105
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - One for the Vine [9:56]



Wind and Wuthering | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2023: 54
2022: 68
2021: 37
2018: 29
2017: 46
2016: 61
2015: 34
Genomineerd door: Fathead

Ome Phil heeft in zijn loopbaan een hoop shit over zich heen gehad. Of dat terecht is lijkt me een andere discussie maar het ging eigenlijk nooit over zijn kwaliteiten als drummer. Dat lijkt me dan wel weer helemaal terecht en geen discussie waard. Mocht er iemand nog twijfelen zet dan gewoon One for the Vine van het zeer prettige Genesis album Wind & Wuthering eens op. Wat een ritme en wat een beheersing. De percussie is van een extreem hoog niveau. Phil mag zich uitleven en dat doet hij met verve. Mocht er nu nog iemand twijfelen aan mans drumkwaliteiten, dan is een bezoekje aan de oorarts wellicht een goede optie. (vigil)

104
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Roundabout [8:36]



Fragile | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: 113
2022: 99
2021: 258
2018: 118
2017: 133
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Porcupine Head

Natuurlijk is dit zo'n beetje het bekendste nummer van de jaren '70-Yes. En natuurlijk heb je dit al tig keer gehoord. Maar toch kan ik het nog altijd heel goed horen, omdat het voor mij zo'n beetje alles in zich draagt wat prog voor mij zo ontzettend gaaf maakt: dynamiek, virtuositeit, rust, en actie door een heel lekkere drive. De afzonderlijke partijen zijn eigenlijk allemaal iconisch geworden: het herkenbare intro van Steve Howe op akoestische gitaar, de toetsenpartij van Wakeman, de frivole drums van Bruford, de engelachtige zang van Anderson, en de stuwende bas van Squire. Ze komen in dit nummer op een ultieme manier samen tot een symbiose van muzikaal genot.
Het nummer is met recht een klassieker, een prog evergreen, geworden.
Ik herinner me toen ik in een bandje zat (ik was een jaar of 19/20) dat we dit wel eens wilden spelen. Bij gebrek aan een toetsenist zou de tweede gitarist (ondergetekende) de toetsenpartijen wel op zijn gitaar verzorgen. We hebben dit nummer maar laten vallen van de setlist... (FrodoK)

103
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2023: 39
2022: 70
2021: 82
2018: 56
2017: 52
2016: 84
2015: 131
Genomineerd door: ArthurDZ

"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:

They're burning down the synagogues, Uzis on a street corner
The heralds of the holocaust, Uzis on a street corner
The silence never louder than now, how quickly we forgot our vows
This resurrection we can't allow, Uzis on a street corner

Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

102
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Radioactive Toy [10:01]



On the Sunday of Life | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2023: 101
2022: 235
2021: 144
2018: 49
2017: 109
2016: 151
2015: 66
Genomineerd door: vigil

hmm forse daling

101
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1) [25:00]



Tubular Bells | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2023: 95
2022: 92
2021: ---
2018: 286
2017: 147
2016: 295
2015: 140
Genomineerd door: Finidi

Bassie en Adriaan? Alle flauwheid op een stokje, denkend aan Tubular Bells, stemt het toch weemoedig er in 1973 niet bij geweest te zijn, toen deze muzikale one-off-a-kind uit het niets uit de muzikale zee oprees. Het welbekende openingsthema leidt een mooie reis in, vol hoekige, ietwat schurende passages. De studiotijd was beperkt en de productie is van zijn tijd, maar daar ligt ook een niet onbelangrijk deel van de charme van het album in. Wie dat niet gelooft, kan de remake Tubular Bells 2003 eens opzetten, maar je kunt het ook gewoon van me aannemen . Het ad nauseum herkauwen van de buisklokken later in de discografie heeft wel wat afbreuk aan de magie gedaan, maar dan nog blijft met name deze eerste plaatkant een terechte klassieker. (Casartelli)

Voordat we aan de Top 100 beginnen nog even een overzichtje van de vorige 50:

150 (217) King Crimson - Red
149 (199) Van Der Graaf Generator - The Sleepwalkers
148 (-----) Caravan - Nine Feet Underground * (tot 24:05)
147 (75) Genesis - Ripples
146 (105) Marillion - This Strange Engine
145 (-----) Pendragon - The Voyager
144 (249) Queensrÿche - Eyes of a Stranger
143 (160) Tool - Schism
142 (230) Steve Hackett - Shadow of the Hierophant
141 (155) The Gathering - Eleanor
140 (178) Marillion - Afraid of Sunlight
139 (81) Gazpacho - Upside Down
138 (169) Moon Safari - A Kid Called Panic
137 (265) Focus - Hocus Pocus
136 (90) Marillion - Easter
135 (69) Pink Floyd - Time
134 (158) Rush - Marathon
133 (103) Genesis - Calling All Stations
132 (-----) Supertramp - Even In The Quietest Moments
131 (138) Genesis - The Battle of Epping Forest
130 (70) Van der Graaf Generator - A Plague Of Lighthouse Keepers
129 (163) Archive - The Empty Bottle
128 (72) Haken - Crystallised
127 (209) Queen - The March of the Black Queen
126 (124) Porcupine Tree - Don’t Hate Me
125 (63) Peter Gabriel - Solsbury Hill
124 (208) Mike Rutherford - At the End of the Day
123 (20) Anathema - The Storm Before the Calm
122 (156) Pain of Salvation - The Passing Light of Day
121 (294) Genesis - The Lamia
120 (221) Anathema - Fragile Dreams
119 (258) Pure Reason Revolution - Bright Ambassadors of Morning
118 (179) Opeth - Windowpane
117 (35) Riverside - The Same River
116 (114) Pink Floyd - High Hopes
115 (139) Genesis - The Carpet Crawlers
114 (188) Pink Floyd - Hey You
113 (93) Arena - The Hanging Tree
112 (-----) Yes - Starship Trooper
111 (108) Marillion - Splintering Heart
110 (176) Genesis - Duke's Travels
109 (65) Archive - Collapse / Collide
108 (36) King Crimson - Epitaph
107 (297) Pain of Salvation - The Perfect Element
106 (38) IQ - The Darkest Hour
105 (54) Genesis - One for the Vine
104 (113) Yes - Roundabout
103 (39) Marillion - White Russian
102 (101) Porcupine Tree - Radioactive Toy
101 (95) Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1)

100
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One [18:39]



The Sky Moves Sideways | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2023: 116
2022: 163
2021: 113
2018: 77
2017: 262
2016: 105
2015: 36
Genomineerd door: Yann Samsa

Ik ben geen groot fan van Porcupine Tree, al ligt dat er misschien gewoon aan dat ik er gewoon te weinig energie in steek. Hoe dan ook, heel af en toe valt er een nummer op dat ik wél heel erg kan waarderen. Arriving... is er zo een, en dit nummer ook. De associatie met Pink Floyd is natuurlijk snel gelegd, zeker in de eerste fase van het nummer. Daarna ontwikkelt het nummer zich tot een dromerige mijmering, om op de helft over te gaan in een heftig ritme waarbij alle remmen los gaan. Aan het einde keert de rust weer terug, en daarmee de link met Pink Floyd ook weer. (Jester)

99
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - Friend or Foe? [7:29]



ID.ENTITY | 2023 | Polen

2023: 33
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

In 2022 komt Riverside met een nieuw album. ID-ENTITY.
Deze opvolger van Wasteland (2018), een melancholisch album gemaakt na de dood van medeoprichter en gitarist Piotr Grudzinski, gaat een nieuwe kant op.
Dat is geen slechte keuze. Het klinkt allemaal weer fris en ook wat verrassingen.
Het begint met de opener Friend or Foe? Een nummer wat je niet verwacht van Riverside.
Synthpop, New wave, Simple Minds, a-ha, Rush, Steven Wilson zijn wat verwijzingen die je her en der in reacties en beoordelingen tegenkomt.
En het moet gezegd worden het is een perfecte opener van het album.
Het nummer begint met jaren 80 synthesizer en bas opening wat al meten een vrolijke indruk maakt.
Dit mondt uit in een poppy sound en wordt de muziek voller door het heerlijk orgelgeluid, drums en gitaar. Synth riff en bas volgen verder. Nummer wordt hierna een pop song (hier herken je AHA in).
Heerlijk. Bridge met metal achtig gitaar werk. Verder weer couplet en wordt er toegewerkt naar het einde (een synth partij, met diverse sounds). En na ca. 7,30 minuten is het af en blijf je verbaast achter. Is dit Riverside? Dit nummer kan je best 3 keer achter elkaar draaien. Super.
Veel keyboards. Dit nummer blijft meteen hangen en is al snel mee te zingen.
Her en der lees je kritiek op de teksten van het album maar bij dit nummer vind ik de tekst wel goed.

Who do you pretend to be
To please everyone?
Who are you imitating now?

I've heard the same story
Long before this one
You are nothing but a copy of it

Dit sluit aan bij het thema van het album ID.ENTITY. Zijn we ons zelf of een kopie van een ander en zijn we op zoek naar likes in Social Media, willen we goed bevonden worden door ons anders voor te doen en zijn we echt of fake.

Oh oh
And we go round and round
Update
Upload
Oh
Are you fake or real?
Are you friend or foe? (Papartis)

98
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Camel - Rajaz [8:15]



Rajaz | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2023: 73
2022: 85
2021: 143
2018: 216
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Noordpool

Rajaz is het derde en laatste van Camels jaren '90 albums en het is niet minder dan een return to form. Waar Dust and Dreams en Harbour of Tears nette conceptplaten met hun eigen merites waren, zat de elektrieke drumsound vooral die laatste toch wel behoorlijk in de weg. Dat probleem, alsmede het soms wel wat hoge kitschgehalte, is op Rajaz weggewerkt. Wat overblijft is keurige retroprog, alsof het gewoon weer midden jaren '70 is, losjes gebaseerd op de wandelgang van een kameel. Het titelstuk springt er voorzichtig bovenuit, al is het pas sinds ik dit nummer in 2018 live in TivoliVredenburg vertolkt zag, dat hij echt niet meer stuk kan. (Casartelli)

97
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Without Walls [19:15]



The Road of Bones | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2023: 224
2022: 82
2021: 83
2018: 68
2017: 42
2016: 85
2015: ---
Genomineerd door: uffing

Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)

96
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Queensrÿche - Suite Sister Mary [10:41]



Operation: Mindcrime | 1988 | Verenigde Staten

2023: 59
2022: 67
2021: 112
2018: 180
2017: 125
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Grafmat

Fijn dat we, naast het Top 2000-fähige Silent Lucidity, nu ook het centrale stuk uit het centrale album van deze 'thinking man's Iron Maiden' in de Prog Top 300 mogen verwelkomen. Operation: Mindcrime is de standaard waar rockopera's, in het bijzonder prog-/metalopera's sindsdien tegen afgerekend worden. De moordopdracht is gegeven en de muzikale achtbaan gaat van start. Chris DeGarmo geeft een paar fijne uitbarstingen op de gitaar ten beste, maar drummer Scott Rockenfield is de ultieme showman hier. Met de bekende disclaimers over hoe moeilijk het is om een nummer van een conceptalbum los te beschouwen... topnummer. (Casartelli)

95
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Controlling Crowds [10:11]



Controlling Crowds | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2023: 76
2022: 179
2021: 90
2018: 54
2017: 28
2016: 92
2015: 61
Genomineerd door: chevy93

Als Archive misschien wel de spannendste band van dit moment is, moet een mens dat wonder ook eens live aanschouwen. Nu vervulde het ene volledige liveconcert dat ik van de heren en dames gezien heb mij niet met onvervuld enthousiasme: het was een tamelijk afstandelijke aangelegenheid, vol uitvoeringen die weinig aan de cd-versie toevoegden en met net iets te veel reprises na schijnbaar afgelopen nummers. "Het enige volledige liveconcert, Casartelli?" Jawel, ik heb ook nog eens van een Archiveconcert in Paradiso enkel de toegift gezien, met complimenten van de KLM. In die toegift zat onder meer Controlling Crowds. De intensiteit van de uitvoering daarvan maakte Archive als live-act onmiddellijk legendarisch (en de relatieve teleurstelling van dat latere concert dus des te groter). (Casartelli)

94
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
U.K. - Rendezvous 6:02 [5:00]



Danger Money | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: 86
2021: 121
2018: 117
2017: 85
2016: 155
2015: 193
Genomineerd door: Jester

Symfonische nummers die de Top 40 halen… We mogen er trots op zijn. Vaak is het zo dat een symfo/progband een bepaalde commerciële concessie moet doen om zoiets te bereiken (lees het aantrekkelijk maken voor het grote luisterpubliek d.m.v. simpelere liedjes schrijven of een popproducer inhuren) met voorbeelden als Cover my Eyes, Take it Back, It’s Raining Again, Invisible Touch, Jesus he Knows Me, Weekend en nog wel een paar andere. Het mooist is natuurlijk dat een lied op eigen kracht de wondere wereld van de Top 40 hits binnen valt. Dat laatste is zeker het geval bij UK. Een zogenaamde supergroep met leden uit verschillende symfonische rockbands die hun sporen al lang en breed hadden verdiend komt hier met een klassiek getinte ballade met wonderschoon toetsenspel, mooie basloopjes, inspirerend percussiewerk en een bridge om van te watertanden. Met die ingrediënten is het dus blijkbaar mogelijk om naast een plekje in de Prog Top 300 ook een welverdiende positie te veroveren in de populaire hitlijsten. (vigil)

Letterlijk een rendezvous.

93
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Frequency [8:29]



Frequency | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2023: 49
2022: 55
2021: 70
2018: 23
2017: 36
2016: 34
2015: 40
Genomineerd door: chevy93

Met dit album kreeg ik echt interesse in IQ. Ik had al twee albums gekocht: Subterranea en Dark Matter, maar beide konden me niet onmiddellijk overtuigen. Het eerste album was iets te langdradig en had teveel nummers waar ik met moeite naar luisterde. Het tweede album had zijn goede momenten, maar ik vond het nu ook weer niet zo goed dat de volgende worp van IQ blind aangeschaft werd. Het is pas door een paar positieve recensies en dan vooral de heel positieve reacties op het forum van Progwereld dat ik het album Frequency toch een kans gaf.

Het rare begin met al die bliepjes deed me nog eerst verschrikt naar de muziekinstallatie staren, maar dat veranderde al snel als de 'echte' instrumenten invallen. Die kracht die uitgaat van de bas en drum, de keyboard die dat wat tempert met daar bovenop dan een gitaarsolo die een extra dimensie brengt. Net op het moment dat je je afvraagt waar dit naartoe gaat, verandert het in een heel zacht riedeltje met de mooie zang (wat in mijn ogen al een hele verbetering was in vergelijking met de andere cd's die ik had gehoord). Daarna komt er een langzame opbouw naar de volgende uitbarsting. Om dan weer wat rustiger te worden ... En in het achterhoofd de gedachte "is dit dezelfde band als die andere cd's?"

Mijn aandacht was toen getrokken en bleef dat gedurende de hele cd. Dit was ook de aanzet om naar de rest van het oeuvre van de band met andere oren te luisteren. Niet dat ik nu alles van IQ goed vind (of in mijn bezit heb), maar mijn waardering voor pakweg Subterranea is flink gegroeid. (buso)

92
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - What Have We Sown? [27:46]



What We Have Sown | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2023: 115
2022: 168
2021: 159
2018: 236
2017: 164
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

De band bewandelt inmiddels een toegankelijkere weg, maar wat ze op deze bijzondere track laten horen is van grote klasse. Ik zeg met opzet niet titeltrack, want de oplettende liefhebber heeft natuurlijk al lang opgemerkt dat het album What We Have Sown als titel met zich meedraagt. Een wezenlijk verschil lijkt me.
Het intro van deze bijna 28 minuten durende epos doet redelijk Floydiaans aan. Hoor ik iemand Echoes roepen? Wat volgt is een afwisselende aaneenschakeling van vele hoofdzakelijk instrumentale stukken, dan weer langzaam en dan weer mid-tempo met een aantal uitstekende elektrische gitaarpartijen omringd door allerlei hoogstaande (en ook weer Floyd gerelateerde) psychedelische passages. De gedreven drums in het postrock-achtige middenstuk beuken tegen en in je hoofd en de rustige intermezzo's met bijna naargeestig toetsenwerk betoveren en hypnotiseren.
Het album was een contractueel moetje, maar persoonlijk gezien leveren ze en passant hier toch maar even hun mooiste werkstuk af. (Outlaw104)

91
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Harmonium - Histoires Sans Paroles [17:12]



Si On Avait Besoin d'une Cinquième Saison | 1975 | Canada

2023: 37
2022: 166
2021: 240
2018: 140
2017: 107
2016: 104
2015: 74
Genomineerd door: Titmeister

Ergens op mijn virtuele to-do-lijst staat het voornemen om het album Si on Avait Besoin d'Une Cinquième Saison (die titel alleen al!) van Harmonium nog eens aan te schaffen. Het feit dat wat ik van de latere Harmonium gehoord heb niet zo aanspreekt en dat hij ook niet echt regelmatig in afprijsstapels bij de Blokker ligt, maakt dat er meestal iets anders een hogere prioriteit krijgt. Maar stel je toch eens voor dat er op dat album nog net zoiets moois als Histoires sans Paroles staat... of zelfs nog net zoiets moois als het stuk van Histoires sans Paroles tussen de derde en de vijfde minuut. Of dat stuk vanaf de veertiende minuut. Kippenvel! Nuja, sommige dingen moeten misschien gewoon in nevelen gehuld blijven. (Casartelli)

Heb je hem nou nog steeds niet gekocht

Inmiddels alweer een aantal jaar wel (mooie plaat)... en dan hebben die boeven op MusicMeter de albumtitel ook nog aangepast.

Als ik nou vandaag iets nieuws schrijf, ben ik volgende keer up-to-date.

90
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - Sugar Mice [5:46]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: SBube

Moet ik dan omdat Fish dit jaar afscheid genomen heeft van zijn muzikale carrière, toch nog een keer de loftrompet steken over hem, terwijl ik dat toch ook wel in menig andere recensie al gedaan heb?
Ja, natuurlijk moet dat. Omdat het een ongekend fenomeen is. Die de muziek rijker gemaakt heeft.
En dat liet hij ook op zijn laatste Marillion-album ook nog maar eens horen, ook in dit nummer. Hoe hij ingetogen en toch intens kan zingen en dat hij (toen) ook moeiteloos kon uithalen, hij begenadigd was met niet alleen een gouden strot, maar ook een gouden pen.
Tuurlijk had hij ook veel te danken aan zijn medemuzikanten, maar dat Fish gemist zal worden in de muziek staat buiten kijf.

So if you want my address it's number one at the end of the bar
Where I sit with the broken angels clutching at straws and nursing our scars
Blame it on me, blame it on me,
Sugar mice in the rain, your daddy took a raincheck (Bonk)

89
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Trains [5:56]



In Absentia | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2023: 30
2022: 62
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Eén van de meer breekbare nummers uit het intense en nog steeds groeiende oeuvre van Steven Wilson, uit de periode waarin hij opschoof in de richting van compactere en meer gestructureerde composities. Maar omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan bleven de insteek en de bijbehorende sfeer ongrijpbaar als altijd, zodat Trains tegelijkertijd een romantische invalshoek heeft (I'm dying of love, it's OK), een nostalgische (Always the summers are slipping away / Find me a way for making it stay) en een surrealistische en bijna magische, want welke 60 ton angel falls to the sky?

De muziek telt niet minder facetten, want terwijl het nummer begint met een melancholische akoestische gitaar valt na een minuut een hele band in, maar het geluid van de akkoorden van de elektrische gitaar ligt zodanig bovenop de textuur van het nummer dat de atmosfeer even bedwelmend blijft, en het gebruik van een mellotron en een solo van een akoestische gitaar versterken de indruk van zomerse landelijkheid nog. Dan verandert het nummer halverwege opeens radicaal van spanning, met een banjo en handclaps in een onverwachte driekwartsmaat, even later aangevuld met een elektrische gitaar waarvan het getokkel zó voorzichtig is dat het wel lijkt alsof hij het broze evenwicht niet wil verstoren. Latere zware akkoorden dreigen het nummer over te nemen, maar op de achtergrond glippen de zomers de zanger nog steeds uit handen, en uiteindelijk blijven alleen de eenzame handclaps over.

Zoals wel meer van Wilsons muziek roept dit nummer parallelle geaardheden op – de onbestemde melancholie van een kind dat niet weet waar zijn droefheid vandaan komt, en het gevoel van verbondenheid van de volwassen luisteraar die zich verheugt omdat er ergens op de wereld iemand is die zulke gevoelens kan omzetten in zulke mooie muziek. Maar is die volwassen luisteraar niet nog altijd dat kind? (BoyOnHeavenHill)

88
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Fountain of Salmacis [7:54]



Nursery Cryme | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: 104
2022: 115
2021: 65
2018: 58
2017: 73
2016: 37
2015: 28
Genomineerd door: Status Seeker

Gevraagd naar een favoriete proggitaarsolo is de kans betrekkelijk groot dat een liefhebber de naam Firth of Fifth laat vallen. Als het er al een van het Britse kwintet moet zijn, kom ik toch eerder bij The Fountain of Salmacis uit, waar de hier bij de band debuterende Steve Hackett een paar keer fraai op de voorgrond springt. Een bijzonder slotstuk van mijn favoriete Genesis-album. (Casartelli)

87
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - The Curtain Falls [8:00]



Out of Myself | 2003 | Polen

2023: 74
2022: 160
2021: 172
2018: 151
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

In 2003 Riverside’s debuutalbum Out of Myself kwam uit.
Dit album verraste veel progliefhebbers.
The Curtain Falls is van dit album.
Het mooie aan dit nummer is de melodie en opbouw.
Het begint rustig met prachtige gitaar en melodische bas.
En dan die prachtige stem van Mariusz Duda (ben ik groot fan van).
Na het rustige begin wordt het wat meer uptempo.
Vooral de bas speelt hier een rol in en dan valt de gitaar weer in.
Dit is een atmosferisch stuk in het nummer o.a. door de ondersteunde vocals.
De drums krijgen een grotere rol en de keyboards ondersteunen.
Dan komt r een stuk typisch Riverside met metal achtige gitaar.
Dan zwakt het tempo af en komt de gitaar weer terug met een melodie wat we kennen van Riverside. 8 minuten genieten (Papartis)

86
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Queen - Innuendo [6:31]



Innuendo | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2023: 57
2022: 157
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Het laatste grote werk van Queen. Een nummer dat eigenlijk alleen Queen kon maken, en wat, bij de gratie van Bohemian Rhapsody, een succesvolle hit werd. Prachtig dreigend nummer, wat qua opbouw eigenlijk helemaal niet zo complex is, maar qua arrangement gewoon enorm divers en dynamisch is. Het herhaalt thema’s op verschillende momenten en verkrijgt zo de nodige consistentie/samenhang. Erg gedurfd, maar zoals gezegd: Queen is eigenlijk de enige commerciële band die dat kan maken. Bij elke andere band was het in een commerciële flop ontaard.

De flamenco-solo wordt gespeeld door Steve Howe van Yes, die toevallig langskwam toen Queen het nummer opnam. Leuk dat zo’n grote naam uit de muziekwereld gewoon ook vereerd is dat hij daarvoor gevraagd werd.

Innuendo heeft alles in zich wat Queen Queen maakte, het lijkt alsof alle muziek die ze vóór 1991 maakte in dit nummer terugkomt. Iets wat ook de videoclip lijkt te willen onderstrepen. (FrodoK)

85
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - Hide in Your Shell [6:49]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2023: 159
2022: 69
2021: 141
2018: 59
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

Na twee niet echt overtuigende eerste Supertrampalbums moest het met derdeling Crime of the Century dan echt gebeuren. En zoals we inmiddels weten: dat is dubbel en dwars gelukt.

Achteraf is dat wel begrijpelijk: het album is een en al focus, waar de band zich voorheen nog wel eens verloor in enerzijds al te lullige rock & roll deuntjes en anderzijds wel heel vrijblijvend gefröbel. De tandem Hodgson-Davies kwam tot volle wasdom, juist door elkaar de ruimte te geven. Het perfect om-en-om plaatsen van de compisities van beide heren oogt wat geforceerd, maar het levert muzikaal precies de balans op die het album nodig heeft.

Hide in Your Shell is als compositie een archetypisch Hodgson-nummer. De delivery is dan weer archetypisch Supertramp: een in de basis vrij lichtvoetig nummer wordt met de nodige instrumentale virtuositeit gebracht, zonder dat dit de luisterervaring ook maar een moment in de weg zit. De thematiek is vertrouwd genoeg (proberen het vertrouwen te winnen van de aangesprokene die, beschadigd door het leven, zich in haar schelp verbergt), maar de band blaast het vertrouwde tot epische proporties op. (Casartelli)

84
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Uriah Heep - Salisbury [16:22]



Salisbury | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: 202
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: laxus11

Uriah Heeps meest proggy number van hun 2e album.
Het is hun Magnum Opus vind ik.
Het nummer opent met heerlijk keyboard geluid. Gevolgd door een koor en blazers.
Weer een stuk met orgel, bijna klassiek.
Heerlijk bombastisch. Met een glansrol voor Ken Hensley op keyboards, het brein van de band en verantwoordelijk voorvhet meeste songmateriaal.
Na mooi gitaarwerk van Mick Box met blazers volgt een rust momoment waarin de zang komt.
Wat en geweldige zanger is David Byron toch. Helaas te vroeg heen gegaan (drugs).
Dan een geweldig stuk bass gitaar en een jazzy intermezzo.
De blazers blijven aanwezig.
Een rustig intermezzo wat langzaam aanzwelt tot een meer uptempo stuk.
Het zangstuk komt weer terug gevolgd door orgel en blazers.
Prachtig stuk met viool.
Weer een gitaarsolo, heerlijk.
Prachtige vocalen van het koor.
Langzaam wordt er naar einde toegewerkt.
Het orgel neemt het over en David Byron mag zijn geweldige kwaliteiten nog eens laten horen.
Daarna komt het nummer tot zijn einde met een heerlijke gil van David Byron.
Een geweldig nummer uit 1971 wat zeker een hogere klassering verdient. (Papartis)

83
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fish - Vigil [8:43]



Vigil in a Wilderness of Mirrors | 1990 | Verenigd Koninkrijk

2023: 51
2022: 43
2021: 18
2018: 19
2017: 19
2016: 14
2015: 15
Genomineerd door: Jester

Het eerste nummer van de debuutplaat van het oermens uit Schotland. Dat is nog eens binnenkomen met wat Fish hier samen met muzikaal leider Mickey Simmonds ons voorschotelt. Net geen negen minuten symfo van de bovenste plank. Hoge school prog van een op dat moment gefrustreerde oud-Marillion frontman. De negen minuten zoeven voorbij met het beste van het beste wat Fish in zich had (heeft). Prachtige melodieen en krachtig gezongen lyrics maken dit werkje tot een kunststukje. Hij heeft dit extreme hoge niveau helaas nooit meer gehaald (al komt hij weer in de buurt mijn zijn laatste plaat) maar dat geeft op zich niet want eigenlijk heeft vrijwel niemand dit niveau ooit gehaald. (vigil)

82
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Seventh House [14:23]



The Seventh House | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2023: 47
2022: 37
2021: 72
2018: 50
2017: 76
2016: 116
2015: 82
Genomineerd door: Jester

Ik ben niet altijd onder de indruk van de muziekstukken van IQ , met name de dramatische klanken van zanger Peter Nicholls staan mij soms wel tegen, dit nummer vind ik dan weer heel mooi gedaan.
The Seventh House vertelt het huiveringwekkende verhaal van de enige overlevende van een veldslag uit WO 1

Fourteen hundred hours, won't forget that day
Coal-black sky, the earth a hundred shades of grey
In the aftermath, as silent as the grave
I alone remained, no other soul was saved
Faces turning over
Limbs that shake without a conscious kind of movement now
For all their tomorrows we gave our last day today

Mooi intro en eerste stukje wordt als een ballad gezongen, in het vervolg speelt IQ veel met de dynamiek (iets wat zij wel vaker doen) rustige passages worden afgewisseld met fellere en zoals altijd bij IQ ontaard dit nooit in onnodige instrumentale krachtpatserij.
In het laatste deel weet zelfs Nicholls mij dan te overtuigen met een prachtig einde van wat ik dus een van de mooiste van IQ vind. (Rudi S)

81
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1) [22:45]



Thick as a Brick | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2023: 68
2022: 40
2021: 259
2018: 253
2017: 82
2016: 76
2015: 123
Genomineerd door: Status Seeker

Van de bluesrock maakte de Britse band Jethro Tull een succesvolle sprong naar een combinatie van prog, folk en hard rock. De eerste naam die naar voren komt bij het noemen van de band is de energieke zanger, fluitist en bandleider Ian Anderson. Stand Up bracht de blues en folk voort, op Aqualung werd het al wat ruwer en harder, maar met Thick as a Brick bereikte ze het ultieme hoogtepunt. Eén conceptueel nummer beslaat de hele plaat, waarin humor, muzikale passages en een fascinerende tour door het Britse landschap een meesterwerkje vormen. Van de uitbundige gitaarsolo’s van Martin Barre, de folkse fluitdeuntjes van Andersen, het bluesy hammondspel van John Evan en het tegendraadse drumspel van Barriemore Barlow. Een kleine 23 minuten brengen je in vervoering. (HugovdBos)