192
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Decemberists - The Island [12:40]



The Crane Wife |2006 | Verenigde Staten

2017: 86
2016: 94
2015: 126

Genomineerd door: Fathead

Hoewel ze meer mooie muziek gemaakt hebben, zullen de meeste mensen the Decemberists niet direct bestempelen als typische progband. Ik ook niet en dat zijn ze natuurlijk ook niet. Maar ook niet-prog-bands kunnen natuurlijk wel goede prognummers maken en daar is dit een uitstekend voorbeeld van. Dat maakt dat the Decemberists zeer terecht in de Prog top 300 staan, want dit is ook nog eens het mooiste wat ze ooit gemaakt hebben, terwijl ze veel meer goede muziek voortgebracht hebben.

Dit nummer gaat over een eiland (je verwacht het niet!) en verhaalt mijns inziens eigenlijk over een verkrachting. Niet echt een gezellig onderwerp, maar het levert wel mooie muziek op. Het verhalende van het nummer wordt mooi opgedeeld in drie delen. Er wordt geweldig, ingeleefd gezongen. De melodieën zijn ook erg prachtig en afwisselend, met geregeld tegendraadse ritmes. Dit geeft het nummer ook nog eens een prettige spanning mee.
Dus hoe Prog wilt u het hebben, maar bovenal hoe Prachtig wilt u het hebben? (Bonk)

191
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Natural Science [9:17]



Permanent Waves |1980 | Canada

2017: 246
2016: 239
2015: 104

Genomineerd door: uffing

Rond 1980 had ik een vriendje op de middelbare school die een wat met mij vergelijkbare smaak had. Zo probeerden we elkaar te overtuigen van onze nieuwe vondsten, pubers als we waren hadden we af en toe moeite om toe te geven dat die band die de ander 'ontdekt had', toch ook wel erg goed was. We hadden in het bijzonder discussie over 2 Canadese band: Saga (door mij aangedragen) en Rush (door m'n vriendje). Maar achteraf moet ik toch toegeven dat Rush best memorabele nummers heeft gemaakt. Natural Science is er zeker één van, en ook één die in mijn Rush-ranglijst is gestegen over de jaren, waar een nummer als The Camera Eye juist is gedaald. Het begon met de opvallende break op 2 minuut 20 die de aandacht trok, maar langzamerhand ben ik het hele nummer gaan waarderen. (Jester)

190
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Eloy - Poseidon's Creation [11:44]



Ocean |1977 | Duitsland

2017: 100
2016: 138
2015: 71

Genomineerd door: Brunniepoo

Poseidon's Creation is een van de ultieme klassiekers van zanger/gitarist Frank Bornemann en... wel, kan er iemand nog een bandlid van Eloy opnoemen? Voor de bekendheid van de collega's helpen de vele bezettingswisselingen (Bornemann verving enkele keren zijn complete 'begeleidingsband) natuurlijk niet mee, maar de openingstrack van Ocean had zonder bassist Klaus-Peter Matziol toch beslist anders geklonken. Detlev Schmidtchen tekent voor het rijke toetsenarsenaal, dat doorheen de Eloy-discografie de gitaar toch wel als zichtbaarste melodiemaker verdringt. En dan zullen we drummer Jürgen Rosenthal ook nog maar even noemen.

De instrumentale opening van Poseidon's Creation is gelijktijdig generiek en uiterst herkenbaar. Dat laatste geldt natuurlijk nog meer voor Bornemanns zang en dictie die, tegen de vijf minuten, dan eindelijk inzetten. Als dan rond de acht minuten het wederom o zo herkenbare gitaar/toetsenduel inzet, weet je dat het gebabbel over Poseidon, Atlantis en Kleito eigenlijk maar een korte onderbreking van het instrumentale extravaganza was. Een nummer met drie zulke verschillende delen dat ondanks het ontbreken van zelfs maar een spoor van refrein minstens het herkenbaarste Eloy-nummer sinds Land of No Body is en misschien wel hun herkenbaarste ooit... dat is toch een hele prestatie. (Casartelli)

189
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Opeth - Ghost of Perdition [10:29]



Ghost Reveries |2005 | Zweden

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Cikx

Zo'n lekker typisch Progladdernummer.

Nee, dit is zo'n nummer wat de afwisseling in onze lijst wel typeert. Want zoveel nummers staan er niet in, waarin je ook nog iets anders hoort dan 'cleane' zang. Maar ik vind het heel mooi en terecht dat we dit nummer ook de Prog top 300 ingestemd hebben.

Deze komt van het zeer sterke album Ghost Reversies. En hoewel het nummer alle kanten uitvliegt en zelfs liefelijke stukken kent (en alleen al door die afwisseling op-en-top prog is), is het ook duidelijk dat dit van voor de tijd is dat ze 'soft' begonnen te worden.
Eén van de hardere nummers uit onze prachtige lijst. Ja. er wordt gegrunt en het is geen muziek voor tere zieltjes. Maar die hebben pech, want als je het kan verdragen is het een nummer waar je echt van kunt genieten omdat het zo geweldig in elkaar zit en je heerlijk op uit kan leven. (Bonk)

188
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Pineapple Thief - Remember Us [16:18]



Variations on a Dream |2003 | Verenigd Koninkrijk

2017: 167
2016: 73
2015: 153

Genomineerd door: Dieter

187
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
RPWL - Unchain the Earth (The Scientist) [7:06]



Beyond Man and Time |2012 | Duitsland

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Salvadore

Duitse Pink Floyd copycats. De originaliteitsprijs heeft RPWL vooralsnog niet in de wacht gesleept en het ligt ook niet erg in de lijn der verwachting dat dat nog gebeuren gaat. Van het gros van hun werk word ik ook niet echt warm of koud, maar zo af en toe valt ineens alles op zijn plek: een pakkende melodie en de zang van Yogi Lang die precies de juiste snaar raakt. Gewoon het perfecte popliedje in light-progvorm dus. Hoe moeilijk kan het nou helemaal zijn? Nou, verdomd lastig kennelijk. Maar met Unchain the Earth is het toch maar mooi weer een keer gelukt. (Casartelli)

186
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?) [5:51]



Love, Fear and the Time Machine |2015 | Polen

2017: 131
2016: 63
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Polen is nou niet meteen een land waarvan ik op het eerste gezicht zou zeggen: dat is een muziekland. Maar dan ken je Riverside nog niet. Zij laten al jarenlang met kwaliteitsnummers horen dat muziek grensoverschrijdend kan zijn. Dat blijkt als je op MuMe naar deze band zoekt.

Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik nog maar een paar nummers van deze band gehoord. Een daarvan is Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?). Het begin klinkt in mijn oren vrij hoopvol, iets wat ik niet zou vermoeden als ik naar de titel kijk. Als de fantastische stem van Mariusz Duda invalt, dan waan ik mezelf op de plek die Mariusz beschrijft. En dat is een heel fijn gevoel. Je wilt als het ware echt in dat zand staan, en dezelfde vrijheid voelen.

Dit zijn de eerste twee minuten, en dan komen er meer instrumenten aanschuiven. En dat allemaal zonder het sfeertje van die eerste minuten te verliezen. Het wordt wat harder, maar vooral veel mooier, mede door geweldig gitaarspel van Piotr Grudzinski. Als de zang over is, is er nog ruim een minuut te gaan, en die wordt op een grandioze manier ingevuld. Supernummer van begin tot eind.

Het is echt zonde dat Piotr Grudzinski in 2016 overleed. Ik had heel graag meer willen horen van deze man, en dan voelt het gek om te weten dat dit een van de laatste nummers is waar hij aan meewerkte. Gelukkig heeft hij, met deze band, veel meer gemaakt dan dit nummer, en valt er dus veel meer te ontdekken (zeker in mijn geval). Maar Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?) is sowieso een nummer waar ik voorlopig geen genoeg van zal krijgen. Bloed. Stollend. Mooi! (Porcupine Head)

185
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Ripples [8:03]



A Trick of the Tail |1976 | Verenigd Koninkrijk

2017: 228
2016: 159
2015: 157

Genomineerd door: wibro

Het is inmiddels bekend, na The Lamb stapte Gabriel op om aan een succesvolle solocarrière te beginnen.
Na wat wikken en wegen werd besloten om met Phil Collins (die eerder al de dromerige ballad More Fool Me voor Selling England by the Pound inzong) als leadzanger verder te gaan.
A Trick Of The Tail werd het eerste album voor dit viertal en Ripples een van de eerste parels van Genesis nieuwe stijl.
Ripples (Rutherford, Banks) is ook weer een dromerige ballad waar die zwevende stem van Collins goed in gedijt, hoewel het nummer aan de lange kant is wordt dat toch prima opgevangen door fraai getokkel van Hackett op zijn 12-snarige gitaar en vooral toch door die hemelse melodieën die Banks weer uit zijn toetsen weet te toveren.

Grappig weetje was dat Genesis voor het eerst (promo)videoclips had gemaakt voor liedjes van dit album, waaronder Ripples. (Rudi S)

184
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Alcest - Délivrance [10:06]



Shelter |2014 | Frankrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Shelter is een vrij fragiel en gevoelig album volgens Alcest begrippen. Daar waar deze Fransen van oorsprong op de vorige 3 albums bekend stonden om hun sfeervolle metal (een mix van blackmetal en shoegaze), plegen ze op dit vierde album een soort van hoogverraad en lijkt de metal eigenlijk geheel verdwenen. De shoegaze voert de boventoon, aangevuld met dreampop elementen en er komen zelfs strijkers aan te pas.

Prijsnummer voor mij is het tien minuten durende slotakkoord Délivrance. Het is een epische finale, waarin de invloeden van producer Birgir Jón Birgisson (jawel, die van Sigur Rós) duimendik bovenop liggen. Het nummer wordt laagje voor laagje opgebouwd naar een bombastiche finale om tot slot te eindigen met een symfonisch repeterend sluitstuk, dat uiterst traag wegebt, totdat het volledig donker is. Tranentrekker van de bovenste plank! (Outlaw104)

183
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Antimatter - Redemption [6:07]



Leaving Eden |2007 | Verenigd Koninkrijk

2017: 78
2016: 58
2015: ---

Genomineerd door: HugovdBos

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. Het in 2007 verschenen album Leaving Eden vormt een melancholiek maar ook zeer duister geheel. Redemption ontpopt zich beetje bij beetje tot een gitzwart geheel. De weg naar verlossing is moeilijk en de zonden moeten worden vergeven. (HugovdBos)

182
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Roxy Music - A Song for Europe [5:46]



Stranded |1973 | Verenigd Koninkrijk

2017: 127
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Een zanger met een enorme lok, kek jasje en een smalle leren das die als een verdwaalde pooier een paar zinnen Frans door de ether heen ratelt. Je moet er maar opkomen maar och wat is dit mooi! Het lied is afkomstig van mijn favoriete Roxy album Stranded en doet me elke keer wat als ik het hoor. Ik heb de band dit nummer ook live zien doen (13 sept 2001 in Ahoy) en dat was wel zo’n magisch moment waarvan je hoopt dat het elk concert wel een keer voorbij komt. Ik kan begrijpen dat lieden dit nummer over the top vinden maar ik vind het gewoon top! (vigil)

181
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Big Big Train - East Coast Racer [15:43]



English Electric (Part Two) |2013 | Verenigd Koninkrijk

2017: 116
2016: 163
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Als er één ding wat de mannen en vrouw van BBT goed kunnen, dan is het gebeurtenissen uit de Britse geschiedenis op prachtige muziek zetten. Ook East Coast Racer is zo'n nummer. Een liefdeslied voor een stoomtrein 'the Mallard' en de mannen die deze trein in 1938 naar een nog steeds bestaand snelheidsrecord van 126 mijl per uur brachten. Tekst en muziek vormen zoals vaker bij BBT een sluitend geheel, waarbij het ritme door Nick D'Virgillio geslagen de cadans van de stoomtrein die steeds sneller gaat, prachtig weet neer te zetten. De prachtige inkleuring met een keur aan instrumenten als banjo, strijkers, blazers, grand piano en de meer traditionele rockinstrumenten, maken het voor mij een nummer dat ik op hoofdtelefoon moet horen. Zoveel mooie details die uiteindelijk tot een climax komen, waarbij ik me er op betrap, dat ik bijna een traantje laat voor een trein.... (meesterdch)

180
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Queensrÿche - Suite Sister Mary [10:41]



Operation: Mindcrime |1988 | Verenigde Staten

2017: 125
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Grafmat

Fijn dat we, naast het Top 2000-fähige Silent Lucidity, nu ook het centrale stuk uit het centrale album van deze 'thinking man's Iron Maiden' in de Prog Top 300 mogen verwelkomen. Operation: Mindcrime is de standaard waar rockopera's, in het bijzonder prog-/metalopera's sindsdien tegen afgerekend worden. De moordopdracht is gegeven en de muzikale achtbaan gaat van start. Chris DeGarmo geeft een paar fijne uitbarstingen op de gitaar ten beste, maar drummer Scott Rockenfield is de ultieme showman hier. Met de bekende disclaimers over hoe moeilijk het is om een nummer van een conceptalbum los te beschouwen... topnummer. (Casartelli)

179
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Judgement [4:20]



Judgement |1999 | Verenigd Koninkrijk

2017: 163
2016: 175
2015: 139

Genomineerd door: Yann Samsa

Altijd tricky om een liedje uit een conceptalbum in isolatie te beschouwen. Het titelstuk van Anathema's vijfde album lijdt er Prog Top 300-technisch niet onder. De rudimentaire doomklanken zijn nu definitief uit de bandsound verdwenen, terwijl hier in 4 minuten nog wel meer dynamiek zit dan in sommige latere complete Anathema-albums. De vroegtijdige dood van moeder Cavanagh werpt zijn schaduw over het album, op het ene moment directer dan het andere. Zonder de last van het concept was het nummer wellicht wat minder abrupt geëindigd, maar dat zij de heren maar vergeven. (Casartelli)

178
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Black Mountain - (Over and Over) The Chain [8:47]



IV |2016 | Canada

2017: 221
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Black Mountain had ik wel al langer in het vizier, maar hun vierde album, met de fantasievolle titel IV, was wat mij betreft niet minder dan een sensatie en met afstand hét album van 2016. Dat de eerste kennismaking met veel materiaal van deze retro-heavy(prog)rockband live in de Melkweg plaatsvond, zal meegeholpen hebben, maar de jaren '80 accenten die op deze vierdeling wat meer naar voren komen (in de verder nog steeds erg vintage rocksound met prettige vrouwenzang) smaken mij sowieso erg goed.

Op zoek naar een geschikte nominatie viel mij wel op dat de nummers buiten hun albumcontext iets minder tot hun recht komen; de luistertripbonus is toch wel vrij groot. Voor mij bereikt die luistertrip een hoogtepunt in (Over and Over) The Chain. Ook buiten het album wordt een en ander in elk geval in deze Prog Laddereditie met een mooie lijstnotering gehonoreerd. (Casartelli)

177
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Martin Orford - The Old Road [8:37]



The Old Road |2008 | Verenigd Koninkrijk

2017: 156
2016: 259
2015: 208

Genomineerd door: Casartelli

The Old Road (het album) was (en is tot op heden) het slotakkoord van oud-IQ-toetsenist Martin Orford in de muziekindustrie. Frustratie over teruglopende platenverkoop die aan het downloaden te wijten zou zijn was de publieke reden hiervoor. De vraag is hoeveel illegale downloaders van Orfords werk wel ergens een cd-boekje opengeslagen hebben en aan het eind van de rij "Thank You"s een "No Thanks to everyone who downloaded this album" tegenkwamen. De vraag of Spotify Orford nog eens overhaalt terug te keren lijkt ook vooral retorisch.

Bovenal rijst echter de vraag of alle schuld bij het downloaden gelegd moet worden, of dat Orfords muziek anno 2008 wat uit de platenkopende mainstream verdwenen was. Het album (met een hele sloot eveneens ietwat belegen gastartiesten) probeert nadrukkelijk niet hip te zijn en slaagt daar uitstekend in. Het titelnummer waarop Orford ook zelf zingt over het 'nemen van the old road' ter ontkenning dat 'het beste nog moet komen' spant hierin dan weer de kroon. En of dit nou zo regressief is als progressieve rock worden kan of niet, Orford betoont zich andermaal een uitstekend liedjesschrijver. Een typische neoprog/AOR-opbouw, een echt meezingrefrein, cheesy strijkers... het heeft allemaal in geen jaren zo goed geklonken als op The Old Road. (Casartelli)

176
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Pendragon - This Green And Pleasant Land [13:13]



Passion |2011 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Noordpool

En meteen maar een overzichtje erachteraan!

200 (58) Galahad - I Could Be God
199 (-----) Archive - Dangervisit
198 (197) Twelfth Night - Take a Look
197 (-----) Anathema - The Beginning And The End
196 (102) Transatlantic - The Whirlwind
195 (-----) Subsignal - The Sea
194 (268) The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind
193 (196) Opeth - Reverie/Harlequin Forest
192 (86) The Decemberists - The Island
191 (246) Rush - Natural Science
190 (100) Eloy - Poseidon's Creation
189 (-----) Opeth - Ghost of Perdition
188 (167) The Pineapple Thief - Remember Us
187 (-----) RPWL - Unchain the Earth (The Scientist)
186 (131) Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?)
185 (228) Genesis - Ripples
184 (-----) Alcest - Délivrance
183 (78) Antimatter - Redemption
182 (127) Roxy Music - A Song for Europe
181 (116) Big Big Train - East Coast Racer
180 (125) Queensrÿche - Suite Sister Mary
179 (163) Anathema - Judgement
178 (221) Black Mountain - (Over and Over) The Chain
177 (156) Martin Orford - The Old Road
176 (-----) Pendragon - This Green And Pleasant Land

175
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Beardfish - If We Must Be Apart (A Love Story Continued) [15:35]



+4626-Comfortzone |2015 | Zweden

2017: 291
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Het eerste nummer van Beardfish dat mij echt raakte, was 'a love story'. Ik had nog zelden een band gehoord die zulke verhalende nummers met humor bracht, ondersteund door heerlijke muziek. Zeker de wanhoop van het mannelijke karakter in het verhaal als hij beseft dat ze niet meer terugkomt en de ijselijke gil in dat nummer, ging altijd door merg en been. Geen wonder dat ik, toen de (helaas) laatste cd van Beardfish uitkwam, ik direct getriggerd werd door deel twee van die Love Story. En eigenlijk vind ik dit deel twee, anders dan bij veel films, nog beter dan deel 1. Vooral muzikaal is dit Beardfish op de toppen van hun kunnen. Het toetsenwerk, de drums, die heerlijke bass van Robert Hansen en het gitaarwerk is gewoon geweldig. Maar de kers op de taart is voor mij toch het vocale werk van Rikard Sjöblom. Van zacht naar hard, van hoog naar laag, van bijna grunten tot wanhopige gillen. Hij is een echte verhalenzanger, een Zweedse troubadour, die je helemaal in het verhaal trekt en je op de klanken van de geweldige muziek even in deze onmogelijke liefdesgeschiedenis trekt. En deze live versie bewijst voor mij dat Beardfish op veel grotere podia had moeten staan, dan ze hier stonden. (meesterdch)

Wat is het toch dat er zoveel mooie prog uit Zweden komt? Ik ben vast niet de eerste en laatste die die vraag stelt, maar toch. Ook deze band kwam uit Zweden, net als zovele goede progbands.

Helaas 'kwam' ja, want ze bestaan niet meer. Een aantal bandleden vonden hun gezinnen belangrijker dan ons te verwennen met hele fijne muziek. Je eigen kinderen en vrouw belangrijker vinden dan ons! Belachelijk natuurlijk, maar wat doe je eraan?
Zonder gekheid, ik baal er wel van dat ze geen muziek meer maken en optreden. Want deze band had ik graag nog wel eens live gezien. Rikard Sjöblom maakt gelukkig nog steeds wel hele aardige muziek, daar niet van.

Maar Beardfish laat ook in dit nummer horen dat ze toch wel een heerlijk geheel waren, die als band in staat waren om hele lekkere nummers te maken die enerzijds heel duidelijk putten uit de 'klassieke' prog en anderzijds in staat waren toch niet belegen en oubollig te klinken, maar zelfs wel vernieuwend. Ze konden nummers maken van meer dan een kwartier die toch volledig de aandacht wisten vast te houden en als een geheel klonken, ook al gaat de muziek meerdere kanten op.

Gelukkig hebben we de muziek nog! (Bonk)

174
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
The Moody Blues - Nights in White Satin [7:24]



Days of Future Passed |1967 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: 158

Genomineerd door: chevy93

173
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray XII [9:18]



A Pleasant Shade of Gray |1997 | Verenigde Staten

2017: 189
2016: 173
2015: 103

Genomineerd door: Casartelli

Mijn eerste kennismaking met Fates Warning was Still Life waar op de eerste cd A Pleasant Shade of Gray volledig werd vertolkt. Ik was meteen verkocht. Die afwisseling tussen rustige en hardere stukken, die sfeervolle synth, die soms overstuurde gitaar, die bas die durft op de voorgrond te komen … Het XII-deel is eigenlijk de samenvatting van het hele album. Alles wat die plaat zo goed maakt, zit vervat in dit afsluitende nummer. Ray Alder is hier nog goed bij stem en draagt bij tot de hele sfeerschepping. Voor zover ik het begrepen heb, gaat de cd over iemand die terugkijkt op een deel van zijn leven. De melancholie, vreugde en soms kwaadheid die hierbij gepaard gaan, komen heel mooi terug in de nummers.
Terwijl ik dit aan het typen ben, speelt het nummer op de achtergrond en ik zit al van bij de eerste seconden met mijn hoofd te bewegen. Stil blijven zitten kan gewoon niet bij dit nummer (en bij uitbreiding de hele cd)! (buso)

172
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pain of Salvation - The Passing Light of Day [15:31]



In the Passing Light of Day |2017 | Zweden

2017: 152
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

In de categorie; muziek die je raakt. Heel diep
Al vanaf de eerste stemmige klanken krijg je de indruk dat je hier met een bijzonder nummer te maken hebt. Tja, Daniel Gildenlöw had voor het uitbrengen net een tijd in het ziekenhuis gelegen, waar hij moest vechten tegen een levensbedreigende bacterie.
Het is helaas zo dat de meest heftige en verdrietige ervaringen in het leven wel de inspiratie leveren voor de mooiste muziek. En dat is hier ook zo.

Natuurlijk gaat dit nummer over de dood, en daarmee ook juist over wat het waard maakt om te leven; de liefde. Dan krijgt zo'n nummer natuurlijk wel wat extra lading. Laat staan als je daar ook nog een geweldige opbouw, intensiteit, spanning, uitbarstingen en instrumenteel zowel ingetogen als heftig mooi spel aan weet te koppelen...

Dan wordt het zo'n uitzonderlijk nummer wat in staat is om troost te bieden, maar ook elke keer heel veel emotie oproept. Zo'n nummer wat je ook koppelt aan en draait in de moeilijkere momenten van het leven. Vrolijke muziek is het dus niet, maar dat hoeft ook niet. Gelukkig blijft het ook op de onbeladen momenten heerlijk om er naar te luisteren, ook al roept het altijd een triest gevoel op, maar dat is oké.

Wat je dan hebt? Een nummer in de buitencategorie die bijna elke keer nog kippenvel oproept en waarbij je geregeld tegen je tranen moet vechten bij beluistering. (Bonk)

171
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Mystery - Another Day [19:02]



The World Is a Game |2012 | Canada

2017: 227
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

170
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Spock's Beard - The Light [15:32]



The Light |1995 | Verenigde Staten

2017: 225
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik niet geheel insta voor het waarheidsgehalte, want de tijd heeft nu eenmaal de neiging om herinneringen te verkleuren en mooier of erger te maken, maar dit is hoe ik het me herinner.
Ik had het fenomenale album Snow ontdekt, mijn eerste kennismaking met Spock’s Beard. Inmiddels had Neal Morse de band verlaten en dus moest ik met terugwerkende kracht het oeuvre van Spock’s Beard gaan ontdekken. Aangezien ik inmiddels enige tijd aan het werk was, kreeg ik ook steeds meer financiële ruimte om bijzondere albums aan te schaffen. Tot dan toe had ik altijd mijn albums gehaald of besteld bij de lokale platenboer. Die zorgde dan dat ik het gewenste kleinood in handen kreeg.
Ik ging echter ook steeds meer het internet af zoeken naar mooie uitgaves (waar ik dus ook meer geld voor had), of waar ik albums het goedkoopst kon krijgen. Zo kwam ik ook op de site van het label Inside Out terecht. Daar zag ik een speciale uitgave van The Light van Spock’s Beard, hun debuutalbum. De eerste keer dat ik zelf muziek bestelde op internet.
Van de prijs heb ik geen idee meer, maar ik weet nog dat ik het maar wat spannend vond of het wel goed kwam en ik eigenlijk elke dag hoopte dat het pakketje kwam. Nu misschien niet meer voor te stellen (en voor velen waarschijnlijk toen ook niet ), maar ik kan me het nog goed heugen. Ook de spanning van het uitpakken, hoe het eruit zou zien. Ik heb een speciale uitgave, qua formaat op vinylsinglegrootte, met poster en kaarten. En genummerd. Ik vond het maar wat gaaf, zo mooi het eruit zag. Volgens mij het eerste genummerde album wat ik in mijn bezit kreeg. Het was ook één van mijn eerste echte special editions die ik me kon veroorloven. Ik was dus maar wat blij en trots op deze aankoop.
Inmiddels ben ik wel wat meer aanschaf van special editons en internetaankopen verder. Desondanks heeft The Light dus toch wel echt een speciaal plekje (ondanks dat ik het muzikaal bij vlagen geweldig en bij vlagen wat rommelig vind) bij mij weten te veroveren. (Bonk)

169
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Gathering - Eleanor [6:42]



Mandylion |1995 | Nederland

2017: 90
2016: 82
2015: 102

Genomineerd door: Casartelli

Strange Machines was de hit, maar Eléanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet. (Casartelli)

168
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Us And Them [7:49]



The Dark Side of the Moon |1973 | Verenigd Koninkrijk

2017: 106
2016: 119
2015: 41

Genomineerd door: ArthurDZ

Pink Floyd wist hun muzikale stijl beetje bij beetje op te bouwen, waar de progressieve elementen van hun muziek in voorganger Meddle al duidelijk aanwezig waren. De complexiteit van opvolger The Dark Side of the Moon ligt zowel op productioneel, muzikaal als tekstueel gebied. Technicus Alan Parsons is verantwoordelijk voor de meest verfijnde opnametechnieken die er begin jaren zeventig voor handen waren. De thema’s van het album voeren zich door het menselijk leven vol conflicten, mentale problemen, de dood en het samenzijn.

Het meeslepende Us and Them weet de kracht van depressies en isolatie te benadrukken. De progressieve elementen en de jazz fuseren in de ontspoorde wereld waar het nummer doorheen voert. (HugovdBos)

167
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Big Big Train - Victorian Brickwork [12:33]



The Underfall Yard |2009 | Verenigd Koninkrijk

2017: 261
2016: 120
2015: 151

Genomineerd door: Bonk

Ja, die zanger lijkt qua stem toch echt best wel veel op Peter Gabriel. En dat is niet de enige wijze waarop de muziek van Big Big Train doet denken aan de muziek van Genesis. Dan hebben we bij deze vastgesteld dat ze dus niet beslist hele originele muziek maken.

Kunnen we het dan nu over de muziek hebben? Want man o man, wat is die toch lekker en goed uitgevoerd. Het begint nog redelijk rustig, maar in de daaropvolgende ruime tien minuten worden we getrakteerd op een heerlijke dynamiek, sterke tempowisselingen, prachtige melodieën, geweldige blazersarrangementen (wat ze toch een tipje originaliteit geeft) en bovenal op een fantastisch nummer!

Onlangs bewees de band, die helaas eigenlijk ook nooit live optreedt, hier dat ze het live ook nog eens waar kunnen maken om dit soort geweldige muziek ten gehore te brengen!
Een genot om naar te luisteren wat mij betreft, elke keer weer. (Bonk)

166
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Last Human Gateway [19:57]



Tales from the Lush Attic |1983 | Verenigd Koninkrijk

2017: 209
2016: 289
2015: 205

Genomineerd door: willemdeux

Mijn eerste kennismaking met IQ en ik was meteen verkocht. Het intro waarbij je je afvraagt of je versterker wel hard genoeg staat, de wat iele eerste tonen van Martin Orford, Peter Nicholls die inzet: hier staat iets moois te gebeuren. Ze moesten nog veel leren, maar de basis was goed en veelbelovend. Symfonisch in optima forma: lang, complex, tempowisselingen, kortom alles om de gemiddelde muziekcriticus tot wanhoop te drijven. (Jester)

165
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
IQ - Failsafe [8:57]



Subterranea |1997 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

164
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Can-Utility and the Coastliners [5:43]



Foxtrot |1972 | Verenigd Koninkrijk

2017: 168
2016: 194
2015: 128

Genomineerd door: echoes

Wat een prachtige mini suite over Knoet de Grote is dit nummer van Foxtrot toch, vaak ook onterecht ondergesneeuwd door de “grotere “ tracks op dat album, toch zit alles wat Genesis goed maakt in dit nummer.
Fraai intro, emotionele zang van Peter Gabriel en mooie instrumentale delen die nooit uit de bocht vliegen.
En wie nog twijfelde aan de drum capaciteit van Phil Collins moet dit nummer nog maar eens goed beluisteren. (Rudi S)