Interpol is een band die in een neerwaartse spiraal zit, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Met hun eerste 2 albums zette Interpol namelijk 2 standaardwerken in de 21e-eeuwse rock neer. De combinatie van strakke, puntige instrumentatie, catchy songs en donkere zang van Paul Banks werkte destijds wonderwel. Slow Hands is een van absolute topnummers, vooral live komt dit erg goed uit de verf. (Titmeister)

De echte Marillion-fans zullen het er waarschijnlijk niet mee eens zijn, die hebben wat obscuurdere favorieten van deze band, maar voor mij is de grote klassieker ook mijn favoriete nummer. Daar moet wel bij gezegd worden dat ik maar één album en wat losse nummers ken. De lange nummers in de ladder vond ik bij de eerste luisterbeurt over het algemeen saai. Dan hoor ik veel liever een regelrechte popklassieker als deze. Briljant refrein en een fantastisch rijk aangekleede melodie, dit nummer is een schot in de roos van Marillion. (Snoeperd)

Het visitiekaartje van Roxy Music. Iets als Virginia Plain had men volgens mij nog nooit gehoord in 1972. Glam, artrock, pop en hardrock ontmoetten elkaar in dit perfecte nummer, dat na al die jaren nog steeds een unieke sound heeft. (ArthurDZ)

Een track die blijft staan als een huis, ook na gruwelijk veel beluisteringen. Misschien wel een van de sterkste tracks die Arcade Fire ooit heeft opgenomen. Dansbaar, duister, ingenieus, gelaagd, vol met emotie, grandeur, climaxen. Voegt U nog een passage met David Bowie op zang toe en de fantastische productie van James Murphy en een heerlijke saxofoonpartij en pakkend pianoloopje aan toe en hebt een track waar je je vingers bij aflikt. Ondanks zijn volle inhoud een erg toegankelijk nummer. (Don Cappuccino)

Starless is van mijn meest recente zogeheten topontdekkingen. Ik kende In the Court al, maar nooit de moeite genomen om Red te luisteren. Laatst toch maar gedaan. En toen ik bij Starless was aanbelandt en net de muziek wilde afzetten omdat ik dacht genoeg gehoord te hebben, (de twee nummers ervoor vind ik niet zo bijzonder namelijk) hoor je de eerste tonen van Starless. Betoverend gewoon. Deze melodie is kippevelgevend, buitenaards mooi.
King Crimson is koning in sfeer zetten. Dit nummer bevat sfeer in overvloed. Daarnaast heeft het een fraaie opbouw. Eerst laten ze je 2 minuten lang van de melodie genieten voordat de zanger heel mooi gaat zingen. Dit zinnetje is fantastisch gezongen: Starless and bible black
Na 4 minuten start het instrumentale gedeelte. Dat is buitengewoon boeiend en vol mooiigheid. Het wordt bij vlagen echt fantastisch met heerlijke solo's en telkens blijft die sfeer en meeslependheid er. Op het einde keert de prachtige beginsmelodie weer terug en is de cirkel weer rond. Absoluut een van de pronkstukken uit onze MuMe Top 2000. (Snoeperd)

Begin 2013 kwam deze single uit. Dit leek op electropop, maar meteen was duidelijk dat dit niet hetzelfde was. Hier werd niet zomaar elektronica gebruikt, maar synthesizers. Dat maakt de muziek van CHVRCHES wezenlijk anders. The Mother We Share is ontzettend catchy (een goede melodie doet wonderen), maar is niet per se springerig. Dit nummer heeft iets volwassens. The Mother We Share is lang niet zo simpel en oppervlakkig als het op het eerst gehoor lijkt en dat maakt dit nummer alleen maar interessanter en beter. (stoepkrijt)

Twee versies zijn er van dit nummer. Een akoestische versie vonden we al op het debuut, later deden ze dat dunnetjes over en maakten ze van dat sowieso al uitstekende nummer een Klassieker met een hoofdletter K. De producer van S&G destijds, Tom Wilson, pakte het origineel en plakte er wat instrumenten overheen (met als bekendste de elektrische gitaar). Deze versie ging de wereld over en werd zelfs een nummer 1-hit. Het was voor S&G dé reden om weer bij elkaar te komen en de rest is geschiedenis. (chevy93)

Uiteindelijk is er maar 1 band die op nr 1 kan staan en dat is R.E.M. , want dat is toch echt wel mijn band (zoals Elvis Costello mijn zanger is). Als ik me het goed herinner leerde ik R.E.M. kennen dankzij het onvolprezen blad Paperclip, het jeugdmagazine van de NCRV. Eind jaren 80 was dat mijn enige bron van muziekinformatie (ja mensen, ik kom van ver). Een lovende recensie van het album Green zorgde ervoor dat ik de LP van de bibliotheek leenden en ik was meteen fan (World Leader Pretend!). Maar ik was wel de enige in de brugklas die ze kende, want de rest was vooral fan van Bon Jovi en Guns ’N Roses. En toen was daar ineens Losing My Religion. Heel gek, maar ik voelde toen toch een soort van misplaatste trots dat ‘mijn’ band ineens doorbrak. Veel ervaringen in de jaren daarna hadden een link met R.E.M. Mijn eerste vakantiebaan nam ik om de CD van Out of Time te kunnen kopen en de eerste keer dat ik in de rij stond om concertkaartjes te kopen was voor de Monster Tour van R.E.M. Helaas ging dat concert niet door en ook het daaropvolgende werd gecanceld. Wat was ik blij toen ik ze in 2003 eindelijk live zag en ze die avond ook nog heel veel van mijn favoriete nummers speelden (These Days, So Fast, So Numb, Fall on Me, So. Central Rain) waaronder mijn nr 1. Een schitterend en vooral wanhopig klinkend nummer (It's crazy what you could've had). Soms heb je het gevoel dat Michael Stipe maar willekeurig wat woorden achter elkaar heeft gezet (A paper weight, junk garage, Winter rain, a honey pot), maar tezamen met de muziek past het gewoon helemaal en daardoor zijn het ook precies de juiste woorden. Michael Stipe heeft wel eens gezegd dat dit zijn favoriete R.E.M.-nummer is en wie ben ik om hem tegen te spreken. Het is een wijs man. (motel matches)

Sæglópur (‘Verdwaald op zee’ in het Nederlands) is één van de populairdere nummers op Takk, het vierde album van Musicmeter’s favoriete IJslandse band (en meteen ook mijn persoonlijke favoriet van hen). De iets meer poppy richting die op album nummer 5 heel erg duidelijk zou worden werd hier al ingeslaan, wat leidde tot een verzameling grootse maar in het geval van Sæglópur zeker niet minder magische nummers. Een heerlijke climax en prachtige, magische rustige stukken, een typisch Sigur Rós nummer dat voor mij tot één van de hoogtepunten uit hun oeuvre mag gerekend worden! (Silent_shout)

The Passenger en Lust for Life. Het punkklimaat en de juiste vrienden (Bowie bijvoorbeeld)
zetten de voormalige frontman van The Stooges definitief in de schijnwerpers als solo-artiest.
Het zweet spatte letterlijk van deze Lust for Life en de tribal ritmes deden het bloed kolken.
Toch blijft het merkwaardig dat dit nummer eind 1977 het hitparadepubliek kon overtuigen. (dazzler)

Over de legendarische cultheld Andy Kaufman, perfect geportretteerd door Jim Carrey. Een film die ik zeker nog een keer een kans moet geven. Een vrij simpel R.E.M.-nummer dat voor de verandering eens wat makkelijker te doorgronden is. Geen nummer voor de repeat-knop, maar desondanks blijft het een uitstekend nummer. Wie de stilistisch prachtig clip nog nooit gezien heeft, moet dat ook zeker eens doen! (chevy93)

Het nummer begint met een snerpende gitaarriff, die door het Total Guitar Magazine als beste gitaarriff van de noughties is uitverkozen. Verder wordt het nummer afgewisseld door een vrij catchy en op concerten populair meegezongen refrein en de strofes waarin Matt Bellamy met zijn fantastische stembereik iedereen alle hoeken van de kamer laat zien. Misschien niet het meest toegankelijke nummer van Muse zoals een Starlight of een Uprising, hetgeen ook het echt grote publiek zou kennen, maar elke echte Muse-fan zal beamen dat dit toch één van de klassiekers uit het oeuvre van Muse is. (dumb_helicopter)

King Kenny is de laatste artiest die zijn derde notering in moet leveren, rekenkundig is The Cure volgens mij het best vertegenwoordigd, maar Kendricks track staat dus wel het hoogst van dat rijtje. Waar het percentage hip-hop in de lijst relatief tegenvalt, is die bij de top tien wel hoog.

Eén van de albums waar ik direct tegen aanliep sinds mijn terugkeer op MuMe, was Kenny's meesterwerk. Het lag compleet in mijn straatje, de eerste luisterbeurten waren relatief moeilijk, maar daarna was ik verkocht. Ook dit was weer een plaatje die ik graag in de auto opzette (god ik mis onze witte Toyota), vooral de keer dat ik mijn broertje ophaalde van Defqon draaide ik 'm helemaal af en zat ik jaknikkend in de waggie: 'Verdorie, dit is echt een van de beste platen OOIT'.

Vooral bij het horen van een helft van de titeltrack ga ik helemaal mentaal. De emotionele waarde ligt misschien wat lager, maar dit is gewoon te goed voor woorden. Kendrick gaat compleet all-in op de track, twee weergaloze producties (G-Funk!!!!, de synthesizer!!!!!) en een kei-har-de gastbijdrage van MC Eiht. De site superlatieven.be werkt blijkbaar niet meer, dus deze update verafgood ik ff wat minder.

Oh, en wisten jullie al dat niemand minder dan ScHoolboy Q te horen is in de intro? (jordidj1)

Dit is altijd mijn Nirvana-favoriet geweest. In Lithium zit ontzettend veel gevoel. De yeah's zijn prachtig gezongen. Daarnaast heeft Kurt Cobain een compositie bedacht die erg aanstekelijk is, maar ook helemaal niet gaat vervelen na meerdere luisterbeurten. Het nummer is voorzien van een heerlijke rocklaag. Ik kan niet helemaal goed uitleggen wat hier zo briljant aan is. Maar het is een fantastisch nummer. (Snoeperd)

Jaaa, weer dromerige muziek! Lamb is al eerder voorbij gekomen met Gabriel, die ik ontzettend mooi vond Dit is ook prachtig, wat een fijne zangeres. Mooie, emotionele zang. Het nummer doet me wat aan Bat for Lashes en ook een beetje Björk denken, en daar hou ik ontzettend van. Leuke instrumentaties, met originele percussie, en allerlei mysterieuze geluidjes, wat het een ontzettend sfeervol geheel maakt. Tel daarbij op dat het een ontzettend meeslepend nummer waar je helemaal in wordt mee getrokken en we hebben een wereldnummer... en dan ineens komt er een beat in. Ietwat misplaatst, maar het kan nog net. Het had van mij niet zo gehoeven, maar het geeft wel een extra, interessante, dimensie aan het nummer. Een bepaalde spanning komt in het nummer. En dan die sitar aan het eind! Fantastisch nummer! (Arrie)

In 2012, een jaar voor hij met dit nummer kwam, zag ik Nils Frahm als onderdeel van de tour die hij deed samen met andere collega’s van Erased Tapes (zijn label), tot op heden nog altijd mijn mooiste concert aller tijden. Toen heeft hij deze (volgens mij) niet gespeeld, maar ik kon in ieder geval niet bevroeden dat deze man een nummer zou uitbrengen die in mijn top 10 aller tijden terecht zou komen.

Says is voor mij de ultieme combinatie tussen neoklassiek en elektronica. Een trance van een dikke acht minuten is het gevolg van de pulserende tonen van deze leerling van Tchaikovsky’s school. Als gehypnotiseerd heb ik een paar jaar later in het Paard van Troje staan kijken naar deze man. Deze man brengt klassieke muziek naar de moderne tijd en creëert een toegankelijk, doch volstrekt uniek eigen geluid. Says is daarvan zijn beste exponent. En dan te bedenken dat het live nóg beter wordt. Je voelt het (letterlijk) wanneer hij het nummer live uitvoert! (chevy93)

Archive heb ik leren kennen via de MuMeladder en dan vooral de nummers van Controlling Crowds (2009); Collapse / Collide, Dangervisit, Controlling Crowds… Maar de winnaar is voor mij Bullets met het dreigende opstuwende tempo. De clip werkte ook mee want hoewel mysterieus vind ik het best een mooi meisje in die clip. Omdat ze in meerdere clips speelde dacht ik dat ze een bandlid was, maar daar werd ik flink in teleurgesteld toen ik ze voor het eerst live zag in 2015 op Rock Werchter.

Ik wil ze nog eens in het clubcircuit zien omdat ik begrepen heb dat dat erg goed moet zijn en beter dan op een festivalpodium. Wellicht in september in Tivoli/Vredenburg. Bovendien is hun nieuwe verzamelalbum voor mij een goede mogelijkheid eens wat meer van hun te ontdekken. Want heel veel meer dan Controlling Crowds heb ik nog niet van hun gehoord. (Sunderland)

Talk Talk pleziert me altijd wel. Ze hebben een sound die volgens mij iedereen goed kan hebben en zullen dan ook niet veel tegenstanders hebben. Tomorrow Started. Instrumentaal zit het zeker snor, veel goede instrumenten gebruikt die een zweverig geheel creëren. Vooral het laatste stuk van het zanggedeelte is erg sterk. (Snoeperd)

Een titel die past bij de man, zeker in die tijd. Controversieel was ie zeker: gekleed in jarretels als voorprogramma bij de Rolling Stones is lef hebben en incasseren.
Controversy laat heel duidelijk horen wat voor lange tijd het geluid van Prince zou worden. Een geluid dat de titel Minneapolis sound meekreeg (blazers die vervangen werden door synths).
Black or white, straight or gay... hij stelt de vragen in dit nummer en niemand die ooit echt te weten zal komen wie Prince nu echt is. Een muzikale kluizenaar pur sang. Controversy mag gerust een Prince klassieker genoemd worden. (aERodynamIC)

Van het legendarische dubbelalbum Sign O' the Times. The Cross was tijdens de tour in 1987 een emotioneel hoogtepunt: rock, pop, gospel.... alles kwam voorbij in de shows en dit nummer vatte het zo'n beetje samen.
Geloof heeft altijd een grote rol gespeeld in het werk van Prince en dit nummer werd in latere optredens nog wel eens omgedoopt tot The Christ. Het zegt genoeg.
Een ijzersterk nummer van een ijzersterk album. (aERodynamIC)

De liefde voor de muziek van Neil Young heb ik een beetje overgenomen van mijn vader. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als klein jochie nummers als Words (Between the Lines of Age) en Rockin' in the Free World keihard door het hele huis hoorde. Toch is mijn favoriete nummer juist een klein en akoestisch nummer. Ik denk dat bijna elk jong iemand zich wel enigszins kan herkennen in de tekst. Je blijkt uiteindelijk toch meer gemeen te hebben met je oude vader dan je eerst zou durven toe te geven. (VladTheImpaler)

Tijdens mijn middelbare schooltijd luisterde ik naast hip-hop, ook veel naar popmuziek. Vooral wat in de (late) zeroes veel van radio-airplay genoot, ging niet aan mij voorbij. Timbaland domineerde de 00's en die heeft een flinke invloed uitgeoefend op mijn muzieksmaak.

In 2019 organiseerde ik met Arnout een Greatest Hits ter ere van de beste man, waar des te duidelijk werd wat voor geniaal meesterbrein hij is. Zijn samenwerkingen met Nelly Furtado, Missy Elliott en Justin Timberlake kun je wel beschouwen als het beste wat popmuziek bracht in het vorige decennium. Ware het niet dat zijn werk met Aaliyah een beetje in vergetelheid was geraakt bij mij...

Try Again is popperfectie in optima forma. De signature Timbaland-sound is hier te horen, maar vooral de waterdichte chemie tussen de twee straalt ervan af. Timba productioneel op zijn zoveelste hoogtepunt (beat, maffe achtergrondgeluidjes, adlibs) en Aaliyah's prachtige vocalen. Bonuspunten voor haar dansskills in de videoclip. (jordidj1)

Tijdloos nummer waaraan je niet afhoort dat hij al begin jaren`90 het levenslicht zag. De poëtische melodie is als een liefdesrijm, waarbij ik glimlachend moet denken aan alle lieve dingen des levens. De haast naïef klinkende melodie wordt perfect ondersteund door een subtiele dancebeat die nooit teveel op de voorgrond treedt, maar voelt als een warme deken die je langzaam verder in slaap sust. (Dance Lover)

De nadeel van een geweldige debuutplaat is dat het wel heel moeilijk wordt om die te overtreffen. Geen enkele band heeft daar zoveel moeite mee gehad als de Stone Roses. De tweede plaat was een zware bevalling en viel uiteindelijk tegen. In mijn herinnering zat er ongelofelijk veel tijd tussen hun eerste en tweede plaat, maar ik zie nu dat het maar 5 jaar was. Dat is tegenwoordig helemaal niet meer zo lang. Tussen de laatste en voorlaatste plaat van Vampire Weekend zit 6 jaar en voor mijn gevoel was die nog maar kort geleden verschenen. Tja, de tijd gaat sneller als je ouder wordt. Maar om terug te komen op The Stone Roses, als je zo’n debuutplaat aflevert, dan is alles wat je daarna doet alleen maar mooi meegenomen. Er staan zo veel goede nummers op die plaat maar deze springt er voor mij net boven uit vanwege dat heerlijke euforische refrein. (motel matches)

Wicked Game (de verzamelaar) bevestigt de onderschatte status van deze man. Een aantal prachtige nummers gemaakt, maar Blue Hotel wordt uiteraard wel hoog gewaardeerd. De Roy Orbison van de jaren ’80-’90, zo las ik vandaag. En aangezien ik zo goed in vergelijkingen: Blue Velvet: In Dreams; Wild at Heart: Wicked Game. De link: David Lynch! Ja, die man zag dat beide melancholieke stemmen perfect bij de sfeer van zijn films paste. Blue Hotel is een opzweper van jawelste. In de 3 minuten dat het nummer kort is, kan je gewoon niet stilzitten. Blue Hoteeeeel! (chevy93)

Rubber Soul was het officiële startsein van dé periode van The Beatles. Op het album de korte (slechts één nummer boven de 3 minuten), maar bijzonder aimabele nummers. Norwegian Wood is de bekendste en waarschijnlijk ook de beste. Er zijn maar weinig nummers die meer onhaatbaar zijn dan dit soort nummers van The Beatles. (chevy93)

Ceremony was eigenlijk een nummer van Joy Division en rond deze periode speelde de band nog vooral in de schaduw van zijn voorganger. Het was nog de periode dat hits als Blue Monday en True Faith ver weg leken. Toch wisten zij ook zonder zanger Ian Curtis een geweldige en vooral andere sfeer te creëren die het nummer alleen maar ten goede kwam. De karaktervolle stem van Curtis werd vervangen door de stem van gitarist Bernard Sumner die wat zachter klonk voor het mainstream publiek en Ceremony was de eerste poging daarin om een eigen geluid te creëren. Met succes. (nclo)

Disco is eigenlijk niet mijn ding maar zoals bij bijna elk genre zijn er genoeg uitzonderingen om de regel te bevestigen. State Of Independence is er zo eentje. En eigenlijk is het helemaal geen echt disco nummer maar een waanzinnige mix van disco, electronica, reggae, soul & funk. In mijn oren luistert het nummer weg gelijk een goede klassieke rockballad, maar dan in een elektronisch jasje met een loom reggae ritme. Naast het feit dat de helaas recentelijk overleden Donna Summer natuurlijk een fenomenale stem had is dit nummer voor mij met name van de buitencategorie door de geniale opbouw en het verbluffende arrangement. Volgens mij mogen we daar zowel Jon Anderson & Vangelis (de originele auteurs) en Quincy Jones (de producer van deze versie) voor bedanken. De arrangementen in dit nummer zou ik haast subtiel willen noemen maar dat klopt natuurlijk niet want het nummer zit helemaal volgepakt met allerlei franjes waar je niet omheen kunt. Zoveel zelfs dat als we het hier over symforock hadden gehad het labeltje 'over the top' zou kunnen bovendrijven. Maar hier werkt het gewoon, alles klopt en zit op z'n plaats en het hele nummer is eigenlijk van de eerste tot laatste tel één grote climax met het gospelkoortje vol sterren aan het einde als absolute hoogtepunt, waarbij ik zelfs in een overvolle trein de neiging nauwelijks kan onderdrukken om mee te blèren. State of Independence is een waar anthem dat z'n gelijke, in dit genre en uit deze periode, eigenlijk niet kent. Opbeurend, mysterieus, zonnig, intelligent en bestendig. Kortom, een stukje muzikaal erfgoed dat alle recht heeft om in de MuMeLadder genoteerd te staan. (Onweerwolf)

Gouge Away is vooral door toedoen van Kurt Cobain zeer populair geworden onder de Amerikaanse bevolking geworden. Hij noemde zijn imitatie Smells Like Teen Spirit erg mislukt. Dat vind ik wel meevallen, er zijn zelfs veel raakvlakken, al gaat het bij Nirvana allemaal een stuk harder. Maar de structuur is hetzelfde, coupletten rustig om vervolgens uit te barsten in een spetterend refrein. Allebei de nummers, zowel die van Nirvana als deze van de Pixies vind ik geweldig. Dit nummer is retestrak gespeeld en de scherpe gitaarpartijen zijn geniaal, evenals de besproken structuur van couplet en refrein (Snoeperd)

Het tweede nummer van mijn favoriete Springsteen-plaat, deze keer het titelnummer! Het nummer klinkt gewoon als een typisch Springsteen-nummer, maar vooral de tekst geeft dit nummer wat mij betreft een meerwaarde (zoals de meeste teksten op dat album). Muzikaal gezien is het prima, niet heel bijzonder, maar wel een fijn pianootje. Springsteen zingt het ook prima. Het weet me echter pas echt te raken, als ik luister hoe Bruce de tekst zingt (en als ik luister naar wat ie zingt). Het is allemaal wel heel erg typisch Bruce en altijd een beetje hetzelfde, zelfs wat cliché, maar ik vind het gewoon erg mooi. (Arrie)