50
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Marathon [6:09]



Power Windows | 1985 | Canada

2018: 89
2017: 149
2016: 130
2015: 42

Genomineerd door: uffing

Met voorganger Grace Under Pressure had Rush de jaren '70 al definitief achter zich gelaten, maar als je met meer dan twee benen in de jaren '80 kon staan, deden ze dat met het album Power Windows (overigens getooid met prachtige hoes). Muzikale transformatie of niet, het album bruist als altijd van de energie en dat geldt niet in de laatste plaats voor de vijfde en laatste single Marathon, die, het betrekkelijk toegankelijke geluid en het grootse refrein ten spijt, niks deed in de hitlijsten. In een transparante compositie als deze is het niet al te moeilijk aan te wijzen waarom het zo'n sterk nummer is, maar de brug die langzaam naar het laatste refrein toewerkt, mag toch even speciaal gememoreerd worden. (Casartelli)

49
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Chelsea Monday [8:16]



Script for a Jester's Tear | 1983 | Verenigd Koninkrijk

2018: 28
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

Een van de kwaliteiten van Marillions elpeedebuut is het feit dat er eigenlijk geen moment van verzwakking in zit (voor Garden Party knijpen we een half oogje toe). Chelsea Monday is neoprog op zijn allerklassiekst: broeierig vanaf het begin, met als blikvanger een slepende gitaarsolo van Steve Rothery die hier zijn goddelijke status nog moest krijgen en, op een korte (maar erg fijne) break na, eigenlijk weinig muzikale ontwikkeling. Het is kennelijk precies goed zo (al voelt het wat onaf als het nummer, zo los, niet door Forgotten Sons gevolgd wordt). (Casartelli)

48
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - This Strange Engine [15:32]



This Strange Engine | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Rogyros

47
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Russia on Ice [13:03]



Lightbulb Sun | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2018: 25
2017: 15
2016: 17
2015: 31

Genomineerd door: Brunniepoo

Rond Lightbulb Sun leek elk Porcupine Tree-album zijn voorganger weer in populariteit te kunnen overtreffen. De top was nog niet bereikt, maar het epische Russia on Ice is wel een op zichzelf staande klassieker gebleken, waar hun andere albums het nog wel eens wat meer van het totaalplaatje en minder van de individuele hoogtepunten moesten hebben. Russia on Ice begint rustig om daarna te culmineren in een lange zinderende ambient finale. Het nummer is een feest van textuurvariatie en onderhuidse spanning. (Casartelli)

46
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Echoes [23:27]



Meddle | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2018: 52
2017: 22
2016: 22
2015: 14

Genomineerd door: Dieter

Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte, om zich langzaam aan te ontwikkelen tot het meest complexe muziekstuk. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Het kwartet creëerde voor het nummer experimentele effecten door het gebruik van voetpedalen, echo machines en de feedback van muziek. Ruim drieëntwintig minuten blijf je vastzitten tijdens een bizarre tocht door de werelden die we om ons heen creëren. Pink Floyd mag terecht tot één van de meesters uit de muziekgeschiedenis worden gerekend. (HugovdBos)

45
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Wallflower [6:30]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2018: 34
2017: 49
2016: 48
2015: 30

Genomineerd door: Svendra

Muziek kan je soms zo diep raken, dat je het zelfs in je botten denkt te voelen. Dit is zo’n nummer. Nu zit er alleen al iets in de stem van Peter Gabriel (wat mij betreft één van de mooisten uit de muziek) die maakt dat dat je snel geraakt wordt zijn muziek. Maar dit is zo’n nummer wat je echt diep weet te raken, zodat je, hoewel je nog nooit eerder je botten hebt gevoeld (ik heb nog nooit iets gebroken), erachter komt dat je wel degelijk iets in je botten kan voelen.

Dat dat met dit nummer bij mij gebeurt, heeft ook te maken met de achtergrond van het nummer. Soms blijft het bij de nummers van Peter Gabriel toch wat gissen waar het eigenlijk over gaat. Maar hij heeft natuurlijk ook een aantal politiek bewogen nummers. Dit is er één van. Hij probeert de mensen die in Zuid-Amerika vanwege hun overtuigingen gemarteld worden een hart onder de riem te steken, maar benoemt ook de uitzichtloosheid van hun situatie : ‘Let your spirit stay unbroken, may you not be deterred. Hold on’, maar ook ‘Though you may dissapear, you’re not forgotten here’. De hele tekst is ongelofelijk sterk en de thematiek, die helaas tot op de dag van vandaag actueel is, hooguit voor andere locaties, is één van de factoren dat het nummer zo onder je huid kruipt.

Maar dat is natuurlijk niet de enige factor. Want muzikaal moet er toch ook wel iets zijn wat maakt dat het nog veel dieper je lijf ingaat. De instrumentale begeleiding is eigenlijk maar sober en relatief eenvoudig, maar o zo doeltreffend. Geen noot te weinig en eigenlijk nog veel knapper, geen noot te veel. De geweldige, diepe en warme stem van Peter Gabriel krijgt alle ruimte om de boodschap op je over te brengen. Wat legt die man toch een empathie en emotie in zijn zang.

Langzaam wordt je hele lijf gevuld door de muziek en voel je het overal. Het kippenvel is niet tegen te houden en als je niet uitkijkt krijg je tranen in je ogen. Ach, wat maakt het ook uit. Laat maar komen. (Bonk)

44
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Soup - Sleepers [13:35]



Remedies | 2017 | Noorwegen

2018: 48
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Nu mopper ook ik wel eens wat over het behoudende en weinig vernieuwende karakter van onze toplijst, zeker in de hogere regionen (sorry nog daarvoor).
Toch is het Soup wel degelijk gelukt om als nieuwkomer hoog te eindigen! Hoewel ze al vanaf 2008 muziek maken, lukte het pas in 2017 met het wonderschone, zowel qua muziek als vormgeving (wat een juweeltje van een hoes ) Remedies een wat groter publiek te bereiken. Voor progbegrippen dan, want zo heel groot is het publiek natuurlijk nog steeds niet. Maar gelukkig inmiddels behoren wij als progladderaars inmiddels bij dat publiek.
Want wat een klasse zit er in dit nummer, qua opbouw, sfeer en spanning. Ook mooi hoe het ze lukt om op sommige momenten hard 'door elkaar te spelen' en het toch ontzettend muzikaal te houden. Puntje-op-je-stoel-muziek is dit voor mij! (Bonk)

43
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - The Weapon [6:23]



Signals | 1982 | Canada

2018: 61
2017: 75
2016: 77
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

We've got nothing to fear
but fear itself

Deel 2 van de Fear-trilogie die in omgekeerde volgorde over de albums Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure afgespeeld wordt en naar mijn bescheiden mening, ondanks straffe concurrentie, de beste. Zo'n omgekeerde trilogie is natuurlijk wel een tikkeltje nerderig, maar de drie nummers op rij vormen tekstueel een staalkaart van Neil Pearts libertaire gedachtegoed en zijn, ruim dertig jaar na dato, nog immer actueel. Allemaal leuk en aardig (of eigenlijk niet zo leuk), maar het draait nog altijd om de muziek en die is fantastisch bevonden, vanaf het eerste moment dat het pulserende ritme uit mijn (toen nog) computerboxjes schalde. En hoewel Rush anno 1982 vrijwel alle progexcessen achter zich gelaten had, was de performance van met name Peart en Lifeson in de instrumentale break van dit nummer voldoende om legendarisch te zijn, zelfs als Rush alleen dit nummer gemaakt had. (Casartelli)

42
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Even Less [7:11]



Stupid Dream | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2018: 31
2017: 37
2016: 45
2015: 32

Genomineerd door: chevy93

Van veel favoriete bands weet ik nog wel hoe of waarom ik er ooit mee begonnen ben, maar bij Porcupine Tree kom ik niet verder dan dat er ineens wat liedjes (vooral) van Stupid Dream op mijn harddisk stonden en dat op zeker moment het hele album volgde. Dankzij de ontdekkingsbonus is Stupid Dream tot op heden mijn favoriete Porcupine Tree-album, al draai ik hem niet echt vaak meer en is de Top 10-positie die hij lang gehad heeft inmiddels ook gesneuveld. Doordat mijn smaak indertijd nog wat meer rechttoe-rechtaan en op hardrock gericht was, viel het album wel snel in goede aarde, voornamelijk dankzij de uitbarstingen van Tinto Brass en deze Even Less. (Casartelli)

41
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing [7:57]



The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2018: 6
2017: 8
2016: 13
2015: 27

Genomineerd door: dynamo d

Natuurlijk moet het vooral over de muziek gaan in de Prog Top 300. Maar hoewel dit nummer ook als het alleen uit je speakers komt, al genoeg moois te bieden heeft en het mooi emotioneel gedragen gezongen wordt door de heer Wilson, wil ik het deze keer toch vooral hebben over de prachtige clip.
Want Steven Wilson begrijpt als geen ander dat door gebruik te maken van ander media, het de muziek een diepere laag kan geven. In dit geval voegt het beeld echt nog heel wat toe aan het nummer. Het weet me echt te raken; de beelden van de oude man, het dreigende zwart, het beschermende meisje, de bijzondere band met de raaf, de eenzaamheid. Het is adembenemend in beeld gebracht in een prachtige tekenstijl .
Zonder de clip is het een mooi nummer. Als je de muziek hoort en de beelden erbij ziet, is het hartverscheurend mooi! (Bonk)

40
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Slainte Mhath [4:44]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2018: 60
2017: 150
2016: 51
2015: 33

Genomineerd door: vigil

Geen heel opzienbarend nummer van Marillion, maar wel met een speciale betekenis voor me. Opgedragen aan mijn 7 jaar jongere neefje die ik ingewijd heb in de muziek van Marillion en vooral Fish. Ruim 4 jaar geleden veel te jong overleden, en dit nummer werd gedraaid tijdens de kerkdienst. Alleen daarom heeft dit nummer een speciaal plekje in de catalogus van Marillion. (Jester)

39
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Dogs [17:08]



Animals | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2018: 42
2017: 35
2016: 55
2015: 21

Genomineerd door: MunzW

Van het beestachtig (sorry, soms zijn zelfs slechte woordgrappen te voor de hand liggend om niet te maken) sterke album komt deze hondsdolle (oké, ik zal nu ophouden ) track.
Dit album geniet een stuk minder algemene bekendheid dan albums als The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall. Wellicht ook wel verklaarbaar, aangezien de muziek toch over het algemeen ook wel wat minder gemakkelijk in het gehoor ligt en wat complexer klinkt dan de meeste muziek op de genoemde albums.

Dogs is zo'’n track waar de '‘gemiddelde'’ muziekliefhebber vaak niet van gehoord zal hebben, maar stiekem één van de beste tracks is van Pink Floyd. Hopelijk staat het muzikale vakmanschap van deze band en de betekenis die ze gehad hebben voor de ontwikkeling van de (prog)muziek nergens ter discussie. Ze zijn ook grootmeesters in het neerzetten van sfeer en het aanbrengen van geweldige opbouw in hun nummers. Echter is de mate waarin hun muziek ook dynamisch, afwisselend en verrassend te noemen is, op zijn minst gezegd wisselend.

Echter zijn deze factoren in deze track allemaal ten volle aanwezig. Wellicht komt het ook doordat het volgens de credits een co-productie is van Waters en Gilmour, waarmee weer eens duidelijk wordt, dat als de heren hun muzikale genialiteit weten te combineren, er fantastische dingen gebeuren. Tijdens de volle 17 minuten wordt je getrakteerd op fantastische muziek, die volledig weet te boeien en nooit inzakt. Voor mij is dit een track waar Pink Floyd al zijn klasse in weet te proppen. Zo heb ik David Gilmour zelden beter horen zingen en vind ik het gitaarspel en het toetsenwerk van zeer hoog niveau, zelfs voor Pink Floyd haar doen. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van deze band!

Een fantastische beretrack dus! (Ik zei toch dat ik op zou houden met de slechte woordgrappen ) (Bonk)

38
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - The Camera Eye [10:58]



Moving Pictures | 1981 | Canada

2018: 84
2017: 81
2016: 72
2015: 51

Genomineerd door: Dieter

Een van de vele kwaliteiten van Moving Pictures is de puntigheid van de liedjes. Het elf minuten durende The Camera Eye is daar dan weer de uitzondering op ('t is ook meteen Rush' laatste nummer met een tijdsduur in de dubbele cijfers). Er mag eventueel zwakjes geprotesteerd worden tegen het feit dat de twee delen (het ene behandelt New York, het andere Londen) muzikaal wat gelijkluidend zijn of dat het überhaupt allemaal wat opgerekt is, maar ik heb mijn protesten uiteindelijk opgegeven. Fantastisch toetsenwerk van de bassist/zanger voor wie de keyboards op de derde plek in de hiërarchie kwamen en om het af te maken nog een heerlijke gitaarsolo van Alex Lifeson ook. (Casartelli)

37
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - One for the Vine [9:56]



Wind and Wuthering | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2018: 29
2017: 46
2016: 61
2015: 34

Genomineerd door: Fathead

Ome Phil heeft in zijn loopbaan een hoop shit over zich heen gehad. Of dat terecht is lijkt me een andere discussie maar het ging eigenlijk nooit over zijn kwaliteiten als drummer. Dat lijkt me dan wel weer helemaal terecht en geen discussie waard. Mocht er iemand nog twijfelen zet dan gewoon One for the Vine van het zeer prettige Genesis album Wind & Wuthering eens op. Wat een ritme en wat een beheersing. De percussie is van een extreem hoog niveau. Phil mag zich uitleven en dat doet hij met verve. Mocht er nu nog iemand twijfelen aan mans drumkwaliteiten, dan is een bezoekje aan de oorarts wellicht een goede optie. (vigil)

Leuk dat dit nummer er tussen staat. Inderdaad een fantastische song. Heerlijke album en spijt dat ik destijds de LP niet heb gekocht. Prachtige hoes en album is op vinyl volgens mij niet meer verkrijgbaar (voor een nette prijs) Hulde Casartelli voor het vele werk. Leuk om te lezen en luisteren deze lijst (der lijsten )

36
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Awaken [15:26]



Going for the One | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2018: 70
2017: 95
2016: 255
2015: 137

Genomineerd door: ranboy

Ik hoop dat ik goed geteld heb... van het achtste album en de zesde bezetting van Yes... nee, dat is flauw, want op Going for the One waren we terug bij de Tales from Topographic Oceans-bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman, White), dus eigenlijk pas de vierde. Hoe dan ook, die bezetting van de topografische oceanen (watte?) kwam terug met een album met aanmerkelijk kortere nummers, waar ook in de grootste Anderson/Howe-dromerigheid nog een vleugje puntigheid zat... en Awaken dus, voor de meeste mensen het laatste grootse Yes-epic (al heeft het uit de jaren '90 stammende Endless Dream ook de lijst gehaald, dus misschien valt dat ook wel wat mee). Awaken heeft in elk geval de kenmerkende pretentie, wijdlopendheid en klassieke opbouw... en vijf jaar na Close to the Edge andermaal een hoofdrol voor de babi pangang etende Rick Wakeman. Dat kerkorgel behoefde geen gewenning, maar voor de rest heeft het mij wat luistersessies gekost alvorens ik Awaken in het hart kon sluiten. Dat is inmiddels overtuigend gelukt: Awaken is een van Yes' mooiste. (Casartelli)

35
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Driving the Last Spike [10:08]



We Can't Dance | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2018: 75
2017: 53
2016: 107
2015: 136

Genomineerd door: vigil

Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.

Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.

Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)

34
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Again [16:19]



You All Look the Same to Me | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2018: 18
2017: 25
2016: 66
2015: 68

Genomineerd door: chevy93

Kijk daar zijn mijn favoriete mensjes van Archive weer. Wat een interessante groep is dat zeg! Ze staan nog geen eens zo gek lang op mijn radar maar wat een indruk maken die gasten. Het ene werkje is nog fraaier dan de andere. Vooral de liedjes met een langzame opbouw welke uitmonden tot iets groots met een spanningsboog waar je u tegen zegt hebben mijn voorkeur. Dan zit je met Again wel goed, erg goed zelfs! (vigil)

33
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Tick Tock [22:24]



Tick Tock | 2009 | Noorwegen

2018: 27
2017: 23
2016: 20
2015: 37

Genomineerd door: Casartelli

Ergens 'bij geweest zijn' wil nog wel eens een meerwaarde zijn. De eerste keer dat ik Gazpacho's album Tick Tock hoorde, was toen ze het, rond de release, live speelden in de Zoetermeerse Boerderij. En dat maakte indruk. Dat Gazpacho op cd vaak wat tam geproduceerd klinkt en dat een en ander live een stuk levendiger is, helpt daarbij mee. Het contrast tussen het atmosferische Night, wat de progwereld een paar jaar daarvoor behoorlijk op zijn grondvesten had doen schudden en het meer rockende Tick Tock deed de rest om laatstgenoemde voor mij het predicaat moderne klassieker te geven. Het titelnummer draaide toen overigens kennelijk al een tijdje proef op concerten - er kwamen stukken bij en er gingen stukken af... maar op een gegeven moment is 't klaar. (Casartelli)

32
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Supper's Ready [22:58]



Foxtrot | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2018: 46
2017: 44
2016: 26
2015: 22

Genomineerd door: ranboy

Het kan toch niet zo zijn dat er niemand iets schrijft bij dit monument in de historie van Genesis? Afwisselend, critici zouden kunnen zeggen fragmentarisch. Het maakt in ieder geval dat het nooit saai wordt. Mooi hoe het nummer onder leiding van een bezeten Tony Banks naar een climax leidt (666 is not longer alone), om daarna in intensiteit te dalen en prachtig majestueus af te sluiten en thuis te komen in New Jerusalem. Plakwerk, fragmentarisch? Het zal wel! (Jester)

31
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Crimson - Starless [12:18]



Red | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 105
2017: 30
2016: 30
2015: 35

Genomineerd door: Yann Samsa

King Crimson is, as always, more a way of doing things. When there is nothing to be done, nothing is done: Crimson disappears. When there is music to be played, Crimson reappears. If all of life were this simple, aldus de immer bescheiden Robert Fripp. Dat het album Red, met die o zo iconische afsluiter Starless, het slot was van een zeer productieve periode (zeven studioalbums in vijf jaar) en het begin van een stilte van zeven jaar, geeft de uitspraak alleen maar meer gewicht. Een in eerste instantie afgekeurd rijmelarijtje van John Wetton (en jawel, over het eindresultaat zijn genoeg diepte-analyses op het wereldwijde web te vinden) kon voor de opvolger van Starless and Bible Black gekoppeld worden aan een lange, dreigende instrumentale opbouw naar wat wellicht de moeder aller climaxen uit de klassieke prog is. Ruim veertig jaar oud en nog geen seconde gedateerd. (Casartelli)

30
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Routine [8:58]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2018: 11
2017: 12
2016: 4
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Na zijn sfeervolle derde soloalbum The Raven That Refused to Sing laat Steven Wilson zich op het album Hand. Cannot. Erase. onderdompelen in het gevoel van isolatie en de invloeden van de moderne wereld op de mens. Voor de vrouwelijke hoofdpersoon die centraal staat op het album liet hij zich inspireren door de documentairefilm Dreams of a Life, waar het verhaal van de succesvolle jonge vrouw Joyce Carol Vincent op centraal staat. Joyce was een vrouw met een grote vriendenkring en familie, maar werd ruim twee jaar na haar tragische dood ontdekt in haar appartement. Dit verhaal vertaalt zich naar de afzondering in de grote stad Londen van de hoofdpersoon op het album, zei het dat ook onderwerpen als de invloed van social media, vervreemding en jeugdtrauma’s voorbij komen.

Op het fraai uitgewerkte Routine is een belangrijke rol voor de Israëlische zangeres Ninet Tayeb weggelegd. De pianoklanken voeren het ritme aan, terwijl de vrouwelijke hoofdpersoon krantenknipsel verzamelt van andere vrouwen die zich ontwrichten uit de samenleving. De routine die de persoon uitvoert ontwikkeld zich in de aangrijpende samenzang en van Wilson en Tayeb. De verloren familie laat haar de dagelijkse bezigheden tot in het einde toe herhalen, totdat ze via de fraai opgezette klanken van het hammond orgel en de gitaren volledig ontspoort. De indringende klanken van de piano krijgen halverwege steun van de elektrische gitaar. Terwijl de duisternis tegemoet treedt neemt het volume toe en slaat de zang van Tayeb in, zowel op emotioneel gebied als in haar krachtige stemgeluid. Een muzikaal spektakel dat van begin tot eind ontroerd in het samenzijn van melodielijnen en klankvolle solo’s. (HugovdBos)

29
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy [12:43]



Mirage | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 14
2017: 9
2016: 9
2015: 12

Genomineerd door: Brunniepoo

Lady Fantasy is een pareltje afkomstig van het album Mirage. De openingsklanken van het orgel worden verstevigt door het gitaarspel van Andrew. Een kleine minuut in het nummer en de pure schoonheid komt binnenwandelen. De combinatie van gitaren, minimoog en mellotron maken het begin tot een waar genot. Als de Lady Fantasy eenmaal passeert ben je verkocht en overwint de liefde al snel. Peter Bardens is verantwoordelijk voor de klankenlaag van de mellotron. Andrew warmt met zijn warme stem de boel op voor een onvergetelijke rit. De bassriff en het snelle gitaarspel ondersteunen de gitaarsolo die steeds heviger wordt. Zodra de wonderschone melodie zijn weg terugvindt stapt het nummer over naar rustiger vaarwater. Vanaf daar bouwt het nummer op naar de ultieme climax. Krijsende gitaren drijven de liefde naar hogere sferen, totdat in het einde de droomwereld terugkeert. (HugovdBos)

28
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2018: 30
2017: 48
2016: 60
2015: 38

Genomineerd door: vigil

Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)

27
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - Seasons End [8:10]



Seasons End | 1989 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Marillions eerste nummer met een dreigende ondertoon over de opwarming van de aarde.

So watch the old world melt away
A loss regrets could never mend
You never miss it till it's gone
So say goodbye, say goodbye

Afkomstig van het gelijknamige album, welke ook de eerste was met 'nieuwe zanger' Steve Hogarth, die Fish kwam vervangen. Eén van de meest besproken bezettingswisselingen in het prog genre.
Seasons End is in de loop der jaren uitgegroeid (en dan spreek ik op persoonlijke titel) tot een magistraal hoogtepunt in hun veelomvattende en indrukwekkende oeuvre.
Prachtige opbouw vol dramatiek, gave solo van Rothery en een majestueuze finale met percussie, hypnotiserende keyboards, een ruimtelijke gitaarsound en Hogarth die daar vocaal overheen zweeft. (Outlaw104)

26
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - Close to the Edge [18:36]



Close to the Edge | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2018: 20
2017: 18
2016: 10
2015: 17

Genomineerd door: chevy93

De band Yes begint eigenlijk steeds verder te zakken in mijn ranglijst der bands. Ik heb er de aandacht niet meer voor en veel van die typische Yes elementen gaan me irriteren. Sommige albums en specifieke nummers blijven echter staan als een huis. Het album Close to the Edge is er zo een. Het titelnummer steekt er letterlijk en figuurlijk ook nog eens bovenuit. Misschien moeten sommige even door de eerste vier minuten gefreak heenbijten maar dat geeft niks want heb je nog 14 minuten oersymfo in optima forma te gaan! (vigil)

Tijd voor het laatste tussentijdse overzicht:

50 (89) Rush - Marathon
49 (28) Marillion - Chelsea Monday
48 (-----) Marillion - This Strange Engine
47 (25) Porcupine Tree - Russia on Ice
46 (52) Pink Floyd - Echoes
45 (34) Peter Gabriel - Wallflower
44 (48) Soup - Sleepers
43 (61) Rush - The Weapon
42 (31) Porcupine Tree - Even Less
41 (6) Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing
40 (60) Marillion - Slainte Mhath
39 (42) Pink Floyd - Dogs
38 (84) Rush - The Camera Eye
37 (29) Genesis - One for the Vine
36 (70) Yes - Awaken
35 (75) Genesis - Driving the Last Spike
34 (18) Archive - Again
33 (27) Gazpacho - Tick Tock
32 (46) Genesis - Supper's Ready
31 (105) King Crimson - Starless
30 (11) Steven Wilson - Routine
29 (14) Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy
28 (30) Peter Gabriel - San Jacinto
27 (-----) Marillion - Seasons End
26 (20) Yes - Close to the Edge

25
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Cinema Show [11:06]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2018: 47
2017: 26
2016: 54
2015: 20

Genomineerd door: divart

The godfathers of prog staan uiteraard ook meerdere malen in deze lijst. The Cinema Show is natuurlijk een oudje maar dan wel een goudje van oudje. Een briljante track waarom constant iets spannends voorbij komt zonder dat het een drukte van jewelste wordt. Ooit stond de plaat waarop dit staat hoog in album top zoveel, de plaat is in de loop der jaren wel iets weggezakt maar dit nummer blijft als een progpaal boven symfowater staan.Can she be late for her cinema progshow? (vigil)

24
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Second Life Syndrome [15:40]



Second Life Syndrome | 2005 | Polen

2018: 74
2017: 31
2016: 49
2015: 65

Genomineerd door: uffing

Van Riverside heb ik doorgaans niet echt een hoge pet op. De invloed van Anathema, Opeth en in het bijzonder Pink Floyd en Porcupine Tree ligt er meestal dik bovenop, maar het eigen smoel is vaak bleek en aan de uitvoering rammelt ook nogal eens het een en ander. Het titelnummer van hun nog altijd populairste album is een van de uitzonderingen op de regel. Akkoord, het middenstuk met zijn "oempetoemp" en de snaarsynthesizer (zo gezellig retro) waren even wennen, maar al met al een zeer net epic, met een schitterende instrumentale finale. Wellicht het beste nummer dat Anathema nooit geschreven heeft. (Casartelli)

23
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - La Villa Strangiato [9:34]



Hemispheres | 1978 | Canada

2018: 158
2017: 57
2016: 68
2015: 29

Genomineerd door: kabouter76

Het nummer heeft als ondertitel: An Exercise in Self-Indulgence. Tja, wat moet je daar nog aan toevoegen? Nou, dat het wat mij betreft het beste instrumentale nummer aller tijden is. Hier maak je een potje muzikaal vakmanschap mee, wat zijn weerga niet kent. Zonder overigens de compositie uit het oog te verliezen. Dat hier geen studio kunstjes aan te pas zijn gekomen, bewijzen de drie heren hier, waar het nummer vlekkeloos wordt uitgevoerd. Niets minder dan weergaloos dit. (uffing)