Na de smakelijke EP Coup de Métal in 1983 verschijnt de eerste en enige full length album Attaque in 1984. Op één van de gitaren werd Christian Martin vervangen door Paul Ferreira, zou die de broer zijn van de andere gitarist Paul Ferreira?

De EP is één van mijn favoriete platen omwille van het ongebreideld en enthousiast snelle tempo van die plaat. Hier lijkt de snelheid een beetje ingedamd en is ook een zuiverder productie waarneembaar. Ik vind het wel een beetje ten koste gaan van de charme die de EP wel had. Geen full throttle meer, de versnellingspook wordt al eens een tandje lager geschakeld. Soms vind ik de tweede gitaar tijdens de solo’s te ver weggedrukt, zoals bij Substance Mort.

De eerste paar luisterbeurten vond ik een afknapper, opnieuw wegens die EP, een mens kan het niet laten om te vergelijken. Het gaat al een tijd beter. Wat Kronos en Wizard al hebben aangegeven, klopt wel, de onavontuurlijke riffs ondersteunen de zang maar als ze eens mogen losbreken tijdens de solo’s, is het voor mij wel genieten geblazen. Ik voel nog een verschil, ik mis absolute krakers zoals die EP er wel had. Hier duid ik Double Bang en Fou Sanquinaire aan als favorieten.

In 1986 verscheen nog een 12” picture disc EP met drie Engelstalige nummers dan nog. Hij staat op de peecee maar nog niet op Mume. Verdere info op Metal Archives: H-Bomb - To Feel Is Pain - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com. Geen hoes beschikbaar, zou dat de reden zijn? Ik heb alvast de aanvraag tot toevoeging ingediend. We zien wat er gebeurt.

Edit: hij staat erop! Daar is 'em: H-Bomb - To Feel Is Pain (1986). Met dank aan de crew natuurlijk!

Heerlijke heavy metal uit 1983 uit Frankrijk en debuut-EP van dit vijftal: Didier Izard (zang), Armando Ferreira (gitaar), Christian Martin (gitaar), Philippe Garcia (bass) en Gérard Michel (drums). Geweldige typische snelle heavy metal met lang uitgesponnen instrumentale stukken en een verdomd goede zanger, de eerste keer is verschietachtig, de brave kerel zingt ook in het Frans maar het is een verdomd goede zanger. Veel uptempo nummers in het straatje van Saxon (VK), Acid (België), Accept (Duitsland) en landgenoten Sortilège. Veel breaks ook en uitmuntend gitaarwerk, dubbel bass en klare productie. Hoor je de hiervoor genoemde groepen graag, dan kun je zeker weg met deze H-Bomb!

Belofte maakt schuld, ik ging nog iets laten weten over deze EP / picture disc. Volgens Metal Archives staan er enkel foto's op de A-kant, op de B-kant staan de drie nummers, in het Engels gezongen door ene Patrick Diamond alias David Potter van de Britse groep Cloven Hoof.

Deze poging tot dit multicultureel huwelijk, i.e. Franse groep met Britse zanger is niet geslaagd te noemen en ik ben nog voorzichtig. In niets vergelijkbaar is dit met de heel toffe EP Coup de Métal en het voor mij degelijke enige album Attack. De zang is schreeuwerig en ik heb er maar gemengde gevoelens bij. Midtempo zijn de drie nummers en ronduit te matig om er iets van te onthouden, wel om er iets aan over te houden, een slechte smaak in de mond. Enkel op het einde van het laatste nummer gaat het tempo iets omhoog.

De Britse zang staat voor mij te veel op de voorgrond, de muziek is matig en deze EP zal ongetwijfeld een zeldzaam curiosum zijn. Koop je dergelijke platen voor het “hebben-effect” of om ervan te genieten? Ik kies altijd voor het laatste, naïeve Homo Sapiens Metallus die ik ben.

Ik heb mijn “versie” ontleend uit de wondere wereld van de pindakaaswinkel. Daar werd nog een nummer toegevoegd die echter niet op deze EP staat, namelijk een cover van Space Station N° 5 van de groep Montrose. Mocht iemand hem toevallig ook in die winkel tegenkomen , het is de B-kant van de single Stop the Lights welke in 1986 verscheen. Dat was het dan weer en ik dank u voor uw aandacht, beste kijker!

Franse metal is een beetje een onontgonnen gebied voor mij. Buiten Sortilège en Trust ken ik er weinig van, wellicht vergeet ik nog een naam. Hacride heb ik afgelopen zomer al een paar keren beluisterd door middel van het album Lazarus. En toen werd deze Amoeba het Metal Album van de Week vanwege collega Nicholas123. Enerzijds is het zeer zware kost voor mijn oortjes en anderzijds moet ik dit kunnen waarderen want het afgelopen jaar heb ik veel sfeervolle metal kunnen ontdekken.
OK, gedaan met de introductie en over naar de muziek. Het blijft bijzonder sfeervol, loeihard en buitengewoon mooi. Buitengewoon mooi maar verre van simpel. Verre van simpel omdat dit een plaat is die vele luisterbeurten nodig heeft. Vele luisterbeurten doen mijn ervaring alsmaar positiever uitvallen met de nodige voorzichtigheid.
Wat zijn mijn positieve punten? De muziek van nummers als Perturbed, Zambra (fantastisch maar een cover) en On the Threshold of Death. De afwisseling tussen ultrazware stukken met akoestische stukken in een nummer zoals Fate. Sommigen zullen dit het Opeth-truukje noemen, so what, het zorgt wel voor broodnodige rustpunten want dit is intens, zeer intens op het vermoeiende, zelfs uitputtende af. De fenomenale productie met duidelijk onderscheid tussen de verscheidene instrumenten die uit de boxen knallen. Liquid en Ultima Necat zijn welgekomen instrumentale rustpuntjes. Ultima Necat komt van de Latijnse spreuk op zonnewijzers: Omnes vulnerant, ultima necat. Alle (uren) verwonden maar het laatste (uur) doodt.
Wat zijn mijn negatieve punten? Eigenlijk maar één: de ietwat schreeuwerige stem van zanger Samuel Bourreau. Hij doet me soms denken aan de zanger van Crowbar. Daar blijf ik moeite mee hebben want iets meer afwisseling had ik verwelkomd. Cycle vind ik het minste nummer op dit album.
Ik begin met een voorzichtige 3,50, een cijfer die ik ook aan opvolger Lazarus heb toebedeeld. Aan dit album zal ik meer werk en tijd nodig hebben dan gebruikelijk, want dit in één ruk uitzitten is een bijzondere opgave. Kortere luistersessies van dit album doen het bij mij beter: zo van tot en met nummer 5 en na een tussenpauze de rest. Prachtige hoes overigens.

Met dank aan collega Cabeza Borradora voor deze uiterst originele inzending, is dit nu een kruisbestuiving tussen klassiek (barok, middeleeuwse muziek) en tamelijk brute metal (death metal met grunten) of een mislukt experiment? Ik vind het tamelijk genietbaar en ik ga kort uitleggen waarom: er is wisselwerking tussen de twee uitersten, er is originaliteit en veel variatie. Er zijn grunts te horen, zang van bevallige dames, strijkorkesten, blaasinstrumenten, brute metal en dan weer … rust. Ik kan op tijd en stond wel een streepje klassieke muziek verdragen, in mijn stamkroeg speelt de waard niets anders.
Alleszins een album die een aantal hoofden heeft doen draaien, zie mijn bericht hierboven. Soms heb ik vragen bij het geluid van deze plaat, soms tamelijk dof ofwel ligt dit aan mijn geleend exemplaar. Leukste nummers vind ik: All'inizio è la Morte, Per Aspera ad Astra en het titelnummer. Nu ik nadenk, wat zou een samenwerking tussen Therion en Apocalyptica opleveren? Deze gaat nog regelmatig zijn beurtjes draaien en ik ga de rest ook een opzoeken.

Twee opvallende zaken springen onmiddellijk in het oor, de goede stem van Rob en het mooie spel van drummer Bobby Jarzombek want ik ben niet zo'n liefhebber van Scott Travis bij Judas Priest. Het is een mix van een aantal geweldige songs (Resurrection, Silent Screams, Cyberworld) met een aantal mindere (Locked and Loaded, Twisted, Drive), nog zo'n karakteristiek element bij Priest want vergeet niet, ze hebben best ook een paar zeperds op hun kerfstok. The One You Love to Hate had wellicht niet misstaan op een soloalbum van – hier gastzanger – Bruce Dickinson. Na Cyberworld zakt het toch iets in. Gek genoeg krijg ik ook zo'n verlangen naar Defenders of the Faith, wat nog altijd een parel is.

Nog zo'n vergeten groep uit de NWoBHM beweging is Hammer uit Middlesbrough, dit is hun enige plaat op een bekend maar ook vergeten label, Ebony (Records), dat in de jaren tachtig een aantal albums uitbracht waaronder de cultklassieker Loose 'n Lethal van Savage.

Albumtitel klinkt nog altijd zo cliché als wat, laat u hierdoor niet misleiden maar dit is een verdomd lekker klinkend melodieuze en uptempo plaat van een vijftal waarvan de zanger ook nog de keyboards voor zijn rekening neemt. Opener Caution to the Wind is haast Speed Metal, de rest is dat niet maar ik beleef wel veel plezier aan de levendige nummers met fijne gitaarsolo's en zuivere zang. Tweede hoogtepunt voor mij is het gedreven Contract with Hell spijts die fade-out op het einde. Dit had ik dik dertig jaar geleden “moeten” kopen, evenals een aantal albums van Praying Mantis, waaraan ik een paar keren denk bij het beluisteren hiervan.

Niemand? Er staat een fout in mijn bericht (en toch weer niet). Dit is hun eerste en enige plaat onder de naam Hammer, dit is echter hun tweede plaat met dezelfde bezetting: een jaar voordien brachten ze onder de naam Holland het album Early Warning uit maar omdat er al een Holland rondliep in Canada was een naamswijziging nodig.

Een kruising tussen Hard Rock en Heavy Metal speelt dit viertal uit Luik, de Vurige Stede, en in 1988 komt hun enig wapenfeit uit, een EP met drie nummers. Vergeef hen de matige zang en complimenteer hen met het mooie gitaarwerk, let op de solo's! Soms denk ik aan de Scorpions en/of UFO. Vier anonieme muzikanten speelden deze melodieuze EP in en nadien werd niets meer van hen gehoord. Hoe typisch (en jammer) voor zovele groepen...

Een prachtig uitgevoerd akoestisch intro op gitaar opent dit zevende album van deze Poolse band uit Warschau, waarop een zeer stevige portie Death Metal wordt geserveerd door vier muzikanten met de naam Adam the First Sinner (zang en gitaar), Hexen (drums), Destroyer (gitaar) en Mortifier (bass). Ik ben er haast zeker van dat het pseudoniemen zijn…

Vanaf de eerste luisterbeurt kon dit album (perfecte lengte trouwens met zijn drie kwartier!) me wel bekoren met zijn zware gitaarriffs, de diepe grunt en zelfs de zeer snelle drumpatronen maar de nummers worden niet allemaal op lichtsnelheid gespeeld en dat is goed: variatie in tempo. Mijn favoriet is het titelnummer Erebos, in het Grieks de god van de duisternis, op de voet gevolgd door het haast catchy Wrists.

Goed zeer stevig album met een pluim voor het geleverde drumwerk, het aangename geluid van deze plaat en vele vette gitaarriffs. Ik heb een correctie ingediend want op de limited edition staan nog eens vijf nummers.

Uit Oekraïne dan nog, deze “ambient black metal” zoals omschreven door Metal Archives. Het is een groep waar ik ook nog nooit van had gehoord en ik heb ondertussen de moeite gedaan om hun discografie te vervolledigen. Zonder dank.

Zeven min vier is volgens mij nog altijd drie. Zeven nummers min vier tussenstukken is nog altijd drie volwaardige nummers. De tussenstukken of tussennummers hebben een folkloristische inslag, voor mij een klagerig niemendalletje tussen de rest door. Zit er hier een concept in, misschien? Ik begrijp de taal niet dus waarover ze het hebben, Joost mag het weten. Bovenop die rare folkloristische stukken hoor je inderdaad een pling-plong geluid (als een hamer die op een aambeeld klopt) en hoe origineel ook, het doet mijn luisterervaring geen goed.

Wanneer het vooruitgaat met de dubbele bassdrum valt hier best naar toe te luisteren, zelfs met het gegrom van de zanger, ongetwijfeld een hele sympathieke meneer. Ik heb gezocht (eerste luisterbeurt), nog eens gezocht (tweede luisterbeurt) en ik zoek nogmaals (huidige luisterbeurt) maar vinden, dat zal voorlopig niet gebeuren. Wat zoek ik? Wat dit boven het maaiveld doet uitstijgen. De gustibus non disputandum est dan maar.

Traditionele Duitse Heavy Metal met als bekendste muzikant, gitarist en oprichter Herman Frank, nog bekend van bij Accept. Dit is het eerste en enige album van deze groep. Typische Mausoleum drums en niets nieuws onder de Teutoonse Metal zon (let op de koortjes bij Killer) maar met smeuïg en melodieus gitaarwerk. Nergens opzienbarend, nergens ontgoochelend, hoewel de afsluiter me iets te meezingbaar en iets te vrolijk in de oren klinkt. Voer voor de fans van Accept zonder brulboei Udo Dirkschneider.

Debuut album, Amerikaanse old school thrash groep uit Los Angeles met volgende line-up: Dave Godfrey (zang), Lee Altus (gitaar), Doug Piercy (gitaar), Mike Jazstremski (bass) en Carl Sacco (drums). Collega Dexter heeft een paar treffende vergelijkingspunten opgenoemd. Ik vind het nog het meest overeenkomst met Exodus: diezelfde beukende riffs, diezelfde gejaagdheid, diezelfde spetterende gitaarpartijen. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat ik deze groep destijds grotendeels over het hoofd heb gezien, ik kan ook niet alles. Na genoeg boetedoening moet ik besluiten dat dit een heel aardig album is om hierboven aangehaalde redenen en omdat het hard, snel en melodieus is.
Ik heb de versie met een aantal bonustracks (zie hiervoor de wiki-link) maar ik zeg altijd mijn gedacht over het originele album, nooit over die bonus-dingen. Ik vind het een consistent album, geen absolute highs maar ook geen absolute lows. Een dikke vette vier vind ik dan ook op zijn plaats.

Vier lange jaren zitten er tussen het debuut Breaking the Silence en deze tweede door omstandigheden: een nieuwe drummer Darren Minter wordt aangesteld en in een wanhopige poging alsnog door te breken, want hun debuut werd maar lauwtjes onthaald, stelt Heathen de voormalige Exodus-frontman Paul Baloff aan als nieuwe zanger. Die samenwerking blijft beperkt tot een demo en David Godfrey keert terug als zanger.
Op dit tweede album hoor ik meer mid-tempo nummers en goede solo’s, alleen duren de nummers ook voor mij te lang, ook al zitten er breaks en voldoende techniek in. Ik vind het voor mij geen goed teken dat ik opveer bij Kill the King dat dan nog een cover van Rainbow is, niet onaardig maar niet geschikt om als thrashnummer te worden gecoverd. Het grote probleem is ook dat het zo saai overkomt. Lange nummers zijn niet noodzakelijk goede nummers, enkel de sporadische tempoversnellingen en breaks tijdens de solo’s (mooi voorbeeld Morbid Curiosity) redden het voor mij. Guitarmony is de korte en leuke instrumental van dienst, had misschien beter meer vooraan op dit album gestaan want de eerste drie nummers vormen een lange zit.
Het blijft een typisch voorbeeld van Bay Area Thrash van begin de jaren negentig maar het ontbeert mij een beetje aan punch. Niet al kommer en kwel wat hier de klok slaat, maar ik vind deze iets minder dan het debuut.

Twee broers uit Stockholm Zweden, Styrbjörn Wahlquist (drums) en Ragne Wahlquist (zang, gitaar en toetsen) maken samen met bassist Dan Molén een matig debuut met dit album, een mix tussen Hard Rock en Heavy Metal. Ik denk dat de opvolgers uit 1982 en 1983 ietsje beter en ietsje bekender zijn bij het ouder wordend headbangend legioen.

Het klinkt heel ouderwets, nooit echt een bezwaar voor mij, de combinatie zang en gitaar gaat Ragne niet altijd goed af maar als gitarist doet hij heel toffe dingen, zeker in het lange Storm. Alleen die korte drumsolo in dat nummer is er voor mij te veel aan. Tofste nummer vind ik nog altijd In Two Minds op de hielen gezeten door het uptempo Son of the Northern Light. Rock 'N' Roll Freak valt eerder op door de tamelijk valse zang. Met een andere zanger was dit een prima album geweest.

Een aantal jaren maakten ze nog twee albums, Death or Glory en Stronger Than Evil met een andere bassist Torbjörn Ragnesjo en een bijkomende gitarist Eddy Malm. Deze komen nog aan de (draai)beurt.

Hectic Patterns is een album ons aangeboden door aslan in het kader van HMAvdW en draagt het etiket “technical brutal death metal”. Ze zijn met zijn vijven, twee gitaristen zorgen voor de soms bizarre riffs en loopjes … maar ik hoor weinig tot geen songs.
Bij mij gaat het het ene oor binnen en het andere oor buiten. Is het te death metal voor mij? Neen. Is het te brutal voor mij? Mja, het begint. Is het te technical voor mij? Heel zeker. Hierin ligt mijn probleem. Ik geef een voorbeeld als niet-muzikant en leek: zware riffs die telkens moeten eindigen op een hoge noot, niets voor mij. Zoals iemand al aangaf, misschien leuker om te spelen dan om te beluisteren, ik vind het te kil.
Knappe muzikanten zijn het ongetwijfeld die dit kunnen bolwerken maar ik mis echt de songs, de stukken muziek die zich een plaatsje opeisen in mijn geheugen of het zou rustpunt nummer 6 moeten zijn, I’ll Quit Smoking Tomorrow (wat ik jammer genoeg ook altijd zeg…) en bepaalde stukken van het titelnummer Random en Shiva.
Voor mij is het een album dat na enkele luisterbeurten nog steeds geen herkenning oproept. Not my Cup of Tea, is mijn oordeel. My apologies.

Debuutalbum van een Britse NWOBHM groep uit 1983 met volgende line-up: Jimmy Brash (zang), Dave Patton (gitaar), Kev Charlton (bass) en Steve Walker (drums). Ik breek me er momenteel het hoofd over of dit destijds niet tamelijk bekend was bij de jeansdragend langharige gemeenschap. Weeral zo'n lelijke hoes... Gitaarwerk en -geluid is tamelijk vergelijkbaar met Van Halen. Beste nummers hierop vind ik nog altijd Motivated by Desire en Let's Get This Show On The Road. Lelijkaard van dienst vind ik afsluiter Everybody Wants To Be A Cat, je moet het horen om het te geloven, het zal wel de dijenkletser van dienst geweest zijn.

Gisteren zat dit album (op vinyl) ook bij een pakketje aankopen, versie Roadrunner RR9837. Logische opvolger van hun debuut een jaar eerder maar met een nieuwe drummer. Waarom logisch? Omdat het nog meer op Van Halen begint te lijken en dat is niet echt een verwijt want dit is degelijke muziek met een misleidende groepsnaam. Ze hebben wel een minder flamboyante zanger.

Opnieuw staat er een "kattennummer" op en nummer zes Saturday Night werd geschreven door het duo John/Taupin. Iemand? Elton John's Saturday Night's Alright for Fighting vaneigens. Wat de hoes voorstelt, is mij een compleet raadsel.

Twee observaties van mijnentwege (ik kan het niet laten). Nummer drie heet Nobody's Fool maar krijgt op het tekstvel de titel Little Darling mee. Nummer vijf is de afkorting voor Street Punks Going Crazy.

Studio-album nummer vijf met een ongewijzigde line-up: Michael Kiske (zang), Roland Grapow (gitaar), Michael Weikath (gitaar), Markus Grosskopf (bass) en Ingo Schwichtenberg (drums). Het is samen met voorganger Pink Bubbles Go Ape het tweede album voor EMI.

De overstap van een kleiner label (Noise) naar een major (EMI) zorgt dikwijls voor een radiovriendelijker geluid en dit is niet anders. Bij Pink Bubbels Go Ape vind ik het nog meevallen, maar hier worden alle geluidsregisters en trukendozen opengetrokken: er zal wel voldoende geld beschikbaar geweest zijn. Over naar de muziek.

Opener First Time is een lekkere uptempo-nummer in de Helloween stijl, een beetje beschaafder dat wel. When the Sinner heeft een lekkere begin en dito riff, maar wordt totaal verknald tijdens de chorussen: op de achtergrond komen een piano, diverse blaasinstrumenten (samples?) en een melig koortje tevoorschijn. Een halve opdoffer. I Don’t Wanna Cry No More (over het overlijden van de broer van Roland Grapow) is een ballad. Crazy Cat is in de toekomst een skipnummer, want belachelijke tekst, weer die samples met blaasinstrumenten en achtergrondkoortje met onder andere Lenny Wolf van Kingdom Come (zo staat er toch in het boekje). Giants is al heel wat stukken beter: lompe beginriff (jammer van die achtergrondeffecten), goed gespeeld en gezongen, een goed nummer. Windmill is weer zo’n kalme song waar diverse instrumenten in voorkomen, maar ik vind het in dit nummer wel passen, bijzonder sfeervol en relaxt ingespeeld.

Revolution Now bevat effecten op de stem van Michael, ik vraag me af wat daar het nut van is: een goede zanger hebben en dan de stem vervormen. Dit nummer bevat tevens een stukje If You’re Going to San Francisco van The Mamas & The Papas met lichtjes gewijzigde tekst, waarna het instrumentaal met tempowijziging en solo’s wel lekker aandoet: knap gedaan. In the Night werd volledig geschreven door Michael Kiske en doet meer popachtig aan. Music is een lang nummer maar naar het einde toe komen prima solo’s. Step Out of Hell is midtempo en I Believe is een lang episch nummer. Longing met orchest (Werner Lang?) sluit dit (tamelijk lang) album af.

Je kunt hier negatief over zijn en zeggen dat het meer poprock dan metal is, maar je kunt ook positief zijn en zeggen dat Helloween als powermetal band toch wel eens iets anders probeert. Na dit album zijn ze meer naar de oude stijl teruggekeerd maar deze Chameleon en Pink Bubbles Go Ape hebben zeker hun plaats. Tevens laatste studio-album met Michael Kiske.

Kleine opmerking aan de hand van Metal Archives: nummers 1, 2, 3, 4, en 6 werden opgenomen in Edinburgh, Schotland. Nummer 5 werd opgenomen in Manchester, Engeland. Alle opnames dateren van november 1988 (Pumpkins Fly Free Tour).

Volgens hen is dit album samen met Keepers Live identiek aan Live in the U.K. maar dit album heeft één nummer minder, Rise and Fall. Als ik dan de tracktijden bekijk, stel ik dan verschillen vast bij de drie albums onderling. Ik zou eens de uitvoeringen van Live in the U.K. en I Want Out moeten vergelijken.

Mysterie maar een geweldig document van een steengoede groep destijds met een ongelooflijke zanger in de persoon van Michael Kiske en uitvoeringen om vingers en duimen af te likken. Even een kaars branden voor een volledig livealbum uit die tijd en kijken of mijn wens ooit uitkomt. Deze opnames zijn magisch.

Vermits de combinatie gitaar spelen én zingen geen evidente combinatie is en vermits Kai Hansen zelf al geen te geweldige zanger is, wordt ene Michael Kiske aangetrokken en wat is schot in de roos was dat toen! Hij had toen en best ook nu geen enkele moeite met alle zanglijnen, hij had live een geweldige presentatie en tilde Helloween naar een hoger niveau.

Laat intro en outro weg en je hebt zes nummers. Laat A Tale That Wasn't Right weg en je hebt vijf geweldige nummers, het is welwillend bedoeld als rustpunt tussen het andere geweld en Kiske is opnieuw fantastisch bezig maar ik kan er nog altijd niet goed tegen.

Het mooie liedje duurde tot en met het album Chameleon in 1993 want toen ging Kiske weg. Momenteel is er de grote reünie wat ongetwijfeld zal uitmonden in een succesvolle toer met de bijhorende livealbum, dvd en blu-ray erop. Stiekem hoop ik toch dat Hansen en Kiske verdergaan met hun groep Unisonic.

Het tweede deel van hun Magnum Opus, een jaartje later uitgebracht en het is opnieuw een kraker. Ik vind hem iets minder druk, minder adembenemend, maar daarom niet minder mooi. De basiselementen zijn aanwezig, maar alles lijkt beter uitgewerkt misschien met meer invloed van zanger Michael Kiske.

Ook steekt de eerste meligheid de kop op met het nummer Dr. Stein of laten wij het gewoon Duits gevoel voor humor noemen. Afwisselend is het wel met een aantal snelheidsduivels (Eagle Fly Free, March of Time en één van mijn favorieten Save Us), de midtempo nummers maar ook met een misser (Dr. Stein). Het biedt de kans aan Helloween om nog eens alles uit de kast te halen, maar een kijk op de toekomst krijg je ook met de midtempo nummers. Toch blijft het nog altijd de oude Helloween.

Succesvolle toer in het voorprogramma van Iron Maiden, dacht ik, volgde natuurlijk, maar er volgde ook het vertrek van de belangrijkste songschrijver en gitarist Kai Hansen, die de nieuwe muzikale richting niet ziet zitten. In de jaren nadien volgden de album Pink Bubbles Go Ape en Chameleon, een andere Helloween.

Ook al in bezit op het lekker ruikend vinyl, ik heb destijds vele slagen geslagen in de uitverkoopbakken in Oost- en West-Vlaanderen. Ok, te kort wellicht want ik vermoed dat dit om een cluboptreden gaat of een verzameling opnames in clubs, dit is me niet duidelijk. Is er meer lekkers te vinden in de volledige setlist?

Op de achterkant van de hoes staan zeven data in overwegend kleine clubs in Engeland, Wales en Schotland (leve de rugby!) en ik meen me te herinneren dat ze in die tijd het voorprogramma deden van Iron Maiden, dus daar geen kleine clubs. Iemand? Op de achterkant van de hoes staat "Recorded Live in the U.K. on the Pumpkins Fly Free Tour by Manor Mobile, November 1988". Op de achterkant van de hoes staat Jörn Ellerbrock, keybords (in plaats van keyboards), dat ik dat nu weer zie...

Twee nummers van Keeper part I, vier nummers van Keeper part II en eentje van Walls of Jericho (het laatste nummer), dus durf eens te janken over de kwaliteit van het aanwezige songmateriaal. De heren muzikanten doet het fenomenaal goed. Zeven nummers in drie kwartier maar heel stevig, strak en met uitmuntend zangwerk van Michael Kiske die werkelijk alle hoge noten haalt en toont hoe een echte frontman en fantastische zanger omgaat met een publiek. Helloween had daar een ongeslepen diamant vast. Later is niet alles gelopen zoals verwacht en verhoopt maar dat is een ander verhaal. Dit is een heel mooi tijdsdocument.

Studio-album nummer zes van deze Duitsers met volgende wijzigingen: nieuwe zanger (Andi Deris, afkomstig van Pink Cream 69) en nieuwe drummer (Uli Kusch, onder andere Beautiful Sin, Gamma Ray, Holy Moses, Mekong Delta, Masterplan, Ride The Sky en Sinner). Weg zijn zanger Michael Kiske, drummer Ingo Schwichtenberg en major label EMI. De titel verwijst natuurlijk naar hun grote succesalbums Keeper of the Seven Keys Part I en II, maar of dit een vervolg daarop is, dat betwijfel ik. Het waren al geen conceptalbums behalve de titelnummers en het hele Keys-gedoe is gewoon een prima herkenningspunt, net zoals Iron Maiden hun Eddy heeft en Megadeth hun Rattlehead.
Over naar de muziek dan en dat is wel weer een stuk heavier dan voorgangers Pink Bubbles Go Ape en vooral Chameleon. De zang van Andi is wel rauwer en schorrer dan voorgangers Kai Hansen en Michael Kiske, maar past wel wonderwel bij Helloween. De muziek is weer “typisch” Helloween: lekker snel met vele enkele en dubbele gitaarsolo’s. Na Initiation (Keeper of the Seven Keys I) en Invitation (Keeper of the Seven Keys II) opent dit album met Irritation (de nodige ironie uiteraard). Sole Survivor, Where the Rains Grows en Wy? vormen een lekker stevig openend trio. Dan volgt de dip. The Game is On vind ik maar magertjes met die stomme geluidjes, soms moet je producer Tommy Hansen met een lineaal op zijn vingers durven slaan… Secret Alibi vind ik ook maar niets: niet slecht en niet speciaal. Take Me Home is gelukkiger iets beter en In The Middle of a Heartbeat is zo’n ballad waar ik weinig affiniteit mee heb, zoals de meeste ballads trouwens. Verdere lekkere hapjes zijn voor mij: Perfect Gentleman en afsluiter Still We Go.
Ik heb deze op cd zonder die bonustracks, dus mijn gedacht gaat enkel over de eerste elf nummers. Mijn opmerking voor dit album: de tracklist van het album is zoals het op de site staat, maar in het begeleidend boekje staan de teksten van de diverse nummers in een ietwat andere volgorde. Ik weet het: een beetje te kneuterig van mijn kant, maar toch een slordigheidje van de platenfirma. Toch een lekker album na het voor mij ontgoochelend Chameleon.

Vierde studio-album van deze Duitse groep en … het eerste album zonder lid van het eerste uur Kai Hansen. Hij werd trouwens vervangen door Roland Grapow. Ik grinnik bij de commentaren van collega’s hierboven, want ze hebben gelijk: wat een idiote titel en wat een idiote hoes! Lekkerste nummers vind ik hierop Kids of the Century, Back on the Streets, Number One, Someone’s Crying en The Chance. Je kunt iets zeggen over de meligheid (die chorussen) bij Helloween in bepaalde nummers (Mankind), maar dat is hun één van stijlkenmerken dus erover vallen zal weinig oplossen.
Over een aantal nummers ga ik zo weinig mogelijk zeggen: Heavy Metal Hamsters, komaan zeg… I’m Doing Fine, Crazy Man is ook zo’n gedrocht. Toch vind ik het huidige gemiddelde (2,86) iets te laag, want zo slecht is deze plaat niet. Ik geef een vier, laat pek en veren maar aanrukken.

De derde van Helmet heb ik lang lang geleden ook voor een goeie prijs kunnen bemachtigen op vinyl en ik moet toegeven dat deze niet veel op de draaitafel belandt, zo eens om de zovele jaren.

Waarom? Ik vind het een beetje saai klinken voor mijn oren, met uitzondering van de opener Wilma’s Rainbow, ik kan moeilijk onderscheid maken tussen de veertien nummers onderling. Het is groovend en strak maar bevat voor mij iets te weinig variatie, ik weet niet of dit bij andere albums ook zo is. Zanger Page Hamilton heeft een voor mijn gevoel eentonig stemgeluid en komt bij mij klagerig / deprimerend over. Ietsje meer vuur en vonken hadden geen kwaad gekund. Speechless vind ik ook nog aardig. Het instrumentale Beautiful Love is het kortste nummer van de plaat, godzijdank want het trekt op niets!

Een bijzondere pluim gaat naar de oelewapper die de lyrics op de binnenhoes in witte letters heeft gedrukt op een achtergrond van water waarop de zon reflecteert en het water opspat. Bedankt voor de quasi onleesbare teksten. Betty is niet echt aan mij besteed, het ligt mij niet, het is mijn – durf ik het zeggen – genre niet. Afspraak binnen een paar jaren.

Album nummer drie van dit Amerikaans gezelschap uit Houston Texas en deze heb ik ook op vinyl, niet omdat ik verzamelaar ben maar omdat, zoals een aantal onder de collega's al weten, ik heb het één en het ander liggen uit de jaren tachtig. Dit is een beetje mijn tijdsvak.
Helstar is één van die typische bijna bombastische metalbands: veel superieur gitaarwerk, vele solo's, veel tempowisselingen en een zanger die bij momenten je hoofd kan doen splijten mits een hoge uithaal hier en daar. Lekkere heavy metal met twee gitaristen die de handjes lekker laten flapperen tijdens hun solo's en een oerdegelijke ritmesectie. Zeer goede productie ook, dit is zo'n plaat die nooit ofte nimmer een remaster behandeling zal moeten ondergaan, daar heeft Bill Metoyer destijds wel voor gezorgd. Enorme verzameling aan moddervette riffs.
Mijn favoriete nummers zijn The King is Dead, Tyrannicide en Scorcher, maar Winds of War is een nummer die je eens in je leven moet gehoord hebben. The Whore of Babylon is een instrumentaal nummer. He's a Woman, She's a Man is een (tamelijk nutteloze) cover van de Scorpions en te vergeten, ze hadden beter nog twee nummers opgenomen voor dit prachtalbum. Acht eigen nummers waarvan één instrumentaal nummer is een magere oogst, maar de kwaliteit is er wel.
De onnozele hoes weze hen vergeven (op mijn vinylexemplaar staan bliksemschichten komende uit de twee handen, waar zijn die hier naartoe?). Noot voor de liefhebber: debuut van nieuwe gitarist André Corbin en drummer Frank Ferreira en op de binnenhoes staat netjes welke gitarist welke solo's speelt. Helaas voor hen (en vele andere groepen) blijft hun debuut onovertroffen, maar dit is heel zeker de moeite waard!

Burning Star, nog een debuutalbum van een fantastische Amerikaanse heavy metal groep: ik hou van debuutalbums en ik ben een fiere eigenaar van dit album op vinyl. Debuutalbums zijn als ontdekkingsreizen, het is nieuw, het is fris en soms ontdek je een pareltje. Dit is een wondermooi pareltje met stevige productie van Carl Canedy, drummer bij The Rods.
Sterke songs met veel breaks, afwijkend en inventief gitaarwerk (de intro van Towards the Unknown), op tijd en stond breaks en tempowisselingen en een zanger die geweldig hoog kan uithalen. De zang kan soms wat theatraal klinken maar hij is tenminste toonvast. De muziek vind ik jaren na datum nog altijd geweldig en ik vind dat deze groep best wel zijn tijd ver vooruit was. Als ik een PM krijg van een collega met de vraag om tips, zal deze er altijd maar dan ook altijd bijzitten. Hm, destijds een vier gegeven, veel te weinig eigenlijk.
Noem de beste nummers, hoor ik er al roepen! Zoek het zelf maar uit, antwoord ik, want vind hier maar eens een dipje op, misschien een beetje nummer zes Possession. Vijfendertig minuten met metal van de bovenste plank en ik daag u uit om stil te zitten bij Run with the Pack (die break!) en The Shadows of Iga. Klassieker? Men zegge het voort.

Liefhebber ben ik niet van verzamelaars, ik heb er dan ook betrekkelijk weinig in mijn platencollectie. Wat voegt het meestal toe? Bijna niets en mijn keikop is zo dwars dat ik vertik om die te kopen voor de occasionele nieuwe nummers, boerenbedrog. Soms kan het wel de moeite zijn zoals bijvoorbeeld Blast From the Past van het Duitse Gamma Ray.

Een groep kan lelijk zijn broek scheuren aan het heropnemen van zijn oude nummers. Verander je er niets aan, is het niet goed. Verander je er wel iets aan, is het ook niet goed. Ik denk dat het eerder de moeite kan zijn voor de groep zelf, zeker in het geval van Helstar want ze waren een tijdlang gesplit en in 2008 verscheen een nieuw album met The King of Hell. Geef een fans een proevertje, create a buzz want er komt een nieuw album aan…

Laat de nieuwe lineup dan eens de oude nummers inspelen, zien we waar zij de nuances leggen, waar zij de nadruk op leggen en wat ze niet aanvoelen. Vergelijk eens de twee bezettingen van het eerste album Burning Star en dit tussendoortje: enkel Larry Barragan en James Rivera aka Bill Lionel blijven over. Grootste verschil is het veel krachtiger geluid dat duidelijk opvalt bij de nummers van het eerste album, logisch natuurlijk want het apparatuur is beter, de studio’s zijn beter en de muzikanten worden beter. Over de kwaliteit van de nummers kun je niet vallen, over het nut van een dergelijk album wel. Mocht ik dit ooit tegenkomen voor een zacht prijsje…

Nog een beetje bijkomende en hopelijk nuttige informatie over de nummers zelf. Van het album Burning Star komen Burning Star, Witch's Eye en Dracula's Castle. Van het album Remnants of War komen Suicidal Nightmare, Evil Reign, Angel of Death en Face the Wicked One. Van het album A Distant Thunder komen The King Is Dead en Tyrannicide. Van het album Nosferatu komen Baptized in Blood en Harker’s Tale. Van het album Multiples of Black: gelukkig geen enkele! Tormentor en Caress of the Dead zijn twee nieuwe songs.

James Rivera is de zanger, onder ons Metalheads is hij vooral bekend vanwege zijn vaak declamerende zangstijl met hoge uithalen die de laatste slapers uit je ogen jagen. Helstar is ook zo'n groep vanuit de glorieuze jaren tachtig met een aantal cultklassiekers op hun naam.

Samen met James Rivera vormt gitarist Larry Barragán de kern van Helstar, ook al bezig sinds 1981, asjeblieft. Een aantal luisterbeurten later bevalt het album me alsmaar beter na de initiële ontgoocheling, want waar bleven die hoge Rivera uithalen? Ergens logisch is dit want ondertussen is hij ook al vijfenzestig. Leuk blijft wel dat men anno 2025 de moeite doet om een instrumentaal te presenteren met Sueta de Meluta op een album dat een algemeen uptempo gevoel heeft.

Helstariaans degelijk is dit met vaak spectaculair gitaarwerk, niet tippend maar herinnerend aan albums zoals Burning Star, Remants of War, A Distant Thunder en Nosferatu, maar ze etaleren wel op degelijke wijze hun kunnen met goede songs en rake hooks & melodielijnen, de basis van alles, volgens mijn bescheiden mening. Het album mankeert dan wel de typische extravagante uitschieters van de jaren tachtig album

“The James Rivera Legacy” staat hier in de afdeling “verzamelaars” bij Helstar, maar dekt de vlag de lading wel? Laat over de zang geen twijfel bestaan, het is de almachtige overdonderende James Rivera die zijn unieke en overal herkenbare stem laat gelden op deze tien nummers. Hij is bekend voor een ietwat declamerende stijl van zingen. Stijl van de muziek is natuurlijk US Power Metal.

Vanwaar komen deze tien nummers want het voorgaand studioalbum, Multiples of Black, dateert alweer van 1995 en pas in 2008 komt met The King of Hell een nieuw studioalbum uit? Dames en heren, het is een verzamelaar van twee demo’s. Demo nummer één, Demolition uit 1990, werd door Helstar opgenomen en bevat de eerste vier nummers. Demo nummer twee, Vigilante uit 1990, werd door Vigilante uit Houston TX opgenomen en bevat de volgende zes nummers. Na de eerste split van Helstar ging James Rivera namelijk bij Vigilante zingen.

Ik ben nu al onder de indruk van het virtuoze samenspel van de heren muzikanten en de splijtende loepzuivere zang van Rivera. Het is echt goed. Dit zijn demo’s? Tarara, ik ken veel full albums die een punt kunnen zuigen aan de geluidskwaliteit van deze compilatie. In 1991 had dit in aanmerking moeten komen voor een nieuw album na Nosferatu, qua kwaliteit ontlopen ze elkaar maar weinig. Fans zullen hier een vette kluif aan hebben.