Metal Archives vermeldt dat dit een officiële bootleg is, uitgebracht door Metal Blade. Het optreden dateert van 25 december 1989, Kerstmis dus, tijdens de toer voor het vierde album Nosferatu. Met gerust gemoed kan ik zeggen dat de periode 1984-1989 de topperiode was van deze geweldige US Metal groep met een kanjer van een zanger James Rivera. De andere groepsleden zijn Larry Barragan (gitaar), Jerry Abarca (bass), Frank Ferreira (drums) en André Corbin (gitaar). Dit zijn namen die de fans maar al te bekend in de oren klinken.

Per album vermeld ik nog even de herkomst van de nummers op deze opname. Van het tweede album Remnants of War komen Evil Reign en Angel of Death, van het derde album A Distant Thunder komen The King is Dead, Abandon Ship en Scorcher, de rest komt van het vierde album Nosferatu. Niets van het eerste album? Inderdaad, geen enkel nummer van de cultklassieker Burning Star, wat mij laat vermoeden dat dit geen volledige registratie van het optreden is. Let ook op de fade outs tussen de nummers door.

Dat het internet een geweldige uitvinding is, wordt nogmaals bevestigd door deze link: Helstar Concert Setlist at Backstage, Houston on December 25, 1989 | setlist.fm. Het bevat de volledige setlist van dit optreden in de Backstage Club, Houston Texas in de US of A. Mijn vermoeden wordt dus bevestigd. Wij ontberen hierop vier songs. Het geluid is dan wel van veredelde bootleg kwaliteit doch aanvaardbaar goed met veel galm op de geweldige zang van James Rivera en een onevenwichtige mix van de verschillende instrumenten. De heren muzikanten zijn in vorm, superstrak wordt er gespeeld en de setlist is niet mis doch weliswaar onvolledig. In 1988 heb ik ooit Helstar gezien in het voorprogramma van Yngwie Malmsteen tijdens zijn toer voor Odyssey, dat was in het Sportpaleis in Gent. Ik kan getuigen dat Helstar live een beleving was.

Je kunt zeggen dat het geluid niet 100% is maar hoeft dat? Je moet wel toegeven dat dit live is zonder overdubs en allerhande Protools bewerkingen. Waardevol is het alleszins als eerste livealbum van deze geweldige groep, het doet mij watertandend verlangen naar hun jubileum livealbum 30 Years of Hel. Spijts het geluid toch een beetje dicteert het metalen nostalgisch hartje mij een vier te geven want Helstar was klasse!

Herman Frank ken ik als de (ex-)gitarist van Accept, nou ja tweede gitarist in de schaduw van Wolf Hoffman. In die hoedanigheid is hij te horen op hun albums Balls to the Wall, Blood of the Nations, Stalingrad en Blind Death.

Samen met drummer Stefan Schwarzmann (ook ex-Accept) levert hij een eerste visitekaartje af en het mag best gehoord worden. Modern klinkend maar melodieuze Metal laat hij als songschrijver hierop horen dat vaak wel verwijst naar Accept maar dat voldoende op eigen benen staat. Afwisseling troef qua tempo zul je hierop horen maar ook heel dikwijls ferm uit de kluiten gewassen gitaarsolo's en altijd heel belangrijk: een goede krachtige en zanger (Jioti Parcharidis, ex-Victory).

Een hele positieve eerste indruk laat dit na en neen, Kill the King is geen cover van het gelijknamige nummer van Rainbow. En neen, Metal Gods is geen cover van het gelijknamige nummer van Judas Priest. Latere versies van dit album bevatten nog het nummer Sky Trooper.

Tweede album van de ex-Accept gitarist Herman Frank waarin men opnieuw solide Metal hoort en waarin hij lijkt te consolideren. Voor mij is de verrassing er af, hoewel je hierop een nieuwe zanger hoort, de Zweed Rick Altzi (o.a. At Vance). Bedrieglijk qua titel maar het nummer Starlight is geen cover van het gelijknamige Accept nummer. Het album is iets te midtempo in het begin, vanaf nummers als Waiting en Lights Are Out gaat het sneller.

En ook voor Soul beginnelingen!

Wat ken je hiervan? Wat denk je hiervan te kennen? Wat herken je hiervan? Wat denk je hiervan te herkennen? “Wie had dat van hem gedacht?” Inderdaad, als liefhebber van het spijkerharde werk heb ik ook nood aan afwisseling. Ik had een tijd geleden de wens uitgesproken om eens te proeven van Jazz en Soul. Voor Jazz zit ik nog altijd bij Miles Davis en John Coltrane dus er is nog werk aan de winkel. Waar begin je bij Soul? Soul = Motown, Motown = Soul. Zo begrijp ik het. Hoewel ik geen liefhebber ben van verzamelaars, moet je toch ergens “beginnen”. Deze verzamelaar is meer dan de moeite waard.

Vier cd's met nummers die meestal rond de drie minuten draaien dus er zit tempo in deze box, drie minuten was volgens mij ook ongeveer de maximale tijdsduur van de singles indertijd, toen we nog deze schitterende muziek springlevend mochten beleven. Nadeel is dan ook de vele fade-outs. Soul is muziek, Soul = muzikanten van vlees en bloed, Soul = karaktervolle zangeressen en zangers met persoonlijkheid. Laat maar komen.

Een aantal hoogtepunten en/of herkenningspunten voor mij? Ik ga hier en daar iets uitpikken. Op cd 1 Mr. Postman van The Marvelettes, Stubborn Kind of Fellow van Marvin Gaye, My Guy van Mary Wells, Dancing in the Street van Martha & The Vandellas (nog gecoverd oor Mick Jagger en David Bowie), Baby Love van The Supremes en heel zeker Fingertips Part 2 van “Little” Stevie Wonder. Wist ik veel hoe lang hij al bezig is? Openvallende mondhoeken bij het horen van dit nummer. Marvin Gaye (de halve Oostendenaar) en The Supremes zijn machtig!

We gaan nog even verder. Op cd 2: My Girl van The Temptations, I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch) van de Four Tops, Uptight (Everything's Alright) van Stevie Wonder, What Becomes Of The Brokenhearted van Jimmy Ruffin en You Can't Hurry Love van The Supremes (nog gecoverd door Phil Collins). Nu begin ik oneerbiedig te denken waarvan ik sommige nummers ken: covers, tv-reclames en films godbetert.

Op cd 3 kende ik onder andere Reach Out (I'll Be There) van de Four Tops en ze komen nog regelmatig terug, die Four Tops. It Takes Two van Marvin Gaye & Kim Weston is een verrassing voor mij, ik ken hiervan een cover maar de naam ontsnapt mij. Hierop hoor ik ook een snellere en speelsere versie van I Heard It Through The Grapevine, sneller dan de versie van Marvin Gaye die ik gewoon was, die versie komt later op cd 3 aan de beurt en volgens mij zijn er nog covers gemaakt. Gek hoe The Supremes van cd 1 en cd 2 opeens veranderen naar Diana Ross & The Supremes.

Cd 4. Op de laatste schijf lijk ik alsmaar meer nummers te kennen, ongeveer de helft, misschien trap ik een open deur in door te stellen dat deze box chronologisch is ingedeeld? Natuurlijk ken ik I Want You Back en ABC van The Jackson 5, vijf nummers presenteren ze ook op de vierde schijf. Get Ready van Rare Earth! War van Edwin Starr (nog gecoverd door Bruce Springsteen)! The Tears of a Clown van Smokey Robinson! What's Going On en Mercy Mercy Me van Marvin Gaye! In de strijd tussen origineel en cover wint voor mij telkens het origineel omwille van het gevoel en de warmte die het uitstraalt.

Nummer per nummer bespreken? No way, my friends. Daarvoor kom ik te vroeg aan dat Soul venster piepen, ben ik nog te veel beginneling. Weet dat hier vele magnifieke muziek op staat van echte mensen op echte instrumenten om van te genieten puur op basis van de muziek dan nog. Het is nog de tijd niet van de gimmicks, de overdreven of onterechte promotie, het schudden met het achterste om te doen verkopen, die karikaturen. Harde woorden voor sommige “artiesten” van nu maar ze vergeten iets. Het gaat puur om de muziek. Prima voor mij, in welk genre dan ook.

Weeral zo'n lap tekst en ik heb me nog ingehouden want dit is vijf uur pure muziek en is het niet heerlijk om eens de remmen los te laten? Klein feestje der herkenning wat betreft een aantal nummers. Deze Volume I en Volume II staan al op mijn wenslijst. Peace! Live well and prosper!

1988 was dan wel geen grand cru jaar als 1984 en zeker 1986, maar er kwamen nog best goede dingen uit na de initiële losbarsting. Dit debuutalbum van een Amerikaans vijftal uit New York bevat hier en daar alleraardigst Power Metal zolang de snelheid erin wordt gehouden.

Volgens Metal Archives zou Dirk Kennedy in 1981 nog in Anthrax hebben gezongen voor Neil Turbin zijn intrede deed, weet iemand meer hierover? De snellere nummers genieten zoals zo dikwijls mijn voorkeur: Metal Sport, Caught in the Crossfire, The Test of Time. Tegenover de uptempo nummers heb je natuurlijk de midtempo songs, het gitaarwerk blijft wel van een goed niveau, de twee heren beheersen hun instrument, waardoor zelfs een iets softer nummer als Will You Be There toch nog verteerbaar blijft.

Gitaarwerk blijft interessant, hoewel ik meer snellere songs had gewild zoals het mooie Caught in the Crossfire, ook daarom geen vier. Ik ken dit ook nog van mijn tapetrading dagen, nu het nog vinden op vinyl want ik stel me vragen over het drumgeluid wat op mijn “versie” iets te voorop in de mix staat zoals op de Shrapnel producties.

Een jaar geleden heb ik hun tweede album With Vilest of Worms to Dwell voorgesteld in de topic het Metal Album van de Week, ook een mix van death metal, folk en klassieke muziek. Grote bezieler is Martin Schirenc, ook bekend van de groep Pungent Stench.

Ik geef nog even de volledige tracklijst mee, op MuMe staan enkel de Engelstalige titels.
1. Enrapture - Hinc Illae Lacrimae
2. Homage - Magni Nominis Umbra
3. Vestige - Non Omnis Moriar
4. Lure - Pallida Mors
5. Interlude - Ultima Ratio Regum
6. Reprisal - Malis Avibus
7. Premonition - Lex Talionis
8. Eclipse - Vita Nova

Het eerste nummer laat nog niet vermoeden welke mooie muziek hier op staat, pas vanaf het tweede nummer komen de symfonische invloeden goed door. Arabische stemmen in Homage, Indiaanse stemmen in Vestige, meeslepende melodielijnen, mooi uitgewerkte gitaarsolo's, verscheidenheid aan tempo's, dat zit er allemaal in. Wat voor sommige mensen weer de afknapper van dienst kan worden, is de zang van grote baas Martin Schirenc, een grunt is voor mij al jaren geen probleem meer.

Het zou jammer zijn om daarom dit album geen kans te geven. Interlude is een instrumentaal rustpuntje. Echtgenote Elena Schirenc zorgde voor de teksten en de vrouwenzang. Hun tweede album bevalt mij iets beter.

Hollenthon is een groep onder leiding van grote bezieler en frontman van Pungent Stench, Martin Schirenc, die instaat voor zang, gitaar, bass en toetsen. Zijn echtgenote Elena Schirenc zingt ook op het album en Mike Gröger is drummer van dienst. Deze With Vilest of Worms to Dwell is hun tweede plaat en heb ik uitgekozen als mijn zesde inzending in het Metal Album van de Week. Er waren hiervoor meerdere redenen…

Vooreerst zoek ik in muziek altijd dezelfde aanknopingspunten, een beetje saai misschien in de oren van velen maar ik kan er ook niet aan doen: intensiteit, inventiviteit, bezieling, goede songs en goede muzikanten. Dit album bevat voor mij deze elementen en kan na een groot aantal luisterbeurten mijn goedkeuring wegdragen. Er is meer dan voldoende afwisseling op een album vol bombastische orkestrale death metal met een aanzienlijk aantal Folk elementen. Welk genre is dit nu? Welk label kleef je hierop? Oordeel voor jezelf.

Een aantal jaren geleden heb ik eens in een stevige discussie op café gewezen op de overeenkomsten tussen Metal en Klassiek, ook al omwille van die reeds vermelde aanknopingspunten. “Natuurlijk” werd ik weggehoond door een aantal snobistische heidenen maar laat mijn wraak zoet zijn met dit album. Voorbeelden? Nummer drie Lords of Bedlam bevat elementen van Sergei Prokofiev (Dans der Ridders) en To Kingdom Come bevat elementen van Carl Orff (Carmina Burana).

Schijn bedriegt, laat de albumtitel het ergste vermoeden – “weer zo’n death metal groep” - het is gewoon afkomstig van een sonnet (LXXI) van William Shakespeare:
No longer mourn for me when I am dead
Than you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world with vilest worms to dwell.

Prachtig uitgevoerde muziek op een stevig meeslepend album met een haast ideale lengte – leve de drie kwartier – en met een aantal persoonlijke hoogtepunten waaronder mijn favoriet To Kingdom Come. En dat voor een groep uit Oostenrijk, een niet zo traditioneel Metal land, het leert mij verder kijken dan mijn neus lang is. Er is nog Metal leven buiten Amerika, Engeland, Duitsland of Japan.

Bericht aan de heren organisatoren van Night of the Proms: hoeveel keren gaan jullie godverdomme nog die John Miles op de affiche zetten en andere vergane gloriën? Er zijn genoeg metalgroepen beschikbaar die zich kunnen meten met een symfonisch orkest en gemakkelijk overeind blijven waaronder deze Hollenthon uit Oostenrijk. Metallica met S&M? Laat me niet lachen, groepen als Hollenthon doen dit oneindig veel beter. Listen and learn!

Zal ik maar zorgen voor het eerste bericht hier? NWOBHM / Heavy Metal uit Engeland met een opvallend rood/roze hoes. De zanger is eentonig maar de twee gitaristen zetten een stevige gitaarmuur neer. Dit is een debuut-EP die uitnodigt om het volume alsmaar luider te zetten, en houd het hoofd hierbij maar eens stil. Op de single staan de eerste twee nummers, op de EP (12 inch) werd nummer drie bijgevoegd. De drie nummers staan tevens op de heruitgave van hun debuutalbum. Old School Heavy Metal ten top met dikke riffs, dikke solo's en aardige songs én met de scherpe randjes er nog aan. Wat wil een mens nog meer?

Al te vaak zijn livealbums een verzameling greatest hits geweest of een afsluiting van een periode. In onze dagen zijn er groepen die om de haverklap live-albums of dvd's uitbrengen, in de oude dagen bracht men na vier of vijf albums een livealbum uit. Toch zijn er uitzonderingen.

Live (Hot Curry and Wine) komt uit na één album (The Nightcomers) en enkele singles of EP's , van The Nightcomers staan hier trouwens maar twee nummers op met Smokin' Valves en Nightcomers. Plaats en datum van de opnames? Edinburgh 10 september 1981. Net zoals bij de EP Live From the Raw Loud 'n' Live Tour lijken een aantal nieuwe nummers op te staan waaronder een paar bijzondere. Jirmakenyerut is een mooi instrumentaal nummer, The Small Hours wordt jaren later gecoverd door Metallica, Heavy Metal Mania krijgt dezelfde eer maar dan van Gamma Ray. Muzikaal is dit volbloed NwoBHM zonder poespas of franjes maar met rauw klinkende gitaren en sterke riffs, de zanger heeft een monotoon stemgeluid met een gemeen trekje. Ik kan hier van genieten, hoewel deze versie van het nummer Nightcomers enkel uit gitaar feedback lijkt te bestaan.

De originele versie uit 1983 bevat de eerste acht nummers, Metal Blade brengt deze in 2000 op cd uit met twee bonustracks, Sanctuary gooit er in 2003 nog een bonus cd bij met de soundtrack van de video Live From the Raw Loud 'n' Live Tour. Belangrijk om de versie van The Small Hours, volgens mij op geen enkel ander album van hen te vinden.

Met de jaren wordt een mens ouder, gezapiger en wijzer: een logische gang van zaken. Dit is een groep uit Finland en ze spelen een mix tussen Death Metal (de grunts) en Doom Metal (het gemiddelde tempo). Een paar jaar geleden zou ik dit met de nodige argwaan en lichte tegenzin beluisterd hebben, want als het niet vooruitgaat…

Ouder? Ja, ouder want ik herinner me in mijn jonge jaren een groep als Candlemass, niet de grootvaders van de Doom Metal want die eer is voor Black Sabbath weggelegd eerder de afstammelingen ervan. Sommige riffs benaderen de legendarische riffs van beide groepen, waarbij de het geluid van de gitaarsolo’s eerder aan Paradise Lost doen denken. Mijn omschrijving van Hooded Menace is een nazaat van Candlemass met een gruntende zanger. Ik kan geweldig genieten van het twin-gitaarspel.

Gezapiger? Ja, gezapiger want ik begin dergelijke muziek te waarderen. Hooded Menace heeft de melodie in zijn songs, de sporadische double bass en de mooie gitaarsolo’s in zijn voordeel spreken. Hier en daar zijn er ook subtiele tempowisselingen en lekkere instrumentale stukken, welke de gevatte reactie van de geteisterde nekspieren teweegbrengt. Dit is best heel melodieus qua muziek en zang. Geluid en speelduur van dit album dragen tevens mijn goedkeuring mee.

Wijzer? Nou ja, we gaan nu ook niet overdrijven maar ik vind dit best een goed album. Ik heb weer bijgeleerd. Mooiste nummer vind ik na een vijftal luisterbeurten nog altijd Night of the Deathcult. Positieve ervaring.

Debuutalbum van één van de toenmalige supergroepen van de jaren tachtig, je weet wel, een groep die gevormd wordt met allemaal bekende namen. Dit geldt ook voor deze groep: James Christian (zang), Gregg Giuffra (toetsen en oprichter), Lanny Cordola (gitaar), Chuck Wright (bass) en Ken Mary (drums). Het zijn allemaal namen die elders hun strepen hebben verdiend en dit geval heeft dit tot een heel goed album geleid, eigenlijk een leider in dit “genre”. Ik vind dit een heerlijk melodieus album met veel keyboards (de oprichter zal zichzelf wel niet vergeten, zeker?), mooi spetterend gitaarwerk en een bijzondere vermelding voor drummer Ken Mary. Mooi evenwichtig album zonder zwakke nummers en mijn lievelingsnummers zijn: Pleasure Palace, het lekker snelle Lookin’ for Strange, de mooie ballad Love Don’t Lie en mijn absolute favoriet Hearts of the World Laat u niet misleiden: er wordt hier wel degelijk stevig in gerockt. Een topalbum van de late jaren tachtig.

De gouwe ouwe Kreator na een epo-kuur: drukke manische riffs vergezeld door een drummer die het nog drukker heeft. Deze gedachte schoot me telkens binnen bij iedere nieuwe luisterbeurt, Kreator ken ik niet zo goed, ik heb wel Terrible Certainty op vinyl.

Wel is en blijft het strakke samenspel opvallen tijdens deze korte maar heftige plaat. Enig voorbehoud plaats ik bij de zang die me niet echt bevalt. Dikwijls wordt halverwege het nummer mits een break het tempo eens omlaag gehaald maar verder is het full speed ahead. De eerste twee keren dacht ik dat dit niets voor mij ging worden, maar het valt mee.

The Last Remains en Operation Clean-Sweep bevallen mij het best. Rustpunt is het instrumentale Gates of Cirith Ungol, bekend van The Lord of the Rings (J.R.R. Tolkien). Aangename kennismaking met deze Zweden.