250
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray XII [9:18]



A Pleasant Shade of Gray | 1997 | Verenigde Staten

2018: 173
2017: 189
2016: 173
2015: 103

Genomineerd door: Casartelli

Mijn eerste kennismaking met Fates Warning was Still Life waar op de eerste cd A Pleasant Shade of Gray volledig werd vertolkt. Ik was meteen verkocht. Die afwisseling tussen rustige en hardere stukken, die sfeervolle synth, die soms overstuurde gitaar, die bas die durft op de voorgrond te komen … Het XII-deel is eigenlijk de samenvatting van het hele album. Alles wat die plaat zo goed maakt, zit vervat in dit afsluitende nummer. Ray Alder is hier nog goed bij stem en draagt bij tot de hele sfeerschepping. Voor zover ik het begrepen heb, gaat de cd over iemand die terugkijkt op een deel van zijn leven. De melancholie, vreugde en soms kwaadheid die hierbij gepaard gaan, komen heel mooi terug in de nummers.
Terwijl ik dit aan het typen ben, speelt het nummer op de achtergrond en ik zit al van bij de eerste seconden met mijn hoofd te bewegen. Stil blijven zitten kan gewoon niet bij dit nummer (en bij uitbreiding de hele cd)! (buso)

249
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Karnivool - New Day [8:21]



Sound Awake | 2009 | Australië

2018: 222
2017: 287
2016: 195
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

Een band die wat mij betreft te weinig waardering krijgt in (het Noorden van) Nederland. Ik heb in 2014 een geweldig concert van deze band in de Oosterpoort mogen bijwonen.
Het trieste was echter dat het wel verplaatst was naar de Binnenzaal, vanwege het gebrek aan belangstelling. Toch knalden ze er een geweldig optreden uit, waarbij geen moment te merken was dat ze teleurgesteld waren dat ze hiervoor helemaal de reis vanuit Australië gemaakt hadden.

Ze sloten dat optreden af met dit heerlijke nummer. Dit komt van het oersterke album Sound Awake.
In dit nummer laten ze horen zowel sterk zijn in de meer ingetogen stukken, als in de hardere stukken. Want Ian Kenny kan erg krachtig zingen en de gitaren drums knallen op hun best in deze harde stukken, maar ook in de rustige stukken weet het de spanning en aandacht heel goed vast te houden.
Ook qua structuur, opbouw en tekst zit dit nummer gewoon erg goed in elkaar.

Een heerlijke afsluiter van een geweldig concert, waardoor ik het nummer nog meer ben gaan waarderen. Want goede herinneringen, maken een nummer soms nog wat fijner als het al is. (Bonk)

248
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Spock's Beard - The Light [15:32]



The Light | 1995 | Verenigde Staten

2018: 170
2017: 225
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik niet geheel insta voor het waarheidsgehalte, want de tijd heeft nu eenmaal de neiging om herinneringen te verkleuren en mooier of erger te maken, maar dit is hoe ik het me herinner.

Ik had het fenomenale album Snow ontdekt, mijn eerste kennismaking met Spock’s Beard. Inmiddels had Neal Morse de band verlaten en dus moest ik met terugwerkende kracht het oeuvre van Spock’s Beard gaan ontdekken. Aangezien ik inmiddels enige tijd aan het werk was, kreeg ik ook steeds meer financiële ruimte om bijzondere albums aan te schaffen. Tot dan toe had ik altijd mijn albums gehaald of besteld bij de lokale platenboer. Die zorgde dan dat ik het gewenste kleinood in handen kreeg.

Ik ging echter ook steeds meer het internet af zoeken naar mooie uitgaves (waar ik dus ook meer geld voor had), of waar ik albums het goedkoopst kon krijgen. Zo kwam ik ook op de site van het label Inside Out terecht. Daar zag ik een speciale uitgave van The Light van Spock’s Beard, hun debuutalbum. De eerste keer dat ik zelf muziek bestelde op internet.

Van de prijs heb ik geen idee meer, maar ik weet nog dat ik het maar wat spannend vond of het wel goed kwam en ik eigenlijk elke dag hoopte dat het pakketje kwam. Nu misschien niet meer voor te stellen (en voor velen waarschijnlijk toen ook niet ), maar ik kan me het nog goed heugen. Ook de spanning van het uitpakken, hoe het eruit zou zien. Ik heb een speciale uitgave, qua formaat op vinylsinglegrootte, met poster en kaarten. En genummerd. Ik vond het maar wat gaaf, zo mooi het eruit zag. Volgens mij het eerste genummerde album wat ik in mijn bezit kreeg. Het was ook één van mijn eerste echte special editions die ik me kon veroorloven. Ik was dus maar wat blij en trots op deze aankoop.

Inmiddels ben ik wel wat meer aanschaf van special editons en internetaankopen verder. Desondanks heeft The Light dus toch wel echt een speciaal plekje (ondanks dat ik het muzikaal bij vlagen geweldig en bij vlagen wat rommelig vind) bij mij weten te veroveren. (Bonk)

247
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider [9:16]



Mirage | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 230
2017: 137
2016: 67
2015: 52

Genomineerd door: Status Seeker

246
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Transatlantic - The Whirlwind [77:49]



The Whirlwind | 2009 | Verenigde Staten / Zweden / Verenigd Koninkrijk

2018: 196
2017: 102
2016: 88
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Het was Sinterklaasavond 2009 en we zaten met de schoonfamilie bij elkaar. Dat bedraagt 10 mensen, voor wie allen lootjes waren getrokken, gedichten waren gemaakt, en met alle extra cadeautjes kunnen wij altijd wel rekenen op een uur of 3 à 4 Sinterklaaspret. Bovenaan mijn verlanglijst prijkte de nieuwe cd van Transatlantic, waarvan ik op YouTube al een aantal nummers had beluisterd van eerdere cd’s. Ik was overrompeld geweest van de nummers, en een nieuwe cd van deze progsupergroep zou toch niet slecht kunnen zijn? Ik weet nog hoelang, vanaf dat ik de cd had uitgepakt en in het boekje zat te bladeren, het voor mijn gevoel duurde totdat ik hem ook echt kon gaan beluisteren. Wat een magische melodieën kwamen er uit het oude cd-spelertje van mijn vriendin dat bij haar ouders stond. Later, via mijn dure oortjes of over de geluidsinstallatie klonk het allemaal nog zoveel beter, alle lagen en verschillende instrumenten die nergens verzanden in een brei. Ik probeer hem nu niet te vaak te beluisteren, maar wat een heerlijke thematische soundtrack is het voor mij geworden. Ook bij het concert in de 013, waar ze toen dit nummer in zijn geheel voordroegen, genoot ik met volle teugen van dit meesterwerk en dit blijft echt een alltime favoriet! (El Stepperiño)

245
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Van Der Graaf Generator - Refugees [6:22]



The Least We Can Do Is Wave to Each Other | 1970 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: 185
2016: 204
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Met een intro als een slaapliedje starten en dan Hammill’s zoetste vocalen ooit binnen laten zweven is nog eens een manier om een liedje te starten.
Die cello en fluitjes ben ik nog eeuwig dankbaar.
In de “west” sectie zet Hammill al weer iets aan en de muziek er onder is toch wonderschoon.
Het einde met koortje is tranen trekkend mooi, zoals ik al op de albumpagina liet weten een van de mooiste van deze geweldige band. (Rudi S)

244
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
IQ - Stay Down [7:54]



Resistance | 2019 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Jester

Voor IQ heb ik al lang een speciaal plaatsje in mijn (virtuele) platenkast. De laatste jaren, ik denk sinds het vertrek van Martin Orford is dat iets minder geworden. Het melodieuze wat ik zo in hun muziek waardeer is naar de achtergrond geraakt. Zo af en toe is er echter nog een nummer dat mijn aandacht trekt, zoals Stay Down. Het mooie aan dit nummer vind ik de opbouw. Van een voorzichtig piano intro naar de uitbarsting op 2/3e van het nummer. Niet de IQ die ik het meest waardeer, maar zo af en toe is dit ook heel fijn. (Jester)

243
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Queensrÿche - Roads to Madness [9:54]



The Warning | 1984 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

242
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Decemberists - The Island [12:40]



The Crane Wife | 2006 | Verenigde Staten

2018: 192
2017: 86
2016: 94
2015: 126

Genomineerd door: Fathead

Hoewel ze meer mooie muziek gemaakt hebben, zullen de meeste mensen the Decemberists niet direct bestempelen als typische progband. Ik ook niet en dat zijn ze natuurlijk ook niet. Maar ook niet-prog-bands kunnen natuurlijk wel goede prognummers maken en daar is dit een uitstekend voorbeeld van. Dat maakt dat the Decemberists zeer terecht in de Prog top 300 staan, want dit is ook nog eens het mooiste wat ze ooit gemaakt hebben, terwijl ze veel meer goede muziek voortgebracht hebben.

Dit nummer gaat over een eiland (je verwacht het niet!) en verhaalt mijns inziens eigenlijk over een verkrachting. Niet echt een gezellig onderwerp, maar het levert wel mooie muziek op. Het verhalende van het nummer wordt mooi opgedeeld in drie delen. Er wordt geweldig, ingeleefd gezongen. De melodieën zijn ook erg prachtig en afwisselend, met geregeld tegendraadse ritmes. Dit geeft het nummer ook nog eens een prettige spanning mee.

Dus hoe Prog wilt u het hebben, maar bovenal hoe Prachtig wilt u het hebben? (Bonk)

241
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pain of Salvation - Iter Impius (Martigena, Son of Mars) (Obitus Diutinus) [6:21]



Be | 2004 | Zweden

2018: 162
2017: 237
2016: 192
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Dit nummer komt van het uiterst fascinerende album BE, toch wel het Magnum Opus (om maar in de Latijnse titels te blijven) van deze band.
Misschien was het wel wat te pretentieus allemaal en het album is als geheel wellicht niet heel evenwichtig. Maar ze hebben het toch maar aangedurfd!
Een conceptalbum over God die de mensheid schept, want hij is toch wel wat eenzaam en voelt zich wat verloren. Daarnaast zou er een soort blauwdruk zijn in al het leven wat er is op Aarde, wat ons zou herinneren aan eerdere gebeurtenissen, maar er zou ook iets beslagen zijn in ons van wat er nog moet komen. Ook thema's als bevolkingsgroei en vele andere komen dan voorbij.

Bent u er nog? Je kan veel zeggen over Daniel Gildenlöw, maar niet dat hij niet zou nadenken. Wellicht wat te veel, maar het is wel ergens op gebaseerd.

Dat geeft een zeer afwisselend album met zeer veel verschillende stijlen en invloeden, waardoor het van klassiek tot metal gaat. Met prachtige en eerlijk is eerlijk, ook wel wat mindere stukken.
En dan vind ik dit het muzikale hoogtepunt. Een prachtige ballad, die begint met mooi pianospel en waar de indringende tekst aanvangt mer:

I woke up today
Expecting to find all that I sought
And climb the mountains of the life I bought
Finally I'm at the top of every hierarchy
Unfortunately there is no one left
But me

Gildenlöw laat even horen hoe goed hij kan zingen en hoe groot zijn bereik en kracht is. De hele fijne gitaarsolo ontbreekt ook niet. Van rustpunt tot uitbarsting, dus klassieke, maar wel hele goede opbouw.

Al met al maakt het BE tot een zeer bijzonder album. Voor menigeen over-the-top, maar ik heb toch wel diep respect wat ze met dit nummer en dit album hebben weten af te leveren. (Bonk)

240
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Harmonium - Histoires Sans Paroles [17:12]



Si On Avait Besoin d'une Cinquième Saison | 1975 | Canada

2018: 140
2017: 107
2016: 104
2015: 74

Genomineerd door: Titmeister

Ergens op mijn virtuele to-do-lijst staat het voornemen om het album Si on Avait Besoin d'Une Cinquième Saison (die titel alleen al!) van Harmonium nog eens aan te schaffen. Het feit dat wat ik van de latere Harmonium gehoord heb niet zo aanspreekt en dat hij ook niet echt regelmatig in afprijsstapels bij de Blokker ligt, maakt dat er meestal iets anders een hogere prioriteit krijgt. Maar stel je toch eens voor dat er op dat album nog net zoiets moois als Histoires sans Paroles staat... of zelfs nog net zoiets moois als het stuk van Histoires sans Paroles tussen de derde en de vijfde minuut. Of dat stuk vanaf de veertiende minuut. Kippenvel! Nuja, sommige dingen moeten misschien gewoon in nevelen gehuld blijven. (Casartelli)

Naschrift - sinds kort is-ie dan eindelijk aangeschaft. Mooi mooi

239
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Twelfth Night - We Are Sane [10:27]



Fact and Fiction | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2018: 223
2017: 288
2016: 182
2015: 220

Genomineerd door: Casartelli

Eén van de nummers van Twelfth Night waar de sterke persoonlijkheid van Geoff Mann het beste naar voren komt, net als in Sequences. Vooral live (Live and Let Live) is dat goed te horen, dat is ook de versie die ik het liefste hoor. Twelfth Night is niet de meest toegankelijke band, maar als je er moeite voor doet komt de energie en passie pas goed door, soms tegen het agressieve aan. Een gewaardeerde mede Twelfth Night fan (Ozric Spacefolk) heeft de muziek van hen ergens acquired taste genoemd, en dat klopt wel, denk ik. Dan is het mooi te zien dat hun nummers hun plaats hebben gevonden in deze toplijst (Jester)

238
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Arena - The Hanging Tree [7:09]



The Visitor | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2018: 76
2017: 180
2016: 198
2015: 107

Genomineerd door: Brunniepoo

Toen ik een jazzminnende vriend eens vroeg hoe hij in de jazz geraakte (immers toch een muzieksoort die door buitenstaanders vaak als vrij ondoorgrondelijk beschouwd wordt), vertelde hij dat hij eens in een café was waar iets jazzerigs gespeeld werd en dat hij het 'gewoon ontzettend relaxte muziek' vond. Vervang 'jazz' door prog, 'iets jazzerigs' door Arena en, helaas, ook dat café maar door iets huiselijkers (het zal de onvolprezen Kees Baars op Arrow wel weer geweest zijn). En om Arena nou alle credits voor mijn progliefde te geven, gaat wat ver, maar de bombastische, toegankelijke neoprog van Arena's eerste albums was op dat moment wel precies waar mijn behoefte lag, zo ervoer ik het toen althans. Oude liefde roest meestal niet, maar in het geval van Arena herken ik tegenwoordig bij veel van hun werk toch wel wat de wat kritischer luisteraars me toen ook al voorhielden: gekunstelde en voorspelbare composities, lelijke productie, etc. Een aantal van hun nummers, die wat meer als liedje gewoon deugen, zijn wel overeind gebleven. Power ballad The Hanging Tree is daar een prima voorbeeld van, al is die eerste plaats die het nummer in Kees Baars' symfolijst haalde in elk denkbaar tijdsgewricht wel wat overdreven. (Casartelli)

237
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rival Sons - Destination On Course [7:06]



Great Western Valkyrie | 2014 | Verenigde Staten

2018: 279
2017: 218
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

In Prog Magazine heb je een aantal terugkerende items over wat de uitersten van het begrip Prog zijn. Persoonlijk ben ik toch geneigd om dit ook wel in de richting van die uitersten te schuiven, want je zou het ook met gemak onder bijvoorbeeld de Blues Rock kunnen schuiven. Overigens snap ik het label prog op dit nummer ook wel goed. Maar ook genrebepalingen zijn aan smaak en meningen onderhevig.
En eigenlijk vind ik het niet zo interessant, want hoewel de liefde voor de Prog natuurlijk groot is, gaat mij het vooral om of je in de muziek kan opgaan en of je er van geniet.
Dat is hier allemaal heel goed voor elkaar. Rival Sons heeft een heerlijke zanger. Ze weten perfect sfeer neer te zetten en de opbouw is dik in orde. Lekkere vuige muziek!
Alleen het gefreak met gitaar aan het einde mag wat mij betreft wel iets korter. Of maakt dat het nou juist Prog? (Bonk)

236
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Can-Utility and the Coastliners [5:43]



Foxtrot | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2018: 164
2017: 168
2016: 194
2015: 128

Genomineerd door: echoes

Wat een prachtige mini suite over Knoet de Grote is dit nummer van Foxtrot toch, vaak ook onterecht ondergesneeuwd door de “grotere “ tracks op dat album, toch zit alles wat Genesis goed maakt in dit nummer.
Fraai intro, emotionele zang van Peter Gabriel en mooie instrumentale delen die nooit uit de bocht vliegen.
En wie nog twijfelde aan de drum capaciteit van Phil Collins moet dit nummer nog maar eens goed beluisteren. (Rudi S)

235
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Sigur Rós - Untitled #8 [11:45]



( ) | 2002 | IJsland

2018: 257
2017: 285
2016: 125
2015: 237

Genomineerd door: chevy93

Ik heb altijd een beeld van IJsland als een donker land, wat naast het vele natuurschoon dat het herbergt ook een bepaalde triestheid en leegheid uitstraalt. Dat komt gedeeltelijk bijvoorbeeld ook door de thrillers van Arnaldur Indriðason die ik lees, die wat mij betreft die sfeer heel goed kan neerzetten.

En wat ik dan zie als de ideale soundtrack bij die verhalen, komt de muziek van Sigur Rós heel dicht in de buurt. Natuurlijk ook niet geheel toevallig een IJslandse band. Want als er een band is die sfeer kan neerzetten! Er gaat bijna een hypnotiserend effect uit van hun muziek, want heel veel gebeurt er nu ook weer niet op het eerste gehoor, maar wat is de muziek toch intens!

Want als je je laat hypnotiseren door dit prachtige nummer (wat mij betreft nog steeds hun mooiste), nemen ze je mee op een prachtige trip (al dan niet door het desolate IJslandse landschap, afhankelijk van je fantasie en voorstellingsvermogen )! (Bonk)

234
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Dream Theater - A Change of Seasons [23:09]



A Change of Seasons | 1995 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 247

Genomineerd door: marsupilami

Dit is hoe ik het me herinner. Nu weten we allemaal dankzij onze minister-president dat je niet altijd even veel waarde moet hechten aan herinneringen, maar toch.

Ik was 15 jaar, nog volop bezig in mijn muzikale ontdekkingstocht (nog steeds niet klaar bij 41 jaar, maar was toen echt nog maar net onderweg). Ik had al wel kennis gemaakt met Dream Theater, hoe en wat weet ik niet meer precies, maar wel dat het nog in de tijd was dat ik dan cd's leende uit de bibliotheek om ze dan op bandje te zetten. Inmiddels begon mijn eigen cd-collectie ook al te groeien, maar wel in rustig tempo. Cd's waren duur en ik was 15. Dat ik Dream Theater erg goed vond, wist ik door Awake en Images and Words.

En toen zag ik tijdens een bezoek aan de lokale platenboer in Drachten dat ze een nieuw album uit hadden. Nou ja, album, EP en dat betekende dat die een stuk goedkoper dan de gewoonlijke 40-45 gulden was. Een koopje. Aangeschaft dus maar en ik waande me de koning te rijk. Er stond maar één nieuw nummer op wist ik, maar ik kon al zien dat die 'slechts' 23 minuten duurder. En doordat het aangevuld was met covers, had ik voor een prikkie voor mijn gevoel een volwaardig album op de kop weten te tikken.
Dat eerste nieuwe nummer (waar het hier natuurlijk vooral om gaat), maakte het de aanschaf al waard. Wat een muzikaal vakmanschap en opnieuw was ik zwaar onder de indruk van vooral de instrumentale capriolen die Dream Theater wist uit te halen. 23 minuten lang één nummer weten te maken wat wist te blijven boeien, als één geheel aanvoelde en verre van typisch was, maar o zo goed in elkaar zat.

Ik had al wel door dat dit geen typische metal was, maar verder dan dat Dream Theater onder de metal viel kwam ik toen nog niet. Van het algehele begrip prog had ik volgens mij echt nog geen weet.
Door de covers werd voor het eerst voor mij duidelijk dat er linken waren naar de symfonische muziek (dat begrip kende ik wel) van Pink Floyd en Genesis. Dat er connecties waren naar de rock van Queen, Deep Purple en Led Zeppelin vond ik minder verrassend. Maar wat een cover van Elton John nu daar tussen deed, snapte ik helemaal niets van. Dat was voor mij aanleiding om me eens verder te gaan verdiepen hoe het nu zat met genres, wie door wie beïnvloed was, en of Elton John blijkbaar ook nog meer muziek gemaakt had dan die zoetsappige nummers als Nikita en die nummers uit de Lion King.

Wat dat betreft heeft A Change of Seasons dus indirect een belangrijke rol in mijn muzikale vorming gespeeld. Los daarvan is het een geweldig nummer! (Bonk)

233
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Fish - Goldfish and Clowns [6:36]



Sunsets on Empire | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2018: 291
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Na wat mindere jaren met een coveralbum en bijbehorende ruzie met de platenmaatschappij, het zowel artistiek als mede commercieel geflopte album Suits en de nodige stemproblemen riep Fish de hulp in van de op dat moment nog niet eens zo bekende Steven Wilson voor het album Sunsets on Empire. Een album wat rauwer was dan dat hij ooit gedaan had en de recensies waren behoorlijk positief. Het grote publiek was hem echter vergeten dus het album doet het dan wel goed bij de fans maar de absolute aantallen vallen tegen. Zo kan het dus zijn dat een van de pareltjes op dat album niet de aandacht krijgt welke het eigenlijk wel zou moeten verdienen. Ik heb het hier over Goldfish and Clowns, een zeer fraai werkje van ruim zes-en-halve minuut welke een mooi uithangbord is voor het hele album. Gelukkig kan ruim twintig jaar later door een wedstrijd als de Prog Ladder het lied en daardoor misschien ook het album nog de aandacht krijgen die het destijds al verdiende. (vigil)

232
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Big Big Train - Folklore [7:33]



Folklore | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2018: 209
2017: 215
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Kijk, ik wist al dat Big Big Train echt geweldige muziek kon maken. Ik heb elders mijn loftrompet al eens gestoken over een prachtcompositie als Victorian Brickwork.
Maar bij het album Folklore uit 2016 wisten ze toch wel enige vernieuwing in hun muziek te laten zien. Qua compositie zit het bijvoorbeeld echt niet zo geniaal in elkaar als Victorian Brickwork. Maar waar ik bij dat nummer in vervoering raak door de pracht, word ik, wellicht door de grotere folkinvloeden, van dit nummer juist gelukkig en vrolijk. Ik betrap me er bij dit nummer op dat ik geregeld sta mee te blèren (want dat blijft de beste omschrijving voor mijn zang'kunsten').
Pakkende progmuziek, dat is toch ook wel heel knap om dat te kunnen maken! (Bonk)

231
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Strictly Inc. - An Island in the Darkness [17:21]



Strictly Inc. | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2018: 217
2017: 300
2016: 201
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Het feit dat ik deze cd pas ontdekte, ruim een half jaar nadat hij destijds was uitgekomen, zegt eigenlijk alles over de solocarrière van Tony Banks. Want geloof maar dat ik als groot Genesis fan en enorme Banks bewonderaar alles bij hou. Het feit dat een nummer van deze volledig geflopte en in de anonimiteit verdwenen plaat nu in de progladder staat, zegt wat over het ongelooflijke talent van Banks. Zelfs in zijn 'nadagen' bleek hij een staat een oprecht symfonisch nummer in de echte traditie van 'one for the vine' en 'cul-de-sac' maar met een moderne twist te schrijven. Geweldige opbouw, heerlijk en herkenbaar toetsenwerk en een super gitaarsolo van Daryl Steurmer. Soms droom ik er over dat hij nog weer eens zo'n nummer zou uitbrengen. Dat hij gewoon weer net zo eigenwijs actief zou worden als Hackett. Niet voor de massa, want die heeft zijn werk nog nooit herkend of erkend. Maar gewoon voor de liefhebbers. Die zijn er getuige de progladder nog genoeg. (meesterdch)

230
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Scarlet Stories - The Tell-Tale Heart [7:35]



Necrologies | 2019 | Nederland

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Brunniepoo

We hebben er weer een sterke Nederlandse progband bij! En wat voor één. Zo weet deze band, zoals het hoort in de progtraditie, het belang van een mooie hoes op waarde te schatten. Alleen al vanwege de prachtige hoes van Necrologies maakte het bij voorbaat de aanschaf van dit album op vinyl waard.

Maar als ik daar zou stoppen, zou ik de muzikale kwaliteiten van deze band tekort doen. Nu vind ik stiekem Vingt Mille Lieues Sous Les Mers nog net iets mooier, maar jullie hebben in al je wijsheid besloten dat niet dat nummer maar The Tell-Tale Heart een plek in de Prog Top 300 verdient. En dat is natuurlijk ook helemaal prima. Want ook dit nummer is geweldig.

De prachtige, maar ook krachtige stem van Lisette van den Berg maakt het al de moeite waard. Het is niet de eerste sterke Nederlandse prog(metal)zangeres die we hebben, maar ze mag zich melden bij de kopgroep wat mij betreft. Maar hier valt ook weer eens te horen wat een geweldige opbouw voor een nummer kan doen. Van het rustige begin naar het stevige metalgeluid, met heerlijke gitaarriffs en -solo. Het gebruik van de viool, een beukende drummer. En dan gaat de tekst ook nog eens ergens over. Heerlijk dit! Zeer terechte nieuwe binnenkomer van eigen grond. (Bonk)

229
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Transatlantic - Stranger in Your Soul [26:05]



Bridge Across Forever | 2001 | Verenigde Staten / Zweden / Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Intermezzo '21

Eén van de leukste dingen van MuMe en de progladder in het bijzonder is dat ik nieuwe muziek ontdek. Zo was ik tot voor kort niet bekend met de muziek van Transatlantic, wat eigenlijk vreemd is: ik was Dream Theater-fan van het eerste uur (hoewel afgehaakt na FII). Ik heb wel eens wat Transatlantic gehoord, maar ik denk dat de zang van Neil Morse mij destijds niet zoveel deed.
Totdat ik onlangs via de progladder The Whirlwind ontdekte: toen was mijn interesse gewekt! Sindsdien dompel ik mij onder in wat dit viertal tot nu toe heeft voortgebracht.
Zo ook 'Stranger in your Soul', een epic van 30 minuten lang. Het nummer heeft de nodige afwisseling: van rustig melodieus tot zware metalriffs. Is het vernieuwend? Neuh. Maar wel heel lekker om je door te laten meenemen. (FrodoK)

228
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Paatos - Téa [5:50]



Timeloss | 2002 | Zweden

2018: ---
2017: 233
2016: 179
2015: 213

Genomineerd door: Finidi

Op het snijvlak van progressieve rock en triphop (een niche die hier en daar wel 'trip prog' genoemd wordt), vinden we naast Archive en de latere Gathering ook het Zweedse Paatos. Als ballad met een forse portie Mellotron bevindt Téa zich iets meer aan de progkant van het snijvlak. De opbouw en de heftig-melancholische finale maken dat het nummer niet zou misstaan op een begrafenis. Mijn Zweeds is niet meer wat het geweest is en ik kwam er dan ook pas recentelijk achter dat het nummer over een behoorlijk tegengesteld onderwerp handelt. Een van de weinige nummers waar alleen de gedachte eraan al genoeg is voor dikke lagen kippenvel. (Casartelli)

227
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Wrong Side of Weird [12:24]



The Seventh House | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2018: 125
2017: 157
2016: 174
2015: 134

Genomineerd door: Jester

Gedurende de jaren '90 nam Peter Nicholls zanglessen en dat resulteerde gaandeweg dat decennium in een zuiverder en zelfverzekerder zang. Op die punten was dan ook nog wel wat ruimte voor verbetering. Op het uit 2000 stammende The Seventh House plukken we de vruchten van deze lessen maximaal. Combineer dat met een andere kwaliteit van IQ die onderhand tot het vaste repertoire begint: een album krachtig openen met een 10+minuten nummer dat voelt als een rocknummer van reguliere lengte en opbouw en we hebben met The Wrong Side of Weird een van hun toch wel tamelijk talrijke klassiekers te pakken. (Casartelli)

226
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Huis - Nor on Earth [11:41]



Neither in Heaven | 2016 | Canada

2018: 226
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Noordpool

Ik heb het niet uitgebreid gecheckt, maar ik het vermoeden dat door het wegvallen van Mystery uit de lijst (waar ik overigens wel iets van vind, maar dat terzijde) Huis de enige Canadese inzending is in de Prog Top 300. Want ondanks de Nederlandse bandnaam, die wel connecties met ons land verraadt die als ik het me goed herinner vooral met de connectie met Knight Area te maken heeft, komt deze band dus van over de oceaan. (Edit: in de snelheid toch nog een vrij aardig bandje uit Canada over het hoofd gezien. Gelukkig wees de organisator, die het bandje ook wel ergens in de verte kende, me er tijdig op. Scheen oa wel een aardige drummer te hebben. Rush, wellicht bekend, komt natuurlijk ook uit Canada )

Dit nummer komt van het album Neither in Heaven, waar Nor on Earth dus qua titel de logische afsluiter is. Het is duidelijk dat deze band uit het neoprog-vaatje tapt. Maar als je dat goed doet, is daar niets mis mee. Vernieuwing is soms best fijn, maar composities als deze, waar niet beslist nieuwe wegen ingeslagen worden maar heerlijk gemusiceerd wordt, zijn dat zeker ook. Waar de stem niet beslist heel opvalt (ook niet storend overigens), vind ik met name hier het gitaarwerk wat het nummer net naar een wat hoger niveau tilt. (Bonk)

Het is weer tijd voor een overzichtje:

250 (173) Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray XII
249 (222) Karnivool - New Day
248 (170) Spock's Beard - The Light
247 (230) Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider
246 (196) Transatlantic - The Whirlwind
245 (-----) Van Der Graaf Generator - Refugees
244 (-----) IQ - Stay Down
243 (-----) Queensrÿche - Roads to Madness
242 (192) The Decemberists - The Island
241 (162) Pain of Salvation - Iter Impius (Martigena, Son of Mars) (Obitus Diutinus)
240 (140) Harmonium - Histoires Sans Paroles
239 (223) Twelfth Night - We Are Sane
238 (76) Arena - The Hanging Tree
237 (279) Rival Sons - Destination On Course
236 (164) Genesis - Can-Utility and the Coastliners
235 (257) Sigur Rós - Untitled #8
234 (-----) Dream Theater - A Change of Seasons
233 (291) Fish - Goldfish and Clowns
232 (209) Big Big Train - Folklore
231 (217) Strictly Inc. - An Island in the Darkness
230 (-----) Scarlet Stories - The Tell-Tale Heart
229 (-----) Transatlantic - Stranger in Your Soul
228 (-----) Paatos - Téa
227 (125) IQ - The Wrong Side of Weird
226 (226) Huis - Nor on Earth

225
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pendragon - Masters of Illusion [12:50]



The Masquerade Overture | 1996 | Verenigd Koninkrijk

2018: 113
2017: 243
2016: 102
2015: 165

Genomineerd door: uffing

Ik ben er nog maar eens voor gaan zitten. Pendragon hoorde met het album The Window of Life tot mijn vroegere progontdekkingen, maar echt duurzaam is de liefde niet gebleken. De muziek speelt vaak wel erg nadrukkelijk leentjebuur bij de groten uit de jaren '70 én bij eigen eerdere materiaal en Clive Nolans nogal clichématige toetsenwerk, de vaak gekunstelde overgangen in de langere nummers en Nick Barretts zang helpen ook niet echt mee.

Masters of Illusion heeft al die handicaps, maar zo'n vijf minuten voor het einde gebeurt er ineens iets. Het Last Man on Earth-zelfplagiaat stopt, Clive Nolan zet een wat kleiner, subtieler toetsenmotiefje in zodat Barrett zich niet meer hoeft te overschreeuwen en dan na een paar minuten kómt er toch een gitaarsolo langs. David Gilmour, zei u? Ach, die maakte ze ook anno 1996 al jaren zo niet meer. Voor heel even zijn alle bedenkingen bij Pendragon dood en begraven. (Casartelli)

224
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - Windowpane [7:45]



Damnation | 2003 | Zweden

2018: 123
2017: 129
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

223
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Riverside - Wasteland [8:25]



Wasteland | 2018 | Polen

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: musicborst

222
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Tony Banks ft. Fish - Another Murder of a Day [9:03]



Still | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2018: 228
2017: 297
2016: 236
2015: 300

Genomineerd door: vigil

Is het een gegarandeerd succes als er twee grootheden uit de prog samen gaan. Je zou in eerste instantie zeggen van wel. De heren kwamen halverwege de jaren ’80 al met de best wel slechte single Shortcut to Somewhere (wel met grappige clip, dat dan weer wel) dus de verwachtingen waren niet hoog. Zeker niet als je de jaren ’80 platen van Banks bekijkt. Met Still herpakt Banks zich gelukkig weer aardig. Met een hele batterij aan gastmuzikanten waaronder dus ook Fish. Twee maal mocht hij zelfs de microfoon vast houden op dit album. Another Murder of a Day is de beste van die twee en staat daarom terecht in deze lijst. De plek waarop die staat is dan weliswaar te laag maar goed beter iets dan niets… Het lied lijkt niet echt op een Genesis compositie en ook niet echt op een Marillion song uit die tijd. Het is een spannende track waarbij de lappen tekst van Fish niet altijd perfect passen in de muziek van Banks. Of misschien was het wel de bedoeling? Het geeft een wat ongemakkelijk gevoel maar ook een flinke spanningsboog. Wat gaat er gebeuren en waar gaan we naartoe? (vigil)