het vijfde album van de Malinese muzikante Rokia Traore is een duidelijke koerswijziging vergeleken met haar debuut "Mouneissa" dat meer authentieke Malinese muziek bevatte en het merendeels akoestische, meer verstilde "Bowmboi", beide albums waar zij dichter bij haar Afrikaanse wortels bleef.

mijn voorkeur gaat naar de meer traditioneel, klein gehouden nummers zoals "Balla", "Ka Moun Ke" en de deels in het Engels gezongen ingetogen afsluiter "Sarama" haar eerbetoon aan Afrikaanse/Malinese vrouwen ("I miss your smile, I want to hear your laughter, My inspiration is drawn from you").

de meer Westers georiënteerde fusie muziek pakt goed uit op het stuwende "Melancolie" en het hierboven door oud user Mssr Renard eerder genoemde "N' Teri". het prijsnummer van dit album.

de sterk ritmische nummers, zoals "Kouma" met ronkende gitaren, het funky "Tuit Tuit" en het deels in het Frans gezongen titelnummer "Beautiful Africa" met o.a. het gebruik van de "human beatbox" zullen de liefhebbers van fusie muziek meer aanspreken.

rond de inmiddels 52-jarige Rokia Traore die jarenlang in een juridische strijd was gewikkeld met haar Belgische ex man over de voogdijschap van hun dochter werd het muzikaal gezien stil rond haar.

aangezien een 3,75 (7,5) als waardering niet mogelijk is toch maar 4 sterren voor dit album, dat mij benieuwd maakt naar de voorganger "Tchamantche" en haar laatste album "Ne So" (2016).

Album werd geproduceerd door John Parish
Recorded at Toybox Studio, Bristol, UK
All songs written by Rokia Traore

na de teleurstellende voorganger "Cabaret of Souls" maakte Richard Thompson met "Electric" wederom een prima album. merendeels sterke songs met de van hem bekende wat cryptische, spitsvondige teksten in een fraaie productie van Buddy Miller opgenomen in diens huisstudio, die zelf in het genre americana een aantal prima solo albums en duo albums met zijn vrouw Julie maakte.

het kenmerkende gitaarspel en zijn doorleefde, expressieve zang krijgen meteen alle ruimte op het up-tempo rockende "Stony Ground". "Stuck On The Treadmill", "Good Things Happen To Bad People" en "Straight and Narrow" met de ene na de andere fraaie gitaar riff, liggen qua stijl in het verlengde van die sterke opener.

op "Sally B" en "Where's Home?" wordt wat gas terug genomen. hoor de man het liefst met songs met een meer uitgesproken folky karakter en dat zijn meestal de ballads die met een 5-tal nummers sterk vertegenwoordigd zijn "Salford Sunday", "My Enemy", "Another Small Thing In Her Favour", "The Snow Goose" met harmoniezang van Alison Krauss en de prachtmelodie van de afsluiter "Saving The Good Stuff For You". stuk voor stuk nummers waarin zijn Keltische roots doorklinken.

de 7 bonus tracks bevatten 4 outtakes van "Electric" plus 3 eerder verschenen nummers "Auldie Riggs" met overdadige strijkers en het instrumentale "Auldie Riggs Dance" van het album "Cabaret of Souls" en het prettig weg luisterende "So Ben Mi Ch'a Bon Tempo" een compositie uit 1590 van de Italiaan Orazio Vecchi van het album "1000 Years of Popular Music".

het uitbundig swingende "Will You Dance, Charlie Boy" blijft wat minder hangen. de akoestische folky ballads "I Found a Stray" en "The Tic-Tac Man" (met mandoline) doen dat wel. "The Rival" is een fraai mid-tempo liedje met fiddle accenten van de vermaarde blue grass/sessiemuzikant Stuart Duncan, die op meerdere nummers een glansrol vervult.

wellicht geen Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre, maar "Electric" hoort zeker in het linker rijtje thuis.

Richard Thompson: guitar, vocals, accordion, keyboard, mandolin, hurdy-gurdy
Taras Prodaniuk: bass, mandocello, harmony vocals
Michael Jerome: drums, percussion, h.v.
Dennis Crouch: bass
Stuart Duncan: fiddle
Buddy Miller: guitar
Siobhan Maher Kennedy: harmony vocals (tracks 2,5,7,9,11 & 14)

een fraaie verzamelaar van de onvolprezen June Tabor met nummers van 5 solo albums ("Airs & Graces", "Ashes & Diamonds", "Abyssinians", "Aqaba" en "Angel Tiger") plus 3 nummers (1,7 en 12) van haar samenwerking met de Oyster Band op het album "Freedom & Rain" en 2 nummers (3 en 13) van het duo album "A Cut Above" met Martin Simpson, 2 traditionele folk songs met geweldig "fingerpicking" gitaarspel van Martin Simpson.

veel traditionals aangevuld met 2 Richard Thompson covers, de ballad "Strange Affair" en een energieke folk rock cover van zijn "Night Comes In". verder een verrassende cover "Verdi Cries" (Natalie Merchant), "The King of Rome" (Dave Sudbury) dat eveneens werd gecoverd door het Noord-Engelse folk gezelschap The Unthanks en het prachtige "Hard Love" van de Amerikaanse songwriter Bob Franke.

de covers van de befaamde Schots/Australische songwriter Eric Bogle, waaronder het door haar a-capella gezongen kippenvel bezorgende anti-oorlogslied "The Band Played Waltzing Matilda" ook bekend in de versie van The Pogues en "No Man's Land" behoren tot de vele hoogtepunten. ook op het bezwerende "Lay This Body Down" zingt June Tabor indrukwekkend a-capella.

de up-tempo folk rockende traditional "Dark Eyed Sailor" doet niet onder voor de meer bekende versie van Steeleye Span. "Sudden Waves" (Jamieson/Barker) is dan weer een intens gezongen verstilde piano ballad met fraaie accenten van de saxofoon. een instrument dat samen met de piano en viool en een enkele keer accordeon op vele nummers voor de muzikale omlijsting zorgt.

voornamelijk traditionele folk op deze verzamelaar. een genre waar June Tabor zich overigens niet toe beperkt, gezien haar jazz album "Some Other Time" en op "A Quiet Eye" valt zelfs een big band te horen.

aangezien haar albums niet zo makkelijk verkrijgbaar zijn is "Anthology" een ideaal instapalbum.
hierna verschenen nog 4 verzamelaars, waaronder de 4-cd box set "Always" met veel niet eerder uitgebrachte live opnames.

deelcitaat uit de liner notes (John Crosby)

"Born in 1947, June was exposed to singing from an early age - she remembers her mother and father singing the popular songs of the day. By the age of five she herself could sing in tune. As a teenager she was fond of France and spent time trying to sing like the then-popular singer Francoise Hardy. At sixteen, she was greatly influenced by seeing Martin Carthy perform "To The Queen Of Hearts" on the TV show Hallelujah and she began attending a newly-opened folk club in Leamington Spa, where she performed her first hesitant guest appearances. A visit to London and the purchase of Anne Briggs first EP was a formative experience".

wederom een prachtalbum uit de nadagen van haar carrière van de inmiddels 78-jarige June Tabor. een traditioneel folk album met 7 traditionele liederen en een 5 tal nummers van hedendaagse songwriters.

June Tabor beleefde als folk zangeres haar doorbraak met het duo album "Silly Sisters" met Steeleye Span zangeres Maddy Prior, waarna haar eerste solo album "Airs & Graces" (1976) verscheen.

de merendeels spaarzaam geinstrumenteerde ballads zoals de Schotse love ballad "The Rigs of Rye", de Amerikaanse traditional "I Love My Love", "Standing in Line" een nummer van de Engelse zanger/songwriter Lester Simpson en "My Love Came to Dublin" van de Ier Patrick Calvin worden afgewisseld met de Engelse traditionals "The Auld Beggarman"en "Soldiers Three", het Engels/Normandische "Au Logis de Mon Pere" en het Bretonse "Ce Fu en Mai" beide Franstalig gezongen nummers. dit zijn een 4-tal uitbundige, vrolijke wat rijker geinstrumenteerde nummers die voor een fijne balans zorgen.

"Speak Easy" is een verstilde piano ballad met tekst van de Schotse dichter Robert Burns en muziek van Hector MacMillan.

"Apples" is een aanrader voor de traditionele folk liefhebber met prachtige zang van June Tabor en fraai muzikaal omlijst door o.a. het accordeon spel van Andy Cutting, bekend van zijn werk met een ander Engels folk icoon Martin Simpson.

Album werd opgenomen in Red Kite Studio, Cwmargenau, Llanwrda, Carmarthenshire, Wales (UK)

June Tabor: voice
Andy Cutting: diatonic accordion
Mark Emerson: piano, violin, viola
Tim Harries: double bass

over de liedjes vermelden de liner notes:

"Love and war, longing and remembrance. Like the apples, like the kindly dead of Breton folklore "as thick around us as the grass in the field and the drops of rain in a shower" so the songs of tradition surround us. They are ours to cherish or to squander.

C'est l'oubli des vivants qui fait mourir les morts
It's when the living forget them, that's when the dead really die"

zoals de titel aangeeft een album van de Thompson family, vader Richard en moeder Linda, zoon Teddy en dochter Kami uitgebreid met halfbroer Jack en hun neef Zak Hobbs.

zoals te verwachten valt zijn de hoogtepunten de songs van Richard Thompson "One Life at a Time" en de sterke melodie van met name "That's Enough" met een fraai dameskoortje. de enige nummers waarop zijn leadzang te horen valt. andere hoogtepunten zijn het akoestisch , intieme folky "Bonny Boys" (Linda Thompson/Zak Hobbs) met een backing vocal van Teddy en de piano ballad "Perhaps We Can Sleep" (Linda & Teddy Thompson), 2 nummers met leadzang van Linda Thompson.

goede tweeden zijn de akoestische country/folk van de zoete opener "Family" en de stemmige country/folk afsluiter "I Long For Lonely" met James Walbourne, de echtgenoot van Kami, tegenwoordig lead gitarist van The Pretenders en vroeger lid van de band van Peter Bruntnell en The Pernice Brothers. samen vormen zij het folk-rock duo The Rails die 3 albums uitbrachten.

helaas zijn de overige liedjes weinig memorabel, de pop folk van "Careful", het middelmatige "Root So Bitter", het instrumentale niemendalletje "At the Feet of the Emperor" en het op een honky tonk ritme doorsnee rockende nummer "Right".

dit wisselvallige album zal niet vaak in de speler belanden. kan niet tippen aan een vergelijkbaar "family" album als "The McGarrigle Hour" van Kate & Anna McGarrigle. een leuk weetje is dat Teddy Thompson en Rufus Wainwright (zoon van wijlen Kate McGarrigle) meermalen op elkaars albums hebben samengewerkt.

Album werd geproduceerd door Teddy Thompson

Teddy Thompson: acoustic guitar, bass, piano, pump organ, vocals
Zak Hobbs: acoustic guitar, electric gutar, slide guitar, mandolin, vocals
Linda Thompson: vocals
Richard Thompson: acoustic guitar, lead electric guitar, hurdy gurdy, vocals, doumbek
Rob Walbourne: drums, percussion, organ, vocals
James Walbourne: bass, acoustic guitar, electric guitars
Kami Thompson: acoustic guitar, vocals
Jack Thompson: bass


citaat uit de liner notes van Teddy Thompson:

"What we have for you here is an album of new songs by Thompsons written specifically for this project. It started with the idea of each us recording two tracks and then we added my nephew Zak and my brother Jack each doing one. That got us to ten, which sounded about right.

One of the rules was that every instrument must be played by a family member, so all that you hear is us. Luckily, Kami married into a very musical family, so we got some amazing contributions from them and lots of other extendeds"

"Pieces" is een prima verzamelaar voornamelijk bestaande uit outtakes van de eerste 2 Manassas albums.
volgens de liner notes een in eerste instantie 5-koppige band met Stephen Stills, Dallas Taylor, Calvin Samuels, Paul Harris en Joe Lala die niet veel later werd uitgebreid met de komst van de Flying Burrito Brothers muzikanten Chris Hillman en Al Perkins.

ervaar de muziek niet zo verschillend als die van de eerste 2 albums. de verschillende stijlen van die albums is op meerdere nummers te horen.

"Witching Hour" is een heerlijk met band gespeeld vintage Stills nummer zoals dat ook geldt voor "Sugar Babe" een versie die niet onder doet voor de versie op het "Stephen Stills 2" album en "Word Game".

nummers die worden afgewisseld met 2 fraaie solo akoestisch gespeelde nummers, het folky "My Love Is a Gentle Thing" en de countryblues van de afsluiter "I Am My Brother" en 2 heerlijk stuwend blues rockende bandnummers "Lies" (Chris Hillman) met stevig gitaarwerk van Joe Walsh en het uitbundige"Fit To Be Tied" met wah-wah gitaar, dat later zou verschijnen op het "Stills" album (1975).

de jammende slow blues "HIgh and Dry" is gebaseerd op de riff van de versie van Ray Charles van het Doc Pomus nummer "Lonely Avenue". ook bekend in de versie van Van Morrison.

11 t/m 13 zijn blue grass nummers met de Burritos, waaronder het instrumentale "Panhandle Rag" (Leon McAuliffe), "Uncle Pen" van blue grass legende Bill Monroe met zang van fiddler Byron Berline en zijn eigen "Do You Remember the Americans" met zang van Stephen Stills zelf. de honky-tonk klassieker "Dim Lights, Thick Smoke" (Joe Maphis) met fraaie harmoniezang sluit hier naadloos bij aan.

een 3-tal nummers zijn wat minder "Like a Fox" met backing vocals van Bonnie Raitt, de instrumentale latin van "Tan Sola Y Triste" en het tweede Chris Hillman nummer "Love and Satisfy".

niet zomaar een "restjes" album en geen klassieker zoals het gelijknamige dubbel album, maar op "Pieces" horen we nog een prima bij stem zijnde Stephen Stills met merendeels bovengemiddeld goede nummers.

de nummers werden geproduceerd door Howard Albert, Ron Albert & Stephen Stills

deelcitaat uit de liner notes (Bill DeYoung)

"The souffle, as it turned out, could not be reheated. As Hillman (along with Perkins and Harris) decamped for greener pastures in The Souther-Hillman-Furay Band, Stills joined Crosby, Nash and Young in Hawaii for an (ill-fated) reunion. And so Manassas passed into legend. "I look back at that as one of the highlighs of my life " Hillman says, He's (Stills) an incredibly gifted singer, songwriter, and musician, and there was so much that I learned from him".

Stills, has, for the most part, nothing but fond memories of Manassas. "What we were doing, this whole mixture of Latin, country, rock and R&B - that was friggin' genius," he says. "Most of Nashville started sounding exactly like Manassas about ten years later. "And they made much more money than we did"

als 16-jarige puber was ik rond 1973 meer liefhebber van de muziek van bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. dit country album van Dylan of zouden we het nu "americana" noemen, vond ik destijds muziek voor oude mensen zeker ook gezien het duet met die "oude man", hoewel toen pas 37-jarige Johnny Cash. pas op latere leeftijd ben ik "Nashville Skyline" gaan waarderen en ruim 50 jaar later weet dit album nog steeds te bekoren.

of het nu het duet met "guest artist" Johnny Cash de ballad "Girl from the North Country" betreft, het instrumentale "Nashville Skyline Rag" of prachtig uitgevoerde liefdesliedjes als het bitterzoete "I Threw It All Away" of het lieflijk zoete "Tonight I'll Be Staying Here with You".

"Nashville Skyline" is wellicht een beetje vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre, maar dan wel een hele fijne. achteraf is dit een klassieker gebleken, zoals Dylan er vele heeft gemaakt. de 2 sterren van sommige users hierboven kan ik dan ook niet plaatsen, hoewel je jezelf kunt afvragen hoe een 16-jarige van nu deze muziek zal beleven. ben overigens benieuwd naar de later verschenen "outtakes" en alternatieve versies van dit album, hierboven aangehaald door Wandelaar

1 van de muzikanten op dit album is multi-instrumentalist Norman Blake, die later o.a. glansrollen zou vervullen op albums zoals "Train a Comin" van Steve Earle en de soundtrack "O Brother, Where Art Thou".

Album werd geproduceerd door Bob Johnston
Recorded at Studio Columbia A, Nashville, Tennessee
All songs written by Bob Dylan

Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Kenny Buttrey: drums
Charles McCoy: guitar, harmonica
Pete Drake: pedal steel guitar
Norman Blake: dobro, guitar
Charlie Daniels: bass guitar, guitar
Bob Wilson: organ, piano

stem geplaatst

als liefhebber van o.a. folk toch maar eens een album van Blackmore's Night uitgeprobeerd. het zij project van Ritchie Blackmore dat begon met dit debuut en inmiddels 11 studio albums opleverde.

het is geen authentieke folk a la Bert Jansch hoewel er raakvlakken zijn met diens "fingerpicking" akoestische gitaarspel, folk rock (Fairport Convention, Steeleye Span) of folk punk (The Pogues), maar een vrij unieke mix van middeleeuwse barok/renaissance muziek met moderne elementen.

bij een eerste luisterbeurt voelde de moeilijk te plaatsen muziek een beetje als vlees nog vis maar na meerdere luisterbeurten viel het kwartje. jammer dat de leadzang van zijn vrouw Candice Night nogal vlak en weinig expressief is. stel dat hij een stemkanon als Maddy Prior of Linda Thompson voor de zang had ingehuurd dan had dit n.m.m. zeker van meerwaarde kunnen zijn.

qua muziekbeleving ervaar ik geen ontroering bij het aanhoren van deze muziek. kan verder geen echte uitschieters op dit aangenaam weg luisterende album ontdekken.

wederom een fraai album van Josh Ritter, iets minder folky dan de voorgaande albums en met een meer prominente rol voor de synthesizers en "effects", wat meerdere nummers zoals o.a. "Good Man" niet ten goede komt.

sterkhouders zijn de mid-tempo opener "Girl In the War", het licht rockende "Wolves" en de ingetogen, sfeervolle klein gehouden nummers zoals "Monster Ballads", "Idaho" en "Best For the Best".

i.t.t. anderen hierboven ervaar ik "Thin Blue Flame" dat langzaam naar een climax toewerkt als 1 van de mindere nummers. het nummer duurt met ruim 9 minuten te lang en weet de aandacht niet vast te houden. ook het rockende "Lillian, Egypt" met het la dida da da refrein wil niet beklijven, zoals ook "One More Mouth" en de afsluitende piano ballad "Here at the Right Time" voor zijn doen ondermaatse liedjes zijn.

een wat wisselvallig album waarbij de kwaliteit van het songmateriaal iets te wensen over laat vergeleken met de sterke voorgangers "Golden Age of Radio" en "Hello Starling". beide betere albums dan deze. vandaar 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Brian Deck
All songs written by Josh Ritter