135
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Time [6:53]



The Dark Side of the Moon | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2023: 69
2022: 101
2021: 166
2018: 261
2017: 271
2016: 228
2015: 84
Genomineerd door: laxus11

Na uiteraard de liefde, denk ik dat de meeste nummers over het thema tijd gaan, zeker als je de onderwerpen dood en vergankelijkheid daarbij neemt. Ik denk dat dit één van de bekendste nummers over tijd is, alleen al omdat het komt van een album wat toch echt wel bijna elke muziekliefhebber in zijn kast heeft staan, of op zijn minst ooit heeft gehoord of heeft moeten beluisteren.

Ook na de meer dan 100 keer dat ik het nummer inmiddels wel gehoord heb, blijf ik het een intrigerend nummer vinden. Natuurlijk komt dat ook door de klokken aan het begin, wat het meteen een soort vervreemdend effect geeft. Maar toch ook zeker door de tekst die mooi beschrijft hoe het leven aan je voorbij dreigt te gaan, als je even niet oplet en hoe je voor je gevoel eigenlijk steeds achter de feiten aan kan lopen.
Om het nog wat meer vervreemdend te maken, gaat het nummer gewoon nog doodleuk door, nadat er gezongen is The time is gone, the song is over, thought i'd something more to say. Als je ooit een eind van een nummer verwacht had, was het nu wel, maar dan komt er dus toch nog gewoon een couplet.

Het heeft wat mij betreft een prachtige sfeer en kan blijkbaar dus niet kapot voor mij, want dan zou het nummer allang aan slijtage onderhevig moet zijn. (Bonk)

134
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Marathon [6:09]



Power Windows | 1985 | Canada

2023: 158
2022: 114
2021: 50
2018: 89
2017: 149
2016: 130
2015: 42
Genomineerd door: uffing

Met voorganger Grace Under Pressure had Rush de jaren '70 al definitief achter zich gelaten, maar als je met meer dan twee benen in de jaren '80 kon staan, deden ze dat met het album Power Windows (overigens getooid met prachtige hoes). Muzikale transformatie of niet, het album bruist als altijd van de energie en dat geldt niet in de laatste plaats voor de vijfde en laatste single Marathon, die, het betrekkelijk toegankelijke geluid en het grootse refrein ten spijt, niks deed in de hitlijsten. In een transparante compositie als deze is het niet al te moeilijk aan te wijzen waarom het zo'n sterk nummer is, maar de brug die langzaam naar het laatste refrein toewerkt, mag toch even speciaal gememoreerd worden. (Casartelli)

133
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Calling All Stations [5:46]



Calling All Stations | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2023: 103
2022: 71
2021: 125
2018: 254
2017: 177
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: divart

Een klein progmeesterwerkje kan je Calling All Stations toch wel noemen. Peter, Steve en Phil hadden hun biezen al (lang) gepakt en daarvoor in de plaats kwam Stiltskin zanger Ray Wilson. Een echte kans heeft hij nooit gekregen en dat is jammer. Na 1 plaat en 1 tour was het al weer voorbij besloten Genesis roergangers Tony en Mike. Een gemiste kans al zeg ik het zelf want Wilson is een fantastische zanger en het werk op het Calling All Stations album zijn van een zeer behoorlijk niveau. Dan heb ik het al helemaal over het titelnummer welke in deze mooie Proglijst terecht is gekomen. Een prachtig melodieus werkje met mooie ietwat donkere muziek en dat door de stem van Wilson ook nog het rafelige randje mee krijgt. (vigil)

132
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Supertramp - Even In The Quietest Moments [6:28]



Even in the Quietest Moments… | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: laxus11

131
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Battle of Epping Forest [11:43]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2023: 138
2022: 117
2021: 59
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: SBube

Wat te schrijven over deze bijzondere song van één van de beste progalbums uit de jaren '70? Er zijn al veel woorden aan vuil gemaakt, vooral over de bijdrage van Peter Gabriel. In de kleine 12 minuten die dit nummer duurt, wordt er een enorme lap tekst doorheen gejaagd, wat de toegankelijkheid van het geheel geen goed doet. Ja, dat is bekend. Ook dat het verhaal dàt verteld wordt rijk is, vol bonte personages. En dat door de drukte van de vertelling de muziek zelf wat ondergesneuwd wordt. Dat zelfs de 5 bandleden dat zelf ook beamen (Gabriel uiteindelijk zelf ook).

Maar eerlijk gezegd: ikzelf let niet zo vaak op de tekst bij muziek. Misschien ontzeg ik mezelf daarmee bij veel muziek een extra dimensie? Maar bij Epping Forest probeer ik juist wat voorbij te gaan aan de tekst, zodat ik de muziek wat meer op de voorgond breng. En dan gebeuren er echt wel heel leuke dingen! Het begin is natuurlijk net zoveel besproken als de hoeveelheid tekst: het blikken harmonie orkest wat aan komt marcheren, heel fijn. Toffe maatwisselingen en akkoordenprogressies. Maar vooral het drumwerk van Phil Collins is het vermelden waard. Ik ben geen drummer, maar wat een energie en creativiteit worden hier tentoon gespreid! Zoveel wisselingen, dynamiek, details...

Op Selling England By The Pound is dit niet het grote prijsnummer, maar dat zegt meer over de grandiositeit van de overige nummers op de plaat dan over dit nummer. Epping Forest is absoluut een noemenswaardige song, wat zelfs live prima uit de verf kwam. (FrodoK)

130
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Van der Graaf Generator - A Plague Of Lighthouse Keepers [23:05]



Pawn Hearts | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: 70
2022: ---
2021: ---
2018: 233
2017: 186
2016: 181
2015: 171
Genomineerd door: ABDrums

De bijna 50 jaar geleden opgerichte band Van der Graaf Generator kende weinig succes in eigen land, maar wist in een aantal andere Europese landen wel naam te maken met hun fraaie progressieve rock. Neem het vierde album Pawn Hearts, waarin de innerlijke conflicten de mensheid uit elkaar scheuren. Zo ook in de vuurtorenwerkers van A Plague of Lighthouse Keepers, waar de lijken van mensen aanspoelen en de hoofdpersoon dieper in zijn trauma’s verzinkt. De verschillende stukken waaruit het nummer bestaat worden ingevuld met schitterende muzikale passages en evenzo fraaie zangpartijen, daarnaast zelfs een bijdrage van Robert Fripp. (HugovdBos)

129
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Archive - The Empty Bottle [7:03]



Controlling Crowds Part IV | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2023: 163
2022: 191
2021: 146
2018: 85
2017: 43
2016: 65
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

Gaandeweg bekruipt mij meer en meer de indruk dat Archive over zijn hoogtepunt heen is. De band is nog steeds herkenbaar en avontuurlijk, maar die grillige pieken van de eerste vijf albums, het lijkt plaats te maken voor een steeds gestroomlijndere sound waarin de lengte van de nummers niet altijd even functioneel is.

De nadagen schonken ons nog wel The Empty Bottle. Zeven minuten het beste van alle Archivewerelden in één übermelancholisch nummer. Zeven minuten het elektronische en het organische verweven met een van hun fraaiste vocale performances. Zeven minuten kippenvel. (Casartelli)

128
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Haken - Crystallised [19:23]



Restoration | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2023: 72
2022: 93
2021: 195
2018: 248
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Noordpool

Ik ben eigenlijk van de cd-generatie en nog steeds koop ik meer cd's dan vinyl. Het grootste voordeel van platen vind ik eigenlijk vooral dat de covers van de platen groter en daardoor indrukwekkender zijn en dat speelt vooral binnen ons prachtige proggenre nog wel eens een rol, want daar wordt tenminste nog geregeld echte aandacht besteed aan het artwork.
En dus was de EP (hoewel menig artiest een uitgave van zo'n vier minuten meer het wel een album durft te noemen) Restoration zo'n album wat ik wel op vinyl aan moest schaffen, want wat een prachtige cover vind ik dit! Echt één van de mooiste van dit decennium.

Maar goed, Crystallised. Tja, dat is geen gemakkelijke kost en zo'n nummer wat wel een aantal draaibeurten nodig heeft om goed tot zijn recht te komen en er voor te zorgen dat je echt goed hoort hoeveel pracht dit nummer herbergt. Maar als je het die kansen geeft... Bijna 20 minuten lang heerlijke prog(metal) die diverse kanten uitspringt, met stevige en snelle stukken, venijn en juist verstilling als kop en staart. Vocale intermezzo's met mooie koortjes en harmonieën. Instrumentaal gefreak van het betere soort. En dat zonder dat het gekunsteld of geknipt overkomt. Na een aantal malen luisteren wordt het dus bijna 20 minuten lang genieten en nog steeds bijna elke keer nieuwe dingen ontdekken. (Bonk)

127
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2023: 209
2022: 215
2021: 205
2018: 124
2017: 98
2016: 79
2015: ---
Genomineerd door: Bonk

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

126
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Don’t Hate Me [8:30]



Stupid Dream | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2023: 124
2022: 185
2021: 138
2018: 120
2017: 118
2016: 121
2015: 91
Genomineerd door: divart

Stupid Dream. Een van de albums van Porcupine Tree die als overgangsalbum wordt gezien van de spacey periode naar de metalperiode. Een album waar in mijn ogen heel weinig mis mee is, en onder meer het volgende pareltje bevat: Don't Hate Me. Hiervan zijn dit de eerste regels:

The light snow is falling on London. All sign of the living has gone.

Dit is precies wat ik me voorstel als ik naar het nummer luister. Het is midden in de nacht. Je loopt in een winterse periode over straat. En er is iets gebeurd in de relatie die je met iemand hebt (Don't hate me, I'm not special like you. I'm tired and I'm so alone). Het voelt alsof je het goed wil maken met die persoon, maar je het idee hebt dat het waarschijnlijk niet gaat werken Het verhaal dat Steven Wilson vertelt straalt een en al melancholie uit. De instrumentatie van het nummer sluit daar heel goed op aan. Het begint al met het leidmotief dat gespeeld wordt door de gitaar, waarna het nummer langzaam loskomt. Hoe meer erbij komt, hoe meer je het gevoel gaat hebben dat er naar een hoogtepunt gewerkt wordt. In dit geval is dit de saxofoonsolo van Theo Travis. Een moment om kippenvel van te krijgen.

Alles klopt hier. Ik kan niets anders zeggen dan dat het een prachtig nummer is van de heren van Porcupine Tree. Ze hebben hiervoor en hierna nog veel meer van dit soort parels gemaakt, maar dit is er eentje die zeker tot deze categorie behoort. (Porcupine Head)

125
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Solsbury Hill [4:21]



Peter Gabriel [1] | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2023: 63
2022: 88
2021: 75
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

Ik heb dit nummer altijd een vrolijke huppelaar gevonden maar toch ergens ook wel wat afkeuring want ‘commercieel’. Ik kwam er pas echt later achter, en ik twijfel daar nu soms nog weleens aan, dat de tekst eigenlijk een afscheidsbrief was gericht aan de achtergebleven leden van Genesis. En het begin van een nieuwe carrière. De muziek van het nummer is zo heerlijk positief, dansbaar, open en ergens verlost van de zwaardere noten van Rutherford, Banks en Hackett (de door Gabriel zelf benoemde “The Machinery”). Het is echt een verlicht nummer. Ook in de tekst:

I will show another me
Today I don't need a replacement
I'll tell them what the smile on my face meant
My heart going boom boom boom
"Hey" I said "You can keep my things,
They've come to take me home."

En, alhoewel ik veel persoonlijk herken in de tekst, heb ik het nooit een topnummer van Gabriel gevonden. Vraag mij niet waarom. Ik vind het zelfs een nummer wat niet in zijn oeuvre past. Meer een solo binnen zijn solocarrière. En misschien is het dat ook wel want het is een afscheid, een spirituele ervaring, een switch, een cross-road, een op eigen benen staan. Maar toch geeft Gabriel aan:

I'm never where I want to be

Rust zal er dus nooit zijn. En ik herken dat zo sterk.. (meneer)

124
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Mike Rutherford - At the End of the Day [5:35]



Smallcreep's Day | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2023: 208
2022: 266
2021: 292
2018: 103
2017: 260
2016: 231
2015: ---
Genomineerd door: vigil

Wie vroeger frequent luisteraar was van de Elpee show van Willem van Putten moet dit nummer toch wel kunnen dromen. Het is het slotstuk van de A-kant van Smallcreep's Day (het album) en tevens van de gelijknamige epic, want genoemde elpeehelft is dat in feite. Het nummer wordt gedragen door de mooie vocalen van Noell McCalla, maar vooral door het schitterende, bombastische toetsenwerk van voormalig Genesis gitarist Anthony Phillips. Hoewel het album fraai is, kan het zich niet echt meten met het werk van Rutherford's broodheer Genesis. Dit nummer is daar de uitzondering op. (uffing)

123
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - The Storm Before the Calm [9:24]



Weather Systems | 2012 | Verenigd Koninkrijk

2023: 20
2022: 153
2021: 84
2018: 45
2017: 34
2016: 35
2015: 55
Genomineerd door: Dieter

Allereerst draagt dit nummer natuurlijk alleen al een prachtige titel. Maar dat is uiteraard wel te weinig om een plek in de Prog top 300 te verdienen. Dát verdient het nummer op meerdere gronden. Ik kan de muziek van Anathema over het algemeen goed waarderen, maar bij dit nummer wisten ze me al bij de eerste luisterbeurt weer eens te verrassen én te raken, en werd het toch al rijke arsenaal waar ze zich van bedienen qua muziekstijlen, vormen van opbouw en manieren van spanning aanbrengen in de muziek, nog weer wat verder uitgebouwd.

De titel vertelt in dit geval ook het verhaal van het nummer. Het nummer kent een bijzonder begin, met veel electronica. Het intrigeert behoorlijk en doet dan wel onrustig aan, maar klinkt op de één of andere manier toch heerlijk. Een hele prettige storm waait over je heen, maar je voelt het zelfs in je lijf.

Dan de stilte na de storm, eerst letterlijk en daarna toont de wereld zich weer in zijn volle pracht, je ziet net nog niet de laatste regendruppels van de bomen afdruipen en de zon doorbreken, maar zo voelt het wel. Geweldige opbouw, maar toch anders dan anders. Prachtnummer! (Bonk)

122
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pain of Salvation - The Passing Light of Day [15:31]



In the Passing Light of Day | 2017 | Zweden

2023: 156
2022: 120
2021: 126
2018: 172
2017: 152
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bonk

In de categorie; muziek die je raakt. Heel diep

Al vanaf de eerste stemmige klanken krijg je de indruk dat je hier met een bijzonder nummer te maken hebt. Tja, Daniel Gildenlöw had voor het uitbrengen net een tijd in het ziekenhuis gelegen, waar hij moest vechten tegen een levensbedreigende bacterie. Het is helaas zo dat de meest heftige en verdrietige ervaringen in het leven wel de inspiratie leveren voor de mooiste muziek. En dat is hier ook zo.

Natuurlijk gaat dit nummer over de dood, en daarmee ook juist over wat het waard maakt om te leven; de liefde. Dan krijgt zo'n nummer natuurlijk wel wat extra lading. Laat staan als je daar ook nog een geweldige opbouw, intensiteit, spanning, uitbarstingen en instrumenteel zowel ingetogen als heftig mooi spel aan weet te koppelen...

Dan wordt het zo'n uitzonderlijk nummer wat in staat is om troost te bieden, maar ook elke keer heel veel emotie oproept. Zo'n nummer wat je ook koppelt aan en draait in de moeilijkere momenten van het leven. Vrolijke muziek is het dus niet, maar dat hoeft ook niet. Gelukkig blijft het ook op de onbeladen momenten heerlijk om er naar te luisteren, ook al roept het altijd een triest gevoel op, maar dat is oké.

Wat je dan hebt? Een nummer in de buitencategorie die bijna elke keer nog kippenvel oproept en waarbij je geregeld tegen je tranen moet vechten bij beluistering. (Bonk)

121
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Lamia [6:57]



The Lamb Lies Down on Broadway | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2023: 294
2022: 152
2021: 109
2018: 270
2017: 234
2016: 267
2015: ---
Genomineerd door: uffing

Rael welcome, we are the Lamia of the pool.
Een nummer als een droom of eigenlijk meer als een nachtmerrie.
Slangen met vrouwenkoppen die aan onze held knabbelen en zelfs zijn bloed drinken om daarna te sterven.
Dat Real ze daarna opeet nemen wij maar voor lief.
Peter Gabriel is bij uitstek de vocalist om dit op een dramatische wijze uit te beelden.
De echte ster hier is Tony Banks voor mij want hij legt hier ( in een typische Banks compositie ) een tapijt neer waar op de zanger kan wegzweven en heeft nog ruimte overgelaten voor een prima solo van Steve Hackett op het einde. (Rudi S)

120
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2023: 221
2022: 127
2021: 118
2018: 94
2017: 47
2016: 40
2015: ---
Genomineerd door: herre48

Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.
Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.

De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you

Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:

Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me

Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)

119
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pure Reason Revolution - Bright Ambassadors of Morning [11:56]



The Dark Third | 2006 | Verenigd Koninkrijk

2023: 258
2022: 155
2021: 69
2018: 114
2017: 226
2016: 101
2015: 89
Genomineerd door: Casartelli

New-prog, nu-prog, post-prog, hoe je het ook noemen wilt, Pure Reason Revolution was er een van de vaandeldragers van. Met een volslagen unieke sound, vol elektronica en herhaling, is een heel PRR-album nog wel eens iets moeizamer te behappen dan een los nummer... zeker als dat hele album de 2cd-versie van The Dark Third is. Maar goed, in deze lijst staan losse nummers en in dit geval dus het centrale stuk van het album, The Bright Ambassadors of Morning. Vooral de eerste en laatste paar minuten zijn waanzinnig mooi. (Casartelli)

118
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Windowpane [7:45]



Damnation | 2003 | Zweden

2023: 179
2022: 202
2021: 224
2018: 123
2017: 129
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Porcupine Head

Het openingsnummer van het eerste 'zachte' album van Opeth. Niemand wist in 2003 dat vanaf 2011 progrock de norm zou zijn, maar dat Opeth reeds bewezen had ook briljant te kunnen zijn zónder grunts en andere metalen krachtpatserij werd duidelijk op Damnation.

Damnation telt acht composities, waarvan Windowpane de langste is, en klokt af op een kleine drie kwartier. Subtiele cleane gitaren, oorstrelende jazzy solo's en lekkere laid-back grooves zijn de norm op dit album van Opeth. Voeg daar nog wat mellotronwerk van Steven Wilson aan toe, alsmede de zeer fijne stem van meneer Åkerfeldt en je hebt alle ingrediënten voor een topalbum met een topopener.

Highlight op Windowpane is toch wel de instrumentale passage die iets na de helft van de speelduur te horen is en welke wordt ingezet met een fenomenaal drumfilletje van Martin Lopez. In deze passage laat Lopez horen waar 'ie (deels) vandaan komt (Uruguay), horen we de vervreemdende, 'holle' keyboardgeluiden van Steven Wilson die ook op zijn eigen solowerk en in werk van Porcupine Tree te horen is, en de uiterst subtiele en breekbare gitaarakkoorden van het duo Åkerfeldt / Lindgren.

Breekbaarheid, somberheid en een algeheel gevoel van treurigheid bekruipt de luisteraar op Windowpane, maar toch is er ook een sprankje warmte, geborgenheid en comfort. Een unieke sfeer dus, die Opeth op dit Damnation heeft weten te vangen en daarmee ook een prachtige song en waardig deelnemer aan de Prog Ladder. (ABDrums)

117
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - The Same River [12:02]



Out of Myself | 2003 | Polen

2023: 35
2022: 79
2021: 111
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Rogyros

Wat Riverside mijns inziens zo bijzonder maakt is hun vermogen om je, zonder dat je het eigenlijk in de gaten hebt, volledig mee te zuigen in de door hen gecreëerde sonische belevingswereld. Hoe ik dat vaak ervaar is dat ik een nummer opzet, ik vervolgens er heerlijk in wegmijmer en mezelf er lekker in laat onderdompelen, om vervolgens bij de finale / het begin van het volgende nummer plots 'wakker' te worden. Dat wegmijmeren is niet uit verveling, maar voor mij is het gewoon een puur genietmoment; de diepste connectie die ik kan maken tussen enerzijds mezelf en anderzijds de muziek in kwestie.

Ik weet bijvoorbeeld nog goed hoe ik me voelde toen ik The Same River voor het eerst beluisterde; met de koptelefoon op m'n oude kamer, in het pikdonker met een bureaulampje op. Ik was compleet van de kaart geveegd. Gelukkig mag ik na een nieuwe luisterbeurt vermelden dat dat nummer, en eigenlijk het hele album, niks aan kracht heeft ingeboet door de jaren dat ik Riverside niet heb beluisterd. (ABDrums)

116
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - High Hopes [8:32]



The Division Bell | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2023: 114
2022: 177
2021: 94
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Ik heb het al eens eerder vermeld op MuMe maar hier dan wat uitgebreider: ergens ten westen van Brighton, Zuid Engeland. Op een ‘Summer vacation parc’ (‘Hi di Hi’!) waar alle Engelsen bij 15 graden plots hun bleke beentjes gaan vertonen in hun shorts and skirts. Iets dieper landinwaarts was het en ik liep regelmatig een rondje alleen daar in het landschap. Nu had ik al vaker een soort ‘landscape’ associaties gehad met de muziek van Floyd maar daar was het volledig treffend. En als je dan op een zondagmorgen door zo’n James Herriot dorpje loopt waar de cottages om de centrale kerk liggen, vlak bij de pub met zo’n karakteristieke uithangbord en de klok van de kerk gaat luiden waande ik mij plots volledig in High Hopes met eigenlijk vooral een verbinding met de stad Ieper en WO I. Pink Floyd (en vooral Waters) draagt ook het verleden en de littekens van beide wereldoorlogen mee in hun muziek. Een soort ‘Band of Brothers’ verbonden met een steeds meer achter ons liggende tijd.

Het is ook een soort gebed met weemoed van de periode voor een wereldoorlog:

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river
Forever and ever

Maar, heel eerlijk, het zijn mijn associaties want de tekst verwijst, zoals vaker, naar de periode met Syd Barret voor ze beroemd werden. Overeenkomst tussen mijn beleving en de werkelijkheid is dat het gaat om mannelijke verbroedering, vriendschap, samen iets beleven en overleven.

Misschien was de periode met Barret ook een slagveld. (meneer)

115
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Carpet Crawlers [5:16]



The Lamb Lies Down on Broadway | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2023: 139
2022: 95
2021: 100
2018: 115
2017: 169
2016: 132
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

The Lamb staat vol met experimentele muziek maar af en toe komt er ook een echt kop en staart liedje voorbij. Dit is er zo eentje. Sterker nog het is eigenlijk gewoon een lief liedje, niet verwondelijk dat dit ook op single verscheen. Een lied uit de koker van Tony Banks samen met Mike Rutherford welke de laatste single was met Gabriel achter de microfoon. Een lied wat ook veel tijdens live shows voorbij kwam als mooi rustpunt tussen de meer uitbundige symfonische klanken. Het blijft mooi... (vigil)

114
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Hey You [4:40]



The Wall | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2023: 188
2022: 151
2021: 170
2018: 82
2017: 97
2016: 277
2015: 113
Genomineerd door: uffing

Afgelopen jaar heb ik een tijdje met wat vrienden wat muziek gespeeld (als ik zou zeggen: "in een bandje gezeten", maak ik het groter dan het is). Omdat ik verder geen instrument bespeel, nam ik de vocale honneurs waar. Op die manier met muziek bezig zijn is een uitstekende manier om opnieuw waardering te krijgen voor composities waar je verder wat op uitgekeken was. De hits van The Wall stonden ook op het repertoire, dus ook Hey You kon zich in een positieve herwaardering verheugen. Het liedje is verder overbekend, dus daar hoef ik vast niet zo veel over te melden , ook ben ik vast de laatste Prog Ladderdeelnemer die zich nog eens over de tekst boog. Wel wil ik nog even memoreren dat het vocale bereik van David Gilmour, die het gros van de zang voor zijn rekening neemt, aanzienlijk lastiger haalbaar is dan het op het eerste gehoor lijkt. (Casartelli)

113
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Arena - The Hanging Tree [7:09]



The Visitor | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2023: 93
2022: 217
2021: 238
2018: 76
2017: 180
2016: 198
2015: 107
Genomineerd door: Brunniepoo

Toen ik een jazzminnende vriend eens vroeg hoe hij in de jazz geraakte (immers toch een muzieksoort die door buitenstaanders vaak als vrij ondoorgrondelijk beschouwd wordt), vertelde hij dat hij eens in een café was waar iets jazzerigs gespeeld werd en dat hij het 'gewoon ontzettend relaxte muziek' vond. Vervang 'jazz' door prog, 'iets jazzerigs' door Arena en, helaas, ook dat café maar door iets huiselijkers (het zal de onvolprezen Kees Baars op Arrow wel weer geweest zijn). En om Arena nou alle credits voor mijn progliefde te geven, gaat wat ver, maar de bombastische, toegankelijke neoprog van Arena's eerste albums was op dat moment wel precies waar mijn behoefte lag, zo ervoer ik het toen althans. Oude liefde roest meestal niet, maar in het geval van Arena herken ik tegenwoordig bij veel van hun werk toch wel wat de wat kritischer luisteraars me toen ook al voorhielden: gekunstelde en voorspelbare composities, lelijke productie, etc. Een aantal van hun nummers, die wat meer als liedje gewoon deugen, zijn wel overeind gebleven. Power ballad The Hanging Tree is daar een prima voorbeeld van, al is die eerste plaats die het nummer in Kees Baars' symfolijst haalde in elk denkbaar tijdsgewricht wel wat overdreven. (Casartelli)

112
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Yes - Starship Trooper [9:26]



The Yes Album | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 79
Genomineerd door: ranboy

Euh, even nadenken hoor. Album uit 1971 en ik ben uit 1967.. Tsjonge, het album waar Starship Trooper op staat is alweer 54 jaar oud. Ik was dus 4 toen het album uitkwam. Nog spelend met een rood schepje in de zandbak, kleuterliedjes zingend en mijn vader en moeder vertelden mij nog verhaaltjes voor het slapen gaan. Levend in totale onschuld en onwetendheid.

Maar de mannen van Yes waren bezig met hun ietwat hippie tijdperk met een nummer wat vertelt over een sterrenschip genaamd Bluebird die al veel heeft gezien maar waar Mister Anderson niks van wil weten en uitgaat van de kracht van de eenzaamheid. Maar toch ergens nieuwsgierig. Pratend over zomers en lange winters.

Als mijn vader dit verhaal aan mij, als 4 jarig ventje, had verteld had ik in mijn fantasie fase van toen hier een heel rijk iets van gemaakt. Ik leefde in die beginjaren 70 in de wereld van ‘Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer’, Sinterklaas en kabouters ! Een mooie wereld waar ik nog met wat weemoed aan terug kan denken.

Heb ik ooit iets met dit lied van Yes beleefd ? Jazeker, ik was zo ontzettend onder de indruk van de finale van het laatste gedeelte ‘Würm’ waar de basgitaar van Chris Squire alles opblies van genot. Een echte finale opgebouwd zoals een sterrenschip door het heelal knalt. Ik was 15 toen ik een band wilde beginnen met de naam Starship Trooper. Leek mij magisch !

Die band is er nooit van gekomen maar in mijn fantasieën bestormde mijn band de wereldwijde podiums.

Dat sterrenschip Bluebird is verder de ruimte ingegaan en al 54 jaren verder. Waar zou hij nu zijn…? Kom maar niet terug naar Aarde. Het is een zooitje hier.. (meneer)

111
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Splintering Heart [6:51]



Holidays in Eden | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2023: 108
2022: 154
2021: 87
2018: 87
2017: 135
2016: 96
2015: 56
Genomineerd door: vigil

Je hebt geen intro, je hebt een slecht intro, je hebt een intro, je hebt een goed intro, je hebt een heel goed intro en je hebt Splintering heart de overtreffende trap van dit alles. Is er verder nog iets behoudens het intro? Jazeker, een gitaarsolo! Je hebt geen gitaarsolo, je hebt een slechte gitaarsolo…

Nou ja, je snapt het! Het album Holidays in Eden mag dan een van de best verkochte Marillion albums zijn de trouwe aanhang reageerde wisselend. Maar over één ding was vrijwel iedereen het wel eens, met Splintering Heart had de band weer een klassieker te pakken, tja dat intro heh.. (vigil)

110
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Duke's Travels [8:41]



Duke | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2023: 176
2022: 75
2021: 102
2018: 79
2017: 61
2016: 217
2015: 149
Genomineerd door: ranboy

Het is lastig om te beschrijven waarom ik dit nummer zo ongelofelijk goed vind. Op de één of andere manier associeer ik me met de persoon die daar op de albumhoes van Duke alleen en eenzaam voor het raam staat. Zonder het verhaal achter het album goed te (willen) kennen stel ik me voor dat hij op reis gaat of wil gaan en dat het eerst helemaal nergens op lijkt: dat hij zeer enthousiast is maar dat zijn ontdekkingen goed beschouwd weinig voorstellen. Tegelijkertijd stel ik de eerste minuten van het nummer voor als een soundtrack voor een goedkope jaren 90-racegame. Kitsch to the max maar o zo lekker. Langzaam ontdekt de Duke echter zijn weg: Collins verzet zich tot wat ingewikkelder drumpartijen en Tony Banks speelt een paar fraaie loopjes op de synthesizer die ik in gedachten altijd na probeer te spelen zonder dat het me ooit lukt. Ome Phil besluit zowaar weer te gaan zingen en de teksten die op het album bij Guide’s Vocal op het album nog wat weifelend eruit kwamen krijgen nu hun volle kracht. Ongelofelijk dat de beste man zich niet veel later zich met hart en ziel zich zou toeleggen op de welbekende SkyRadio-meuk. De gedachte hieraan in combinatie met het feit dat veel mensen de oude Genesis-muziek niet kennen kan me soms tot tranen roeren. Wat was hij hier toch goed. Voor de complete luisterervaring moet Duke’s End er natuurlijk direct achteraan en dan krijg je het absolute Genesis-hoogtepunt van de jaren 80. (freitzen)

109
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Collapse / Collide [9:14]



Controlling Crowds | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2023: 65
2022: 204
2021: 71
2018: 57
2017: 17
2016: 47
2015: 45
Genomineerd door: Gretz

Het oorspronkelijke vlaggenschip van Controlling Crowds, het album dat Archive toch zoiets als een bescheiden doorbraak bezorgde. Prachtig en zeer kenmerkend hoe dit nummer laagje voor laagje opgebouwd is. Volgens mijn betere wederhelft naargeestige, paranoïde muziek, maar ik lust er wel pap van. (Casartelli)

108
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2023: 36
2022: 28
2021: 96
2018: 139
2017: 77
2016: 87
2015: 146
Genomineerd door: chevy93

Je zweeft op Ian McDonalds mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripps tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. I feel tomorrow I'll be crying, nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

107
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pain of Salvation - The Perfect Element [9:52]



The Perfect Element I | 2000 | Zweden

2023: 297
2022: 142
2021: 256
2018: 143
2017: 290
2016: 224
2015: ---
Genomineerd door: buso

Tja, wat maakt nou dat je bij het ene nummer denkt: "Best goed, maar het pakt me niet helemaal" en dat je bij andere nummers denkt: "Zo, wat dat is dit lekker, wat een geweldig goed nummer en wat kan ik hier heerlijk in opgaan!" Dat gevoel wat The Perfect Element bijvoorbeeld bij me oproept. Er moet iets zijn. Iets wat The Perfect Element is, wat het net wat bijzonderder maakt dan andere nummers.

Maar wat is dan The Perfect Element? Waar zit de grote klasse in? Wat maakt het meer bijzonder dan sommige andere nummers van PoS? Ik probeer mijn vinger er op te leggen. Wat is dat ene element? Wat maakt het zo aangrijpend goed? The Perfect Element moet er zijn, ik hoef het alleen nog maar te vinden.

Ik heb er echt over nagedacht, maar na meerdere beluisteringen kan ik alleen maar concluderen dat het juist alle elementen bij elkaar in deze samenstelling zijn die het zo'n prachtig geheel maken. (Bonk)

106
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Darkest Hour [10:52]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2023: 38
2022: 77
2021: 115
2018: 55
2017: ---
2016: ---
2015: 96
Genomineerd door: musicborst

Wederom een nummer van het comeback-album van Peter Nicholls. Maar ik vraag hier speciale aandacht voor John Jowitt, die ook voor het eerst in de line-up van IQ te horen is, en nadrukkelijk aanwezig is met zijn ronkende baslijnen. Voor het overige een band die als geheel overtuigt, met voldoende ruimte voor de individuele leden. Wat me bij herbeluistering opviel is hoe lang het nummer is, ruim 10 minuten, het voelt veel korter! Laten we dat maar als een goed teken opvatten. (Jester)