Het album '2' van de band Coco, net verschenen, markeert een belangrijke mijlpaal in hun muzikale carrière. Dit project, gerealiseerd door drie singer-songwriters, weerspiegelt een diepe artistieke evolutie en een meer rijpe benadering van hun sound. Een sound die ik zou willen benoemen als Easy Listening met een vleugje jazz.

'2' is een album dat met zorg is samengesteld, met nummers als "Any Other Way", "Moodrings", "For George", en vele anderen die een breed scala aan emoties en muzikale texturen verkennen.

"Moodrings", een van de singles van het album, toont de band's vermogen om introspectieve lyriek te koppelen aan boeiende melodieën. Dit nummer, evenals de rest van het album, illustreert Coco's vakmanschap in het creëren van muziek die zowel persoonlijk als universeel resoneert.

De productie van het album wordt gekenmerkt door zijn verfijning en aandacht voor detail. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer, maar samen vormen ze een coherent en meeslepend geheel. De arrangementen zijn doordacht en de harmonieën zijn zowel vernieuwend als troostend. Verwacht geen wilde uitspattingen maar gebruik het album om na een drukke dag weer geheel tot je innerlijke zijn terug te keren.

In het algemeen is '2' een album dat zowel de diversiteit van Coco's muzikale invloeden als hun groei als artiesten laat zien. Het is een werk dat niet alleen bestaande fans zal verrassen, maar ook nieuwe luisteraars zal aantrekken die op zoek zijn naar authentieke en emotioneel doordringende muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Aikea-Guinea is een EP uitgebracht door de Schotse dreampopband Cocteau Twins in 1985. De band, gevormd in 1979, bestaat uit Elizabeth Fraser (zang), Robin Guthrie (gitaar en productie) en Simon Raymonde (bas). Cocteau Twins is bekend om hun etherische geluid dat vaak wordt gekarakteriseerd door de dromerige, bijna surrealistische zang van Fraser en de rijke, gelaagde productiestijl van Guthrie. Aikea-Guinea is een van de vele EP's die de band in de jaren '80 uitbracht, en het toont hun unieke vermogen om diepe emoties op te roepen door middel van abstracte, niet-alledaagse geluiden.

De algemene stijl van Aikea-Guinea past perfect binnen de kenmerkende dreampop en ethereal wave genres waarin Cocteau Twins opereert. Dit album is een mooi voorbeeld van hun overgang van de meer post-punk beïnvloede sound van hun vroege werk naar de gladdere, meer melodieuze producties die hun latere albums zouden definiëren. De muziek is rijk aan reverb, met gitaarlagen die vaak als een soort sonische mist fungeren waarin de zang van Fraser zweeft. Het is dromerig, mysterieus, en vol van melancholie, met een vleugje exotisme.

De productie van Aikea-Guinea is uitstekend, vooral gezien de tijd waarin het werd opgenomen. Robin Guthrie's hand in de productie is onmiskenbaar, met zijn zorgvuldige aandacht voor de textuur en de gelaagdheid van het geluid. De gitaarpartijen zijn complex en gedetailleerd, en de algehele mix geeft de muziek een ruimtelijke, bijna andere-wereldse kwaliteit. De bas van Simon Raymonde is subtiel, maar voegt een noodzakelijke diepte toe aan de muziek, terwijl de zang van Fraser, hoewel vaak cryptisch en ondoorgrondelijk, de luisteraar emotioneel weet te raken.

Track-voor-Track Analyse

1. Aikea-Guinea - Het titelnummer opent de EP met een hypnotiserende gitaarlijn en de karakteristieke zwevende vocalen van Fraser. Het nummer heeft een onmiskenbare dromerige sfeer, waarbij de gitaarakkoorden en de weidse echo's je meteen in de typische sound van de Cocteau Twins trekken.

2, Kookaburra - Dit nummer is iets levendiger met een meer prominente ritmische basis. De melodie is speels, bijna lichtvoetig, wat contrasteert met de vaak melancholieke toon van de band. Fraser's zang is hier bijzonder ongrijpbaar, met haar karakteristieke glossolalie die woorden lijkt te vormen zonder duidelijke betekenis.

3. Quisquose - "Quisquose" is misschien wel het meest etherische nummer op de EP. Het begint met zachte, galmende gitaarklanken die geleidelijk aanzwellen tot een rijke, dichte soundscape. Fraser's stem is een ander instrument in de mix, meer klankkleur dan tekst.

4. Rococo - Het slotnummer is iets korter en ritmischer. Het heeft een mysterieuze, bijna esoterische sfeer, met echoënde gitaar en delicate percussie die een zwevende, ongrijpbare melodie ondersteunen. De zang is wederom meer een textuur dan een drager van duidelijke woorden, wat het nummer een magisch-realistisch gevoel geeft.

Conclusie

Aikea-Guinea is een perfecte showcase van de unieke stijl van Cocteau Twins. De combinatie van rijke, etherische soundscapes met de ongrijpbare zang van Elizabeth Fraser maakt deze EP een must voor fans van dreampop en experimentele muziek. Het album is vooral geschikt voor luisteraars die op zoek zijn naar muziek die emoties oproept door sfeer en klankkleur, in plaats van traditionele songstructuren of teksten. Als je van muziek houdt die je meeneemt naar andere werelden, dan is Aikea-Guinea zeker een aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Coldplay, de iconische Britse band, is opgericht in 1996 en heeft sindsdien de muziekwereld veroverd met hun unieke sound en diepgaande teksten. De band, bestaande uit Chris Martin, Jonny Buckland, Guy Berryman en Will Champion, heeft talloze hits en albums uitgebracht die zowel commercieel als kritisch succes hebben behaald. Hun muziek is een mix van alternatieve rock, pop en elektronische invloeden, wat hen onderscheidt van vele andere bands. Coldplay staat bekend om hun emotioneel geladen nummers en energieke liveoptredens, die fans over de hele wereld blijven betoveren.

A Rush of Blood to the Head, uitgebracht in 2002, is zonder twijfel een van Coldplay's meest invloedrijke albums. De complexiteit van dit album is een testament aan de evolutie van de band sinds hun debuutalbum Parachutes. Elk nummer op dit album is een meesterwerk op zich, doordrenkt met emotie en muzikale innovatie.

Het album opent met Politik , een nummer dat als een wervelstorm binnenkomt. De krachtige akkoorden en intense vocalen van Chris Martin zetten meteen de toon voor de rest van het album. Het is een anthem dat zowel muzikaal als lyrisch raakt, en de boodschap van urgentie en verlangen naar verandering is onmiskenbaar. Het nummer voelt als een oproep tot ontwaken, een schreeuw naar de wereld om wakker te worden en de urgentie van onze tijd onder ogen te zien

In My Place volgt als een anthemisch juweeltje, vol met melancholie en een meeslepende melodie die je niet loslaat. De gitaarlick van Jonny Buckland is simpel maar effectief, en de tekst resoneert diep. Martin's zang is hier bijzonder sterk, met een tederheid die het nummer naar een hoger niveau tilt.Het is een perfecte mix van introspectie en emotionele uitbarsting, wat het tot een favoriet maakt bij zowel fans als critici.

Met God Put a Smile upon Your Face slaat Coldplay een iets andere weg in. Hoewel het minder direct krachtig is dan de openingsnummers, biedt het toch een aangename mix van ritme en lyrische diepgang. De tekst, vol met mysterie en filosofische vragen, wordt versterkt door de ritmische gitaar en drums. Het nummer roept een gevoel van introspectie en zelfonderzoek op. Het is een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt.

The Scientist is een van de meest iconische nummers van het album, en misschien wel van Coldplay's hele oeuvre. De eenvoudige maar hartverscheurende pianomelodie, gecombineerd met Martin's soulvolle zang, maakt dit nummer tot een diep emotioneel hoogtepunt. Het verhaal van verlies en spijt wordt op zo'n manier verteld dat het bijna tastbaar wordt.

Clocks is een nummer dat terecht een wereldhit werd. De hypnotiserende pianoriff en de opbouwende intensiteit maken het tot een onvergetelijk muzikaal moment. Het is een perfect voorbeeld van hoe Coldplay complexe emoties weet te vangen in hun muziek, terwijl ze toch een gevoel van hoop en opwinding behouden. Het nummer is zowel episch als introspectief, wat de veelzijdigheid van Coldplay aantoont.

Daylight biedt een frisse wending met zijn mooie strijkarrangementen die een dromerige sfeer creëren. Het is een nummer dat een gevoel van hoop en vernieuwing oproept, wat een mooi contrast vormt met de meer melancholische nummers op het album.

Green Eyes is een ingetogen pareltje dat misschien minder opvalt, maar toch een diepe indruk achterlaat. Het is een eerlijke en eenvoudige liefdesverklaring, verpakt in een melodie die rustgevend en troostend werkt.

Warning Sign is een ander ingetogen nummer dat opvalt door zijn oprechte emotie en subtiele schoonheid. Een nummer dat zich richt op het thema van gemiste kansen en de pijn van het loslaten. De rustige melodie en de introspectieve teksten maken het tot een van de verborgen juweeltjes van het album.

Met A Whisper voegt Coldplay een vleugje rock toe aan het album. Het is een energiek nummer dat de luisteraar een adrenalinestoot geeft, terwijl het toch trouw blijft aan de emotionele kern van het album.

De titelsong A Rush of Blood to the Head is een fascinerende mix van kracht en kwetsbaarheid. Hoewel het niet het meest opvallende nummer van het album is, draagt het bij aan de coherente thematische en muzikale reis die het album biedt.

Het album sluit af met Amsterdam, een nummer dat misschien niet noodzakelijk was, maar toch een passend einde biedt. Het laatste deel van het nummer brengt een gevoel van afsluiting en reflectie, wat de luisteraar achterlaat met een gevoel van vervulling.

Samenvattend is A Rush of Blood to the Head een album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. Het is een bewijs van Coldplay's vermogen om diepgaande en meeslepende muziek te maken die zowel introspectief als episch is. Het album blijft een essentieel onderdeel van hun discografie en een must-listen voor elke muziekliefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het collectief Collection d'Arnell-Andrea dat zijn wortels heeft in de vruchtbare Franse culturele bodem van de late jaren tachtig, markeert een unieke fusie van neoklassieke invloeden, vermengd met een donkere, etherische wave die zijn luisteraars meeneemt op een auditieve trip door onontgonnen emotionele landschappen.

De oprichters, Jean-Christophe d'Arnell en Chloé St Liphard, wiens synergetische samenwerking het kloppende hart vormt van dit gezelschap, hebben met hun innovatieve benadering van muziekcreatie een rijk tapijt van klanken geweven. Hun muziek, een mix van melancholische melodieën en poëtische teksten, resoneert met een diepgang die de ziel beroert en de geest transporteert naar een staat van introspectieve rêverie.

Bij het ontvouwen van de klanken die zich nestelen binnen de groeven van "Au Val Des Roses" waant men zich op een wandeling door een betoverde tuin, waar elke noot en melodie als een zeldzame bloem in volle bloei staat. De ensemble voert ons behendig door een muzikaal tapijt rijk aan textuur en nuances, waardoor luisteraars worden uitgenodigd om tussen de regels door te lezen en zich te verdiepen in een wereld vol poëtische finesse.

De composities op dit album vormen een symfonie van tegenstellingen: delicaat doch krachtig, melancholisch maar toch hoopgevend. Het is alsof elke track, met zijn unieke timbre en tempo, een ander verhaal vertelt, een andere droom droomt. Dit muzikale panorama biedt een diversiteit die zowel de kenner als de nieuwsgierige ziel zal verrassen en bekoren.

De architectuur van "Au Val Des Roses" is zodanig geconstrueerd dat het de luisteraar uitnodigt op een introspectieve reis, begeleid door de etherische stem van de zangeres en de sierlijke arrangementen. De teksten, doordrenkt met een diepgewortelde poëzie en symboliek, resoneren met de universele thema's van liefde, verlies, en de onvermijdelijke cyclus van het leven.

In een tijdperk waarin de muzikale landschappen vaak gedomineerd worden door het eendimensionale en het voorbijgaande, staat "Au Val Des Roses" als een toonbeeld van artistieke integriteit en emotionele diepgang. Het is een oase voor degenen die dorsten naar muziek die spreekt tot de ziel, die uitnodigt tot reflectie en die de luisteraar meeneemt op een onvergetelijke reis door de rijke tuinen van het menselijk bestaan.

We zetten onze eerste stappen met "Un Horizon de Lune," een openingsnummer dat ons verwelkomt met een aura van geheimzinnige belofte, gekenmerkt door een melodie zo aangrijpend dat het de luisteraar onmiddellijk in zijn greep houdt. Het vervolg, "Aux Cordes Eternelles" presenteert zich met een majestueuze grandeur, alsof het de soundtrack is voor een vorstelijke entree in een balzaal uit vervlogen tijden.

"Une treve prodigue" injecteert een dosis dynamiek en energie in het album, een verfrissende wending die zowel verrast als pleziert. Daarna leidt "Une attente douleur" ons op een reis terug in de tijd, naar een periode waar elke noot doordrenkt lijkt met nostalgie en verlangen, alsof het een verloren banket oproept.

Met "Un Matin de Septembre" voeren we het tempo opnieuw op, een track die onrust en urgentie ademt, een melodie die ons voortstuwt en niet loslaat. "Un Parc, une Tonnelle" daarentegen, introduceert een element van chaos en onvoorspelbaarheid, binnen de kaders van ritmische discipline gehouden door trommels die nooit uit de pas lopen.

Wanneer "Un refuge lointain" het estafettestokje overneemt, merken we een verschuiving. De kenmerkende somberte die het genre vaak omhult, lijkt langzaamaan te verdwijnen, alsof we ons van donkere wolken verwijderen. "Un Tiède Reposoir" trekt ons terug met zijn vioolintroductie, een stuk dat, ondanks zijn schoonheid, een donkere, dreigende sfeer met zich meebrengt. Deze muzikale reis eindigt met een onheilspellende nabijheid van de Dood zelf, een herinnering dat alles eindig is, dat elk einde nabij is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Mimi" van de Canadese indieband Corridor, uitgebracht in 2024, is een indrukwekkend werk dat de luisteraar vanaf het begin weet te boeien. Corridor heeft met dit album een muzikale reis gecreëerd die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. De mix van melodieën en harmonieën zorgt ervoor dat elke track op zijn eigen manier opvalt, terwijl het geheel toch samenhangend blijft. Laten we dieper ingaan op elk nummer van dit bijzondere album.

"Phase IV" opent het album met een aanstekelijke indiepop-melodie. De gitaarriff is zowel sprankelend als memorabel, wat direct een vrolijke sfeer neerzet. De zanglijnen vloeien moeiteloos over de instrumentatie heen, wat resulteert in een nummer dat even betoverend als energiek is.

Met "Mon Argent" vervolgt Corridor het album op een vergelijkbare toon, maar met een nog nadrukkelijker aanstekelijke riff. De melodie heeft een licht melancholische ondertoon, maar behoudt een opzwepende energie die het nummer dynamisch en boeiend maakt.

"Jump Cut" brengt de luisteraar naar een hoger energieniveau. Dit nummer pulseert met een intensiteit die de voorgaande tracks overstijgt, zonder afbreuk te doen aan de melodische integriteit. De ritmesectie is bijzonder opvallend, met strakke drumbeats en een baslijn die het geheel kracht bijzet.

"Caméra" keert terug naar een meer ingetogen sfeer. Het refrein is delicaat en gedenkwaardig, terwijl het slot van het nummer verrassend energiek is. Deze wisseling in intensiteit zorgt voor een spannende luisterervaring die zowel rustgevend als opwekkend is.

"Chenil" is een ander rustig nummer, waarbij subtiele arrangementen de boventoon voeren. Het minimalistische karakter van het nummer benadrukt de emotionele diepgang en zorgt voor een intieme luisterervaring.

Met "Porte Ouverte" presenteert Corridor een ontspannen en melodieuze track. Dit is een nummer om bij weg te dromen, wellicht met een glas wijn in de hand. De ontspannen sfeer wordt versterkt door de soepele gitaarlijnen en de warme vocale harmonieën.

"Mourir Demain" introduceert stevige passages die contrasteren met de meer ingetogen delen van het nummer. Deze dynamische wisseling houdt de luisteraar op het puntje van zijn stoel en biedt een aangename afwisseling binnen het album.

“Pellicule" is ongetwijfeld een hoogtepunt van het album. De aanstekelijke riff gecombineerd met een dromerige melodie maakt dit nummer onweerstaanbaar. Het is de perfecte afsluiter die de luisteraar achterlaat met een verlangen naar meer.

"Mimi" is een geslaagd album dat nieuwsgierig maakt naar toekomstige werken van Corridor. Elk nummer draagt bij aan een gevarieerd maar samenhangend geheel, waardoor het album zowel in zijn geheel als in afzonderlijke nummers indruk maakt. De band heeft een unieke balans gevonden tussen melodieus en energiek, waardoor "Mimi" een blijvende indruk achterlaat bij de luisteraar.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album is voor mij een echte verrassing! Een album vol energie, creativiteit en een vleugje chaos. Het is perfect voor wie van punk houdt, maar eigenlijk voor iedereen die openstaat voor iets nieuws en spannends.

De muziek op Plexi is wild en onvoorspelbaar. De gitaarriffs zijn scherp, de drums zijn explosief en de baslijnen zorgen voor een stevige ondergrond. De stem van de zanger is rauw en vol emotie, wat perfect past bij de ruige sound van de band. Het album voelt als een rollercoaster:

Vanaf het eerste nummer, The Phallus, hoor je meteen de snelheid en kracht van de band. De gitaren en drums spelen razendsnel en de zang is vol energie. Elk nummer op het album is kort en krachtig, zonder onnodige poespas.

De teksten op Plexi zijn niet alleen serieus, maar bevatten ook humor en ironie. Bijvoorbeeld in het nummer S.A.T.A.N. hoor je een knipoog naar oude rockmuziek uit de jaren '60.

Een ander opvallend nummer is Plane Crash, door de aanstekelijke energie, vooral in de zang. En ook Sgt. Haze is een nummer dat eruit springt door zijn melodie en krachtige uitvoering.

Kortom, Plexi is een fijn album voor iedereen die houdt van energieke en krachtige punkrock. CRACKUPS laat met dit album zien dat ze na vijftien jaar nog steeds vol energie en creativiteit zitten. De combinatie van snelle muziek, sterke melodieën en afwisselende teksten maakt dit album een aanrader voor elke punkliefhebber.

Waardering: 3,3

1. The Phallus – 3
2. Sgt. Haze - 3,5
3. S.A.T.A.N. – 3,5
4. Pisshead - 3
5. White Ash – 3,5
6. Plane Crash – 3,5
7. Rock Bottom - 3
8. Plexi - 3
9. Knocking on Heaven's Gate – 3,5
10. Lost in the City - 3

Over de artiest:
Craig Armstrong is een Schotse componist, arrangeur en producer, bekend om zijn film scores, solo albums en samenwerkingen met grote artiesten. Hij heeft gewerkt aan de muziek voor bekende films zoals 'Moulin Rouge!' en 'The Great Gatsby'. Armstrong staat bekend om zijn kenmerkende stijl die klassieke muziek combineert met elektronische elementen.

Over het album:
Het album As If to Nothing van Craig Armstrong is zijn tweede onafhankelijke studioalbum, uitgebracht in 2002. Het staat bekend om zijn ambient-sfeer en bevat een mix van verschillende muzikale stijlen. Armstrong werkt op dit album samen met diverse artiesten, waaronder Bono en Evan Dando. Het album combineert klassieke muziek met elektronische elementen en kenmerkt zich door rijke orkestraties en atmosferische soundscapes. Het wordt gewaardeerd voor zijn emotionele diepte en muzikale diversiteit.

Craig Armstrong's As If to Nothing" is derhalve een veelzijdig album dat begint met het onheilspellende Ruthless Gravity wat overgaat in het ingetogen Wake Up in New York. Het album verkent zoals aangegeven verschillende stijlen: van het ambient Miracle met Mogwai, tot de meer klassiek georiënteerde stukken Amber en Finding Beauty, die echter iets aan creativiteit missen. Waltz betovert met een hypnotiserende monoloog, terwijl Inhaler een krachtige onderbreking biedt. Snow biedt een poppy afwisseling, terwijl Starless II en Stay (Faraway, So Close!) de diversiteit van het album tonen. Het album sluit af met het prachtige Coral Ending, waarmee de reis vol variatie en emotie wordt afgerond.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Bayou Country van de Amerikaanse rockband Creedence Clearwater Revival uit 1969 is een muzikale reis die de luisteraar onderdompelt in de zwoele, moerassige sfeer van het zuiden van de Verenigde Staten. Met een vleugje blues, een scheutje country en een flinke dosis rock-'n-roll weet CCR een geluid neer te zetten dat zowel nostalgisch als tijdloos is.

Born on the Bayou opent het album met een onweerstaanbare, meeslepende riff. De gruizige stem van John Fogerty echoot door het nummer en roept beelden op van de weelderige, mysterieuze bayou. Het nummer is doordrenkt met een mix van melancholie en opwinding, versterkt door de hypnotiserende gitaarsolo's en de ritmische sectie.

Bootleg volgt met een opzwepende energie die moeilijk te weerstaan is. De teksten spreken over de clandestiene handel en het buiten de wet opereren, wat een boeiend inzicht biedt in de schaduwkanten van de samenleving De pakkende melodie en de krachtige zang maken dit nummer tot een instant klassieker. Het repetitieve, maar toch verslavende ritme zorgt ervoor dat je als luisteraar volledig meegesleept wordt in de opzwepende cadans van de muziek.

Graveyard Train is een bluesnummer dat met zijn langzame, voortrollende ritme de ruimte biedt voor uitgebreide instrumentale solo's. Met name de mondharmonica voegt een extra laag toe aan het nummer. Met zijn spookachtige sfeer, laat het de donkere, bluesy kant van CCR zien. De diepe baslijnen en de echoënde gitaarlicks creëren een beklemmende ambiance..

Met Good Golly Miss Molly brengt de band een eerbetoon aan Little Richard. Dit nummer is een energieke, rock-'n-roll explosie die je moeilijk stil kan laten zitten. CCR slaagt er goed in het nummer een eigen onmiskenbare stempel te geven

Penthouse Pauper is een meeslepende bluesrocktrack die het verhaal vertelt van de kloof tussen arm en rijk. De rauwe vocalen en de scherpe gitaarriffs versterken de boodschap van het nummer en geven het een authentieke, doorleefde kwaliteit.

Proud Mary*behoeft weinig introductie; dit nummer is een van de bekendste en meest geliefde nummers van CCR. De vloeiende overgang van het rustige, verhalende begin naar het energieke, soulvolle refrein maakt het een schoolvoorbeeld van dynamische opbouw.

Keep on Choogling sluit het album af met een stevige bite en een onstuitbare drive. Dit nummer, met zijn rauwe energie en aanstekelijke ritme, is een perfecte afsluiter die je uitnodigt om mee te zingen en te dansen tot het laatste akkoord wegsterft.

Wat Bayou Country zo bijzonder maakt, is de balans tussen de verschillende nummers. Van de energieke ritmes van "Bootleg" tot de meeslepende melodieën van "Graveyard Train", elk nummer voegt iets unieks toe aan het album, terwijl het toch als een samenhangend geheel aanvoelt. De band weet een perfecte mix te creëren van rock, blues en country, wat resulteert in een geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

Bayou Country is meer dan een album; het is een tijdcapsule die de luisteraar meeneemt naar een vervlogen tijdperk van pure, ongefilterde rockmuziek waardoor dit album een blijvende indruk achterlaat op iedereen die het beluistert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Crosby, Stills & Nash (CSN) is een legendarische Amerikaanse rockformatie die in de jaren '60 en '70 bekendheid verwierf met hun harmonieuze zang, politieke teksten en folk-rock geluid. In 1994 brachten ze het album After the Storm uit, een van hun latere werken waarin ze hun kenmerkende stijl opnieuw proberen te vangen, maar met een moderne twist.

After the Storm is een album dat trouw blijft aan de folk-rock en soft-rock invloeden waar CSN beroemd mee werd. Het album mengt elementen van klassieke rock, folk, en zelfs wat blues. De harmonieën die CSN altijd hebben gekenmerkt, spelen opnieuw een centrale rol, maar het album voelt persoonlijker en introspectiever aan dan hun eerdere werk. De nummers variëren van zacht en reflectief tot energiek en krachtig, waarbij ze thema's als liefde, verlies, en hoop verkennen.

De productie van het album is van hoog niveau, wat te verwachten valt van een band met zoveel ervaring. Het geluid is helder en evenwichtig, met een sterke focus op de vocale harmonieën die de muziek van CSN definiëren. De instrumentatie is zorgvuldig uitgewerkt en ondersteunt de zang op een manier die zowel subtiel als effectief is. De mix is strak, zonder te over-produceren, wat de organische feel van de muziek behoudt.

Only Waiting for You - Het album opent met dit uptempo nummer dat direct de toon zet met zijn energieke gitaarwerk en meeslepende refrein. Het is een melancholisch en reflectief nummer. Het gaat over verlangen en het wachten op iemand die belangrijk is, met een ondertoon van geduld en hoop. De sfeer is zowel intiem als warm. Toch ontbreekt de spirit van hun eerdere werk.

Find a Dream - Een dromerig en meer introspectief nummer met zachte harmonieën en een laid-back ritme. Het nummer creëert een rustgevende sfeer en roept beelden op van reflectie en verlangen. Een oproep ook om je dromen na te jagen. Maar ook in dit nummer wordt het niveau van vroegere albums niet gehaald.

Camera - Dit nummer valt op door zijn thematiek en structuur. De tekst verkent herinneringen en de manier waarop we momenten vastleggen, zowel fysiek als emotioneel. Het vertelt over herinneringen die vervagen als foto's in een oude camera. Een melancholisch nummer met een sterke melodie.

Unequal Love - Een emotioneel geladen track die handelt over de pijn en frustratie van een onevenwichtige relatie. De krachtige zang en de gevoelige teksten maken dit een van de meest persoonlijke nummers op het album.

Till It Shines - Een van de hoogtepunten van het album, met zijn warme melodieën en hoopvolle boodschap. Het gaat over hoop en doorzettingsvermogen, ondanks moeilijke tijden. Het nummer straalt een optimisme uit dat aanstekelijk werkt, ondersteund door een catchy refrein.

It Won't Go Away - Dit nummer heeft een bluesy vibe met een dreigende ondertoon. Het verkent de strijd met persoonlijke demonen en de onvermijdelijkheid van sommige uitdagingen in het leven.

These Empty Days - Een ingetogen en melancholisch nummer dat de eenzaamheid en leegte van het dagelijkse leven verkent. De subtiele arrangementen versterken de introspectieve teksten.

In My Life - Een cover van het klassieke Beatles-nummer. CSN geven het hun eigen draai met hun kenmerkende harmonieën, maar behouden de integriteit van het originele lied.

Street to Lean On - Een krachtig nummer dat steun en solidariteit viert. Het is een hoopvol nummer dat een gevoel van gemeenschap oproept.

Bad Boyz - Dit nummer valt op door zijn iets rauwere geluid en de meer speelse tekst. Het is een energiek nummer dat de veelzijdigheid van het album laat zien.

After the Storm - Het titelnummer is een emotioneel hoogtepunt van het album. Het begint langzaam en bouwt op naar een krachtige climax, waarin de band reflecteert op moeilijke tijden en de kracht vindt om door te gaan.

Panama - Het album sluit af met dit relaxte, ritmische nummer dat een tropische sfeer oproept. Het is een rustig maar effectief einde aan een emotioneel geladen album.

Persoonlijke Mening en Aanbeveling

After the Storm is een solide album dat bewijst dat Crosby, Stills & Nash nog steeds relevant waren in de jaren '90. Het is misschien niet zo baanbrekend als hun vroege werk, maar het toont hun vermogen om tijdloze muziek te maken met een persoonlijke en introspectieve touch. Het is wel duidelijk dat de bezieling van vroeger niet meer aanwezig is. Het album is vooral geschikt voor fans van klassieke rock, folk-rock en liefhebbers van sterke vocale harmonieën. Voor degenen die houden van muziek met een mix van reflectie en optimisme, is dit album misschien ook een aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Duikend in het live album "4 Way Street" van Crosby, Stills, Nash & Young ontsluit zich een auditieve schatkist, samengesteld door het legendarische kwartet. Dit live album, een manifestatie van zowel harmonie als dissonantie, biedt luisteraars een ongefilterd venster op de ziel van de folkrockbeweging uit de vroege jaren '70.

Vanaf het eerste nummer wordt de luisteraar meegevoerd op een reis door een landschap van emotionele dieptes en hoogten, waar elke noot en elk akkoord resoneren met de onstuimige tijden waarin het werd opgenomen. De setlist is een mix van solo- en groepsuitvoeringen, waarbij elk lid van het kwartet zijn unieke stem en visie deelt.

De opener, een verstilde uitvoering, zet direct de toon met zijn intieme bekentenissen en akoestische finesse. De daaropvolgende nummers variëren van opstandige rockanthems tot introspectieve ballades, elk met hun eigen verhaal en emotionele lading. Deze muzikale reis wordt verrijkt met verhalen tussen de nummers door, waardoor de luisteraar een glimp opvangt van de persoonlijkheden achter de muziek.

De kracht van "4 Way Street" ligt niet alleen in de muzikale virtuositeit, maar ook in de rauwe, ongepolijste opnames die elk zuchtje en elke snik van de uitvoerenden vastleggen. Het is deze authenticiteit die het album onderscheidt van zijn tijdgenoten en het een tijdloze resonantie geeft. Ook is goed te horen dat de mannen niet altijd stemvast zijn, maar dat is precies wat het album zoveel charme geeft.

Terwijl de luisteraar verder trekt, onthult elk nummer een nieuwe laag van het complexe wandkleed dat Crosby, Stills, Nash & Young weven. Van de solo-akoestische nummers, die voelen als intieme gesprekken, tot de volledige bandexplosies die de lucht met energie verzadigen, elke track draagt bij aan het algehele verhaal.

In het bijzonder springen de langere jams eruit, waarin de bandleden hun muzikale samenhang en improvisatievermogen tentoonstellen. Deze momenten, vrij van de beperkingen van de studio, laten een groep zien die niet bang is om risico's te nemen, hun ziel bloot te leggen voor het publiek.

Afsluitend, "4 Way Street" is niet slechts een album; het is een chronologische ervaring die de luisteraar meeneemt op een reis door de pieken en dalen van menselijke emotie, gezien door de lens van vier muzikanten op het kruispunt van hun creatieve wegen. Dit werk blijft een essentiële luisterervaring voor diegenen die de essentie van de jaren '70 folkrockbeweging willen begrijpen, en een getuigenis van de tijdloze kracht van muziek om te verbinden, te troosten en te inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl