105
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Marillion - This Strange Engine [15:32]



This Strange Engine | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2022: 105
2021: 48
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Rogyros

Of er nog niet genoeg Marillion in de lijst stond, vraagt u? Tja...
En moet dat dan ook nog een nummer zijn van nou niet bepaald hun beste album? Ach ja...

Maar, maar, maar.
Maar het is wel verreweg het beste nummer van dat inderdaad niet denderende album
Maar het is wel Marillion die nog maar eens laat horen wat ze allemaal in huis hebben.
Maar het nummer is ruim een kwartier lang pracht.

Dus... (Bonk)

104
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Fountain of Salmacis [7:54]



Nursery Cryme | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2022: 115
2021: 65
2018: 58
2017: 73
2016: 37
2015: 28
Genomineerd door: Status Seeker

Gevraagd naar een favoriete proggitaarsolo is de kans betrekkelijk groot dat een liefhebber de naam Firth of Fifth laat vallen. Als het er al een van het Britse kwintet moet zijn, kom ik toch eerder bij The Fountain of Salmacis uit, waar de hier bij de band debuterende Steve Hackett een paar keer fraai op de voorgrond springt. Een bijzonder slotstuk van mijn favoriete Genesis-album. (Casartelli)

103
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Calling All Stations [5:46]



Calling All Stations | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2022: 71
2021: 125
2018: 254
2017: 177
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: divart

Een klein progmeesterwerkje kan je Calling All Stations toch wel noemen. Peter, Steve en Phil hadden hun biezen al (lang) gepakt en daarvoor in de plaats kwam Stiltskin zanger Ray Wilson. Een echte kans heeft hij nooit gekregen en dat is jammer. Na 1 plaat en 1 tour was het al weer voorbij besloten Genesis roergangers Tony en Mike. Een gemiste kans al zeg ik het zelf want Wilson is een fantastische zanger en het werk op het Calling All Stations album zijn van een zeer behoorlijk niveau. Dan heb ik het al helemaal over het titelnummer welke in deze mooie Proglijst terecht is gekomen. Een prachtig melodieus werkje met mooie ietwat donkere muziek en dat door de stem van Wilson ook nog het rafelige randje mee krijgt. (vigil)

102
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Dream Of Stone [17:00]



Night | 2007 | Noorwegen

2022: 63
2021: 54
2018: 33
2017: 45
2016: 23
2015: 58
Genomineerd door: chevy93

Sfeer.

Eigenlijk zou ik het daar bij moeten laten. De gevarieerde, dromerige zang en de gestage, dromerige instrumentatie die af en toe naar uitspattingen toe werkt, resulteren gezamenlijk in een ongelofelijk fijne, magische sfeer die nergens anders (van wat ik ken in ieder geval) geëvenaard is. Het nummer, en het album, werken het beste in de nachtelijke uurtjes. Dan wordt het concept van het album het beste beleeft: de overgang tussen dromen en realiteit, wat geen scherpe overgang is. Sommige zullen de lengte van het nummer en dat het ietwat repetitief is een probleem vinden, maar het werkt wat mij betreft uitstekend voor het concept: het werkt hypnotiserend, en ik verveel me nooit een moment tijdens het nummer. Het moment waarop de viool een prominente rol krijgt is schitterend, en daarna krijgen we nog een wat harder stukje instrumentatie als afsluiter, wat naadloos overloopt in het volgende nummer. (Finidi)

101
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Radioactive Toy [10:01]



On the Sunday of Life | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2022: 235
2021: 144
2018: 49
2017: 109
2016: 151
2015: 66
Genomineerd door: vigil

Morgen beginnen we aan de Top 100. Nog even een overzichtje van de laatste 25:

125 (138) Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness
124 (185) Porcupine Tree - Don’t Hate Me
123 (180) Karnivool - New Day
122 (-----) Marillion - The Crow and the Nightingale
121 (123) Änglagård - Jordrök
120 (61) Rush - La Villa Strangiato
119 (237) King Buffalo - Eye of the Storm
118 (140) Steve Hackett - Spectral Mornings
117 (29) Yes - The Gates of Delirium
116 (163) Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One
115 (168) The Pineapple Thief - What Have We Sown?
114 (177) Pink Floyd - High Hopes
113 (99) Yes - Roundabout
112 (165) Marillion - Goodbye To All That
111 (207) Gazpacho - Massive Illusion
110 (97) Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider
109 (167) King Crimson - 21st Century Schizoid Man
108 (154) Marillion - Splintering Heart
107 (-----) The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card
106 (73) Genesis - Driving the Last Spike
105 (105) Marillion - This Strange Engine
104 (115) Genesis - The Fountain of Salmacis
103 (71) Genesis - Calling All Stations
102 (63) Gazpacho - Dream Of Stone
101 (235) Porcupine Tree - Radioactive Toy

100
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - El Dorado [i-v] [16:43]



F.E.A.R. | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

99
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - Octavarium [24:00]



Octavarium | 2005 | Verenigde Staten

2022: 39
2021: 139
2018: 246
2017: 281
2016: 226
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

Toen ik echt muziek begon te luisteren, heb ik vooral de muziekbibliotheken van twee van m'n broers geraadpleegd. De ene luisterde vooral punk/new wave, maar de andere luisterde naar alternative rock en progressive rock. Dat laatste bleek toch meer bepalend, waardoor Muse en Dream Theater in het begin mijn meest geluisterde bands waren. Met Dream Theater begon het voor mij bij het album Octavarium, waarvan deze de epic-afsluiter is. Verrassend is het niet naar Dream Theater maatstaven: we werken over het hele nummer naar een climax toe, en onderweg wordt er ruimte geboden voor het muzikale talent van alle leden van de band. Maar lekker is het wel. Na de climax krijgen we nog een uiterst zoete outro, in welke sfeer ze helaas op volgende albums in blijven hangen.

Ik luisterde eigenlijk bijna nooit meer naar Dream Theater, maar door dit spel en nummers als deze ben ik in gaan zien dat dat misschien een vergissing is. (Finidi)

98
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Buffalo - Acheron [10:21]



Acheron | 2021 | Verenigde Staten

2022: 147
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: dynamo d

Kijk, dat is nou weer eens een mooie aanvulling op onze Prog Top 300 lijst. King Buffalo kende ik nog niet voor de Prog Ladder 2022. Die omissie is bij deze ook weer opgevuld en terecht. Want deze band verdient zeker een plekje in onze lijst. Of het geheel terecht is dat dat meteen vier plekken zijn, laat ik voor het gemak en wellicht ook de lieve vrede, maar even buiten beschouwing.

Dit nummer stak er voor mij wel wel echt bovenuit. Waarom het ene nummer je wel echt bij de kladden weet te grijpen, waarbij je bij een andere je schouders wat ophaalt of je zelfs wat begint te vervelen, blijft toch ook wel wat magisch vind ik. Dit terwijl er bij beide een herhalend ritme in zit met de misschien toch wat voorspelbare afwisseling tussen hardere en rustigere stukken in kan zitten. Maar hoe het dan kan dat het ene nummer bijna hypnotiserend werkt, je steeds verder het nummer ingetrokken raakt en alleen maar denkt: 'Wat is dit vet!' (ik weet het, ik ben oud), valt soms niet zo gemakkelijk te verklaren.

Maar je raadt het al. Dit nummer valt absoluut in die (buiten)categorie! Smullen! (Bonk)

97
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Supper's Ready [22:58]



Foxtrot | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2022: 33
2021: 32
2018: 46
2017: 44
2016: 26
2015: 22
Genomineerd door: ranboy

Het kan toch niet zo zijn dat er niemand iets schrijft bij dit monument in de historie van Genesis? Afwisselend, critici zouden kunnen zeggen fragmentarisch. Het maakt in ieder geval dat het nooit saai wordt. Mooi hoe het nummer onder leiding van een bezeten Tony Banks naar een climax leidt (666 is not longer alone), om daarna in intensiteit te dalen en prachtig majestueus af te sluiten en thuis te komen in New Jerusalem. Plakwerk, fragmentarisch? Het zal wel! (Jester)

96
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?) [5:51]



Love, Fear and the Time Machine | 2015 | Polen

2022: 236
2021: 107
2018: 186
2017: 131
2016: 63
2015: ---
Genomineerd door: El Stepperiño

Polen is nou niet meteen een land waarvan ik op het eerste gezicht zou zeggen: dat is een muziekland. Maar dan ken je Riverside nog niet. Zij laten al jarenlang met kwaliteitsnummers horen dat muziek grensoverschrijdend kan zijn. Dat blijkt als je op MuMe naar deze band zoekt.

Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik nog maar een paar nummers van deze band gehoord. Een daarvan is Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?). Het begin klinkt in mijn oren vrij hoopvol, iets wat ik niet zou vermoeden als ik naar de titel kijk. Als de fantastische stem van Mariusz Duda invalt, dan waan ik mezelf op de plek die Mariusz beschrijft. En dat is een heel fijn gevoel. Je wilt als het ware echt in dat zand staan, en dezelfde vrijheid voelen.

Dit zijn de eerste twee minuten, en dan komen er meer instrumenten aanschuiven. En dat allemaal zonder het sfeertje van die eerste minuten te verliezen. Het wordt wat harder, maar vooral veel mooier, mede door geweldig gitaarspel van Piotr Grudzinski. Als de zang over is, is er nog ruim een minuut te gaan, en die wordt op een grandioze manier ingevuld. Supernummer van begin tot eind.

Het is echt zonde dat Piotr Grudzinski in 2016 overleed. Ik had heel graag meer willen horen van deze man, en dan voelt het gek om te weten dat dit een van de laatste nummers is waar hij aan meewerkte. Gelukkig heeft hij, met deze band, veel meer gemaakt dan dit nummer, en valt er dus veel meer te ontdekken (zeker in mijn geval). Maar Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?) is sowieso een nummer waar ik voorlopig geen genoeg van zal krijgen. Bloed. Stollend. Mooi! (Porcupine Head)

95
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1) [25:00]



Tubular Bells | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2022: 92
2021: ---
2018: 286
2017: 147
2016: 295
2015: 140
Genomineerd door: Finidi

Bassie en Adriaan? Alle flauwheid op een stokje, denkend aan Tubular Bells, stemt het toch weemoedig er in 1973 niet bij geweest te zijn, toen deze muzikale one-off-a-kind uit het niets uit de muzikale zee oprees. Het welbekende openingsthema leidt een mooie reis in, vol hoekige, ietwat schurende passages. De studiotijd was beperkt en de productie is van zijn tijd, maar daar ligt ook een niet onbelangrijk deel van de charme van het album in. Wie dat niet gelooft, kan de remake Tubular Bells 2003 eens opzetten, maar je kunt het ook gewoon van me aannemen . Het ad nauseum herkauwen van de buisklokken later in de discografie heeft wel wat afbreuk aan de magie gedaan, maar dan nog blijft met name deze eerste plaatkant een terechte klassieker. (Casartelli)

94
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Escalator Shrine [12:41]



Shrine of New Generation Slaves | 2013 | Polen

2022: 132
2021: 197
2018: 211
2017: 166
2016: 111
2015: 152
Genomineerd door: Dieter

Het nummer begint met wat gitaargetokkel, wat een soort Oosterse klank heeft. En nou heeft deze band een Poolse oorsprong, maar ik bedoel eigenlijk nog wat verder in Oosterse richting. Door een lekker terugkerend basloopje word je rustig het nummer ingezogen.
Nu is de opbouw van dit nummer sowieso buitengewoon geweldig, vind ik. Er zit eerst een soort ingetogenheid in, waarbij je merkt dat het tempo en de intensiteit steeds wat toeneemt en je bijna zit te wachten op de uitbarsting. Na zo’n vier minuten komt er dan ook een tempoversnelling en volgt er een heerlijk instrumentaal stuk, waarbij ook het geweldige toetsenwerk opvalt. Daarna keert de rust wel terug, maar de spanning blijft.

Overigens vind ik Mariusz Duda een hele fijne zanger, die zowel ingetogen als krachtig goed kan zingen (en daar zijn er naar mijn opinie niet zo veel van). Hij zingt hier over het thema van het album; de nieuwe generatie slaven, te weten ‘Google Boys and Wiki Girls’

Er wordt hier één van de hoogtepunten uit het toch al niet misselijke oeuvre van Riverside afgeleverd. En dat maakt dat als Mariusz ‘We Can’t Stop’ zingt, je ook denkt, dat het van jou nog wel lang zo door mag gaan. Maar uiteraard komt er ook een eind aan dit prachtnummer, met een bijna kerkelijk aandoend slotstuk. (Bonk)

93
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Arena - The Hanging Tree [7:09]



The Visitor | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2022: 217
2021: 238
2018: 76
2017: 180
2016: 198
2015: 107
Genomineerd door: Brunniepoo

Toen ik een jazzminnende vriend eens vroeg hoe hij in de jazz geraakte (immers toch een muzieksoort die door buitenstaanders vaak als vrij ondoorgrondelijk beschouwd wordt), vertelde hij dat hij eens in een café was waar iets jazzerigs gespeeld werd en dat hij het 'gewoon ontzettend relaxte muziek' vond. Vervang 'jazz' door prog, 'iets jazzerigs' door Arena en, helaas, ook dat café maar door iets huiselijkers (het zal de onvolprezen Kees Baars op Arrow wel weer geweest zijn). En om Arena nou alle credits voor mijn progliefde te geven, gaat wat ver, maar de bombastische, toegankelijke neoprog van Arena's eerste albums was op dat moment wel precies waar mijn behoefte lag, zo ervoer ik het toen althans. Oude liefde roest meestal niet, maar in het geval van Arena herken ik tegenwoordig bij veel van hun werk toch wel wat de wat kritischer luisteraars me toen ook al voorhielden: gekunstelde en voorspelbare composities, lelijke productie, etc. Een aantal van hun nummers, die wat meer als liedje gewoon deugen, zijn wel overeind gebleven. Power ballad The Hanging Tree is daar een prima voorbeeld van, al is die eerste plaats die het nummer in Kees Baars' symfolijst haalde in elk denkbaar tijdsgewricht wel wat overdreven. (Casartelli)

92
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Blackest Eyes [4:23]



In Absentia | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2022: 81
2021: 131
2018: 78
2017: 87
2016: 42
2015: 50
Genomineerd door: Svendra

Het is 2002. Steven Wilson heeft zijn eerste samenwerking achter de rug met de progressieve death metalband Opeth, en Gavin Harrison heeft de plaats ingenomen van Chris Maitland als drummer. Het album In Absentia is inmiddels uit, en hiermee wordt duidelijk dat Porcupine Tree zich van zijn ruigere kant zal laten zien (rarara, hoe zou dat toch komen?).

Blackest Eyes is een voor progbegrippen vrij kort nummer, maar dat is voor mij totaal geen probleem. Als je de begintonen hoort, denk je: "Dit is nog vrij rustig." Maar al gauw voel je dat het gaspedaal waarschijnlijk harder zal worden ingedrukt. En dat gebeurt ook. De gitaar en de drums vallen als een bom binnen. Na het vrij harde intro van ongeveer 40 seconden, wordt het een stuk melodieuzer en wordt het tempo wat verlaagd. Er ontvouwt zich een prachtig muzikaal tapijt, met vrij duistere kleuren. Nadat het tweede refrein heeft plaatsgevonden, wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij het volgende en laatste rustpunt krijgt Richard Barbieri de kans om een kale, maar fantastische sfeer neer te planten. Nog één keer hoor je de stem van de heer Wilson, en dan naderen we de finishlijn. Een laatste keer gassen, en dan is het klaar, over, uit.

Heerlijk om te horen hoe een nummer hard, maar ook sfeervol kan zijn. PT laat met Blackest Eyes zien hoe dat moet. (Porcupine Head)

91
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - Vapour Trails [8:32]



Variations on a Dream | 2003 | Verenigd Koninkrijk

2022: 122
2021: 73
2018: 66
2017: 230
2016: 157
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

The Pineapple Thief heeft ook nog een tijdje tot mijn knuffelbandjes behoord. Hun meer doorsnee prog(metal)benadering van de laatste albums, heeft de liefde wat doen bekoelen en in retrospectief beklijft ook van het oudere werk de indruk dat de redundantie in de albums wel wat aan de hoge kant is. Toch heeft de atmosferische rock van Bruce Soord en co, mits met mate geconsumeerd, nog voldoende moois en bij vlagen zelfs adembenemends te bieden. De slepende ballad Vapour Trails, die met veel herhaling en elektronische effecten meer richting postrock-territorium geblazen wordt, is daar een fraai voorbeeld. Het onderliggende album behoort overigens ook tot hun frissere en gevarieerdere. (Casartelli)

90
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Easter [5:58]



Seasons End | 1989 | Verenigd Koninkrijk

2022: 53
2021: 51
2018: 38
2017: 60
2016: 59
2015: 44
Genomineerd door: Jester

Easter verscheen in 1990 op single en was op zich het beste uithangbord voor wat het album Seasons End voorstelde. Het idee komt letterlijk uit de koffer van Hogarth. Hij had in de eerste weken bij Marillion altijd wat mappen bij zich met ideeën voor liedjes vanuit het verleden. Op een gegeven moment liep de band wat vast en vroeg Mark Kelly of hij eens in die mappen mocht kijken en daar kwam toen Easter uit. Weliswaar was de versie nog lang niet af (2 coupletten en een idee voor een refrein) maar daar kon de band wel wat mee. Het eindresultaat is op dit moment natuurlijk al jaren bekend maar daarom niet minder mooi. Het blijft een prachtig liedje met sublieme gitaarsolo. (vigil)

89
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - Awaken [15:26]



Going for the One | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2022: 20
2021: 36
2018: 70
2017: 95
2016: 255
2015: 137
Genomineerd door: ranboy

Ik hoop dat ik goed geteld heb... van het achtste album en de zesde bezetting van Yes... nee, dat is flauw, want op Going for the One waren we terug bij de Tales from Topographic Oceans-bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman, White), dus eigenlijk pas de vierde. Hoe dan ook, die bezetting van de topografische oceanen (watte?) kwam terug met een album met aanmerkelijk kortere nummers, waar ook in de grootste Anderson/Howe-dromerigheid nog een vleugje puntigheid zat... en Awaken dus, voor de meeste mensen het laatste grootse Yes-epic (al heeft het uit de jaren '90 stammende Endless Dream ook de lijst gehaald, dus misschien valt dat ook wel wat mee). Awaken heeft in elk geval de kenmerkende pretentie, wijdlopendheid en klassieke opbouw... en vijf jaar na Close to the Edge andermaal een hoofdrol voor de babi pangang etende Rick Wakeman. Dat kerkorgel behoefde geen gewenning, maar voor de rest heeft het mij wat luistersessies gekost alvorens ik Awaken in het hart kon sluiten. Dat is inmiddels overtuigend gelukt: Awaken is een van Yes' mooiste. (Casartelli)

88
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Soen - Lotus [5:23]



Lotus | 2019 | Zweden / Verenigde Staten

2022: 182
2021: 108
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Intermezzo '21

Ik was al langer enthousiast over de muziek van Soen en in mijn optiek zijn al hun albums bovengemiddeld sterk, maar met Lotus wisten ze me echt weg te blazen. Ik was al blij toen ik de cd in mijn bezit kreeg, want eindelijk ook weer eens band die echt zorg droeg voor de visuele vormgeving van een cd met een uitklapbaar hoesje, wat er prachtig uitziet.

Dit is het titelnummer van dat album. Waar ze eerder nog wel eens, overigens niet geheel terecht, weggezet werden als simpele Tool-kloon, ontwikkelden ze op dit album echt hun eigen geluid. En dat laat zich onder andere horen in dit prachtige nummer. Zo'n nummer wat je met je eigenlijk met je ogen dicht moet ondergaan. Wat een lading, wat een emotie, zonder dat het daarvoor grote uitbarstingen nodig heeft. Intens mooi.

Turn to your friends,
Let them face the one you mirror.
And the demons that now rest on your side,
They will leave you on your own. (Bonk)

87
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Sacred Sound [11:40]



Dark Matter | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2022: 116
2021: 77
2018: 109
2017: 64
2016: 74
2015: 70
Genomineerd door: Status Seeker

Waar in eerste instantie Harvest of Souls naast Red Dust Shadow mijn favoriete nummer van Dark Matter was, is dat langzaam maar zeker Sacred Sound geworden. Volgens de inmiddels gekende opbouw naar een instrumentale climax waar IQ inmiddels patent op heeft, en die ik zo waardeer aan onze vrienden uit Southampton. De laatste drie minuten zijn adembenemend, met hoofdrollen voor Mike Holmes en Martin Orford. Dit is de IQ die ik het liefst hoor. (Jester)

86
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - The Drapery Falls [10:53]



Blackwater Park | 2001 | Zweden

2022: 65
2021: 64
2018: 96
2017: 80
2016: 78
2015: 67
Genomineerd door: Protonos

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. The Drapery Falls scoort op dat laatste punt iets minder, maar krijgt van mij wel een ontdekkingsbonus... in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken, maar uiteindelijk kwam het tussen mij en Opeth helemaal goed. (Casartelli)

85
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - Care [15:18]



An Hour Before It's Dark | 2022 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

Eentonige recensent wel.

84
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - Deliverance [13:36]



Deliverance | 2002 | Zweden

2022: 19
2021: 163
2018: 112
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. Op het titelstuk van hun zesde album zijn het vooral die laatste vier minuten die in eerste instantie de aandacht trekken. Herhaalde luisterbeurten leggen op den duur bloot dat dat brute geweld misschien toch niet zo heel gevarieerd is en dat de ware genialiteit van het nummer in de eerste negen minuten zit. Per saldo heb je dan toch wel een heel fraaie compositie. Waarvan akte. (Casartelli)

83
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Cinema Show [11:06]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2022: 24
2021: 25
2018: 47
2017: 26
2016: 54
2015: 20
Genomineerd door: divart

The godfathers of prog staan uiteraard ook meerdere malen in deze lijst. The Cinema Show is natuurlijk een oudje maar dan wel een goudje van oudje. Een briljante track waarom constant iets spannends voorbij komt zonder dat het een drukte van jewelste wordt. Ooit stond de plaat waarop dit staat hoog in album top zoveel, de plaat is in de loop der jaren wel iets weggezakt maar dit nummer blijft als een progpaal boven symfowater staan.Can she be late for her cinema progshow? (vigil)

82
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Echoes [23:27]



Meddle | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2022: 18
2021: 46
2018: 52
2017: 22
2016: 22
2015: 14
Genomineerd door: Dieter

Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte, om zich langzaamaan te ontwikkelen tot het meest complexe muziekstuk. Het echoënde begin wordt al snel verruild voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmours gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemdende klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Het kwartet creëerde voor het nummer experimentele effecten door het gebruik van voetpedalen, echomachines en de feedback van muziek. Ruim drieëntwintig minuten blijf je vastzitten tijdens een bizarre tocht door de werelden die we om ons heen creëren. Pink Floyd mag terecht tot de meesters uit de muziekgeschiedenis worden gerekend. (HugovdBos)

81
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Upside Down [9:41]



Night | 2007 | Noorwegen

2022: 74
2021: 86
2018: 153
2017: 91
2016: 52
2015: ---
Genomineerd door: Manfield

Voor mij is dé progrevelatie van de 21e eeuw niet Steven Wilson, Marillion of Riverside, maar Gazpacho. Een uniek Noors ensemble dat de ene na de andere meest topplaat uit hun brein laten ontspruiten. Met Night als magnum opus. Alleen al de teksten zijn pareltjes (hoezo Nobelprijs voor Dylan?!). Wellicht dat Upside Down een wat archetypische quasi-intellectuele progtekst heeft, maar het is vooral de manier waarop frontman Jan Henrik Ohme het nummer tot je brengt dat het zo episch maakt. Soms schieten woorden te kort om een album te beschrijven en soms heb je te over voor hetgeen je wilt beschrijven. Gazpacho is zo’n band waar ik intens van geniet, maar waarover ik niet uitgepraat raak, maar tegelijkertijd niet de juiste woorden kan vinden om hun pracht te vatten.

Oh, het nummer is inmiddels alweer doorgelopen in Valerie’s Friend. Hoorden jullie ook die magistrale overgang? (chevy93)

80
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Archive - Lights [18:29]



Lights | 2006 | Verenigd Koninkrijk

2022: 213
2021: 20
2018: 17
2017: 20
2016: 43
2015: 69
Genomineerd door: vigil

Een van de lange nummers uit de lijst maar zeker geen typisch prognummer. Het is een relatief nieuw nummer van een relatief nieuwe band die mijn hart volledig gestolen heeft. Nu weet ik dat een orgasme van ruim achttien minute wat aan de lange kant is maar dit komt toch verdomde dicht in de buurt. De opbouw is meeslepend en de spanningsboog staat zo strak gespannen dat je op een gegeven moment echt naar adem moet happen, magisch! (vigil)

79
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Tool - 7empest [15:43]



Fear Inoculum | 2019 | Verenigde Staten

2022: 133
2021: 182
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: El Stepperiño

We hadden er al een zogenaamde weddenschap over lopen, een vriend en ik. Wie van de muzikale helden zou als eerste weer eens met een album komen? Zou het Peter Gabriel zijn of toch Tool?

Het werd uiteindelijk de laatste. Wat mij betreft is Tool één van de hele weinige bands van de laatste decennia die écht nog voor muzikale vernieuwing gezorgd heeft. En met Fear Inoculum kwamen ze zo waar weer met een zeer sterk album. Toch wel een opluchting, want helemaal gerust erop was ik niet. Zoals we gewoon zijn van deze band met ook visuele hoogstandjes. Niet iedereen zit er op te wachten dat het cd-hoesje wordt uitgerust met een scherm waar een videoclip op afgespeeld wordt, maar ik smul er van.

Sterkste nummer van het album is 7empest. Weer zo'n spannende track met pulserende, maar ook afwisselende en gek aandoende ritmes. De gitaren gieren bij vlagen, maar wat mij betreft laat vooral Danny Carey weer eens horen wat voor voortreffelijk artiest hij is. Wat mij betreft nog steeds wat ondergewaardeerd, want voor mij onomstotelijk één van de beste drummers. Wat hij kan qua ritmes, ik ken niemand die dat ook kan. Waarbij ik wel moet aantekenen dat ik geen groot kenner ben van drummen of technisch goed onderlegd.

Over het algemeen vind ik de muziek van Tool moeilijk te beschrijven, wat hier ook wel weer blijkt. Die nummers moet je ondergaan! En als je laat onderdompelen in de muziek van Tool is het intens genieten! (Bonk)

78
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Further Away [14:30]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2022: 186
2021: 219
2018: 203
2017: 205
2016: 211
2015: 162
Genomineerd door: uffing

De terugkeer van zanger Peter Nicholls op het oude nest levert in de vorm van 'Ever' een geweldig album op. 6 Tracks die allemaal even prachtig zijn. In mijn beleving is Further Away één van de absolute hoogtepunten op het album, maar ook in het hele oeuvre van IQ. Het nummer kent een geweldige opbouw en Nicholls laat hier horen dat zijn afwezigheid in de band zijn zangkwaliteiten in ieder geval goed hebben gedaan. Het is bijna een kwartier genieten hier, maar vanaf ongeveer zeven-en-een-halve minuut wordt het helemaal prachtig als Martin Orford een hele fijne toetsensolo de opmaat laat zijn naar een prachtige (lange!) finale. Een zeer terechte toevoeging aan onze prog top 300! (uffing)

77
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - The Camera Eye [10:58]



Moving Pictures | 1981 | Canada

2022: 56
2021: 38
2018: 84
2017: 81
2016: 72
2015: 51
Genomineerd door: Dieter

Een van de vele kwaliteiten van Moving Pictures is de puntigheid van de liedjes. Het elf minuten durende The Camera Eye is daar dan weer de uitzondering op ('t is ook meteen Rush' laatste nummer met een tijdsduur in de dubbele cijfers). Er mag eventueel zwakjes geprotesteerd worden tegen het feit dat de twee delen (het ene behandelt New York, het andere Londen) muzikaal wat gelijkluidend zijn of dat het überhaupt allemaal wat opgerekt is, maar ik heb mijn protesten uiteindelijk opgegeven. Fantastisch toetsenwerk van de bassist/zanger voor wie de keyboards op de derde plek in de hiërarchie kwamen en om het af te maken nog een heerlijke gitaarsolo van Alex Lifeson ook. (Casartelli)