160
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Tool - Schism [6:47]



Lateralus | 2001 | Verenigde Staten

2022: 66
2021: 81
2018: ---
2017: 136
2016: 150
2015: 294
Genomineerd door: Finidi

Tool is natuurlijk niet ieders 'cup of tea'. Maar ik kan er geen genoeg van krijgen (hoewel er best wel weer eens wat nieuwe 'thee' op de markt mag komen, maar dat terzijde).

Eigenlijk is Tool een band die allemaal dingen deed die nieuw voor me waren. De cd's zagen er qua vormgeving echt prachtig uit, op een manier die ik nog niet eerder gezien had. De clips waren bevreemdend en origineel. En ik heb het geluk mogen hebben om ze live te zien, wat nog steeds niet te vergelijken valt met de vele andere concerten, die ik heb mogen aanschouwen. Een ongelooflijk originele band dus.

En dit is voor mij nog steeds het beste nummer van die geweldige band. Het is moeilijk beschrijven wat dit nummer zo goed maakt. Het ritme, de intense zang, de geweldige gitaren, het feit dat je nauwelijks op adem kan komen door de algehele intensiteit van het nummer? Ik weet het niet.

Soms moet je muziek gewoon ondergaan en gewoon accepteren dat iets je steeds weer bij de keel grijpt op een hele prettige manier. (Bonk)

159
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - Hide in Your Shell [6:49]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 69
2021: 141
2018: 59
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

Na twee niet echt overtuigende eerste Supertrampalbums moest het met derdeling Crime of the Century dan echt gebeuren. En zoals we inmiddels weten: dat is dubbel en dwars gelukt.

Achteraf is dat wel begrijpelijk: het album is een en al focus, waar de band zich voorheen nog wel eens verloor in enerzijds al te lullige rock & roll deuntjes en anderzijds wel heel vrijblijvend gefröbel. De tandem Hodgson-Davies kwam tot volle wasdom, juist door elkaar de ruimte te geven. Het perfect om-en-om plaatsen van de compisities van beide heren oogt wat geforceerd, maar het levert muzikaal precies de balans op die het album nodig heeft.

Hide in Your Shell is als compositie een archetypisch Hodgson-nummer. De delivery is dan weer archetypisch Supertramp: een in de basis vrij lichtvoetig nummer wordt met de nodige instrumentale virtuositeit gebracht, zonder dat dit de luisterervaring ook maar een moment in de weg zit. De thematiek is vertrouwd genoeg (proberen het vertrouwen te winnen van de aangesprokene die, beschadigd door het leven, zich in haar schelp verbergt), maar de band blaast het vertrouwde tot epische proporties op. (Casartelli)

158
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Marathon [6:09]



Power Windows | 1985 | Canada

2022: 114
2021: 50
2018: 89
2017: 149
2016: 130
2015: 42
Genomineerd door: uffing

Met voorganger Grace Under Pressure had Rush de jaren '70 al definitief achter zich gelaten, maar als je met meer dan twee benen in de jaren '80 kon staan, deden ze dat met het album Power Windows (overigens getooid met prachtige hoes). Muzikale transformatie of niet, het album bruist als altijd van de energie en dat geldt niet in de laatste plaats voor de vijfde en laatste single Marathon, die, het betrekkelijk toegankelijke geluid en het grootse refrein ten spijt, niks deed in de hitlijsten. In een transparante compositie als deze is het niet al te moeilijk aan te wijzen waarom het zo'n sterk nummer is, maar de brug die langzaam naar het laatste refrein toewerkt, mag toch even speciaal gememoreerd worden. (Casartelli)

157
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2022: 112
2021: 101
2018: 35
2017: 56
2016: 24
2015: 60
Genomineerd door: Dieter

Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:

When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.

Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)

156
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pain of Salvation - The Passing Light of Day [15:31]



In the Passing Light of Day | 2017 | Zweden

2022: 120
2021: 126
2018: 172
2017: 152
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bonk

In de categorie; muziek die je raakt. Heel diep

Al vanaf de eerste stemmige klanken krijg je de indruk dat je hier met een bijzonder nummer te maken hebt. Tja, Daniel Gildenlöw had voor het uitbrengen net een tijd in het ziekenhuis gelegen, waar hij moest vechten tegen een levensbedreigende bacterie. Het is helaas zo dat de meest heftige en verdrietige ervaringen in het leven wel de inspiratie leveren voor de mooiste muziek. En dat is hier ook zo.

Natuurlijk gaat dit nummer over de dood, en daarmee ook juist over wat het waard maakt om te leven; de liefde. Dan krijgt zo'n nummer natuurlijk wel wat extra lading. Laat staan als je daar ook nog een geweldige opbouw, intensiteit, spanning, uitbarstingen en instrumenteel zowel ingetogen als heftig mooi spel aan weet te koppelen...

Dan wordt het zo'n uitzonderlijk nummer wat in staat is om troost te bieden, maar ook elke keer heel veel emotie oproept. Zo'n nummer wat je ook koppelt aan en draait in de moeilijkere momenten van het leven. Vrolijke muziek is het dus niet, maar dat hoeft ook niet. Gelukkig blijft het ook op de onbeladen momenten heerlijk om er naar te luisteren, ook al roept het altijd een triest gevoel op, maar dat is oké.

Wat je dan hebt? Een nummer in de buitencategorie die bijna elke keer nog kippenvel oproept en waarbij je geregeld tegen je tranen moet vechten bij beluistering. (Bonk)

155
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Gathering - Eleanor [6:42]



Mandylion | 1995 | Nederland

2022: 137
2021: 161
2018: 169
2017: 90
2016: 82
2015: 102
Genomineerd door: Casartelli

Strange Machines was de hit, maar Eléanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet. (Casartelli)

154
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Earth and Fire - Song of the Marching Children [18:24]



Song of the Marching Children | 1971 | Nederland

2022: 131
2021: 91
2018: 73
2017: 79
2016: 112
2015: 105
Genomineerd door: laxus11

Eind jaren 60, begin jaren 70 beleefde niet alleen de internationale muziekwereld het ene na het andere hoogtepunt, ook in Nederland werden fraaie muziekstukken afgeleverd. Earth & Fire wist vooral begin jaren 70 intensieve maar ook wonderschone nummers de wereld in te sturen. Neem het zevendelige Song of the Marching Children waar de mellotron het voortouw neemt in de progressieve ontwikkelingen en voortdurende tempowisselingen, dan nog te bedenken dat Jerney Kaagman de zang van de donkere teksten voor haar rekening neemt. (HugovdBos)

153
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - Crime of the Century [5:32]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 50
2021: 117
2018: 63
2017: 32
2016: 136
2015: 46
Genomineerd door: chevy93

Mijn vader was altijd enorm fan van School: elke keer dat dit nummer op Arrow werd gedraaid zong hij mee en langzaam begon ik het te waarderen. Toen ik merkte dat dit bijzondere nummer eveneens van Supertramp afkomstig was steeg mijn waardering langzaam en later besloot ik om eens ‘Crime of the Century’ bij Google in te tikken. Een van de eerste resultaten bleek Musicmeter.nl en dit was het begin van veel moois. Het nummer zelf beluister ik nog slechts weinig, maar elke keer vallen de prachtige pianopartijen weer op in het (relatief gezien wellicht veel te lange) outro. (freitzen)

152
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Airbag - Killer [9:18]



Disconnected | 2016 | Noorwegen

2022: 300
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: SBube

151
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Katatonia - Old Heart Falls [4:22]



The Fall of Hearts | 2016 | Zweden

2022: 143
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

Ik beschreef in een eerdere recensie van een nummer van Katatonia, wat de lijst al weer verlaten heeft, dat het uiterlijk van de zanger van deze band precies klopt met het beeld dat de muziek bij me oproept. Anders dan bijvoorbeeld Jan Henrik Ohme van Gazpacho, om maar eens een voorbeeld te noemen, klopt Jonas Renske wel.

Want een zanger met vrolijke, guitige uitstraling zou nu eenmaal niet passen bij de prachtige stemmige muziek die Katatonia maakt. En de teksten zijn navenant:

Sorrow will find you
Its voice has given way to mine
Heart pumps death into our heredity
Who wants to come with me

Eigenlijk ben ik zelf niet zo zwaar op de hand, maar stemmige muziek vind ik heerlijk. Dus als je het zo goed neer weet te zetten qua sfeer en met zo veel muzikaal vakmanschap, wil ik best met je mee hoor Jonas. (Bonk)

En daarmee is Zaagmans gepasseerd. Overzichtje van de laatste 25:

175 (206) Airbag - Homesick I-III
174 (96) Rush - Territories
173 (209) Riverside - Left Out
172 (-----) Haken - Pareidolia
171 (110) Tool - Fear Inoculum
170 (98) Ayreon - Isis and Osiris
169 (208) Moon Safari - A Kid Called Panic
168 (194) Antimatter - Existential
167 (173) Opeth - Ghost of Perdition
166 (126) Anathema - Regret
165 (135) Sigur Rós - Untitled #8
164 (130) Wheel - Dissipating
163 (191) Archive - The Empty Bottle
162 (257) IQ - The Wrong Side of Weird
161 (102) King Buffalo - Locusts
160 (66) Tool - Schism
159 (69) Supertramp - Hide in Your Shell
158 (114) Rush - Marathon
157 (112) Steven Wilson - Ancestral
156 (120) Pain of Salvation - The Passing Light of Day
155 (137) The Gathering - Eleanor
154 (131) Earth and Fire - Song of the Marching Children
153 (50) Supertramp - Crime of the Century
152 (300) Airbag - Killer
151 (143) Katatonia - Old Heart Falls

150
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
King Buffalo - Shadows [10:34]



Acheron | 2021 | Verenigde Staten

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: SBube

149
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Moon Safari - Lover's End Pt. III: Skellefteå Serenade [24:20]



Lover's End Pt. III: Skellefteå Serenade | 2012 | Zweden

2022: 242
2021: 288
2018: 155
2017: 231
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Moon Safari is voor veel mensen te zoet.... Dat hoor ik tenminste vaak. Het feit dat mijn vrouw Moon Safari als één van de weinige bands die ik luister, ook kan waarderen, zou ook wel een teken moeten zijn. Het is toch een beetje poppie prog. En de zoetgevooisde stemmen van deze Zweden, de perfecte bijna engelachtige samenzang zullen ook meespelen. Toch valt er in mijn ogen instrumentaal altijd veel te genieten. Het zijn ook nog eens zeer goede muzikanten. En schijn bedreigt ook. Want bij de vrij vrolijke muziek, worden vaak veel minder vrolijke en melancholische teksten geschreven. Dat is hier niet anders. In deze serenade die als plaats van handeling de woonplaats Skellefteå heeft van deze Zweden, is meer dan voldoende hartzeer, maar ook melancholie voor de plek waar ze opgroeiden te horen. Ik kan er enorm van genieten. En me verwonderen dat er zulke zonnige muziek kan komen uit een plek waar het de helft van het jaar onder nul is. (meesterdch)

148
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Brave [7:56]



Brave | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2022: 261
2021: 160
2018: 130
2017: 120
2016: 142
2015: 97
Genomineerd door: Jester

Het verhaal van Brave mag inmiddels algemeen bekend zijn: het verhaal dat Steve Hogarth uit de krant oppikte, en daar dit concept album aan ophing. Daarmee het bewijs leverend dat Marillion ook post Fish bestaansrecht had. Over het algemeen staat The Great Escape hoog op lijstjes als favoriet van dit album. Des te opvallender omdat dat nummer voor mij nog zo tegen de 'oude' Marillion aanschurkt. Dit nummer (Brave) past meer bij de 'nieuwe' richting van Marillion met Hogarth: sfeervoller, langer uitgesponnen. Als er dan één nummer is, dat je in het donker moet beluisteren is het dit wel. Hoe dan ook, beide nummers zijn op hun eigen manier hoogtepunten op één van de beste Marillion-albums, en dat zegt wat. (Jester)

147
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Big Big Train - The Underfall Yard [22:54]



The Underfall Yard | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2022: 268
2021: 300
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Rogyros

Big Big Train heeft best lang in mijn blinde hoek gezeten, waarschijnlijk mede door de naam die mij in ieder geval op geen enkele manier deed denken dat dit interessante muziek zou kunnen zijn. Inmiddels hebben 2 nummers van hen mijn afspeellijst gehaald, en dit is er een van. Ruim 22 minuten ontspannen prog met mooie koortjes, solo's en zelfs de nodige blaasintrumenten. Lang, op punten misschien wel te lang zelfs, maar aan het einde voel je toch een zekere melancholie dat het afgelopen is. (Jester)

146
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Leap of Faith [7:21]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2022: 188
2021: 189
2018: 235
2017: 258
2016: 154
2015: 226
Genomineerd door: Jester

Wat mij betreft één van de prijsnummers van IQ na de terugkeer van Peter Nicholls. Zoals vaker levert Peter de tamelijke rustige inleiding, waarna Mike Holmes en Martin Orford zich vanaf minuut 3 helemaal mogen uitleven, en elkaar tot grote hoogten drijven, waarbij eens te meer wordt aangetoond wat een fantastische en naar mijn mening ondergewaardeerde gitarist Mike Holmes eigenlijk is. (Jester)

145
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Eloy - The Apocalypse [14:55]



Silent Cries and Mighty Echoes | 1979 | Duitsland

2022: 210
2021: 264
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Intermezzo '21

Eloy gaat alweer een tijd mee in mijn collectie. Het muzikale equivalent van comfort food van Frank Bornemann en co kan immers altijd even tussendoor. Gaandeweg is mijn belangstelling voor hun jaren '70 werk wel wat afgenomen. Zo kon het gebeuren dat pas toen ik recent Ocean weer eens opzette, ik ineens opmerkte dat landgenoten Tangerine Dream ook nogal een stempel op de muziek van Eloy gedrukt hebben. Tussen de Deep Purple/Jethro Tull van de vroege jaren, de Pink Floyd van de middenperiode en hun neoprogtake on space rock van de jaren '80 had ik die nog even gemist.

Maar daar gaat het bij The Apocalypse een stuk minder over. Waar het een stuk meer over gaat: Pink Floyd dus. The Apocalypse is toch wel een beetje Eloy's eerbetoon aan Echoes. Net als bij het grote voorbeeld is de gedachte dat de opbouw iets minder langdradig gekund had soms verleidelijk. De laatste drie minuten zijn het wachten hoe dan ook dubbel en dwars waard. Dankzij de slotclimax is (hoewel ook heel duidelijk geïnspireerd door...) The Apocalypse het beste nummer dat Pink Floyd nooit gemaakt heeft. (Casartelli)

144
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Antimatter - Black Eyed man [6:24]



The Judas Table | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2022: 254
2021: 88
2018: 137
2017: 128
2016: 70
2015: ---
Genomineerd door: Papartis

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaring met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteund door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwt de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. (HugovdBos)

143
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - 3 Years Older [10:18]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2022: 109
2021: 177
2018: 207
2017: 190
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Grafmat

Via de klanken van de mellotron worden we naar binnen geslingerd in het dagelijkse leven van een jonge vrouw zich in de huidige moderne wereld, waarbij steeds meer vragen zich opdoemen. Dave Gregory weet zich via de klanken van de akoestische gitaar het melodieuze geheel van extra kracht te voorzien. Met het losse drumritme van Marco Minnemann wordt er toegewerkt naar de zang van Wilson. Referenties naar de harmonieuze samenzang van Crosby, Stills, Nash & Young doen zich aan in het vocale werk. Afgezonderd van haar omgeving zoekt de vrouw de isolatie op in het bestaan. Medicijnen die haar moeten beschermen voor haar slapeloosheid, terwijl het leven haar langzaam ontglipt. Een samenzijn van stevige gitaarriffs en ontroerende pianoklanken vervreemden de vrouw van haar bestaan en roepen levensvragen als de nut van het leven en wie nou werkelijk om je geven bij je op. De agressieve toon van de gitaarsolo van Dave Gregory, de herhalende beat en de aangrijpende klanken van drums en mellotron doen haar terug verlangen naar de kindertijd. (HugovdBos)

142
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Ray Wilson - Makes Me Think Of Home [7:56]



Makes Me Think of Home | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2022: 234
2021: 206
2018: 121
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Ik ben een groot liefhebber van de stem van Ray Wilson. En heb ook, met mijn vrouw, vele concerten van hem bezocht. Die concerten worden door veel mensen bezocht vanwege zijn link met Genesis en zijn interpretaties van Genesis-nummers. Dat doet hij zeker niet slecht, maar elk concert verlaat ik de zaal met het gevoel: waarom niet eens een concert met alleen eigen materiaal? Want hij heeft voldoende nummers van zeer goede kwaliteit geschreven om zo'n concert te vullen. Maar de meeste van die nummers zijn vooral singer-songwriter, soms een beetje pop of rock. Niks mis mee, maar niet voor de progladder. Dit nummer is in die zin een uitzondering. De combinatie van de sfeer, de stem van Ray, de dynamische wisselingen in dit nummer en de geweldige sax-solo van Marcin Kajper doen het voor mij ver boven het gemiddelde uitstijgen. En ook zeker geschikt voor de progladder. Wel aangenaam verrast dat veel progladderisten dit ook vinden. En wat mij betreft een terechte erkenning van een artiest die veel meer is dan de ex-zanger van een mislukt avontuur bij Genesis die alleen maar teert op dat verleden. (meesterdch)

141
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Wasteland [8:25]



Wasteland | 2018 | Polen

2022: 271
2021: 223
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: musicborst

140
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - Space-Dye Vest [7:29]



Awake | 1994 | Verenigde Staten

2022: 196
2021: 80
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meneer

Een eenling in het gehele oeuvre van Dream Theater. Het zwarte schaap. De anomalie. Een lied waar de kwetsbaarheid vanaf straalt, en ja, ik kan het hebben over de toetsenist Kevin Moore die dit nummer componeerde als afscheid en hoe de band op het nummer reageerde maar dat is bekend, al eerder beschreven.

Nee, laat ik eens ingaan op het nummer zelf. De structuur, de tekst, de kwetsbaarheid, de muziek.

De intro op de piano geeft al aan dat het geen structureel kenmerkend nummer is van de band die algemeen bekend staat om hun ingewikkelde (solo) composities. Het wordt opgebouwd als een soort op gang komende trein die rustig het station uitrijdt. LaBrie zingt over een vrouw waar hij naar verlangt maar die niet de zijne is en waar de allermooiste zin Love is an act of blood and I am bleeding (literair gezien werkelijk hoogstaand) is. Er zit jaloezie in de tekst want hij biedt de vrouw die hij liefheeft de waarheid ipv de bezitterigheid van de andere man. Maar er is afwijzing, boosheid omdat hij haar niet kan 'hebben'. En uiteindelijk valt hij stil, sluit zich af en zal niet meer open staan.

Zou het om een werkelijke vrouw zijn gegaan die Moore liefhad of ging het om zijn relatie (met de band) en genomen beslissing om de band te gaan verlaten. Afgewezen door zijn bandleden. Liefde voor zijn Dream Theater ? Hij kon 'haar' niet hebben, beïnvloeden ?

De band zelf speelt ondersteunend, de zang is gemeend en ergens voelt het ook wat spacey aan met een vleug Victoriaanse romantiek. En het nummer wordt steeds heftiger, afwijzender, een band als geheel zonder de ego solo's. Fragmenten van gesproken poëzie waarin de vertwijfeling van een verliefde man hopeloos wegsijpelt.

Op zich lijkt de muziek wat simpel maar is juist in haar eenvoud zo krachtig. Een spiegel nummer van wat de band gewoonlijk uit hun instrumenten tevoorschijn tovert. Als de band dan toch wat los gaat hoor je een andere Dream Theater dan wat ze werkelijk waren en zijn. Het outro van het nummer is weemoedig en duidelijk de laatste noten van een man die niet meer verder wilde in deze band. Een waardig afscheid van een fenomenaal album die de band een weinig meer zou evenaren.

Maar ergens zijn Petrucci, Labrie, Portnoy en Myung in de val van Kevin Moore getrapt door precies eens dat te spelen wat hij eigenlijk, misschien, met de band in de toekomst had willen spelen. Het is geen natrap van Moore maar een liefdevol doch uiteindelijk bitter afscheidscadeau. Moore valt stil, sluit zich af en zal niet meer open staan voor Dream Theater. (meneer)

139
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Carpet Crawlers [5:16]



The Lamb Lies Down on Broadway | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 95
2021: 100
2018: 115
2017: 169
2016: 132
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

The Lamb staat vol met experimentele muziek maar af en toe komt er ook een echt kop en staart liedje voorbij. Dit is er zo eentje. Sterker nog het is eigenlijk gewoon een lief liedje, niet verwondelijk dat dit ook op single verscheen. Een lied uit de koker van Tony Banks samen met Mike Rutherford welke de laatste single was met Gabriel achter de microfoon. Een lied wat ook veel tijdens live shows voorbij kwam als mooi rustpunt tussen de meer uitbundige symfonische klanken. Het blijft mooi... (vigil)

You gotta get in...

Nou, nog maar een Genesis dan.

138
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Battle of Epping Forest [11:43]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2022: 117
2021: 59
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: SBube

Wat te schrijven over deze bijzondere song van één van de beste progalbums uit de jaren '70? Er zijn al veel woorden aan vuil gemaakt, vooral over de bijdrage van Peter Gabriel. In de kleine 12 minuten die dit nummer duurt, wordt er een enorme lap tekst doorheen gejaagd, wat de toegankelijkheid van het geheel geen goed doet. Ja, dat is bekend. Ook dat het verhaal dàt verteld wordt rijk is, vol bonte personages. En dat door de drukte van de vertelling de muziek zelf wat ondergesneuwd wordt. Dat zelfs de 5 bandleden dat zelf ook beamen (Gabriel uiteindelijk zelf ook).

Maar eerlijk gezegd: ikzelf let niet zo vaak op de tekst bij muziek. Misschien ontzeg ik mezelf daarmee bij veel muziek een extra dimensie? Maar bij Epping Forest probeer ik juist wat voorbij te gaan aan de tekst, zodat ik de muziek wat meer op de voorgond breng. En dan gebeuren er echt wel heel leuke dingen! Het begin is natuurlijk net zoveel besproken als de hoeveelheid tekst: het blikken harmonie orkest wat aan komt marcheren, heel fijn. Toffe maatwisselingen en akkoordenprogressies. Maar vooral het drumwerk van Phil Collins is het vermelden waard. Ik ben geen drummer, maar wat een energie en creativiteit worden hier tentoon gespreid! Zoveel wisselingen, dynamiek, details...

Op Selling England By The Pound is dit niet het grote prijsnummer, maar dat zegt meer over de grandiositeit van de overige nummers op de plaat dan over dit nummer. Epping Forest is absoluut een noemenswaardige song, wat zelfs live prima uit de verf kwam. (FrodoK)

137
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Beardfish - Note [15:57]



The Void | 2012 | Zweden

2022: 294
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Hoe vertaal je in woorden waarom je een nummer zo geweldig vind? Of een album, in het geval van The Void van Beardfish. Ik heb al eens eerder geschreven over 'Ludvig&Sverker'. Het nummer op dit album over de doodgeboren kinderen van Rikard Sjöblom, toch het geniale brein achter al het Beardfish-werk. Maar eigenlijk gaat het hele album volgens mij over deze ingrijpende gebeurtenis. Zoals Sjöblom destijds in een interview zei: ""It’s kind of difficult to pick certain tracks out because the entire album deals with a tragic event and what happens after it, what happened before it happened and what actually happened (if you listen really hard) and the struggle to heal the wounds and to try and move on.""

Note gaat over precies wat de titel zegt. Een briefje. Maar dan een nogal definitief briefje: een zelfmoordbriefje. Daarom begint het nummer ook met het geluid van een schrijvend potlood op een briefje. Het refrein waarin hij steeds zingt over 'staring straight into the sun' kan zowel een referentie aan de uitzichtloosheid van zijn situatie waarin je geen uitweg meer ziet (verblind bent) als een metaforische verwijzing naar het licht aan het einde van de tunnel (de hemel?).

Je leest ook de twijfel in de tekst:

I will know myself when my head is in the noose.
I will feel myself when there's nothing left to lose.
Can I kill myself with this feeling in my heart?
Did the love we give each other tear us apart?

De twijfel of je het kan doen, terwijl je weet dat je mensen achterlaat. In dit geval denk ik zij vriendin die ook haar zoons is verloren. Heel mooi vind ik die laatste zin. De liefde die ze elkaar gaven zorgde voor de zwangerschap, het geluk, maar ook de pijn bij de dood van de kinderen. En de blijkbare verwijdering tussen Rikard en zijn vriendin daarna.

Zo zit dit hele nummer vol prachtige poëtische teksten vol wanhoop en pijn. Maar ook van relativering, een vleugje humor (nooit ver weg bij Beardfish) en hoop. Een laatste stuk tekst om dit te illustreren:

Nothing seems to change the way I feel.
I was one of those happy fools
and now I almost can't stand to be around them.
Nothing seems to change the way I feel.
I have this sense of closure,
it's like I've seen all that this place has to offer.
Nothing seems to change the way I feel.
Come night, come day, nothing can take the pain away.
Nothing seems to change the way I feel.
I put my trust in you, I can't wait to meet you,
I can't wait for you to change the way I feel,
'cause I know you will.

Het eerste deel lijkt weer een en al wanhoop en opgeven. Maar de laatste zinnen geven toch weer hoop. Dat iemand hem kan verlossen van deze gedachten. Is die iemand zijn vriendin? Een andere vrouw? God?

Ook muzikaal is dit nummer voor mij een topnummer, waar de muziek de boodschap versterkt en aanvult. Los van het feit dat er op hoog niveau wordt gemusiceerd door de hele band. En het qua compositie ontzettend knap is dat, ondanks dat het een allegaartje zonder duidelijke kop of staart lijkt, het toch allemaal perfect in elkaar valt.

De dringendheid van de daad, het schrijven van een zelfmoordbriefje, is gelijk duidelijk bij het begin. Waar veel prog begin met uitgebreide muzikale intro's, is daar hier geen sprake van. Na het geluid van schrijven gaat het nummer met zang meteen van start. Het gaat van druk naar stevig naar rustig, naar jazzy, naar wanhopig. Een wanhoop die muzikaal rond 8 minuten tot een hoogtepunt komt en dan plots overgaat in een stuk prachtig pianospel. Bijna verstilt op een bepaald moment. Is het het gebeurd? Heeft hij de daad bij het woord gevoegd? En dan komt er rond 9 minuten een prachtige en opbeurende melodie, eerst op piano en daarna ook op gitaar en orgel die je het gevoel geeft dat er licht aan het einde van de tunnel is. Dat gevoel blijft eigenlijk hele muzikale outro. Het nummer eindigt met een herhaling van de eerste coupletten, maar als je goed luistert klinken die hier een stuk optimistischer en minder wanhopig dan in het begin van het nummer. Het briefje lijkt niet geschreven. En in elk geval zeker niet uitgevoerd.... Gelukkig maar. Mijn muzikale wereld zou zonder Rikard Sjöblom zoveel minder zijn. Een diepe buiging voor deze kunstenaar uit Gävle. (meesterdch)

136
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Lunatic Soul - The Passage [8:57]



Through Shaded Woods | 2020 | Polen

2022: 283
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

135
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Fish - View from the Hill [6:38]



Vigil in a Wilderness of Mirrors | 1990 | Verenigd Koninkrijk

2022: 148
2021: 164
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

In de Anglicaanse taal hebben ze iets met hun heuvels. Het land heeft er natuurlijk ook wat maar het wordt ook regelmatig bezongen. Luister maar eens naar ‘Fool on the Hill’ van The Beatles. De eenzame dwaas die de wereld rond ziet draaien, de zon ziet ondergaan en opkomen. Peter Gabriel die zelf de Solsbury heuvel opklimt, en daar, met kloppend hart, een stem hoort die hem vertelt dat hij naar huis terug gebracht gaat worden. En Gabriel liet alle zijn spullen achter, de idioot.. Kate Bush rende ook een heuvel om een dealtje met God te willen maken om van plaats te ruilen met iemand anders die pijn leed want hé: het gaat om jou en mij.

Maar Fish die stond al op de heuvel. Was hij dan die dwaas op de heuvel die al wist wat het uitzicht is vanaf die heuvel? Want dat uitzicht is blijkbaar niet best.. Het onkruid verstikt de rozen, het bos staat in brand en de tranen in je ogen zijn gekomen door de rook. ‘Ze’ hebben een prachtig uitzicht beloofd vanaf de heuvel en aan je verkocht. De lucht zou daar helder zijn en wat al niet meer maar alle beloftes, verwachtingen en dromen die je had lijken een val van de heuvel te worden gevoed door je eigen hoogmoed.

Een bijzonder magisch, mysterieus gegeven die heuvels in Groot Brittannië.. Eenzame dwazen die de heuvels oprennen op zoek naar God en een prachtig uitzicht terwijl de wereld ronddraait maar waar het gevaar bestaat dat je alleen maar tot een eenzame dwaas zal verworden die geruilde pijn zal ontvangen en daarna stil stond en het allemaal ontving door het uitzicht wat je had..

Ik zou graag nog eens naar Engeland willen, op een mistige ochtend zo’n heuvel opzoeken en eenzaam beklimmen, genieten van het uitzicht maar misschien ook wat onzeker door wat daar mij te wachten zou kunnen staan. Ik hoop dan dat ik daar wel dan een stem zal horen die mij zegt mij weer mee naar huis te nemen.

Toch vraag ik mij weleens af. Wie zijn 'Ze' op die heuvel die je van alles beloven ? Welke stem spreekt daar tegen je ? Wie laat het uitzicht zo snel gaan dat je de wereld ziet ronddraaien ? Wie...? (meneer)

134
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - Reverie/Harlequin Forest [11:39]



Ghost Reveries | 2005 | Zweden

2022: 124
2021: 192
2018: 193
2017: 196
2016: 196
2015: 196
Genomineerd door: Misterfool

Ghost Reveries was één van de eerste albums waarmee ik mijn muzikale horizon op zestienjarige leeftijd echt verbreedde. Dit album bevatte grunts en dat was nieuw: voor mij en zeker ook voor mijn moeder die mocht meegenieten in een autorit die ik mij nog goed herinner (“en NOU ga ik je toch wat moois laten horen…”). Ja het was best mooi maar waarom die man nou zo moest grommen wist ze niet. Ikzelf wist het toen ook nog niet helemaal want Akerfeldt had een prachtige normale zangstem. Dit nummer was destijds nog wat anoniem en ik stoorde me aan het repetitieve einde. Tegenwoordig zie ik het als één van de vier klappers op het album waar Opeth een uitstekende balans vindt tussen hypnotiserende thema’s, rustpunten en bruut geweld. (freitzen)

133
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - The Depth Of Self-Delusion [7:39]



Shrine of New Generation Slaves | 2013 | Polen

2022: 146
2021: 281
2018: 256
2017: 126
2016: 117
2015: 154
Genomineerd door: Papartis

Dit nummer komt van het album “Shrine of the New Generation Slaves” uit 2013.
Dit album is meer ingetogen dan de voorgangers.
Een van de nummers op dit album is The Depth of Self-Delusion (7:39).
Het nummer begint met een bas riff met (akoestische) gitaar stukjes.
Na het intro volgt de zang met drums en natuurlijk de bas en gitaar.
Na een stevige bridge keren we weer terug naar een couplet.
Er volgt weer een muzikaal intermezzo wat me zeer kan bekoren met een hoofdrol voor de gitaar.
Gevolgd door weer een couplet.
Het outro is met akoestische gitaar met woordloze vocals en eindigt rustig.
Het nummer is zeer melodieus, luistert goed weg en heeft goede tekst.
Een typisch Riverside nummer. (Papartis)