler", eigen nummers van beide folk iconen, een 2-tal covers van de Schotse singer/songwriter Eric Bogle, waaronder een prachtige versie van zijn "The Band Played Waltzing Matilda" ook bekend van de versie van de Pogues plus o.a. hun versies van het veel gecoverde "The Dutchman" een prachtige ballad van M.P. Smith en "A Place in the Choir" van de Amerikaanse folkie Bill Staines.

"Morning Glory" is een met Doug Flett co-written liedje van Guy Fletcher, bekend van zijn samenwerking met de Dire Straits en het solo werk van Mark Knopfler.

recht toe recht aan uit het leven gegrepen liedjes waarop Tommy Makem en Liam Clancy de lead vocalen afwisselen ofwel samen zingen. een aanrader voor liefhebbers van pak 'm beet de Clancy Brothers en de Dubliners. muziek die je het liefst live in een Ierse pub zou willen horen, maar zich op een natte, herfstachtige avond ook in de huiskamer prima laat beluisteren. het uitbundige "Rambles of Spring" (Tommy Makem) sluit dit album vrolijk af.

nummers 1 t/m 7 werden geproduceerd door Donal Lunny en nummers 8 t/m 14 door Archie Fisher.

vanwege de recente post van ouwekock bij het Alison Krauss album "Paper Airplane" (2011) dit album weer eens van stal gehaald. zij nam meerdere nummers van Robert Lee Castleman op, waaronder het nummer "Paper Airplane".

10 eigen composities van de man met redelijk toegankelijke luisterliedjes in het country/folk genre met een enkele keer een licht R&B sausje, zoals op het fraaie mid-tempo "Movin' On". de liedjes worden veelal ingetogen muzikaal omlijst met zijn akoestische gitaarspel, piano/orgel en bescheiden percussie aangevuld met het elektrische gitaarspel van producer Pat Bergeson, de ex man van Alison Krauss. lap steel specialist Jerry Douglas, lid van de Union Station band van Alison Krauss is slechts op 2 nummers te horen.

Alison Krauss verzorgt op een 3-tal nummers (2,4 en 6) de achtergrond vocalen, waarvan met name "Kinda Like a Rainbow" indruk maakt.

samen met "Like Red on a Rose" met de wonderschone lap steel klanken van Jerry Douglas, de piano ballad "Crazy As Me" en het eerder genoemde "Movin' On" de sterkhouders van dit album.

helaas staan daar wel wat mindere nummers als "Stay Here", "I Can't Believe You" en "Movin' Down" tegenover die mede door de ietwat gladde, gepolijste productie een stuk minder blijven hangen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Victor Krauss (acoustic bass, keyboards), Gary Smith (piano, B3 organ) en Kenny Malone (drums, percussion).

van de langeafstandschauffeur ( "over-the-road trucker) Robert Lee Castleman bleef het tot nu toe bij dit ene album.

Album werd geproduceerd door Pat Bergeson & Robert Lee Castleman
Recorded at 17 Grand, Nashville, Tennessee

citaat uit de liner notes:

"A rose wrapped around a barbed wire fence - where the plush red petal meets the rusted spike. That's Robert Lee Castleman. His music is a lush type of folk, subtle and warm. His songs and his voice, though, are rugged. Weary. True. For too long he has been an industry secret, his songs having been recorded by Chet Atkins and Alison Krauss. This album is a gem of sublime, intricate composition - full of songs that are at once soothing and unpredictable"

(wijlen) Brendan Croker was een prima zanger en begenadigd gitarist. op dit album bewees hij ook een goede songwriter te zijn met 14 merendeels bovengemiddeld goede liedjes waarvan 1 (track 5) co-written met Gary Scruggs.

een fijn afwisselend album met de reggae accenten van "Nothing But Time", een ingetogen love ballad "I Guess That Says It All" met prachtige Hammond B3 accenten van Barry Beckett worden afgewisseld met bluesy up-tempo nummers als het aanstekelijke "Send Me to New Orleans" met een halverwege fraai invallende accordeon, de blues rock van "What It Takes" of de rock n' roll van "Take Me Back" met z'n piano riedels en blazers.

"One Day" is dan weer een fraaie ballad wederom gedragen door de Hammond B3 klanken en de up-tempo afsluiter "Running on Down This Road" doet aan de muziek van J.J. Cale denken. de ballad "Darlin" zou hij later in een iets pittiger versie opnieuw opnemen op het meer rock gerichte album "Red Neck State of the Art".

ondanks dat "The Great Indoors" in Nashville werd opgenomen met een keur aan top sessiemuzikanten o.a. Reggie Young, Dan Potter, Mark Knopfler (electric guitar), Barry Beckett (piano, organ), Paul Franklin (steel guitar), Jim Horn & The Horn Section en het veel goede liedjes bevat, werd het geen commerciële doorbraak. zoals wel vaker bij dit soort artiesten had de man tijdens leven wel wat meer erkenning mogen krijgen.

Chet Atkins speelde op een enkel nummer akoestische gitaar en in de koortjes zijn o.a. Troy Seals, Tony Joe White en Harry Stinson te horen.

Album werd geproduceerd door Barry Beckett
Recorded at Digital Recorders, Nashville, Tennessee

"To the people and musicians of Nashville go my warmest and deepest thanks of all. Viva Nash Vegas! (BC)

deze verzamelaar met liedjes vertolkt door 5 Ierse zangeressen en 2 instrumentale nummers van de accordeonvirtuoos Sharon Shannon, groeide destijds in Ierland uit tot 1 van de best verkochte albums ooit.

dit album bevat slechts 2 nieuwe nummers van Eleanor McEvoy, waaronder de prachtige melodie van "Only a Woman's Heart" het absolute prijsnummer dat zij samen met Mary Black zingt en het matige "I Hear You Breathing In".

alle overige nummers verschenen eerder op de reguliere albums van de dames, uitgezonderd "Sonny" (Ron Hynes) in een solo versie van Mary Black dat niet eerder op een album was uitgebracht. het tweede prijsnummer van dit album. "Sonny" zou later in een nog mooiere versie verschijnen op het album "The Best of Mary Black 1991-2001" met zang van Mary Black, Emmylou Harris en Dolores Keane.

sterkhouders zijn verder de folk ballad "Wall of Tears" van Mary Black's zus Frances afkomstig van het album "Frances Black & Kieran Goss", de bijdragen van de onvolprezen Dolores Keane en het traditionele folk nummer "After the Ball" met zang van Frances Black afkomstig van het album "After the Ball" van de Ierse folkband Arcady waarvan zij enige tijd de lead zangeres was.

"Vanities" (Noel Brazil) van Mary Black en de folk/pop bijdragen van Maura O'Connell beklijven een stuk minder. de instrumentale nummers van Sharon Shannon zullen niet ieder's "cup of tea" zijn. "Blackbird" is overigens een traditional en heeft niets met het Paul McCartney nummer van doen.

van deze verzamelaar verschenen nog 2 opvolgers "A Woman's Heart 2" (1994) en "A Woman's Heart (A Decade On) dat in 2003 werd uitgebracht.

de afbeelding op de hoes is een schilderij genaamd "The Potato Gatherers" van de Ierse dichter, schrijver, schilder, nationalist George William Russell (Collection - The Armagh County Museum)

in tegenstelling tot de opvolger "Three Chord Lovesongs" met alleen Brendan Croker op zang en akoestische gitaar, is dit echt een band album. de experimenten met exotische muziekstijlen (calypso, reggae, Hawai) zoals op een aantal van zijn albums te horen, zijn op dit album afwezig.

11 eigen nummers van de man, waarvan 8 co-written met o.a. 2 nummers die hij samen met de Amerikaanse singer/songwriter Fred Koller schreef.

het album trapt af met de stevige bluesrock en het gierende gitaarspel van het titelnummer en "On My Knees" , zoals ook te horen op "Your Time Will Come", nummers die associaties oproepen aan de sound van iemand als Rory Gallagher.

"Self Made Saviour" is een aanklacht tegen het establishment met een tekst waar hij flink tegen de heilige huisjes en machtswellust van politici en de muziek business aanschopt.

"Waiting For You" en "Finding It Hard Today" zijn fraaie slow blues ballads, "Watching the Wheels" met zijn honky-tonk ritme heeft een "country feel", waar het rammelende "Hey Renee" een hoog meezinggehalte heeft.

de bonus track, de folky ballad "Honest I Do" met zijn ontwapenende, ontroerende tekst is een "love song" wat mij betreft het prijsnummer op dit gevarieerde album.

Album werd geproduceerd door Brendan Croker
Recorded at Lion Studios, Leeds, U.K.

Brendan Croker: guitars, vocals
Donald Neon: guitars, backing vocals
Gnat Hoover: bass, keyboards, b.v.
Gene Velocette: drums, b.v.

een echt singer/songwriter "folky" luisteralbum van (wijlen) Brendan Croker, die zowel onder eigen naam als met zijn band de 5 O'Clock Shadows een aantal prima albums maakte. ook leverde hij met zijn zang en een aantal songs een prima bijdrage aan het album van de gelegenheidsformatie de Notting Hillbillies met Mark Knopfler, die hem een warm hart toedroeg.

op "Three Chord Lovesongs" staan 14 eigen nummers waarvan hij er 10 met anderen schreef. het album opent veelbelovend met de fraaie melodie van het titelnummer, een co-write met de Amerikaanse singer/songwriter Fred Koller. na een 5-tal nummers begint het feit dat hij zich alleen op akoestische gitaar begeleid te wreken. zoals iemand als Christy Moore zich op veel van zijn albums laat begeleiden door meestergitarist Declan Sinnott die iets toevoegt aan zijn muziek, is dat op dit album niet het geval. zijn vaste gitarist Mark Creswell wordt node gemist.

in combinatie met de onderling inwisselbaar klinkende liedjes waarvan er veel de middelmaat niet ontstijgen zijn 14 nummers ook teveel van het goede. het resultaat is dat het eenvormige "Three Chord Lovesongs" 1 van zijn mindere albums is.

een 3-tal uitschieters zijn "Three Chord Love Songs", "Sweet Prison" en het bluesy "Be Good To Me".

Recorded at Lion Studios, Leeds, U.K. (January, 1996)
Played and sung by Brendan Croker

commercieel gezien bleef het ploeteren voor de sympathieke "ordinary man" Brendan Croker getuige zijn tekst hieronder:

"A very small number of people made this album possible.
To them, I say Thank you
The World needs more like you"

de zeker in zijn thuisland vermaarde uit Kentucky afkomstige bluegrass/country muzikant Ricky Skaggs is al sinds de begin jaren 70 actief in de muziek business. hij maakte sindsdien meer dan 40 albums, waaronder vele samenwerkingen met o.a. Bruce Hornsby, Tony Rice, The Seldom Scene en de Clinch Mountain Boys, de band van blue grass legende Ralph Stanley van de Stanley Brothers. ook was Ricky Scaggs een aantal jaren lid van de Hot Band, de begeleidingsband van Emmylou Harris, voor wie hij een groot aantal liedjes arrangeerde van haar buegrass album "Roses in the Snow".

op dit nogal mainstream klinkende album staan uitsluitend covers, waarvan de singles, de up-tempo opener "Country Boy" en de ballad "Something in My Heart" hits werden in de States. beide goed in het gehoor liggende liedjes.

het instrumentale bluegrass nummer "Wheel Hoss" (B. Monroe) met o.a. Bill Monroe (mandoline) en de uitbundige bluegrass gospel van "I'm Ready to Go" (W. York) ervaar ik als de prijsnummers.
de overige covers, zoals "Rendezvous" (Peter Rowan), "Window Up Above" (George Jones) en het mierzoete "Baby I'm in Love with You" bekoren een stuk minder, maar maken duidelijk dat deze muziek een breed Amerikaans publiek aanspreken.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bobby Hicks (fiddle), Bruce Bouton/Buddy Emmons/Lloyd Green (steel guitar) en Eddie Bayers/George Grantham (ex Poco) op drums.

getuige zijn tourschema van 2025/2026 treedt de inmiddels 71-jarige Ricky Skaggs nog steeds op met zijn band Kentucky Thunder. een man met een enorme staat van dienst in het bluegrass/country genre.

Album werd geproduceerd door Ricky Skaggs
Recorded at Audio Media, Nashville, Tennessee

schafte ooit dit album aan in "a specialized record/cd shop" tijdens een bezoek aan het Schotse Edinburgh waar alle cd's van singer/songwriter/acteur John Tams in een apart vakje stonden samen met dit album van de band "Home Service".

op dit album staan 4 composities van John Tams, het up-tempo "Alright Jack" met prachtige meerstemmige zang, de ballad "Sorrow" dat overgaat in de stevige rock van de traditional "Babylon" met eveneens meerstemmige zang, een nummer dat aan de muziek van Steeleye Span doet denken, "Look Up Look Up" en mijn persoonlijke favoriet "Scarecrow" met geweldig gitaarspel van Graeme Taylor.

het middelpunt van dit album zijn de traditionals verzameld door de Australiër Percy Grainger "The Duke of Marlborough Fanfare" en de suite "A Lincolnshire Posy" onderverdeeld in 6 stukken. geen licht verteerbare kost maar razendknap uitgevoerd door de band.

de traditional/ballad "Rose of Allendale" bekend van o.a. Mary Black's versie wordt prachtig gezongen door John Tams en ingekleurd met fraaie accordeon accenten en wordt gevolgd door het instrumentale
"Radstock Jig".

opvallend zijn de prominente bijdragen van het blazers ensemble die de muziek een meerwaarde geven. de in het Verenigd Koninkrijk bekende John Tams speelde o.a. mee op "Son of Morris On" van de Morris On Band (Ashley Hutchings). Jonathan Davie en Graeme Taylor waren ooit lid van de progressieve Engelse folk/rock band Gryphon.

de bezetting van de band ten tijde van dit album:

John Tams: vocals, 2nd guitar
Howard Evans: trumpets, flugelhorn
Andy Findon: flutes, clarinets, saxes
Steve King: keyboards, accordion, chorus vocals
Roger Williams: trombones, tuba
Graeme Taylor: lead electric & acoustic guitar, chorus vocals
Jonathan Davie: bass guitar, chorus vocals
Michael Gregory: drums, percussion

deelcitaat uit de liner notes van Howard Evans, June 1991

"The Home Service that went into Raezor Studios in Wandsworth in December 1985 to make their third LP was a band with a pedigree second to none in its field of English music. That third LP was "Alright Jack" and it found the band on a creative streak. At the time of its release critics hailed it as one of the seminal albums in its field, one to rival the best albums that Fairport Convention, Steeleye Span, the Albion Band or Richard Thompson had produced. The passage of time has borne out how perceptive those assessments were, for like those other classic albums, it proved more than a "genre" album. ...in a quintessentially British tradition "Alright Jack" proved a classic"

het derde album van de geëngageerde, maatschappij kritische Iris Dement met 11 zelf gepende liedjes, waarvan zij er 3 samen met anderen schreef, o.a. "This Kind of Happy" met country legende Merle Haggard.

zij deinst er niet voor terug om gevoelige onderwerpen aan te snijden, zoals sociale ongelijkheid op het venijnige "There's a Wall in Washington" dat zeker in het huidige tijdbestek in Amerika van toepassing is of het schaamteloos eerlijke "Letter to Mom".

fraaie piano ballads als "When My Mornin Comes Around", "This Kind of Happy" en "Walkin Home" worden afgewisseld met iets meer up-tempo liedjes als het sterke titelnummer "The Way I Should" met een gastbijdrage op gitaar van Mark Knopfler, "Keep Me God" en de onvervalste r&b/blues rock van het stuwende "Trouble" een duet met Delbert McClinton en stevig gitaarwerk van blues rock icoon Lonnie Mack.

de meer traditionele country van "I'll Take My Sorrow Straight" en "Letter to Mom" wordt muzikaal omlijst met o.a. fraaie fiddle (Tammy Rogers) en pedal steel (Paul Franklin) klanken. ook Chuck Leavell (piano, organ) ex Allman Brothers Band leverde een prominente bijdrage.

wederom een sterk album van Iris Dement dat slechts in 4 dagen tijd werd opgenomen. wellicht een fractie minder dan de net iets betere voorganger "My Life".

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs
Recorded at Scruggs Sound Studio, Berry Hill, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes (Iris, May 1996, Kansas City, Missouri)

"This records represents two-and-a-half years of waiting, broken up here and there by 11 glorious visits. I know a lot of people will listen to these songs and hear them as anything but glorious. Some of what I've said will make some people mad. It might even make some people hate me. I don't like the idea of being hated and I've lost a little sleep lately thinking about it, but if I hid the truth about how I think and feel in order to be liked, I would hate myself, and I like that idea even less"

de opvolger van zijn debuut "A Close Shave" van de uit Bradford/Noord-Engeland afkomstige (wijlen) Brendan Croker laat wederom heerlijk authentieke, ongecompliceerde, rauwe muziek horen met (country) blues, rock en wat wereldmuziek klanken, waar het speelplezier vanaf spat.

op dit album een 5-tal traditionals (nummers 1,3,7,8 en 10), een 4-tal eigen nummers waaronder 2 instrumentale "The Shuffle" en "The Polka", plus 2 nummers met zijn zang het folky "Henry Thomas" en "Darlin" een nieuwe opname van een nummer dat eerder op zijn debuut verscheen en een 3-tal covers.

de geweldige baslijnen van de bluesy opener/traditional "Lonely Boy in Town" zet meteen de toon. de aanstekelijke reggae/calypso klanken van "Railroad Blues" en "Joshua Gone Barbados" (Eric Von Schmidt) dragen bij aan de feestvreugde van dit album, maar het prijsnummer is wat mij betreft het heerlijk langzaam wiegende "Let Me Explain" met gitaarspel dat aan Ry Cooder doet denken, waarna het op het stevig rockende "Don't Let Nobody" los gaat. verder een fraaie cover van "Last Train to Glory" (Arlo Guthrie) en een iets minder geslaagde cover van "I Walk the Line" (Johnny Cash).

Brendan Croker noemde als inspiratiebronnen voor dit album The Mississippi Cheikhs, Jesse Fuller, Willie McTell, Woody Guthrie, Henry Thomas, Sleepy John Estes en The Sun Record Company.

Album werd geproduceerd door Neil Ferguson, Patrick Gordon & The 5 O'Clock Shadows
Recorded at Woodlands Studio, Castleford, UK

Brendan Croker: vocals, guitars
Mark Creswell: guitars
Marcus Cliffe: bass, fretless bass
Davy Curry: drums

prachtig veelal verstild album van de inmiddels 77-jarige June Tabor. veel folk ballads met lichte jazz invloeden, waardoor de muziek iets afwijkt van de traditionele folk. geweldig gezongen met de ietwat donkere, expressieve stem van June Tabor, die minder zoetgevooisd klinkt dan iemand als bij voorbeeld Mary Black.

onder de liedjes bevinden zich covers van hedendaagse artiesten, zoals fraaie uitvoeringen van "Joseph Cross" van de Amerikaanse singer/songwriter Eric Taylor, het dreigende met tromgeroffel voorziene "Rumours of War" (Billy Bragg), "The Doctor Calls" van Ian Telfer (Oyster Band), "All This Useless Beauty" (Elvis Costello) en "Blind Step Away" (Richard Thompson/French/Frith/Kaiser).

favorieten "Hard Love" (Bob Franke) een piano ballad prachtig omlijst met saxofoon, de klein gehouden kippenvel versie van de veel gecoverde (o.a. Anne Briggs, Pentangle) traditional "Let No Man Steal Your Thyme" declamerend gezongen door June Tabor met prachtige viool accenten en "Ten Thousand Miles" eveneens een traditional.

"Elephant" met een indringende tekst over de uitstervende olifant met een op het eind uithalende saxofoon is een waardige afsluiter.

Album werd geproduceerd door John Ravenhall
Recorded at Red Fort Studios, London

Huw Warren: piano, cello, accordion (track 4)
Mark Emerson: violin, viola, accordion, piano (track 4)
Mark Lockheart: clarinet, tenor and soprano saxophones
Dudley Phillips: double bass
Bosco De Oliveira: percussion

wederom een sterk album van (wijlen) Schotse singer/songwriter Jackie Leven met 12 door hemzelf geschreven overwegend toegankelijke liedjes. de man met een enigszins getroebleerde geest was lange tijd drugsverslaafd, maar was een prima songwriter met een prettig in het gehoor liggend stemgeluid.
op dit album grossiert hij in prachtige liedjes, muzikaal omlijst met folk, rock en een enkele keer lichte jazz invloeden.

soms stevig zoals op de up-beat opener "Stranger on the Square" of het rockende "Looking For Love" met de wegstervende saxofoon klanken, maar merendeels ingetogen op liedjes als "Ballad of a Simple Heart", "As We Sailed Into Skibbereen" en het prijsnummer "Gylen Gylen" een akoestische folk ballad met wonderschoon "fingerpicking" gitaarspel van Jackie Leven.

het weemoedige "Some Ancient Misty Morning", de ballad "Fly" met de tekstregel (I have heard it said, that a man in love can fly) met de pedal steel klanken van Melvyn Duffy en een fraaie tweede stem van Avril Jamieson en de melancholische afsluiter "Crazy Song" over verloren liefde, zijn eveneens sterkhouders.

"Grievin' at the Mish Nish" en "The History of Rain" behoren niet tot zijn beste liedjes. vandaar 4 sterren.

onder de gastmuzikanten bevinden zich mede-producer James Hallawell (bass, guitar, keyboards), Ed Jones/James Cannon (saxophone) en Graham Preskett (mandolin, violin).

(deel) citaat uit de liner notes van Jackie Leven:

"The Argyll Cycle is my name for the songs that I wrote between 1985-90 in Argyll, Scotland, when I was recovering from near murder by strangulation, heroin addiction and the love of my life running off with the Dalai Lama's bodyguard! The songs are not all about Argyll or Scotland, but I think they share a certain soulfulness and careful speech which makes them a kind of family"

Jackie Leven schreef mooie, poëtische teksten. een voorbeeld is de tekst van "Some Ancient Misty Morning" dat treffend het eind van een relatie verwoord:

Some ancient misty morning
as I lay by your side
you told me without warning
the King of love had died

and I could not believe it
you told me it was true
by way of explanation
you stared into the blue

some ancient misty morning
the tears rolled down my face
they fell into the warm earth
and vanished without trace

de inmiddels 77-jarige Engelse folkzangeres June Tabor begon ooit te zingen geïnspireerd door de muziek van folk zangeres Anne Briggs. zij werkte aan vele projecten mee, heeft veel samenwerkingen op haar naam staan, o.a. 1 met die andere Engelse folk grootheid Martin Simpson, met wie zij het duo album "A Cut Above" (1980) opnam, 2 geweldige albums met de Engelse folk-rock Oyster Band, 2 albums als The Silly Sisters met Maddy Prior (Steeleye Span) en een hele reeks solo albums.

op dit album staan een aantal covers, waaronder de sterke opener "Shameless Love" van de Amerikaanse singer/songwriter Eric Taylor, "I Want to Vanish" (Elvis Costello), "Pavanne" (Richard Thompson) en "Windy City" van Ian Telfer van de Oyster Band plus een aantal traditionals.

haar stem doet wel aan die van Linda Thompson denken. veel nummers hebben een "jazzy touch" door de piano klanken van de uit Wales afkomstige jazz pianist Huw Warren hier en daar aangevuld met saxofoon. de nummers worden verder prachtig ingekleurd door o.a. viool en het accordeon spel van Andy Cutting, die aan meerdere albums van Martin Simpson bijdroeg.

niet altijd licht verteerbare kost, zoals het zwaarmoedige "He Fades Away" dat verhaalt over de vele mijnwerkers uit het Australische Wittenoom die overleden aan de gevolgen van asbest die zij uit de mijnen naar boven haalden, de tekst over de "cold steel woman Pavanne", of het melancholische "The Irish Girl" (Peter Bond) met weemoedige viool accenten.

het luchtige, vrolijke "Apples and Potatoes" (Trad) met accordeon zorgt voor wat afwisseling, waarna de "spoken words" volgen van het onheilspellende "Beauty and the Beast".

de ingetogen traditional "The Turn of the Road" met wederom fraai accordeon spel en het lieflijke slaapliedje (lullaby) "Waiting for the Lark" een prachtig verstilde piano ballad behoren tot de vele hoogtepunten op dit alweer 30 jaar oude folk album.

Album werd geproduceerd door John Ravenhall
Recorded at Marcus Studios, London

Huw Warren: piano, cello
Mark Emerson: viola, violin, piano accordion (track 5)
Andy Cutting: diatonic accordion
Mark Lockheart: clarinet, tenor and soprano saxophones
Dudley Phillips: double bass

de liner notes van John Ravenhall:

"Given current studio technology most artists choose to record their vocals by a series of "takes" and "drop ins" over a backing track. June, however, records each song as a live performance along with the principal accompanying instruments. All the vocals on this album are therefore true performances, underlining her unique talent as a presenter and interpreter of songs. A rare gift, indeed"

Emmylou Harris was 48 jaar oud toen dit album werd uitgebracht, een samenwerking met muzikant/producer Daniel Lanois. een vrij rigoureuze, gedurfde stijlbreuk met de bluegrass, country (rock) en folk van haar vorige albums, hoewel het album hierboven onder "country" wordt gerangschikt.

woorden als bedwelmend, bezwerend, dreigend, intens, sfeervol maar ook warm en vooral ontroerend komen bij mij 30 jaar na de release nog steeds op als ik dit magistrale album beluister.

de samenwerking met Daniel Lanois pakt wonderwel goed uit. de covers "Goodbye" van Steve Earle's album "Train a Comin" (1995), "All My Tears" (Julie Miller) dat zij eerder in duet zong op Julie Miller's album "Orphans and Angels" (1993), "Goin' Back to Harlan" (Anna McGarrigle) dat een jaar later eveneens verscheen op het Kate & Anna McGarrigle album "Matapedia" (1996) , zoals dat ook het geval was met "Orphan Girl" (wat een vondst trouwens met o.a. een dulcimer bespeeld door Daniel Lanois) van Gillian Welch op haar album "Revival" (1996) zijn stuk voor stuk 5 sterren nummers die binnen komen en je als luisteraar raken. zoals Neil Young opmerkte in de uitzending van "Het uur van de wolf" van afgelopen week dient goede muziek de luisteraar kippenvel te bezorgen en dat is precies wat deze nummers doen, zeker als je ook oog/oor hebt voor de teksten van deze nummers.

ook het als een mantra klinkende "Where Will I Be" (Daniel Lanois), het bloedmooie, ontroerende "Sweet Old World" (Lucinda Williams) en de afsluiter "Waltz Across Texas Tonight" (R. Crowell/E. Harris) hebben dat effect. dat laatste nummer overtreft de versie op het album "Trio: Farther Along" van Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris.

slechts 2 nummers ervaar ik als minder dan 5 sterren, de Neil Young cover "Wrecking Ball" en het atmosferische "May This Be Love" een cover van de meer dan gemiddeld unieke Jimi Hendrix, wellicht 1 van de weinige muzikanten die zich moeilijk laat coveren, maar dat weerhoudt mij er niet van om dit album met 5 sterren te waarderen. een tijdloze klassieker met 10 bovengemiddeld goede composities prachtig gezongen door Emmylou Harris. het album "Wrecking Ball" staat (althans voor mij) voor Muziekbeleving met de hoofdletter M.

voor zover het er toe doet, maar zoals ik het ervaar eerder een "americana" of alt.country album dan een "old school country" album zoals hierboven door oud user kistenkuif vermeld, hoewel het album aftrapt met de traditionele country klanken van het up-tempo "Hanging Up My Heart" (Hank DeVito).

"Invitation to the Blues" en het folky "Bull Rider" zijn met de fiddle klanken van een licht bluegrass sausje voorzien, zoals "Black Caffeine" 1 van de mindere nummers op dit album een vleugje blues bevat.

veel bovengemiddeld goede composities waarvan de meeste Rodney Crowell nummers al eerder in versies van anderen (o.a. Johnny Cash en Tim McGraw) verschenen, waaronder een re-make van "Bluebird Wine" met een lead vocal van RC in een meer rockende versie dan het origineel van Emmylou op haar album "Pieces of the Sky", dat haar versie niet overtreft.

favoriete nummers de ballads "Spanish Dancer" (Patti Scialfa) prachtig ingekleurd met mandoline en weemoedige accordeon klanken, "Open Season on My Heart" (c/w Rodney Crowell), "Dreaming My Dreams" (Allen Reynolds) en de afsluiter "Old Yellow Moon" wellicht het mooiste duet op dit album met prachtige accenten van accordeon en pedal steel. de piano ballad, het gevoelige "Back When We Were Beautiful" van singer/songwriter Matraca Berg en "Here We Are" (Rodney Crowell) bekoren ietsje minder.

of ze nu wel of niet sleet op haar stem heeft Emmylou Harris zingt prachtig op dit fraaie duo album.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Easter Island Surround, Nashville, Tennessee
(except 2) & 5) at Ronnie's Place

slechts 2 "nieuwe" nummers op deze verzamelaar het up-tempo rockende "The Price I Pay" met Chris Hillman's Desert Rose Band en de prachtige door Nanci Griffith mede geschreven ballad "Gulf Coast Highway" een schitterend duet met "good old" Willie Nelson. alle overige nummers verschenen eerder op haar eigen albums of albums van artiesten waar zij aan meewerkte.

het overbekende duet met Gram Parsons"Love Hurts" van zijn album "Grievous Angel" (te vaak gehoord) en de duetten met Earl Thomas Conley en George Jones beklijven minder.

favoriete nummers de wiegende melodie "Green Pastures" van haar album "Roses in the Snow" met Ricky Scaggs, het weemoedige "Gulf Coast Highway" en de pracht ballad "If I Needed You" van de onvolprezen Townes Van Zandt, waarvan met name de 2 laatste ontroeren. zoals ook "Evangeline" met Rick Danko van The Band dat teweeg brengt.

het up-tempo "Thing About You" met country-rock band Southern Pacific met o.a. ex Doobie Brothers leden John McFee/Keith Knudsen en Glen Hardin en het aanstekelijke "Wild Montana Skies" zorgen voor een fraai evenwicht.

hoewel de country-rock en bluegrass van haar 70's en 80's albums slechts sporadisch doorklinken, valt er wederom genoeg te genieten op "Brand New Dance, vernoemd naar het titelnummer geschreven door Paul Kennerley, 1 van de prijsnummers doorspekt met Keltische folk invloeden met bijdragen van o.a. Liam O'Flynn (Uileann pipes), Davey Spillane (whistles) en harmoniezang van Mary Black, Iris Dement en Dolores Keane.

een fraai gevarieerd album met mid-tempo liedjes als de sterke opener "Wheels of Love" (Marjy Plant), "Sweet Dreams of You" (Paul Kennerley/John David), de cajun-sound van "Rollin' And Ramblin", een nummer van het country/folk duo Robin & Linda Williams met de aanstekelijke accordeon klanken van cajun grootheid Jo-El Sonnier en de honky-tonk country van "Never Be Anyone Else But You" (Baker Knight) een nummer waarmee Ricky Nelson in 1959 een hit scoorde.

hoogtepunten zijn verder de ballads "In His World" (Kostas/Leigh Reynolds), "Better Off Without You" (Marshall Chapman) en wellicht de mooiste op dit album "Red Red Rose", een nummer van de Amerikaanse singer/songwriter David Mallett en niet te vergeten de Bruce Springsteen cover.

onder de vele muzikanten bevinden zich een aantal oudgedienden als Kenny Malone/Harry Stinson (drums), bluegrass muzikant Stuart Duncan (fiddle, mandolin), Roy Huskey Jr. (bass), John Jarvis (piano), Barry Tashian (harmony vocals) en multi-instrumentalist Richard Bennett.

Album werd geproduceerd door Richard Bennett & Allen Reynolds
Recorded at Jack's Tracks Recording Studio, Nashville, Tennessee

de studio opvolger van het geweldige live album "At The Ryman" met overwegend blue grass muziek is qua genre een behoorlijke stijlbreuk met dat album.

zoals gebruikelijk veel covers op dit album. het melodieuze mid-tempo "A Ways To Call" (Lainie Marsh) met harmoniezang van Alison Krauss en Suzanne Cox is een fraaie opener. "High Powered Love" (Tony Joe White) is voor haar doen stevig rockend, de bluesy cover van "Thanks to You" (Jesse Winchester) beklijft minder. de met een cajun sausje overgoten Lucinda Williams cover "Crescent City" blijft dicht bij het origineel.

Emmylou Harris schittert met haar engelenzang op de ballads "You Don't Know Me" (Eddy Arnold), haar eigen "Prayer in Open D", "Lovin' You Again" van de Engelse songwriter Roger D. Ferris, waarbij de 2 laatste nummers de kroon spannen, t.w. "I Hear a Call" (Tony Arata) met een fraaie tweede stem van Jon Randall Stewart en dobro spel van Al Perkins en het kippenvel bezorgende, spaarzaam geinstrumenteerde "Ballad of a Runaway Horse" (Leonard Cohen).

vanwege de "spoken words" van "Jerusalem Tomorrow" (David Olney) en het wat mindere "The Light" 4 sterren voor "Cowgirl's Prayer" dat wellicht niet haar meest coherente album is, maar wederom een flink aantal pareltjes telt.

belangrijke bijdragen werden geleverd door o.a. Al Perkins (dobro, pedal steel), Sam Bush (fiddle) en Roy Huskey Jr. (acoustic bass), leden van haar toenmalige band The Nash Ramblers.

Album werd geproduceerd door Allen Reynolds en Richard Bennett, waarvan de laatste als multi-instrumentalist prominent bijdroeg aan dit album, opgenomen "at Jack's Tracks Recording Studio, Nashville, Tennessee

stem geplaatst

minder traditionele country dan op "Blue Kentucky Girl" en minder bluegrass dan op "Roses in the Snow", het zit er qua sound een beetje tussen in, maar wederom een zeer sterk album van Emmylou Harris met een aantal hierboven al eerder genoemde fraaie covers, waarbij met name het wonderschone "Icy Blue Heart" (John Hiatt) met o.a. Bonnie Raitt (slide guitar, backing vocals) en "I Still Miss Someone" (Johnny Cash/Roy Cash Jr.) indruk maken.

de andere covers, zoals het mid-tempo "Love Is" van de McGarrigle zussen en de piano ballad "No Regrets" van de Amerikaanse folkie Tom Rush doen er nauwelijks voor onder. ook haar eigen songs, het up-tempo luchtige, vrolijke met lichte cajun invloeden doorspekte "Heartbreak Hill" (co-written Paul Kennerly) en de ballad "A River For Him" vallen niet uit de toon. op dit nummer zijn evenals op de ballad "Lonely Street" de destijds in zwang zijnde "synths" gelukkig slechts bescheiden te horen.

de up-tempo opener"Heaven Only Knows" (Paul Kennerly) doet denken aan de country-rock uit haar hoogtijdagen en op de afsluiter "If You Were a Bluebird" (George Hancock) valt een "mandolin orchestra" en fraai pedal steel werk van Steve Fishell te horen.

van haar originele Hot Band leverden alleen Glen Hardin en Emory Gordy Jr. nog bijdragen aan dit album. een belangrijke rol is weggelegd voor multi-instrumentalist/sessiemuzikant Richard Bennett, die vele jaren "sideman" was in de band van Neil Diamond en later in Mark Knopfler's band. voor de prachtige harmonieën zorgen o.a. (wijlen) Kate & Anna McGarrigle, Ashley Cleveland, Billy Thomas, Barry Tashian en Harry Stinson.

Album werd geproduceerd door Richard Bennett & Emmylou Harris

zeker een goudmijn voor de beginnende Emmylou liefhebber, maar als "die-hard" liefhebber heb ik toch wat gemengde gevoelens bij deze 4-cd uitgave (+dvd).

Emmylou Harris stelde deze fraaie box-set met liefst 78 nummers zelf samen, maar de titel "rare tracks & forgotten gems" is ietwat misleidend voor degenen die veel van haar werk al in huis hebben.

cd's 1 en 2 (nummers 1 t/m 40) zijn een weergave/selectie met nummers van haar solo albums en bevat slechts 1 "alternate take" van "Clocks" van het (formele) debuut album "Gliding Bird" en voor het overige allemaal eerder uitgebrachte songs.

cd's 3 en 4 (nummers 41 t/m 78) bestaan uit haar vele samenwerkingen met andere artiesten en verder haar bijdragen aan soundtracks (van o.a. de t.v. serie The Legend of Jesse James) en "tribute" albums.
hiervan worden 12 nummers als niet eerder uitgebracht aangemerkt, maar daar zijn wat kanttekeningen bij te plaatsen:

41. Falling in a Deep Hole - unissued
43. Palms of Victory - Trio Sessions outtake
44. Softly and Tenderly - Trio 11 sessions outtake, verscheen later eveneens op "The Complete Trio Collection" met Linda Ronstadt & Dolly Parton
48. All I Left Behind - unissued demo, definitieve versie verscheen eerder op "Western Wall: The Tucson Sessions" een duo album met Linda Ronstadt
52. In the Garden - unissued
57. Immigrant Eyes - unissued
63. First in Line (met John Starling) outtake "Spring Training"
64. Highway of Heartache (met Carl Jackson) outtake "Spring Training"
71. Waltz Across Texas Tonight" verscheen later op "The Complete Trio Collection"
72. Snowin On Raton - outtake "Brand New Dance" sessions
73. Gone - outtake "Cowgirl's Prayer" sessions
74. Don't Let Our Love Die - "Spring Training" sessions, definitieve versie verscheen eerder op het album "Spring Training" van Carl Jackson, John Starling & The Nash Ramblers

welbeschouwd is het vrij karig gesteld met echt "nieuwe pareltjes" op deze verder voorbeeldige verzamelaar.

een beetje onderschat en minder bekend album van Emmylou, dat haar weinig commercieel succes opleverde. merkwaardig want "Thirteen" is een heerlijk "roots" album met de van haar vertrouwde country en in mindere mate bluegrass muziek.

album opent sterk met het veel gecoverde up-tempo "Mystery Train" (Junior Parker/Sam Phillips), dat o.a. gecoverd werd door Elvis Presley en Neil Young op zijn album "Everybody's Rockin".

de country van "Sweetheart of the Pines" (E. Harris/P. Kennerley) en de aanstekelijke cajun klanken van "Lacassine Special" een nummer van de cajun grootheid Iry LeJeune zijn ook prima up-tempo nummers, waarvan de laatste later als bonus track verscheen op de re-issue van haar album "Quarter Moon in a Ten Cent Town".

de ballads "My Father's House", "Just Someone I Used To Know" van de vermaarde "Cowboy" Jack Clement, een fraai duet met country zanger John Anderson en "Today I Started Loving You Again" van Merle Haggard krijgen prachtige, ingetogen uitvoeringen. het laatstgenoemde nummer werd eveneens gecoverd door John Fogerty op zijn "Blue Ridge Rangers" album.

het sterke trio nummers op het eind van dit album zijn favoriet, de ballad "When I Was Yours" het 2e nummer op dit album dat zij samen met Paul Kennerley schreef, het mid-tempo "I Had My Heart Set on You" (R. Crowell/P. Kennerley) een duet met Rodney Crowell en de ballad "Your Long Journey" (Doc & Rosa Lee Watson), dat eveneens gecoverd werd door Robert Plant en Alison Krauss op hun album "Raising Sand".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Carl Jackson (acoustic guitar, banjo, fiddle, mandolin), Mark O'Connor/Buddy Spicher (fiddle), Frank Reckard (acoustic & electric guitar, mandolin) en Rodney Crowell, Vince Gill, Mary Ann Kennedy, Pam Rose en Barry Tashian (tevens accordeon) verzorgen de backing vocals.

opvallend gegeven is dat er van de originele line-up van haar Hot Band nagenoeg niemand meespeelde op "Thirteen". van de latere line-up werd multi-instrumentalist Ricky Scaggs vervangen door Barry Tashian. de band werd rond 1991 opgeheven, waarna Emmylou Harris de band The Nash Ramblers formeerde met o.a. Sam Bush en Al Perkins.

Album werd geproduceerd door Emmylou Harris en haar toenmalige echtgenoot Paul Kennerley

vernieuwingsdrang is op zich lovenswaardig, maar de bedoeling om een meer divers te album pakt toch wat minder goed uit op dit album met oude en nieuwe gedienden van haar Hot Band en gastmuzikanten als T-Bone Burnett, Keith Knudsen, John McFee beiden bekend van de Doobie Brothers en Bill Payne (Little Feat).

de beste 3 nummers staan wat mij betreft vooraan, het up-tempo "Drivin' Wheel" (T-Bone Burnett/Billy Swan), het veel gecoverde "Pledging My Love" van oorsprong een blues ballad dat ooit een grote hit was voor de R&B zanger Johnny Ace en de sterke melodie van het up-tempo "In My Dreams" (Paul Kennerley).

de mainstream pop van "On the Road" en "Good News" met de synths van Bill Payne ervaar ik als dieptepunten. de covers van "On the Radio" en "Diamonds Are a Girl's Best Friend" willen niet overtuigen. zoals ook de 2 mindere Rodney Crowell composities "It's Only Rock 'n Roll" en "Baby, Better etc" dat niet doen. de man heeft veel betere songs op zijn naam staan. ook het titelnummer "White Shoes" van Jack Tempchin, die ooit het prachtige "Peaceful Easy Feeling" (Eagles) schreef, wil niet beklijven.

de uitvoering in de vorm van een piano ballad van het Sandy Denny nummer "Like an Old Fashioned Waltz" had wat meer "rootsy" gemogen en kan niet tippen aan het origineel.

de "roots" muziek (bluegrass/country/folk) is zo goed als afwezig en een niet zo gelukkige songkeuze in combinatie met de ietwat gepolijste productie leiden tot een enigszins teleurstellend album, waarop muzikanten als Ricky Scaggs (fiddle, mandoline) worden gemist die de muziek vaak prachtig inkleurden op een aantal andere albums.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern

heerlijk album. ondanks de relatief lage waardering hier (3,57) is dit vreemd genoeg een album van haar dat bij mij in de top 5 van haar beste albums staat. ik mag deze graag opzetten. een mooi uitgevoerde gospel cd met een kraakheldere productie en zoals Twinpeaks hierboven opmerkt hemelse vocalen. de instrumentatie is vrij spaarzaam. het laatste nummer "When They Ring Those Golden Bells" staat eveneens op de cd Ophelia van Natalie Merchant. ik vermoed dat dit nummer gezien de tekst een populair nummer is bij uitvaarten in de USA. de muzikale bezetting is als volgt: Emmylou Harris: Lead Vocals, Acoustic Guitar, Vince Gill: Tenor Vocals, Acoustic Guitar, Mandolin, Carl Jackson: Baritone Vocals, Lead Acoustic Guitar, Emory Gordy: Bass Vocals, Ernie Ball: Bass Guitar, Acoustic Guitar. de dobro partijen op "We Shall Rise" worden verzorgd door Mike Aldridge en Jerry Douglas. het album werd geproduceerd door Emory Gordy en Emmylou
.

geen traditionele country zoals op de voorganger "Blue Kentucky Girl", maar een overwegend bluegrass album met wat folk en gospel invloeden. de up-tempo opener "Roses in the Snow" met fraaie harmoniezang van The Whites, een country zanggroep uit Texas (wijlen vader Buck en zijn dochters Cheryl en Sharon) laat onvervalste bluegrass horen, zoals ook te horen valt op "I'll Go Stepping Too", een nummer dat voor het eerst in 1953 werd opgenomen door de bluegrass grootheden Lester Flatt en Earl Scruggs.

de traditional "Wayfaring Stranger" en "Green Pastures" (H.W. VanHoose) met duetzang van Ricky Scaggs, Willie Nelson (gut-string guitar) en harmoniezang van Dolly Parton zijn van oorsprong gospel liedjes, evenals "Jordan" met harmoniezang van Johnny Cash, 1 van de vele hoogtepunten.

op de ballads "Darkest Hour Is Just Before Dawn" een nummer van Ralph Stanley van het vermaarde bluegrass duo The Stanley Brothers, "You're Learning" (Ira & Charlie Louvin) origineel van de Louvin Brothers uit 1961, "Miss the Mississippi and You" (Bill Halley) waarvan de eerste opname van Jimmie Rodgers terug dateert tot 1932 en "Gold Watch and Chain" van de folk/country legende A.P. Carter zingt Emmylou Harris de sterren van de hemel, zoals zij dat op alle nummers doet.

eens met ouwekock dat hier geen enkel zwak nummer op staat. ook de Paul Simon cover "The Boxer" sluit prima aan bij de overige nummers. een belangrijke rol op dit album is weggelegd voor Ricky Scaggs (acoustic guitar, banjo, fiddle, mandolin, lead & duet/harmony vocals). behalve de leden van haar Hot Band droegen o.a. Jerry Douglas (dobro), Bryan Bowers (autoharp) en Tony Rice (acoustic guitar, harmony vocals) bij aan dit album.

de 2 bonus tracks van de re-issue (2002) wijken af van de bluegrass, "You're Gonna Change" een wat matig country honky-tonk nummer van Hank Williams. "Root Like a Rose" is een prachtig folk nummer met Keltische invloeden (penny whistles, bagpipes) dat geschreven werd door Brian Ahern's zus Nancy Ahern.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded in The Enactron Truck, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes (Holly George-Warren)

"When Harris and Ahern gave "Roses In The Snow" to their record label back in early 1980, they discovered that the Suits were disconcerted, to say the least. "There was a feeling that it was going to be a disaster", recalls Harris, who was pregnant with her second daughter during the recording. "There was a lot of pressure for me not to release it. That got me real galvanized. I had a certain arrogance at that point in my career where I thought I could handle a commercial failure. I had a great deal of clarity about it. I felt it was a baby that was ready to be born. To my delight, the record company got on board and said "If you feel this strongly about it, we're gonna back you 100 percent. And it turned out to be my most successful record as far as finding an audience right away. It went gold faster than any other record of mine. And it was my only CMA award for female vocalist"

inderdaad een meer traditioneel country album met sterk songmateriaal geweldig uitgevoerd met haar Hot Band en een aantal gastmuzikanten o.a. Mickey Raphael (harmonica), Bill Payne (piano), Ronnie Tutt (drums) en Ben Keith (pedal steel) bekend van zijn langdurige samenwerking met Neil Young.

onvervalste country op nummers als "They'll Never Take His Love from Me" (Leon Payne) en "Blue Kentucky Girl" (Johnny Mullins) met af en toe een vleugje bluegrass/cajun op "Rough and Rocky" of Appalachian folk op het prijsnummer "Sorrow In the Wind" (Jean Ritchie) met fiddle spel van Ricky Scaggs en harmoniezang van Sharon en Cheryl White.

prachtige ballads als "Beneath Still Waters" (Dallas Frazier), het bekende "Hickory Wind" (Gram Parsons/Bob Buchanon) en "Everytime You Leave" (Charlie & Ira Louvin) een duet met Don Everly worden afgewisseld met wat meer up-tempo nummers als "Sister's Coming Home (Willie Nelson) een duet met Tanya Tucker en de honky-tonk klanken van "Even Cowgirls Get the Blues" (Rodney Crowell) met harmoniezang van Dolly Parton en Linda Ronstadt.

ben niet bekend met de 2 bonus tracks "Cheatin' Is" een duet met Glen Campbell en "I Know an Ending When It Comes" (Hank Cochran).

Album werd wederom geproduceerd door Brian Ahern
Recorded in the Enactron Truck, Nashville, Tennessee

de Hot Band werd iets uitgebreid en bestond ten tijde van dit album uit:

Glen D Hardin, Tony Brown: piano
Emory Gordy, Mike Bowden: bass
James Burton, Albert Lee: electric guitar
John Ware: drums
Hank DeVito: pedal steel
Rodney Crowell: acoustic guitar
Ricky Scaggs: fiddle

1 van mijn favoriete albums van Emmylou met de van haar vertrouwd klinkende country-rock met een bluegrass/folk sausje.

een prima songkeuze op dit album met 2 fraaie covers van Jesse Winchester songs, 2 sterke composities van Rodney Crowell en verder o.a. het mid-tempo "Easy from Now On" een nummer van Susanna Clark (de vrouw van Guy Clark) en Carlene Carter (dochter van June Carter Cash), een Delbert McClinton cover "Two More Bottles of Wine" en de ballad "To Daddy" (Dolly Parton).

hoogtepunten "Leaving Louisiana in the Broad Daylight" (Rodney Crowell) met de prachtige accenten van accordeon (Garth Hudson), fiddle/backing vocal (Rick Danko) en een heerlijke gitaar solo van Albert Lee, het spaarzaam geinstrumenteerde "One Paper Kid" (Walter Martin Cowart) een duet met Willie Nelson en "Green Rolling Hills" een nummer van de obscure folkie Bruce "Utah" Philips, eveneens een duet met zangeres Fayssoux Starling mede ingekleurd door Ricky Scaggs (fiddle, viool).

slechts de afsluiter "Burn That Candle" (Winfield Scott) met backing vocals van Nicolette Larson en Dianne Brooks bekoort iets minder op dit naturel klinkende "rootsy" album zonder synthesizers poespas.

behalve Rick Danko en Garth Hudson waren de gastmuzikanten Brian Ahern (acoustic guitar, percussion), James Burton (electric guitar) en MIckey Raphael (harmonica). verder een glansrol voor het fraaie pedal steel werk Hank DeVito.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at the Enacton Truck, Beverly Hills, California

de "Hot Band" ten tijde van dit album:

Glen Hardin: piano
Emory Gordy: bass
Albert Lee: electric guitar
John Ware: drums
Hank DeVito: pedal steel
Rodney Crowell: acoustic guitar

dit vierde album betekende haar grote doorbraak op de Amerikaanse (country) markt, hoewel dit album met "Making Believe" (Jimmy Work) ooit een grote hit voor country zangeres Kitty Wells, "When I Stop Dreaming" (Ira & Charlie Louvin) met backing vocals van Dolly Parton en Fayssoux Starling en "Hello Stranger" (A.P. Carter) ook een aantal nummers bevat op het kruispunt van folk en C&W. 1 van de prijsnummers "Hello Stranger" een duet met Nicolette Larson met de heerlijke fiddle klanken van Ricky Scaggs krijgt hier een prachtige, ontroerende, klein gehouden uitvoering. de laatste werd destijds toegevoegd aan de Hot Band "the final piece of the puzzle was Ricky Scaggs, then a rising young fiddle and mandolin virtuoso who joined in time to spice up the album".

Emmylou Harris schittert verder op de covers, het melancholische "Pancho & Lefty" (Townes Van Zandt), het luchtige "I'll Be Your San Antone Rose" (Susanna Clark) en het gospelachtige "She" (Gram Parsons/Chris Ethridge) dat mede gedragen wordt door de piano klanken van Glen D. Hardin.
ook 5 sterren voor "Tulsa Queen" dat zij samen met Rodney Crowell schreef.

de up-tempo nummers "Luxury Liner" (Gram Parsons) dat eerder verscheen op het obscure album "Safe At Home" van de International Submarine Band en de weliswaar fraaie cover van "You Never Can Tell" (Chuck Berry) beklijven na al die jaren een stuk minder. daar staan 2 sterke bonus nummers tegenover, de pracht ballad "Me and Willie" (Laurie Hyde-Smith) en "Night Flyer" (Johnny Mullins) een duet met de bluegrass muzikante/zangeres Delia Bell.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at The Enacton Truck, Beverly Hills, California

(deel) citaat uit de liner notes (Parke Puterbaugh):

"For Harris, the defining song on the record is "Pancho & Lefty", and she definitely helped bring that Townes Van Zandt-penned classic to the broader audience it deserves. Harris was already familiar with the song and its author, having seen Van Zandt perform in Greenwich Village at Gerdes Folk City, where she was herself something of a regular back in the late '60s. "It was a real epiphany to discover this guy who sounded like Hank Williams and wrote songs with a kind of new poetry I had never heard from anyone before" she reflects. "There was a real dark side to his music that I, of course, absolutely loved"

"All roads lead to that song on Luxury Liner" Harris says. "Pancho & Lefty" is the beating heart from which all things emanate on that album". It is also a song that she performs to this day at almost every concert she plays"

een samenraapsel dat werd samengesteld met kliekjes van vorige opname sessies. wellicht meer toegankelijk in de zin van meer mainstream country/pop dan haar voorgaande albums, maar de "rootsy" country-rock sound met bluegrass invloeden is hier helaas ver weg.

slechts 2 nummers die er boven uitsteken "Spanish Johnny" (Paul Siebel) een duet met Waylon Jennings en "Ashes by Now" (Rodney Crowell). de lelijke "synths" en drumpartij op het andere Rodney Crowell nummer "I Don't Have to Crawl" ontsieren die compositie, dat in een andere uitvoering/productie beter tot zijn recht was gekomen.

de merkwaardige country jazz van "How High the Moon" (Morgan Lewis) slaat de plank mis. ook de covers/uitvoeringen van "Bad Moon Rising" (John Fogerty), "Hot Burrito #2" (Gram Parsons/Chris Ethridge), "Millworker" (James Taylor) en "Oh Atlanta" (Bill Payne) willen niet beklijven.

blijven over het bekende "Mister Sandman" en het titelnummer "Evangeline" (Robbie Robertson), waarvan de versie op het afscheidsalbum "The Last Waltz" van The Band meer indruk maakt.

het album "Evangeline" ervaar ik als een fikse tegenvaller dat zelden in de speler beland. gelukkig blijft er heel veel ander moois over van deze inmiddels 78-jarige geweldige zangeres.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Enactron Studios, Nashville, Tennessee

indringend en bij vlagen ontroerend concept album met verwijzingen naar haar periode met Gram Parsons.

een heerlijk afwisselend album met een aantal schitterend door haar gezongen ballads "The Ballad of Sally Rose" waar het verhaal begint, "Heart to Heart" met een fraai koortje, het korte, intense "I Think I Love Him" (tekst Emmylou, muziek A.P. Carter), het ingetogen "Timberline" met wederom prachtige harmoniezang, het ontroerende "Diamond in My Crown" en het melancholische "The Sweetheart of the Rodeo".

daarnaast goed in het gehoor liggende up-tempo nummers als het catchy "Rhythm Guitar", "Long Tall Sally Rose" met fiddle accenten van Buddy Spicher, de fijne melodie van "White Line" dat als single werd uitgebracht, het eveneens catchy "K.S.O.S" met daarin geïntegreerd de instrumentale medley van "Ring of Fire", Wildwood Flower" (A.P. Carter) en "Six Days On the Road".

het met een prachtig refrein voorziene "Sweet Chariot" sluit dit sterke album af.

behalve een aantal bekende "Hot Band" leden (Emory Gordy Jr., Hank DeVito, Albert Lee) speelden als sessiemuzikanten o.a. mee de Ierse gitarist Philip Donnelly (electric slide) bekend van zijn bijdrage aan het Lee Clayton album "Naked Child" en Steve Cash (harmonica) van de country rock band Ozark Mountain Daredevils. onder de vele gitaristen bevinden zich verder Vince Gill en Waylon Jennings.

All songs written and produced by Emmylou Harris & Paul Kennerley
Recorded at Treasure Isle Studios, Nashville, Tennessee

prima verzamelaar van de inmiddels 82-jarige, geëngageerde Garland Jeffreys. de man is van half Afro-Amerikaanse en half Puerto Ricaanse afkomst en werd daar in zijn jeugd regelmatig mee gepest en schreef daar verschillende songs over die over raciale ongelijkheid gingen.

hij was bevriend met o.a. Lou Reed en 1 van zijn inspiratiebronnen was de Amerikaanse R&B en rock 'n roll zanger Gary U.S. Bonds, die ook als inspiratie diende voor Bruce Springsteen en begin jaren 80 met zijn E Street Band meespeelde op zijn "come back" albums "Dedication" en "On the Line".

deze verzamelaar met rock, reggae, blues en soul invloeden is als volgt samengesteld:

5 nummers (2,6,8,11 en 12) van zijn meesterwerk "Ghost Writer" (1977)
3 nummers (3,4 en 9) van het mindere, glad geproduceerde "One Eyed Jack" (1978)
4 nummers (1,5,7 en 10) van het iets betere "American Boy & Girl" (1979)

de hit het catchy "Matador" staat ook op deze compilatie, maar is feitelijk niet erg representatief voor 's mans werk. aangezien met name "Ghost Writer" moeilijk verkrijgbaar is kan dit album prima als instapper dienen.

binnen haar rijke oeuvre voelt dit album met outtakes een beetje als een stiefkind en lijkt deze wat minder aandacht te krijgen dan veel van haar andere reguliere albums.

volledig onterecht, want wat zijn de composities op dit album sterk en haar "angel voice" is in volle glorie te horen met op meerdere nummers haar eigen harmoniezang of die van o.a. Barry Tashian, Ricky Scaggs en Fayssoux Starling. vooral de laatste (de vrouw van blue grass grootheid wijlen John Starling) vervult op meerdere nummers een glansrol met haar duet en harmoniezang, zoals ook Hank DeVito (pedal steel), Ricky Scaggs (fiddle) en haar toenmalige "Hot Band" dat doen.

de traditional "Spanish Is a Loving Tongue", de ballad "Another Lonesome Morning" (Clinton Codak, Wendy Special), de country/blue grass van "The Last Cheater's Waltz" (Sonny Throckmorton), het up-tempo "Born to Run" (Paul Kennerley) en de onvervalste country van "Tennessee Rose" (Hank DeVito/Karen Brooks) behoren tot de vele sterkhouders.

persoonlijke favorieten zijn de Bruce Springsteen cover "The Price You Pay" met harmoniezang van Barry Tashian, "If I Needed You" (Townes Van Zandt) een weergaloos mooi duet met Don Williams en haar bloedmooie versie van de klassieker "Tennessee Waltz" (Pee Wee King/Redd Stewart), dat ook ooit prachtig door Bobby Charles werd gecoverd op zijn gelijknamige album (1972).

zoals gezegd een album met "outtakes" maar als album bijzonder geslaagd en samenhangend.

verwacht geen vernieuwingsdrang van de uit New Jersey afkomstige singer/songwriter John Gorka. veel van hetzelfde op dit album en dat is wat mij betreft helemaal prima.

11 eigen nummers op dit album waaronder 2 instrumentale "Fret One" en "Fret Not" plus een aantal covers, o.a. de traditional "A Fond Kiss" een door hem op muziek gezet gedicht van de Schotse dichter Robert Burns, "I Think of You" van de obscure Amerikaanse folkie Bruce "Utah" Phillips, de blues standard "Trouble in Mind" een oudje van de blues/jazz pianist Richard M. Jones en het veel gecoverde "The Dutchman" van singer/songwriter Michael Peter Smith, o.a. gecoverd door Tom Russell op zijn album "Modern Art". een prachtig nummer over de onvoorwaardelijke liefde van een bejaard echtpaar.

de rustige, ingetogen "folky" muziek wordt naast de zang en het akoestische gitaarspel van John Gorka prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, fiddle en mandoline op meerdere nummers aangevuld met fraaie "harmony vocals" van Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky.

Favoriete nummers "Can't Get Over It", "I Think of You", "Night Into Day" en "That Was the Year".

de inmiddels 67-jarige John Gorka komt in november dit jaar voor een 9-tal concerten in het kleinere clubcircuit naar Nederland. niet te missen voor de liefhebber van dit genre.

Album werd geproduceerd door Rob Genadek & John Gorka
Recorded at The Brewhouse, Minneapolis & at John's house

het vierde reguliere album van Poco. de band werd na het uiteenvallen van de groep Buffalo Springfield in 1968 geformeerd door het gezicht van de band Richie Furay. Poco wordt gerekend tot de grondleggers van de country-rock.

dit album met meer rock is een lichte stijlbreuk ten opzichte van hun vorige meer country-rock georiënteerde albums. 3 nummers van Richie Furay "And Settlin' Down", het sterke titelnummer en de ballad "Sweet Lovin", 3 van Paul Cotton "Ride the Country", "Keeper of the Fire" en "Early Times" plus 2 nummers van Timothy B. Schmit "I Can See Everything" en "Restrain" en een re-make van "Go and Say Goodbye" (Stephen Stills).

waar ik vroeger meer gecharmeerd was van de wat stevigere nummers, zoals "And Settlin Down" en "Keeper of the Fire" i.p.v. de ballads is dat vele jaren later juist omgekeerd. "I Can See Everything" en "Sweet Lovin" zijn favoriet samen met de sterke melodie van het up-tempo nummer "A Good Feelin' to Know".

het licht bluesy "Early Times" (Paul Cotton) en de rammelende rock van het matige "Restrain" (Timothy B. Schmit) ervaar ik nu als "skip" waardige composities. dit wat onevenwichtige album, dat niet de fraaie "flow" heeft van hun debuut "Pickin' Up the Pieces" doorstaat n.m.m. de tand des tijds wat minder goed.

een samenwerking van de Engelse Oyster Band (folk rock met wat punk invloeden) en de gerenommeerde Engelse zangeres June Tabor.

een mix van covers van "hedendaagse" artiesten, een aantal traditionals en een eigen nummer ("Finisterre").

het onheilspellend klinkende, ritmische "Mississippi Summer" van de Amerikaanse singer/songwriter Si Khan is een sterke opener, waarna een aantal fraaie covers volgen van "Lullaby of London" (Shane MacGowan), het stevig rockende "Night Comes In" (Richard Thompson), "Valentine's Day Is Over" (Billy Bragg) en een verrassend sterke versie van "All Tomorrow's Parties" (Lou Reed).

verder een aantal fraaie up-tempo uitgevoerde traditionals, zoals "Dives and Lazarus" met heerlijke brass band klanken , het stuwende "Dark Eyed Sailor" ook bekend in de versie van Steeleye Span en de sterke melodie van "Susie Clelland".

persoonlijke favorieten "Pain or Paradise" wederom met een brass band, een nummer van de Engelse folkie/singer-songwriter John Tams, die meerdere solo albums maakte en o.a. lid was van de folk bands Albion Band en Home Service en het prijsnummer "Finisterre" van bandlid Ian Telfer, een ingetogen, stemmige folk ballad met heerlijke accenten van de accordeon.

ben niet zo gecharmeerd van de albums van de Oyster Band, maar deze samenwerking pakt vanwege de prachtige, soms onderkoelde zang van June Tabor zeer goed uit. 20 jaar later volgde een 2e samenwerking met het eveneens zeer sterke album "Ragged Kingdom" (2011).

Album werd geproduceerd door The Oyster Band
Recorded at The Yard, Southall, London

June Tabor: vocals
Alan Prosser: guitar, mandolin, psaltery, vocals
Russell Lax: drums, percussion
Chopper: bass, cello
Ian Telfer: fiddle, viola, concertina, organ
John Jones: melodeon, accordion, vocals
Brass by Metal Fatigue (Gavin Sharp: tenor sax, John Hart: brass trombone, Neil Yates: trumpet)

het derde live album van Christy Moore valt wat tegen. uitschieters zijn de ingetogen ballad "First Time Ever" met fraai toetsenwerk van Donal Lunny, "A Pair of Brown Eyes" (Shane McGowan), "January Man" van de Engelse folkie Dave Goulder en de publieksfavorieten zijn eigen "Lisdoonvarna" 1 van de weinige uitbundige nummers op dit album samen met "Biko Drum" (Wally Page) en de klassieke ballad "Ride On" van Jimmy McCarthy.

voor het overige flink wat covers die minder beklijven zoals "Continental Ceilidh" (Johnny Mulhearn), "Quiet Desperation" van de Amerikaans/Indiaanse politieke activist Floyd Westerman (aka Kanghi Duta), "McIlhatton" van de IRA activist Bobby Sands, "Johnny Don't Go" van de Ierse singer/songwriter John Spillane en "Wandering Aongus" een op muziek gezet gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats. ook "Metropolitan Avenue" van Noel Brazil maakt weinig indruk. 1 van zijn mindere songs.

op dit album staan vrij veel politiek geëngageerde liedjes met o.a. "Biko Drum", "Quiet Desperation", "McIlhatton" en "Allende", maar de kwaliteit van deze liedjes (uitgezonderd "Biko Drum") blijft er wat bij achter.

wat zijn live albums betreft prefereer ik "Live At the Point" en "Live in Dublin 2006", waarvan de laatste wellicht zijn beste live album is, dat veel meer ruimte biedt voor de bijdragen van Declan Sinnott en waarbij ook de songkeuze (betere liedjes) een rol speelt.

de inmiddels 80-jarige Christy Moore kondigt op zijn website 11 optredens aan tussen november 2025 en maart 2026 eveneens in Vicar Street, Dublin. Respect!

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott & Christy Moore

Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Declan Sinnott: vocals, guitars
Donal Lunny: vocals, guitar, keyboards, bodhran

opvallend weinig stemmen bij dit vierde live album van de inmiddels 80-jarige Christy Moore. een selectie van 4 optredens eind december 2005/begin januari 2006 in zaal The Point Depot in Dublin.

ruim 2 uur eerlijke, pure, authentieke muziek zonder opsmuk en poespas met teksten die iets te zeggen hebben en waar het speelplezier vanaf spat. een 4-tal nummers "Natives", "Casey", "Missing You" en "Ride On" doubleren met zijn solo versies van het live album "Live At the Point" (1994), maar dat mag de pret niet drukken.

zijn trouwe kompaan Declan Sinnott voegt veel toe met zijn bijdragen op akoestische, elektrische en slide (dobro) gitaar en verzorgt op meerdere nummers harmoniezang en op de traditional "Corrina, Corrina" is hij zelfs met zijn fraaie lead zang te horen. Declan Sinnott was lange tijd "sideman" in de band van Mary Black en was ook lid van de band Moving Hearts met o.a. Donal Lunny en Christy Moore.

een handvol eigen nummers van Christy Moore, een aantal traditionals en een flink aantal covers, waaronder een aantal nummers van de vermaarde Ierse singer/songwriter Jimmy McCarthy, "The Magdalene Laundries" (Joni Mitchell), "Beeswing" (Richard Thompson), "Motherland" (Natalie Merchant), "City of Chicago" van zijn broer Barry Moore, "Cry Like a Man" (Dan Penn), "Hattie Carroll" (Bob Dylan) en "Sacco & Vanzetti" (Woody Guthrie).

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar "Stitch in Time" (Mike Waterson) dat wordt uitgevoerd in een a-capella versie mag niet onvermeld blijven. veel relatief rustige nummers, waarbij iets meer up-tempo nummers zoals "Casey", "Viva La Quinta Brigada" en "Sixteen Fishermen Raving" voor een fijne afwisseling zorgen.

op deze dubbelaar zijn de intermezzo's en applausjes tussen de nummers door gelukkig kort gehouden wat het luisterplezier ten goede komt. wellicht iets minder sfeervol dan "Live At the Point", maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de bijdragen van meestergitarist Declan Sinnott die een extra dimensie geeft aan de muziek. cd 1 met 20 nummers en cd 2 met 15 nummers zijn uiteraard los van elkaar af te spelen.

citaat uit de liner notes (Christy Moore)

"Since first stepping before the lamps I have played in all sorts of places, upstairs rooms and downstairs basements, outside halls and inside tents from Carnegie in Manhattan to the 12 Pole in Carndonagh. I have been singing in different lineups and some strange combinations. This particular leg of the journey began in 2001 when I hooked up once again with Declan Sinnott. We kicked off in Cleeres Theatre, Kilkenny back in 2001 and over the past 5 years it has developed into, what has become for me, the most satisfying period of my working life.

The repertoire here spans the decades, old and new, all mixed together. As the songs tumbled out some were well rehearsed while others were more of the moment. The songs will live on as long as we sing and hear them. Ride On"

een samenwerking van het Engelse folk-rock gezelschap Oysterband en de Engelse folk zangeres June Tabor, die beiden een hele reeks albums op hun naam hebben staan. June Tabor verwierf o.a. bekendheid met het duo album "Silly Sisters" (1976) dat zij met Maddy Prior (Steeleye Span) opnam.

7 door hen bewerkte traditionals plus een 5-tal covers, het mindere "That Was My Veil" (John Parish/P.J. Harvey) en een 4-tal sterke "Love Will Tear Us Apart" (Joy Division), "The Hills of Shiloh" (Shel Silverstein/Jim Friedman), "Seven Curses" (Bob Dylan) en de soul klassieker "The Dark End of the Street" (Chips Moman/Dan Penn).

"Love Will Tear Us Apart" krijgt hier de vorm van een prachtige folk ballad, maar de prijsnummers zijn wat mij betreft de traditional "(When I Was No But) Sweet Sixteen" met fraaie harmoniezang dat de muziek van de onvolprezen Watersons in herinnering roept, de ontroerende, sobere versie van "The Hills of Shiloh" verhalend over "The American Civil War battle of Shiloh, Tennessee, was fought on the 6th and 7th of April 1862. Of the 100.000 men on the field, three-quarters were under the age of 25, the largest number of new recruits engaged in combat in US history. Nearly 24.000 of them died".

verder vuige folk-rockende versies van "Bonny Bunch of Roses", "Fountains Flowing" met heerlijke fiddle accenten en wederom fraaie harmoniezang en "Seven Curses". op het iets rustigere "The Leaves of Life" is een prominente rol weggelegd voor het mandoline spel van Ray Cooper.

"Son David" is een huiveringwekkend, mooie folk ballad met een macabere middeleeuwse tekst.

een ander prijsnummer is hun wonderschone folk versie van "The Dark End of the Street" met weemoedige harmonium en fiddle klanken en met lead vocalen van June Tabor en John Jones, dat dit gevarieerde album geweldig afsluit.

Album werd geproduceerd door Al Scott
Recorded at Rockfield Studios, Monmouthshire & Metway Studios, Brighton

June Tabor: voice
John Jones: voice, melodeon
Ray Cooper: cello, mandolin, bass guitar, harmonium, voice
Dil Davies: drums
Alan Prosser: guitars, kantele, fiddle, voice
Ian Telfer: fiddle
Al Scott: bass guitar, mandola

december 2023 was ik met vrouwlief een 2-tal weken in het warme New Orleans om daar met familie kerst en O&N te vieren. we reden o.a. via de Allen Toussaint boulevard richting centrum (Bourbon Sreet, French Quarter) en deden ons op een terrasje tegoed aan Cajun "gumbo" food. daarna langs de oevers van de Mississippi gewandeld en de bekende "steamboat" voor anker zien liggen. New Orleans is een smeltkroes met "good vibes" die muziek ademt met veel straatmuzikanten en "brass bands" die op straat hun ding doen en veel clubs met "live music". concert bezocht in de befaamde club Tipitina's waar o.a. posters van Dr. John en Allen Toussaint aan de muur hingen. oudgediende Cyril Neville, samen met Aaron nog 1 van de in leven zijnde Neville Brothers, verzorgde daar begeleid door een aantal jonge muzikanten een vlammend "funky" optreden. wat verder opviel was de ontspannen, positieve sfeer in de stad en de vriendelijkheid van de merendeels (Afro) Amerikanen.

dit ter inleiding van "Southern Nights" een album van de New Orleans legende Allen Toussaint, dat ik reeds bij uitkomen in 1975 tijdens zwoele zomeravonden vele keren afspeelde op mijn zolderkamer in de ouderlijke woning, uiteraard niet wetende dat ik een kleine 50 jaar later in New Orleans zou belanden.

in die zin ervaar ik bij het beluisteren van dit meesterlijke album dezelfde warme nostalgie die Allen Toussaint moet hebben gevoeld toen hij het nummer "Southern Nights" schreef "the lyrics were inspired by childhood memories Allen Toussaint had of visiting relatives in the Lousiana backwoods, which often entailed storytelling under star-filled nighttime skies".

een album dat al een heel leven meegaat en waarop zoals hierboven vermeld, alles klopt. veel musici die hierop meespeelden o.a. Art Neville, Leo Nocentelli en Joseph "Ziggy" Modeliste waren afkomstig uit de entourage rond de Meters en Neville Brothers. eens met willemmusic dat deze tijdloze klassieker zijn meest coherente album is, waarvan de Japanse re-issue (1998) op cd klinkt als een klok.

Album werd geproduceerd door Allen Toussaint & Marshall Sehorn
Recorded at Sea Saint Studios, New Orleans, Louisiana
All songs written by Allen Toussaint

schafte deze ooit aan als "Best Live" met de gedachte dat het een live album was van zijn beste nummers. het bleek achteraf een selectie van 17 nummers te bevatten van deze dubbelaar. op "Best Live" ontbreken dus helaas 13 van de 30 nummers.

blijft over een prima live registratie met een goed bij stem zijnde James Taylor begeleid door een geweldige band.

een fraaie mix van energieke, uitbundige versies van nummers als "Mexico" met een heerlijk op gitaar solerende MIchael Landau, "Steamroller Blues", "How Sweet It Is" en "Sun On the Moon" en de wat rustiger uitgevoerde klassiekers als "Sweet Baby James", "Fire and Rain" en "You've Got a Friend". dat zorgt voor gevarieerde muziek met een fijne balans op dit live album. vermoedelijk zijn beste.

Album werd geproduceerd door Don Grolnick & George Massenburg

de band:
Clifford Carter: keyboards
Don Grolnick: piano
Jimmy Johnson: bass
Michael Landau: guitar
Carlos Vega: drums
Valerie Carter, David Lasley, Kate Markowitz, Arnold McCuller: vocals

citaat uit de liner notes van Peter Asher:

"While many shows have been recorded before, never have all the necessary elements fallen into place together. For this record, a tour was planned specifically with a live album in mind. The tour played for three weeks in a variety of halls and to different kinds of audiences.

The best performances from 14 shows were chosen, mixed and assembled into this record. No additional recording was done and the music on this album is entirely live"

"In the Pocket" werd het zesde en laatste album dat James Taylor voor het label Warner Bros maakte.
heb deze lange tijd als een minder album beschouwd en dat is niet terecht, want er staan grotendeels memorabele liedjes op met sterke melodieën, prachtig gearrangeerd in een productie die qua gladheid aan de goede kant van de streep blijft, waar de productie op een album als "Walking Man" ietwat "over the top" was. als vanouds weet JT zich op dit album omringd met een keur aan top sessiemuzikanten.

het catchy mid-tempo "Shower the People" is een sterke opener. verder veel schitterend door JT gezongen ballads als "A Junkie's Lament" met een lead vocal van Art Garfunkel, "Slow Burning Love", "Daddy's All Gone", "Don't Be Sad" co-written met Stevie Wonder dat wordt ingekleurd met zijn harmonicaspel en het banjo spel van Herb Pedersen en "Captain Jim's Drunken Dream" met fraaie mandoline accenten van David Grisman.

"Nothing Like a Hundred Miles" met harmoniezang van Crosby & Nash en het dobro spel van David Lindley is 1 van de vele hoogtepunten.

de met een R&B sausje overgoten meer up-tempo nummers "Money Machine", "Woman's Gotta Have It" (een matige cover) en "Family Man" bekoren een stuk minder. het opgewekte, ritmische "Everybody Has the Blues" met een brass band sound inclusief tuba bevalt beter. vandaar 4 sterren voor dit ondergewaardeerde album.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, Hollywood, California

kan me goed vinden in de teksten hierboven waarvoor dank. na het zwakke "Walking Man" (1974) is de opvolger "Gorilla" een verademing. 9 prachtige eigen liedjes van JT plus een cover "How Sweet It Is" (Holland-Dozier-Holland) en de traditional "Wandering" hier prachtig, sober uitgevoerd.

een juweeltje met nagenoeg alleen maar song pareltjes, dat in mijn geval sinds het verschijnen in 1975 al een heel leven mee gaat. het luchtige, vrolijke "Mexico" met schitterende zang van Crosby & Nash zet meteen de toon. een kunstje dat zij herhalen op het absolute prijsnummer "Lighthouse".

een zeer consistent album met de ene na de andere prachtmelodie, dat de tand des tijds heeft doorstaan. ook het lome, jazzy "Gorilla" past goed bij de warme sfeer met verder prachtige ballads als "You Make It Easy", "I Was a Fool to Care" en "Love Songs". wel ervaar ik "How Sweet It Is" inmiddels als het minste nummer. de uitbundige versie op zijn live album uit 1993 spreekt meer aan.

mijn favoriete album van de man met ook nog andere klasse songs, zoals het pittige, bluesy "Angry Blues" met het herkenbare gitaarspel van (wijlen) Lowell George en het ingetogen, ontroerende "Sarah Maria" dat hij schreef voor zijn destijds pasgeboren dochter Sally en na al die jaren nog steeds kippenvel oplevert.

Album werd geproduceerd door Russ Titelman & Lenny Waronker

een flinke tegenvaller dit vijfde solo album van de aimabele, sympathieke "positivo" James Taylor met 8 JT originals plus het zwakke "Ain't No Song" (David Spinozza/Joey Levine) en "The Promised Land" een matige Chuck Berry cover dat net als "Rock 'n Roll is Music Now" en Me and My Guitar" tot de 3 rockende nummers behoort. nummers die dat met de beetje misplaatste strijkers overigens niet echt doen.

de opener "Walking Man" belooft veel goeds en staat op eenzame hoogte. veruit het beste nummer, dat ik graag in een andere versie zonder strijkers had willen horen. "Let It All Fall Down" en "Fading Away" zijn goede tweeden en ook het ingetogen wel erg zoete "Daddy's Baby" wil enigszins beklijven.

mis op dit album ook de warme, intieme sfeer van zijn voorgaande albums. glad, steriel geproduceerd en wat ook niet helpt is de matige kwaliteit van de liedjes. het gepolijste en overdadig georkestreerde "Ain't No Song" is wat dat betreft een dieptepunt. ondanks de waslijst van vele topmuzikanten o.a. de Brecker Brohers, Hugh McCracken, Don Grolnick, Rick Marotta, etc. beland dit teleurstellende album zelden in de speler.

Album werd geproduceerd door David Spinozza
Recorded at The Hit Factory, New York City, New York

tja ieder zijn mening AdrieMeijer. wat mij betreft geen grote stijlbreuk t.o.v. de 2 voorgangers, wel meer korte nummers waaronder 3 instrumentale inclusief de afsluiter "Jig", maar wel een album met over de hele linie wat minder memorabele nummers ofwel minder uitschieters.

alle eigen nummers van JT uitgezonderd "Back On the Street Again" (Danny Kortchmar), "Someone" (John McLaughin) en de traditional "One Morning in May" 1 van de prijsnummers met wonderschone zang van Linda Rondstadt.

fraaie nummers als "One Man Parade", "Nobody But You", "Chill Dog", "New Tune" en "Don't Let Me Be Lonely Tonight" met een sax solo van Michael Brecker ervaar ik als "vintage" James Taylor liedjes, echter het mid-tempo "Back On the Street Again", de piano ballad "Hymn" met een halverwege invallende brass band en het folky "Dance" met pedal steel spel van Red Rhodes en de banjo en fiddle klanken van John Hartford maken de meeste indruk.

het bluesy "Woh, Don't You Know" en het wat experimentele met percussie ingeleide "Little David" bekoren minder.

"One Man Dog" werd wederom geproduceerd door zijn manager/vriend Peter Asher

het tweede album van de destijds 23-jarige James Taylor voor het Warner Bros. label doet niet onder voor zijn debuut "Sweet Baby James" op dat label.

11 eigen nummers van JT plus een cover van "You've Got a Friend" (Carole King) waarmee hij zijn grootste hit scoorde en een nummer "Machine Gun Kelly" van gitarist Danny Kortchmar, een schitterende melodie uitgevoerd met prachtig akoestisch gitaarspel.

album opent met het luchtige, vrolijke "Love Has Brought Me Around" gevolgd door de bekende hit.
fraaie piano ballads als "Places In My Past", "Soldiers", "Long Ago and Far Away" en "Highway Song" met het koortje van hemzelf, Kate Taylor en Peter Asher maken alle indruk, zoals ook het lieflijke "You Can Close Your Eyes" met alleen zang en akoestisch gitaarspel van JT dat doet.

van de iets meer up-tempo nummers steken het eerder genoemde "Machine Gun Kelly", het titelnummer "Mud Slide Slim" met subtiele percussie, "Hey Mister etc" en het folky "Riding On a Railroad" met o.a. John Hartford (banjo) en Richard Greene (fiddle) er boven uit. het bluesy met een blazerssectie (The Memphis Horns) voorziene "Let Me Ride" beklijft minder.

het door JT op akoestische gitaar sober uitgevoerde "Isn't It Nice to Be Home Again" is een fraaie afsluiter.

o.a. Joni MItchell (background vocals), Leland Sklar (bass), Russ Kunkel (drums), Danny Kortchmar (acoustic & electric guitars) en Carole King (piano, background vocals) werkten mee aan dit album.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Crystal Recording Studios, Hollywood, California

na zijn gelijknamige debuut (1968) op het Apple label van de Beatles volgde 2 jaar later "Sweet Baby James", de eerste van 6 albums die James Taylor voor het vermaarde Warner Bros. label zou maken.

een ijzersterk debuut op dat label met 10 bovengemiddeld goede, eigen liedjes. het lieflijke "Sweet Baby James" zet meteen de toon gevolgd door de ballad "Lo and Behold" met de fraaie pedal steel klanken van Red Rhodes, waarna de jazzy accenten van het lichtvoetige "Sunny Skies", het bluesy "Steamroller" met een geweldige Danny Kortchmar op gitaar en een fraaie blazersectie, de pracht melodie van "Country Road", de folk van "Oh Susannah" (Stephen Forster) en wellicht 1 van zijn mooiste ballads, de klassieker "Fire and Rain" volgen.

de ballad "Blossom" is een klein gehouden songpareltje, het mid-tempo "Anywhere Like Heaven" laat wederom een fraaie pedal steel horen en wordt verder omlijst met de fiddle klanken van Chris Darrow, waarna het kaal gehouden bluesy "Oh Baby, Don't You Loose Your Lip on Me" en het mid-tempo "Suite for 20G" het tweede nummer met een blazerssectie en heerlijk gitaarspel van Danny Kortchmar deze klassieker afsluiten.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder John London/Bobby West/Randy Meisner (bass), Russ Kunkel (drums) en Carole King (piano).

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sunset Sound Studios, Los Angeles, California

(deel) citaat uit de liner notes van Peter Asher (Spring 2019) over de ontstaansgeschiedenis van dit album:

"We made one album for Apple but left when the company started to fall apart. James and I decided I should become his manager (a role I retained for the next 25 years) and we both left for America. Over breakfast at the Continental Hyatt House on the Sunset Strip I made a deal with Joe Smith of Warner Bros. Records for us to make several albums for that much-admired label and then made a plan for James to fly out from the East Coast to begin recording the first of them. I put a little core band together, beginning with the essential Danny Kortchmar on guitar, who in turn introduced me to the legendary songwriter (and underrated pianist) Carole King. I visited a rehearsal of singer-songwriter and friend John Stewart, where I first heard (and hired) the brilliant and profoundly creative drummer Russ Kunkel"

James Taylor wordt ook wel 1 van de peetvaders van het singer/songwriter genre genoemd. misschien een boude uitspraak, maar hij stond begin 70's samen met artiesten als o.a. Bob Dylan, Joni Mitchell en Paul Simon aan de bakermat van dit genre. zijn album "Sweet Baby James" (1970) staat bekend als een klassieker.

45 jaar later verschijnt "Before This World" 13 jaar na het sterke "October Road" met voor het eerst weer nieuw materiaal ofwel 9 eigen nieuwe nummers plus een fraaie cover van het bekende, melancholische Schots/Ierse folkliedje "Wild Mountain Thyme" dat oneindig vaak gecoverd is, o.a. als "Purple Heather" op het Van Morrison album "Hard Nose the Highway".

de man met de fluwelen zangstem hoeft van mij niet te vernieuwen en dat doet hij ook niet op dit album met merendeels prachtige melodieuze luisterliedjes als "Today Today Today", de piano ballad "You and I Again" met Yo-Yo Ma op cello, dat hij schreef voor zijn vrouw Kim met simpele, alles zeggende regels als "And so although I know we're only small, In the time we have here, This time we have it all, You and I again".

de individuele pareltjes waar men hierboven over schreef zijn verder "Angels of Fenway", de prachtige tekst en melodie van het weemoedige "Before This World" waarop hij de zang met Sting deelt en met name het 2e deel het folky "Jolly Springtime" met fraaie, meerstemmige zang en het geëngageerde "Far Afghanistan" over het lot van Amerikaanse soldaten met o.a. de tekstregels "And after 9/11 here comes your Uncle Sam, another painful lesson in the far Afghanistan".

zoals wel vaker bij James Taylor staan er ook "mindere" nummers, zoals "Watchin' Over Me" en "Snowtime" op dit album, maar over de hele linie is BTW een fijn luisteralbum. wellicht saai en risicoloos voor sommigen, maar groot respect voor de kwaliteit van dit album van de destijds 67-jarige James Taylor. benieuwd of gaucho dit album inmiddels heeft beluisterd.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich de van hem vertrouwde grootheden Steve Gadd (drums), Jimmy Johnson (bass), Michael Landau (electric & nylon string guitars), Larry Goldings (diverse toetsen), Luis Conte (percussion) en Andrea Zonn (fiddle). zijn vrouw Caroline "Kim" Taylor en hun zoon Henry zingen mee op "Angels of Fenway" en "Wild Mountain Thyme".

tenslotte als ik zie hoe makkelijk hier op MuMe met 4 en 4,5 sterren wordt rond gestrooid voor allerlei albums van debuterende singer/songwriters of hun 2e of derde album, kan ik dit album moeilijk anders dan met 4 sterren waarderen. sommigen zullen dat oude l.llenpraat vinden. het zij zo.

Album werd geproduceerd door Dave O'Donnell

na een stilte van 6 jaar verscheen "Hourglass" de opvolger van het matige "New Moon Shine". zeg maar gerust een "return to form" met veel bovengemiddeld goede liedjes. een album waar hij in de States een Grammy mee in de wacht sleepte.

10 originals van James Taylor plus "Boatman" van zijn broer Livingston Taylor en Maggie Taylor en een cover "Walking My Baby Back Home" (Fred Ahlert/Roy Turk) een American classic stammend uit 1930.

prijsnummers zijn wat mij betreft het mid-tempo "Line 'Em Up" en de pracht ballad "Gaia" met Branford Marsalis op sax.

verder fraaie mid-tempo liedjes als "Little More Time with You" met Stevie Wonder op harmonica, het deels in het Frans gezongen "Ananas", "Jump Up Behind Me" waarop Sting te horen valt met prachtige klanken van Michael Brecker op Ewi (electronic wind instrument), "Yellow and Rose" met een backing vocal van Shawn Colvin en het sterke "Boatman".

"Enough to Be on Your Way" met Yo-Yo Ma op cello en fraai vioolspel van Mark O'Connor, "Another Day" en "Up Er Mei" met een backing vocal van Jill Dell' Abate zijn ballads die lekker weg luisteren. ervaar alleen "Up from Your Life" als een dissonant op dit consistente album, dat fraai wordt afgesloten met de jazzy ballad "Walking My Baby Back Home".

de hidden track "Hangnail" sluit prima aan bij de fijne flow van "Hourglass", waar o.a. Dan Dugmore op pedal steel gitaar op meerdere nummers een fraaie bijdrage aan levert.

Album werd geproduceerd door Frank Filipetti & James Taylor

een wat minder album van de inmiddels 77-jarige James Taylor. 10 eigen nummers waarvan 2 co-written plus een fraaie, subtiele Sam Cooke cover (9) en een mooi ingehouden versie van de traditional "The Water is Wide" met Jerry Douglas (dobro) en Mark O'Connor (viool).

de sterke melodieën van "Copperline" (co-written Reynolds Price), "The Frozen Man" en "Shed a Little Light" met een fraai koortje en de ballads "Like Everyone She Knows" met wederom fraaie backing vocals en een heerlijke sax solo van Branford Marsalis en "Native Son" zijn wat mij betreft de sterkhouders van dit voor zijn doen matige album.

de up-tempo nummers "Stop Thinkin' Bout That" (co-written Danny Kortchmar) en de met lichte R&B beïnvloede nummers "Slap Leather" en "One More Go Round" beklijven een stuk minder. ook "Oh Brother" met de obligate "hand claps" doet dat niet of nauwelijks.

op dit album spelen weer een flink aantal vertrouwde sessiemuzikanten mee o.a. Carlos Vega (drums), Michael Landau (electric guitar), Jimmy Johnson (bass) en Don Grolnick (piano, organ, synthesizer) bekend van zijn eerdere albums en o.a. Valerie Carter/Arnold McCuller zingen mee in de koortjes.

Album werd geproduceerd door Don Grolnick
Recorded at Skyline & Power Station Studios, New York City & A&M and Studio F Studios, Los Angeles

een verrassend goed album van de destijds 54-jarige James Taylor met 10 zelf gepende nummers en 1 cover "September Grass" (John L. Sheldon) en een kerstnummer.

het album bevat met "September Grass", "October Road" met het herkenbare gitaarspel van Ry Cooder, "On the 4th of July", het melodieuze "Carry Me On My Way" en het klein gehouden "Baby Buffalo" met prachtige harmoniezang van Sally Taylor een flink aantal pareltjes.

ook "My Travelling Star", de "marching song" "Belfast to Boston" met (Ierse) folkinvloeden (bagpipes, penny whistle) en de weemoedige piano ballad "Caroline I See You" zijn nummers die beklijven.

heb minder met de steriele productie en de gepolijste blazers van "Whenever You're Ready" en "Raised Up Family" die doen denken aan de sound van Steely Dan. samen met de jazzy piano ballad "Mean Old Man" wat mindere nummers.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Steve Gadd (drums), Jimmy Johnson (bass), Michael Brecker (saxophones), Stuart Duncan (violin), Michael Landau (guitars) en Greg Phillinganes (keyboards). de prachtige zang van James Taylor wordt op meerdere nummers aangevuld met fraaie koortjes.

"October Road" is 1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans rijke muzikale carrière.

Album werd geproduceerd door Russ Titelman

inderdaad nogal wisselende kwaliteit van de liedjes op dit album met 10 eigen nummers van James Taylor, waarvan 3 co-written, waaronder het matige "T-Bone" c/w Billy Payne (Little Feat), het stemmige "Baby Boom Baby" c/w Zachary Wiesner met een saxofoon partij van Michael Brecker en het fraaie, melodieuze "Home By Another Way" c/w Thomas Mayer, 1 van de betere nummers op dit album.

samen met het titelnummer "Never Die Young" en de met prachtige koortjes opgetuigde nummers "Sun On The Moon" en "First of May" en het bluesy "Sweet Potato Pie" zijn dit de sterkhouders.

voor het overige weinig memorabele liedjes, dat op bij voorbeeld "Runaway Boy" niet verholpen kan worden door de fraaie vioolklanken van Mark O'Connor en de mierzoete piano ballad "Valentine's Day".
de "synthesizer programming" is, zoals vermeld in de liner notes, gelukkig niet al te prominent aanwezig.

ondanks het muzikale vakmanschap ervaar ik "Never Die Young" als 1 van 's mans mindere albums.

Album werd geproduceerd door Don Grolnick
Recorded at Power Station, N.Y.C., New York

de basis muzikanten op dit album:
Leland Sklar: bass
Carlos Vega drums, percussion
Bob Mann, James Taylor: guitars
Dan Dugmore: pedal steel guitar, banjo
Don Grolnick: keyboards
James Taylor, Arnold McCuller, Rosemary Butler: vocals