Dit album na heel veel jaren weer eens opstaan en klinkt toch wel weer erg lekker. Een tussendoor-pause album van de mannen van The Church. Het is typisch Steve Kilbey uit de jaren 90 periode met inbreng van Peter Koppes en Tim Powles. Lekker spacy en een beetje donker maar dat is waar ik zeker van houdt op zijn tijd. Voor Steve Kilbey breek ik altijd een lans en dat doe ik hier ook weer. Jammer dat MWP er toen even niet bij zat maar ook dat heeft weer zijn eigen charme. Koppes kan hier rustig zijn eigen atmosfeer op loslaten en dat doet hij hij herkenbaar en prima. Eigenzinnige plaat die helemaal onder de radar is gebleven, de maffe bandnaam zal er ook niet aan meegeholpen hebben.

De hersenspinsels van Kilbey blijven intrigerend:

Florian Trout was a brilliant mind, gruesome in precision
Analytic like a knife, sharp like an incision
Blue and purple in the night he goes about his business
Seldom even looking out into the silver distance

Take your time...

Florian Trout was a distant boy, he lived in a very strange town
Where was he, you may well ask, when the widow's house burned down
I wonder how he feels right now when evening shades are falling
Lonely in his capsule with all of heaven calling

Deze laatst gekocht tijdens Record Store 2022 in de 2-LP limited editie. Al tijden geen Sound meer gedraaid maar dit was toch wel weer even erg leuk. Voor het eerst op vinyl, de cd versie heb ik ook nog gewoon staan. Het is een vreemde mix van live en studio nummers maar op de een of ander manier werkt dit prima. Dat Temperature Drop bezorgt mij nog steeds kippenvel, wat een stem en wat een band. En dan komt de waanzinnige live versie van Missiles daar nog even achter aan. De muren hebben hier weer even staan schudden. Top band, top hoes, top plaat!

Bij het beluisteren van dit fantastische live album moet ik altijd weer denken aan de term "Sturm und Drang". De zogenaamde Sturm und Drang was aan het begin van de 18de eeuw een verheviging van wat zich in de Empfindsamkeit al aankondigde, de ontdekking van het heftige persoonlijke gevoel. Intensiteit en kracht. Dat is hier zeker van toepassing. Alles klopt aan deze zeer fraaie dubbel LP, iets waar de band overigens nogal wat kritiek op kreeg want het was nogal ambitieus een 2-LP voor een relatief onbekende band. The Sound is hier in optima forma, de waanzinnige stem en gitaar van Borland, de machtige bas van Bailey, het dreigende toetsenwerk van Mayers en de geweldige drums van Dudley. Dit zal altijd een van mijn favoriete live platen blijven, staat ook heden ten dage nog als een huis, en Missiles is weer helemaal actueel met al die ongein in de Ukraine. Vijf volle punten voor deze jaren 80 helden!

Jeetje wat een lovende berichten bij dit album. Dat had ik nooit verwacht, maar wel leuk om te lezen. Ik ben zelf helaas wat minder enthousiast. Dit in 1999 uitgebrachte semi debuutalbum met linernotes van Adrian Borland is gewoon een logisch vervolg op de beide Outsiders albums. Komt ook vooral omdat de (muzikale en tekstuele) inbreng van drummer Adrian Janes hier nog erg groot is en Adrian Borland pas op Jeopardy zelf het roer overneemt. Ik heb veel contact gehad met Adrian Janes en heb hem ook een paar keer ontmoet, een ontzettend aardige gozer (en bescheiden) en hij heeft ook wel een paar Sound klassiekers (oa Night Versus Day) op zijn naam staan ook al wuift hij dat allemaal weg.

Het charmante van dit album (is net als bij Jeopardy) dat dit low budget (en eerlijke) opnames zijn, het rammelt en kraakt en piept aan alle kanten. Een paar leuke tekenen voor wat er zou gaan komen maar een nummer als Musc Business is toch wel wat kinderlijk. Ze kregen destijds ook een gepeperde live review waarin vooral dat nummer het moest ontgelden. De band werd smalend weggezet als verwende rijkeluis jongetjes die niet konden spelen.

Mooi dat het album alsnog uitgebracht is, het is te goed om op de planken te blijven liggen maar ook niet goed genoeg om potten te breken. Leuk voor fans van The Sound maar nieuwe fans zal het niet trekken. Die kunnen beter beginnen met het latere werk. Voor mij een krappe 3,5 ster, meer kan ik er echt niet van maken.

En dan nu de kritische test die ik al een tijd heb uitgesteld.

De dubbelelpee uit het cellofaan gehaald. Het artwork is verzorgd en is natuurlijk wat een kopie van From The Lions Mouth maar dat is prima. Roze vinyl moet ik wel weer even aan wennen, dat is niet post-punk (of juist wel?) dat had gewoon stemmig zwart moeten zijn. Voor Sound "fans" is het zeker een leuke release, alleen wel prijzig. Bij eerste beluistering klinkt het beter dan ik had verwacht, dat valt op zich niet tegen. Er is echter wel behoorlijk gepoetst aan de opname kwaliteit waardoor er behoorlijk wat dynamiek weg is gevallen. Het klinkt wat vlak en zelfs bijna mono, dat is toch wat jammer. En nee, dit komt geluidtechnisch totaal niet in de buurt van In The Hothouse, mocht je dat zoeken dan moet je deze uitgave laten liggen. De eerdere opmerking dat Dudley zich met de opnames heeft bemoeid en dat het dan wel goed moet zijn kan dus naar het land der fabelen worden verwezen. De linernotes zijn wel prima, dat heeft Dudley altijd prima gedaan, ook op de Renascent releases. Integer en mooi geschreven.

Borland is wat schor in het begin bij Winter, maar dat wordt beter naarmate het concert vordert. Waanzinnige zanger natuurlijk, dat blijft gewoon staan. Verder erg leuk om dit weer te horen, het is toch altijd een van mijn meest favoriete bands geweest in de jaren 80. Live opnames van Thunder Up zijn ook wel schaars en het was een album waar ik behoorlijk verslaafd aan ben geweest. Heb de band ook nog live gezien in de zomer van 1987, het kippenvel stond metershoog op mijn armen weet ik nog.

Wat mij bij beluistering wel opvalt is dat je (in hindsight) kunt horen dat de band hier op zijn retour was. Het is af en toe bijna vals en rommelig. Niet meer de superstrakke live band die het begin jaren 80 was. Eigenlijk is het drumwerk van Dudley hier het meest constant, de andere drie leden vergalopperen zichzelf af en toe nog wel eens tijdens de set.

De demo' s zijn fraai, vooral 13 Hours is klassiek Borland. Sterke romantische inslag en ook weer die eeuwige hoop en positiviteit. Toch echt wel een kwaliteit van Borland waarbij de muzikale omlijsting van de rest van de band het compleet maakt. Onvoorstelbaar dat hij later zo aan zijn eind is gekomen, ik had hem betere tijden toegewenst. De demo's trekken het gemiddelde omhoog want anders had ik er een magere 3 sterren van gemaakt. Was de opnamekwaliteit van de live nummers beter geweest dan had ik het album zeker 4 sterren gegeven maar ik hou het nu eerst op 3,5.

Shot-up and shutdown in a shut-up shop town
In a shut your mouth, and sit right down and take it down

Ik weet nog steeds dat ik deze destijds in Groningen gekocht heb terwijl ik door de stad slenterde. Stond in een LP bak buiten bij een kleine platenzaak. De hoes viel mij op en door de sticker zag ik de naam Mark Burgess staan en toen wist ik wel genoeg. Meteen meegenomen. Dit was wel even wennen na de Chameleons, ook al zit drummer John Lever hier ook bij, echter wel met twee andere gitaristen en dat zorgt voor een deel ook voor het andere geluid, maar wel met herkenbare patronen. Ik heb 'm nog steeds op zowel vinyl als CD staan en zelfs een exemplaar van de CD reissue waar maar 100 exemplaren van zijn verkocht voordat deze uit de markt werd gehaald door Geffen. Die waren het niet eens met de platenbaas ambities van Mark Burgess.

Wat een flauwekul bericht van Grootfaas. Dit is een prachtig sfeervol album en zit behoorlijk in de stijl van The Sound ten tijde van hun Thunder Up periode. Komt ook door het toetsen- en gitaarwerk. De mannen waren ook fan van The Sound heb ik mij laten vertellen. Ik was behoorlijk verslingerd aan dit album (en ook de voorganger) en heb de band verschillende malen live gezien. Prima live band ook en ook de vervolg projecten Silent Men en Shoot The Moon zijn absolute aanraders! Ik ga 'm meteen weer even op de speler gooien vanavond.

Vanavond weer op de speler en hij landt hier wederom als het beste Nederlandse live album aller tijden. Niet te filmen hoe goed dit anno 2023 nog klinkt op vinyl. Waanzinnige band en helaas, maar zeker, gestopt op hun muzikale top. Met Wierd Duk op bas en op een paar nummers komt Tjeerd Folmer ook nog voorbij. Het kippenvel staat metershoog op mijn armen terwijl ik dit typ tijdens Spiral of Spiderlimbs. Wat een waanzinnig gitaarwerk... Is this reality or is this just imagination...

Qua 80's beleving komt bij mij alleen In The Hothouse van The Sound in de buurt. Nog zo'n live album wat in ieders wave liefhebber platenkast behoort te staan. Ik had Adrian Borland graag een keer meegenomen naar een concert van The Visitor ook al lagen de muzikale meridianen dicht bij elkaar toen The Sound live speelde op Sneekwave in Sneek. Ik heb diverse malen met Ernst Langhout gesproken en ook hij kende the Sound goed, een band die het erg goed deed in (ZW) Friesland in de jaren 80.

En met het afronden van de lusitersessie zorgt Eat the Atmosphere met de mooie chorus bas en die typische jaren 80 vibe wederom voor kippenvel. Ik zou er zo voor tekenen om dit concert opnieuw te beleven. Het waren mooie tijden

Deze afgelopen weekend voor een habbekrats (5 euro!) op de kop getikt, nog gesealed en dus nieuwstaat. Ongelofelijk dat dat nog voorkomt maar soit. Ik ken dit album niet maar wel de opvolger Scavenger die destijds nog in de verukkelijke 15 heeft gestaan en ook wel wat radio airplay heeft gehad. Ook de opvolgers heb ik destijds gekocht maar kan mij niet herinneren dat ik dit album eind jaren 80 heb zien staan.

Veel Amerikaans vinyl viel destijds onder speciale import en was vaak erg duur en moeilijk te vinden in de pre-internet tijd. Als plattelandsjongen was dit voor mij zeker niet bij de lokale platenboer te vinden maar die schade heb ik later ruimschoots ingehaald. Zeker toen het internet zijn entree deed zo eind jaren 90. Anyway, eerste indruk zover, lekker album wel een beetje rommelig maar er staan een aantal toffe nummers op. Productie technisch gezien had er meer in gezeten maar voor nu zeker 3,5 ster.

Deze weer eens in de speler en na 3 nummers heb ik de remaster weer eruit gehaald en de originele CD weer gedraaid. De remaster CD met bonustracks die door de selectie heen zijn gezet haalt de hele samenhang uit het album en ik kan daar niet naar luisteren. Het bla bla verhaal van Mike Scott dat het album zo had moeten zijn mag hij bewaren voor de liefhebbers. Het origineel zit zo gebeiteld in mijn hersens dat ik niet meer open sta voor een andere versie. Het ligt dus aan mij maar mijn score is gebaseerd op de originele versie, zou ik een score voor de remaster moeten geven dan gaat er een hele punt van af.

Dit is voor mij ook een 5 sterren plaat. Ik kan mij de Waterboys concerten uit deze periode nog als de dag van gisteren herinneren en het was alsof onze lieve heer op de aarde neergetreken was zo hemeltergend fraai was dit live. De Waterboys zitten hier op een ultieme piek en speelden als een goede geoliede machine de sterren van de hemel. Ik krijg er nog kippenvel van als ik er naar luister. Absolute grote klasse en een van de beste live albums uit mijn collectie. Play it loud!

Deze afgelopen week op de kop getikt. Ik ben groot liefhebber van het debuutalbum van de Muses, die staat in mijn absolute lijst van topplaten aller tijden. Ik draai 'm nog steeds met veel plezier. De springerige tegendraadse nummers met een eigen drive zijn nog steeds een lust voor het oor. Dat is met dit album helaas niet het geval en dat komt door de matige zang van Hersh en ook door de sloomheid van de nummers. Ik had ook al moeite met haar laatste solo album en datzelfde heb ik hier ook bij. Het klinkt een beetje als een grungie Julee Cruise met distortion. Leuk voor de heb maar vaak zal ik 'm niet draaien ben ik bang. Ik geef 'm 3 sterren voor old times sake maar dat is eigenlijk nog te hoog voor deze middenmoter.

Erwin verdient sowieso een pluim voor zijn (al jarenlange) positieve kijk en inbreng op de muziek. Lekker doorgaan zo Erwin!

Zit nu naar de vinyl versie te luisteren, staat hier ook nog ergens op een verstofte CD maar die is al ruim 30 jaar niet meer van de plank geweest. Destijds braaf aangeschaft als Bowie liefhebber maar na een paar maal draaien wel helemaal klaar mee en nooit meer aangeraakt. Nu de thin young duke niet meer onder ons is toch maar weer eens geprobeerd en waarachtig, hij valt nu een stuk beter dan destijds. De stem van Bowie is uitstekend, het gitaarwerk is ook top alleen over de ritme sectie ben ik wat minder positief. Dat klinkt wel erg dertien in een dozijn. Gooi daar de vlakke productie overheen en dan kom ik op een score van 3,5 uit. Dat had ik er 30 jaar geleden niet voor gegeven, dus de tijd heeft positief gewerkt.

Dit is zo'n plaat waarvan je weet dat het goed moet zijn door de kwaliteit van de muzikanten maar wat toch niet helemaal tot je komt. Desalnietemin wel weer groot respect voor Bowie omdat hij toch weer een hele andere kant op ging eind jaren 80 ook al kon het eigenlijk niet slechter worden na het verschrikkelijke Let's Dance Album, daar ga ik nog steeds spontaan van achteruit lopen.

Alleen maar mooie herinneringen aan dit album en de tijd dat dit uitkwam. Ik had de naam ook op mijn schooltas staan want dat was natuurlijk super wavie en stoer. The Cure was destijds een behoorlijke hype in Friesland en dat kwam vooral door het album Seventeen Seconds. Daar is deze plaat echt op gebaseerd en dan natuurlijk wel met een eigen inbreng. Dit is een van mijn favoriete Nederlandse wave albums en ik draai 'm ook nog regelmatig.

Prima debuut album, ik vind opvolger Ether Song een stuk beter maar ook op dit album staan een paar top nummers. Ik heb de band destijds ook in de Melkweg gezien en dat was een tof optreden waar ik nog steeds met plezier aan terug denk. Wat betreft dit album, hou het bij de originele uitgave want de 20 Anniversary Editie is een grote ergernis (voor mij dan). De toegevoegde akoestische nummers hebben geen enkele meerwaarde en werken eerder in het nadeel dan in het voordeel. Daar kwam ik zojuist ook weer achter, op het eind irriteer ik mij mega aan het getokkel en en gejengel. Het is een 2-LP en de tweede plaat kun je volledig skippen, gewoon LP 1 draaien en dan is het prima. Natuurlijk weer op gekleurd vinyl want dat is modern. Ik baal nog steeds als een stekker dat ik mijn originele (zwarte) LP destijds verkocht heb omdat ik 'm ook al op CD had. What a mistaka da maka.