132
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Judgement [4:20]



Judgement | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2022: 150
2021: 128
2018: 179
2017: 163
2016: 175
2015: 139
Genomineerd door: Yann Samsa

Altijd tricky om een liedje uit een conceptalbum in isolatie te beschouwen. Het titelstuk van Anathema's vijfde album lijdt er Prog Top 300-technisch niet onder. De rudimentaire doomklanken zijn nu definitief uit de bandsound verdwenen, terwijl hier in 4 minuten nog wel meer dynamiek zit dan in sommige latere complete Anathema-albums. De vroegtijdige dood van moeder Cavanagh werpt zijn schaduw over het album, op het ene moment directer dan het andere. Zonder de last van het concept was het nummer wellicht wat minder abrupt geëindigd, maar dat zij de heren maar vergeven. (Casartelli)

131
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Buffalo - Cerberus [9:46]



Acheron | 2021 | Verenigde Staten

2022: 106
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

Een dreigend sirene-achtig intro is het begin van het laatste nummer van album Acheron (ben ik de enige, waarbij de albumcover associaties doet oproepen aan King Crimson's in the Court of...?) verpakt in een mix van psychedelica en gedoseerd stoner geluid opgesierd met prachtige gitaarsolo(s). Hoewel King Buffalo op dit album meer een band is van atmosferische reizen dan van prog-avonturen voelt de uitverkiezing in de progladder op geen enkele wijze onterecht, zeker als je bedenkt dat Pink Floyd hier ook onmiskenbaar om de hoek aan het loeren is. Leerde ze dit jaar pas goed kennen met het titelstuk, maar Cerberus is toch wel m'n favo van hen aan het worden. (Outlaw104)

130
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Fish - A Gentleman's Excuse Me [4:15]



Vigil in a Wilderness of Mirrors | 1990 | Verenigd Koninkrijk

2022: 232
2021: 286
2018: 296
2017: 283
2016: 284
2015: ---
Genomineerd door: Manfield

Dat Fish een progartiest is, staat buiten kijf. Maar of A Gentleman's Excuse Me nou echt een prognummer is? Ik betwijfel het. Maar wat is het dan wel?
Voor mij heeft het op de een of andere manier altijd het gevoel van een slaapliedje gehad, maar ik betwijfel of Fish het zo bedoeld heeft. Hoewel, sprookjes associeer ik wel met voor het slapen gaan.
Do you still believe in fairy tales, in battlements of shining castles safe from the dragons that lie beneath the hill? Are you still a Russian princess rescued by a gypsy dancer to anyone who'll listen is that a story you tell? You live a life of fantasy, your diary romantic fiction.
Een dansummer is het ook niet echt, hoewel het thema voortdurend terugkomt in het nummer.
I know you still like old fashioned waltzes your reflection in the mirror that you flirt with as you glide across the floor
Het heeft ook echt een trieste ondertoon, niet alleen qua muziek maar al vanaf de eerste woorden.
Do you still keep paper flowers in the bottom drawer with your Belgian lace taking them out every year to watch the colors fade away?
Maar is het niet gewoon een liefdesliedje?
All I have to offer is the love that I have, it's freely given you'll see its value when you see what I've tried to say.
Of toch een break-up-song?
Can you get it in your head I'm tired of dancing? For every one step forward I'm taking two steps back. Can you get it in your head that from this one step forward there's no turning back? Can you get it in your head I'm tired of dancing? We're finished dancing.
De vraag is of Fish het zelf wel weet.
Can't you see it's hard for me, can you see what I am trying to say?

Ach wat doet het er eigenlijk toe?
Dat of het nummer in de prog top 300 thuishoort aan enige discussie onderhevig is, kan ik wel begrijpen. Maar het staat toch buiten elke discussie dat dit gewoon een prachtig liedje is? (Bonk)

129
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Steven Wilson - Harmony Korine [5:07]



Insurgentes | 2008 | Verenigd Koninkrijk

2022: 129
2021: 110
2018: 44
2017: 88
2016: 36
2015: 77
Genomineerd door: dynamo d

Dat was even schrikken voor toch wel behoorlijk wat Porcupine Tree-liefhebbers, toen Steven Wilson met Insurgentes een nieuwe periode in zijn solocarrière aftrapte. Dat hij van Porcupine Tree een soort progmetalband gemaakt had, was natuurlijk alleen maar heel fijn, maar dat hij ineens met shoegaze en andere noise-elementen begon te stoeien, tja, daar was de modale progger toch een stuk minder van gediend. Harmony Korine is een fraai voorproefje van wat verder op het album wat verder opgerekt wordt. Wilson zou het hierna allemaal ook weer een stuk conventioneler aanpakken, maar Insurgentes pakken ze ons niet meer af. En als Harmony Korine een beetje een overgangsnummer is, is het in elk geval een verdomd goed overgangsnummer. (Casartelli)

128
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Dreaming Light [5:45]



We're Here Because We're Here | 2010 | Verenigd Koninkrijk

2022: 198
2021: 103
2018: 92
2017: 38
2016: 32
2015: 24
Genomineerd door: progressive

Anathema is toch wel een beetje mijn progband (alhoewel Prog?) van dit moment. Natuurlijk bestaan ze al een hele tijd maar de weg welke de band de laatste vijftien jaar aan het afleggen is blijkt toch wel een hele mooie. Een hele reeks schitterende albums verscheen er in die tijd maar waarom koos ik uit al dat prachtige werk precies dit nummer als een van mijn favorieten? Dat is een hele goede vraag kan ik wel vaststellen. Het raakt me gewoon, de zang en het gitaarwerk zijn van ongekende schoonheid, de melodie ontroerend en het is een mooi geheel. Soms is het wel eens moeilijk om er precies de vinger op te leggen, nou ja gewoon luisteren dan maar. (vigil)

127
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Camel - Lawrence [10:46]



Rajaz | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: 240
2016: 296
2015: 101
Genomineerd door: Jester

Naast oude blues jongens en The Shadows (Hank .B. Marvin) heeft Latimer iets met filmmuziek.
In de openingssectie van Lawrence hoor ik dat mooi terug.
Het gezongen deel is mooi, maar zoals zo vaak is de gitaarsolo gewoon nog een stapje hoger.
Rond 9 minuten huilt de gitaar echt.
Wat een geweldig mooi nummer. (Rudi S)

126
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Beardfish - Sleeping in Traffic [35:44]



Sleeping in Traffic: Part Two | 2008 | Zweden

2022: 219
2021: 106
2018: 133
2017: 112
2016: 50
2015: 108
Genomineerd door: Casartelli

De muziek van Beardfish is duidelijk geïnspireerd door de grote namen van weleer, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. En dat alles in een luizige 35 minuten… (Casartelli)

Het tempo zit er lekker in nu. Overzichtje van de laatste 25:

150 (-----) King Buffalo - Shadows
149 (242) Moon Safari - Lover's End Pt. III: Skellefteå Serenade
148 (261) Marillion - Brave
147 (268) Big Big Train - The Underfall Yard
146 (188) IQ - Leap of Faith
145 (210) Eloy - The Apocalypse
144 (254) Antimatter - Black Eyed man
143 (109) Steven Wilson - 3 Years Older
142 (234) Ray Wilson - Makes Me Think Of Home
141 (271) Riverside - Wasteland
140 (196) Dream Theater - Space-Dye Vest
139 (95) Genesis - The Carpet Crawlers
138 (117) Genesis - The Battle of Epping Forest
137 (294) Beardfish - Note
136 (283) Lunatic Soul - The Passage
135 (148) Fish - View from the Hill
134 (124) Opeth - Reverie/Harlequin Forest
133 (146) Riverside - The Depth Of Self-Delusion
132 (150) Anathema - Judgement
131 (106) King Buffalo - Cerberus
130 (232) Fish - A Gentleman's Excuse Me
129 (129) Steven Wilson - Harmony Korine
128 (198) Anathema - Dreaming Light
127 (-----) Camel - Lawrence
126 (219) Beardfish - Sleeping in Traffic

125
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness [60:08]



Light of Day, Day of Darkness | 2001 | Noorwegen

2022: 138
2021: 99
2018: 154
2017: 122
2016: 95
2015: ---
Genomineerd door: HugovdBos

Met een speelduur van ruim een uur is Light of Day, Day of Darkness één van de langste nummers uit de lijst. Geen eenvoudig te ontleden nummer, maar een zeer complex en tot in de puntjes uitgewerkt muziekstuk. De Noorse progressieve metalband Green Carnation voert je in hun melodieuze begin door de trauma’s en euforie binnen een mensenleven heen, waar droom en werkelijkheid steevast door elkaar lopen. Naast de hevige gitaar- en drumpartijen vormen ook de strijkers en synths een belangrijke rol in de ontwikkeling van het nummer. (HugovdBos)

124
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Don’t Hate Me [8:30]



Stupid Dream | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2022: 185
2021: 138
2018: 120
2017: 118
2016: 121
2015: 91
Genomineerd door: divart

Stupid Dream. Een van de albums van Porcupine Tree die als overgangsalbum wordt gezien van de spacey periode naar de metalperiode. Een album waar in mijn ogen heel weinig mis mee is, en onder meer het volgende pareltje bevat: Don't Hate Me. Hiervan zijn dit de eerste regels:

The light snow is falling on London. All sign of the living has gone.

Dit is precies wat ik me voorstel als ik naar het nummer luister. Het is midden in de nacht. Je loopt in een winterse periode over straat. En er is iets gebeurd in de relatie die je met iemand hebt (Don't hate me, I'm not special like you. I'm tired and I'm so alone). Het voelt alsof je het goed wil maken met die persoon, maar je het idee hebt dat het waarschijnlijk niet gaat werken Het verhaal dat Steven Wilson vertelt straalt een en al melancholie uit. De instrumentatie van het nummer sluit daar heel goed op aan. Het begint al met het leidmotief dat gespeeld wordt door de gitaar, waarna het nummer langzaam loskomt. Hoe meer erbij komt, hoe meer je het gevoel gaat hebben dat er naar een hoogtepunt gewerkt wordt. In dit geval is dit de saxofoonsolo van Theo Travis. Een moment om kippenvel van te krijgen.

Alles klopt hier. Ik kan niets anders zeggen dan dat het een prachtig nummer is van de heren van Porcupine Tree. Ze hebben hiervoor en hierna nog veel meer van dit soort parels gemaakt, maar dit is er eentje die zeker tot deze categorie behoort. (Porcupine Head)

123
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Karnivool - New Day [8:21]



Sound Awake | 2009 | Australië

2022: 180
2021: 249
2018: 222
2017: 287
2016: 195
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Een band die wat mij betreft te weinig waardering krijgt in (het Noorden van) Nederland. Ik heb in 2014 een geweldig concert van deze band in de Oosterpoort mogen bijwonen. Het trieste was echter dat het wel verplaatst was naar de Binnenzaal, vanwege het gebrek aan belangstelling. Toch knalden ze er een geweldig optreden uit, waarbij geen moment te merken was dat ze teleurgesteld waren dat ze hiervoor helemaal de reis vanuit Australië gemaakt hadden.

Ze sloten dat optreden af met dit heerlijke nummer. Dit komt van het oersterke album Sound Awake. In dit nummer laten ze horen zowel sterk te zijn in de meer ingetogen stukken, als in de hardere stukken. Want Ian Kenny kan erg krachtig zingen en de gitaren en drums knallen op hun best in deze harde stukken, maar ook in de rustige stukken weet het de spanning en aandacht heel goed vast te houden. Ook qua structuur, opbouw en tekst zit dit nummer gewoon erg goed in elkaar.

Een heerlijke afsluiter van een geweldig concert, waardoor ik het nummer nog meer ben gaan waarderen. Want goede herinneringen, maken een nummer soms nog wat fijner dan het al is. (Bonk)

122
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - The Crow and the Nightingale [6:35]



An Hour Before It's Dark | 2022 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

121
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Änglagård - Jordrök [11:09]



Hybris | 1992 | Zweden

2022: 123
2021: 196
2018: 142
2017: 55
2016: 98
2015: 133
Genomineerd door: MunzW

Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)

120
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - La Villa Strangiato [9:34]



Hemispheres | 1978 | Canada

2022: 61
2021: 23
2018: 158
2017: 57
2016: 68
2015: 29
Genomineerd door: kabouter76

Het nummer heeft als ondertitel: An Exercise in Self-Indulgence. Tja, wat moet je daar nog aan toevoegen? Nou, dat het wat mij betreft het beste instrumentale nummer aller tijden is. Hier maak je een potje muzikaal vakmanschap mee, wat zijn weerga niet kent. Zonder overigens de compositie uit het oog te verliezen. Dat hier geen studio kunstjes aan te pas zijn gekomen, bewijzen de drie heren hier, waar het nummer vlekkeloos wordt uitgevoerd. Niets minder dan weergaloos dit. (uffing)

119
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Buffalo - Eye of the Storm [9:53]



Longing to Be the Mountain | 2018 | Verenigde Staten

2022: 237
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Jacoto

118
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steve Hackett - Spectral Mornings [6:33]



Spectral Mornings | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2022: 140
2021: 127
2018: 97
2017: 139
2016: 168
2015: 94
Genomineerd door: Jester

Voor mij als Genesis verzamelaar was het in 1979 uitgebrachte album Spectral Mornings van Steve Hackett een min of meer 'verplichte' aanschaf. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Naar mijn gevoel één van Hacketts beste en meest consistente albums.

Als afsluiter op dat album staat Spectral Mornings, geheel instrumentaal maar adembenemend mooi. Het betrekkelijk korte titelnummer heeft het helemaal, vind ik. Zelden heb ik met instrumentale nummers een klik, vind ze meestal net iets minder interessant, maar bij Spectral Mornings, of ik nu op het puntje van mijn stoel zit of languit in een (Prominent) relaxstoel hang, ik raak er nu na al die jaren nog steeds van in een soort trance! (Jacoto)

117
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - The Gates of Delirium [21:54]



Relayer | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 29
2021: 93
2018: 36
2017: 84
2016: 93
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

Een van de beste nummers van Yes. Alle dingen uit de prog in een nummer gedaan. Van ruig tot betoverend mooi.
Allemaal in dit nummer. Soon is zo ontzettend mooi. Prachtige melodie ook. Al met al een van de beste Yes songs.
Luister ook eens op You tube de versie met orkest, 2001 Amsterdam o.a.
De prachtige steel gitaar van Steve Howe. Smullen. (Papartis)

116
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One [18:39]



The Sky Moves Sideways | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2022: 163
2021: 113
2018: 77
2017: 262
2016: 105
2015: 36
Genomineerd door: Yann Samsa

Ik ben geen groot fan van Porcupine Tree, al ligt dat er misschien gewoon aan dat ik er gewoon te weinig energie in steek. Hoe dan ook, heel af en toe valt er een nummer op dat ik wél heel erg kan waarderen. Arriving... is er zo een, en dit nummer ook. De associatie met Pink Floyd is natuurlijk snel gelegd, zeker in de eerste fase van het nummer. Daarna ontwikkelt het nummer zich tot een dromerige mijmering, om op de helft over te gaan in een heftig ritme waarbij alle remmen los gaan. Aan het einde keert de rust weer terug, en daarmee de link met Pink Floyd ook weer. (Jester)

115
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - What Have We Sown? [27:46]



What We Have Sown | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2022: 168
2021: 159
2018: 236
2017: 164
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

De band bewandelt inmiddels een toegankelijkere weg, maar wat ze op deze bijzondere track laten horen is van grote klasse. Ik zeg met opzet niet titeltrack, want de oplettende liefhebber heeft natuurlijk al lang opgemerkt dat het album What We Have Sown als titel met zich meedraagt. Een wezenlijk verschil lijkt me.
Het intro van deze bijna 28 minuten durende epos doet redelijk Floydiaans aan. Hoor ik iemand Echoes roepen? Wat volgt is een afwisselende aaneenschakeling van vele hoofdzakelijk instrumentale stukken, dan weer langzaam en dan weer mid-tempo met een aantal uitstekende elektrische gitaarpartijen omringd door allerlei hoogstaande (en ook weer Floyd gerelateerde) psychedelische passages. De gedreven drums in het postrock-achtige middenstuk beuken tegen en in je hoofd en de rustige intermezzo's met bijna naargeestig toetsenwerk betoveren en hypnotiseren.
Het album was een contractueel moetje, maar persoonlijk gezien leveren ze en passant hier toch maar even hun mooiste werkstuk af. (Outlaw104)

114
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - High Hopes [8:32]



The Division Bell | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2022: 177
2021: 94
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Ik heb het al eens eerder vermeld op MuMe maar hier dan wat uitgebreider: ergens ten westen van Brighton, Zuid Engeland. Op een ‘Summer vacation parc’ (‘Hi di Hi’!) waar alle Engelsen bij 15 graden plots hun bleke beentjes gaan vertonen in hun shorts and skirts. Iets dieper landinwaarts was het en ik liep regelmatig een rondje alleen daar in het landschap. Nu had ik al vaker een soort ‘landscape’ associaties gehad met de muziek van Floyd maar daar was het volledig treffend. En als je dan op een zondagmorgen door zo’n James Herriot dorpje loopt waar de cottages om de centrale kerk liggen, vlak bij de pub met zo’n karakteristieke uithangbord en de klok van de kerk gaat luiden waande ik mij plots volledig in High Hopes met eigenlijk vooral een verbinding met de stad Ieper en WO I. Pink Floyd (en vooral Waters) draagt ook het verleden en de littekens van beide wereldoorlogen mee in hun muziek. Een soort ‘Band of Brothers’ verbonden met een steeds meer achter ons liggende tijd.

Het is ook een soort gebed met weemoed van de periode voor een wereldoorlog:

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river
Forever and ever

Maar, heel eerlijk, het zijn mijn associaties want de tekst verwijst, zoals vaker, naar de periode met Syd Barret voor ze beroemd werden. Overeenkomst tussen mijn beleving en de werkelijkheid is dat het gaat om mannelijke verbroedering, vriendschap, samen iets beleven en overleven.

Misschien was de periode met Barret ook een slagveld. (meneer)

113
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - Roundabout [8:36]



Fragile | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2022: 99
2021: 258
2018: 118
2017: 133
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Porcupine Head

Natuurlijk is dit zo'n beetje het bekendste nummer van de jaren '70-Yes. En natuurlijk heb je dit al tig keer gehoord. Maar toch kan ik het nog altijd heel goed horen, omdat het voor mij zo'n beetje alles in zich draagt wat prog voor mij zo ontzettend gaaf maakt: dynamiek, virtuositeit, rust, en actie door een heel lekkere drive. De afzonderlijke partijen zijn eigenlijk allemaal iconisch geworden: het herkenbare intro van Steve Howe op akoestische gitaar, de toetsenpartij van Wakeman, de frivole drums van Bruford, de engelachtige zang van Anderson, en de stuwende bas van Squire. Ze komen in dit nummer op een ultieme manier samen tot een symbiose van muzikaal genot.
Het nummer is met recht een klassieker, een prog evergreen, geworden.
Ik herinner me toen ik in een bandje zat (ik was een jaar of 19/20) dat we dit wel eens wilden spelen. Bij gebrek aan een toetsenist zou de tweede gitarist (ondergetekende) de toetsenpartijen wel op zijn gitaar verzorgen. We hebben dit nummer maar laten vallen van de setlist... (FrodoK)

112
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Goodbye To All That [12:27]



Brave | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2022: 165
2021: 52
2018: 64
2017: 70
2016: 83
2015: ---
Genomineerd door: musicborst

Het beste nummer van het beste album van de beste band die er is. Veel simpeler kan ik het niet maken.

Hold your breath till you feel it begin
Here it comes, Get used to it (vigil)

111
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Massive Illusion [13:37]



Night | 2007 | Noorwegen

2022: 207
2021: 116
2018: 95
2017: 50
2016: 46
2015: 63
Genomineerd door: chevy93

Night is zo’n prachtig album! Het zit heel dicht tegen mijn top 10 aan en het heeft er ook wel eens in gestaan. Dit prachtige sfeervolle album wordt afgesloten door Massive Illusion. Waar we vaker natuurlijk last van hebben in deze progladder, is dat albums eigenlijk een geheel zijn en nummers binnen de context van het album eigenlijk op hun mooist zijn. Dat is hier eigenlijk ook het geval, maar op zichzelf staand is het ook een pareltje.

Zoals al eerder beschreven is Gazpacho (en uiteraard het album Night helemaal!) muziek voor op zijn minst gedimde lichten. Na het heerlijke deinende begin, krijg je een soort kampvuurtafereel (dat is tenminste mijn associatie) met klappende handen en iets meer tempo en prachtig subtiel verandert vervolgens de sfeer weer. Toch is het nog steeds hetzelfde nummer, maar het voelt ook als een geheel aan. De muziek is o zo gelaagd en o zo goed uitgevoerd. Er spelen naar mijn menig stuk voor stuk geweldige muzikanten in deze band.

Na het aanzwellende ritme, komt het prachtige vioolspel, mooi subtiel begeleid door de piano voor het gevoelige, klassieke einde.

En langzaam dooft het laatste licht… Dat de weg naar duisternis zo mooi kan zijn (Bonk)

110
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider [9:16]



Mirage | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 97
2021: 247
2018: 230
2017: 137
2016: 67
2015: 52
Genomineerd door: Status Seeker

Eén van de mooiste voorbeelden van klassieke old-skool-prog, een lang nummer dat alle traditionele elementen van toegankelijke symfonische muziek combineert: verschillende gitaarsolo's, een warm klinkende fluit, gemoedelijke tempowisselingen, solo's van een keyboard dat afwisselend klinkt als een Hammondorgel en een synthesizer, en dromerige teksten geïnspireerd door c.q. gebaseerd op The Lord of the Rings (Nimrodel is de naam van een rivier in het elfenrijk Lothlórien, en de witte rijder is de herrezen tovenaar Gandalf). Het zwakke punt van deze band is de vaak wat vlakke zang van Andy Latimer, maar op dit nummer past zijn stem wonderwel bij de muziek, en bovendien maakt hij handig gebruik van een klarinet (of een synth op standje-klarinet) en een gitaar met een bluesy klank om de zangregels in zijn coupletten aan te vullen. Het nummer glijdt van de eerste tot de laatste seconde voort alsof het altijd al bestaan heeft, en voor de luisteraar voor het allemaal nèt te mooi klinkt eindigt Latimer met een gemene en bijna psychedelische slidegitaarsolo die de sprookjesachtige ambiance van de voorafgaande delen als het ware in een ander daglicht zet: er dreigt altijd gevaar in Midden-Aarde. (BoyOnHeavenHill)

Met deze klasbakken vraag je je af wat er dan wél in de top 100 staat.

Marillion, Porcupine Tree en Steven Wilson?

Over klassieke klasbakken gesproken... zelfs nooit Top 100 gehaald.

109
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Crimson - 21st Century Schizoid Man [7:24]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2022: 167
2021: 203
2018: 202
2017: 113
2016: 124
2015: 117
Genomineerd door: Status Seeker

Het is één ding om de plaat te hebben gemaakt die je gerust het allereerste prog-album in de klassieke zin des woords mag noemen, maar als die plaat 53 jaar na dato nog steeds op puur muzikale gronden zo schuurt heb je dat genre misschien tegelijkertijd ook wel meteen overstegen. Het openingsnummer: een sax en een gitaar die in unisono een hoofdthema spelen, een bas die onder alle solo's door mag blijven wandelen, drums die het hele nummer door moet blijven werken, onvoorspelbare breaks wanneer de saxen het podium hebben, een piepende en krakende gitaarsolo, en vervormde zang met teksten over de verdwaalde mens van toen en nu – in amper 7½ minuut het begin van een schokkend album, een grootse carrière en een stroming die tot op de dag van vandaag met ups en downs en via zowel grote platenlabels als eigen-beheer-uitgaves zijn bestaansrecht bewijst, maar vooral een uniek en eigenzinnig nummer met een ongeëvenaarde zeggingskracht. (BoyOnHeavenHill)

108
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Splintering Heart [6:51]



Holidays in Eden | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2022: 154
2021: 87
2018: 87
2017: 135
2016: 96
2015: 56
Genomineerd door: vigil

Je hebt geen intro, je hebt een slecht intro, je hebt een intro, je hebt een goed intro, je hebt een heel goed intro en je hebt Splintering heart de overtreffende trap van dit alles. Is er verder nog iets behoudens het intro? Jazeker, een gitaarsolo! Je hebt geen gitaarsolo, je hebt een slechte gitaarsolo…

Nou ja, je snapt het! Het album Holidays in Eden mag dan een van de best verkochte Marillion albums zijn de trouwe aanhang reageerde wisselend. Maar over één ding was vrijwel iedereen het wel eens, met Splintering Heart had de band weer een klassieker te pakken, tja dat intro heh.. (vigil)

107
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card [16:09]



The Turn of a Friendly Card | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: 225
2017: 114
2016: 103
2015: 48
Genomineerd door: dynamo d

The Turn of a Friendly Card van The Alan Parsons Project komt van het gelijknamige conceptalbum (uit 1980), dat als thema gokken en gokverslaving heeft. Je hoort dat ook in de tekst: No game ever ends when your whole world depends on the turn of a friendly card. Het nummer is eigenlijke een suite, die uit 5 delen bestaat, maar het bekendst zijn de parts I en V van The Turn of a Friendly Card. Wijlen Eric Woolfson was de grote componist van de meeste APP nummers terwijl Alan Parsons in belangrijke mate voor de productie en engineering zorgde. De combinatie van beide muzikanten zorgde ervoor dat de vinyl albums van APP in de jaren ’70 en ’80 al een erg mooi geluid hadden. Dat geldt zeker ook voor dit album, dat tezamen met Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe en Eye in the Sky, als één van de meesterwerken van APP wordt beschouwd.

Parts I en V van The Turn of a Friendly Card worden gezongen door Chris Rainbow, die helaas enkele jaren geleden aan de ziekte van Parkinson is overleden. Chris Rainbow heeft ook een aantal solo albums gemaakt en stond bekend om zijn prachtige stem. Chris Rainbow stotterde bij het spreken maar dat verdween volledig bij het zingen. Ik raad iedereen aan om eens goed naar de zang van hem te luisteren op dit nummer. Geen gemakkelijk nummer om te zingen maar erg goed gedaan.

The Turn of a Friendly Card is in 1980 op single uitgebracht, een samenvoeging van de parts I en V. Deze haalde slechts de tipparade in Nederland. Niettemin staat dit nummer wel al jarenlang in de Radio 2 Top 2000. In de laatste editie op plek 618. Een mooie notering voor één van de mooiste nummers ooit gemaakt. (dynamo d)

106
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Driving the Last Spike [10:08]



We Can't Dance | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2022: 73
2021: 35
2018: 75
2017: 53
2016: 107
2015: 136
Genomineerd door: vigil

Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.

Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.

Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)