Bill Whelan schrijft veel voor films en theater, maar werd beroemd door Riverdance. Some Mother's Son is een verbluffend mooie score, een echte Ierse. Meeslepend in het tragische en tegerlijktijd bevrijdende geluid, met al die geweldige Ierse ritmes en instrumenten, de stem van Eleanor McEvoy... Uitgevoerd door hetzelfde Irish Film Orchestra als dat speelde voor de scores van onder andere Long Journey Home. 4.5 sterren

David Julyan componeerde een meesterlijke score voor de remake (link). Het is soms wat angstaanjagend hoe gelijk het geluid soms is. Beiden zijn een en al atmospherisch, met ingenieuze samples en electronische tools. Echter de Brit gebruikt ook een orkest en een ritmische bass viool idee en een viool thema, wat de Noor achterwege laat. Indringend en hypnotiserend, en ook de inbreng van Klimek/Heil achtige piano inbreng mag geroemd worden. Zal Julyan nog eens even vragen of er enigzins gekeken was naar Biosphere. Daarnaast ook erg benieuwd of er bij de Noorse ook zo'n krachtige symbiose is tussen score en sound design. 4.5 sterren

Ook meteen de enige score van Dylan, waarbij ook toevallig de ene song hoort die ik wel van hem goed vind; Knocking on Heaven's. Voor mij net als Neil Young met Dead Man het bewijs dat ze wel wat kunnen als het op score gebied aankomt. Zowel Young als Dylan vind ik vreselijk buiten hun ene filmscore om.

Het motiefje van zijn Terminator scores werd opnieuw gebruikt door Fiedel, wat in deze score beter werkt. Thematisch het beste uit zijn carriere, zelfs de synth-elementen storen niet. Neem nu al de openingstrack ''Main Title/Harry Makes His Entrance'' waarin het orkest meteen losbarst. Een track die qua melodie behoorlijk blijft hangen. De film trouw, maakt de sfeer ook een wending als de underscore het voor even overneemt, waarbij de trompet zijn entree maakt.Hierbij zowel de spannings variant als een zwoele variant.''Causeway/Helicopter Rescue'' springt het meest eruit als het aan komt op actie. Een slopende percussie, chaotische violen en veel grootse gebaren van het koper gedeelte. 4 sterren

De regisseur hoorde Tyler's werk van Six Strings Samurai en vrog hem om de score te verzorgen. Een film die zo ontzettend merkwaardig in elkaar steek heeft een eveneens merkwaardige score nodig. De componist kiest voor een weg waar de zwarte humor en parodie sterk vertegenwoordigt is. Van zijn gitaargeluiden ala Six Strings er weer bij, een vaak flink pompend tempo, Egyptische vocalen, wat horror elementen... Dan is het zeer spijtig dat de tracks van korte duur zijn en zich nooit ontpoppen tot volwaardige als het ware.

Een beperkte oplagen werd gedrukt en zowel voorzien van een handtekening door zowel de componist als de regisseur.

Zie hier

4 sterren

6 weken had Brian Tyler om deze serie te score.Hij componeerde erg veel muziek, waarvan uiteraard niet alles op cd is verschenen. De etnische vocalen, arabische percussie en natuurlijk de duduk zijn kenmerkend voor deze score.Dit neigt allemaal nog naar Zimmer's Gladiator. ''Inama Nushif'' is bijvoorbeeld te beschouwen als een alternatieve versie van Now We Are Free, met een vocaal ala Gerrard. The 4th Floor van Tyler, waarin ook een etnisch tintje zat, is hier volledig uitgewerkt. 5 sterren

Hallucinerend effect creert Tyler hier. Met knappe orchestratie ook. Vergelijkbaar met Christopher Youngs Hellraiser. 4 sterren

Zijn samenwerking met Bill Paxton verliep soepel naar zeggen. Zijn geschreven werk speelde hij steeds op een piano voor Paxton, om hem impressies te geven van wat hij kon verwachten. De donkere sfeer, hier en daar weer gegeven met kerkinvloeden, zijn zeer sfeervo . Hier wijkt hij enkel van af met een spiritueel mooi thema voor de vader en zoon. 4 sterren

Panic is een complexe Tyler score, waar hij bij koos voor een ingetogen manier van verhalen door een minimalistische aanpak te gebruiken. Met een heerlijke sfeervol geluid met de ruimte voor piano en violen komt dit dicht bij Don Davis's score van The Unsaid, wat ook zo overweldigend is. Het is haast eng hoe gelijk de twee klinken. Maar de spannende score delen zijn bij Tyler wat anders qua instrumentatie: de piano, violen met percussie en synthesizer lagen er doorheen. Dit is ook bij The Unsaid te horen, maar in mindere maten en daaar is ook een belangrijke rol voor de fluit weggelegd. 4.5 sterren

Heerlijke chaotische score van Tyler. Helaas had hij geen beschikking over een groot orkest om alles op poten te zetten. Om het groter te doen voortkomen kan bij een score als deze echter niet 'simpel' de nagalm van koper elementen gebruikt worden om dat op te krikken. Proppen tussen dissonante stukken. Neem ook de cymbals die met hun crashende geluid met daarom heen orchestraal geweld het kunnen dekken. Toch kunnen zulke truukjes nooit lang stand houden. Hoe die het dan ook gedaan heeft, het werkt goed. Ook zitten er zeer ironische score stukken in en wisselend tussen zwarte humor en serieuze horror.

Componist Tyler viel met deze score uit 1999 voor het eerst echt op. Het duurde echter nog een tijdje voordat de erkenning er kwam.The 4th Floor vertegenwoordigt alles waar hij later bekend door zou worden: het uit de voeten kunnen met thema's en suspense.

Tyler meer dan verwacht een hoop variatie in instrumenten aan te brengen. Er is een piano/ viool thema, jazz invloed in ''Jane & Collins'' en een diversiteit van andere.Algeheel duister en vol met gespannen/angstaanjagende sfeer.''Portcullis Pt.1/Pt.2'''zijn weergaloos in gebruik van dreunende metalen percussie, bass en krijsende violen.Hier breekt het orkest los, waar dat op enkele andere momenten ook het geval is. En de duduk is er ook weer bij, tenminste voor het eerst in Tyler's carriere.Later maakte hij weer creatief gebruik van deze Armeense fluit voor Children of Dune. Langzamerhand kan je je toch gaan afvragen of dit nog wel zo origineel is... Nee is het antwoord, maar effectief zeker (en dan vooral tussen al het orkest/elektronica geweld in). 4 sterren

Vrij leuke score van Tyler, met een flinke dosis vaart. Kon mij echter niet helemaal vinden in de hip hop achtige geluiden, die toch wel een vrij storende factor waren. Het heeft wat weg van Paparazzi, maar is bij lange na niet zo goed en mist (begrijpelijk) diens emotie. 3.5 sterren

Snelle harmonieuze en minimalistische dingen zetten het thema op de kaart. Heel subtiel vaak in geluid,m aar met van die opzwepende uitbarstingen. Thematisch en qua sfeer naast Children of Dune echt het beste van Tyler. Let ook op de opbouw in scores naar deze toe. Met Panic beginnend met minimalistisch naar nog meer maar met ziel in Frailty uiteindelijk hier uitkomend. Nu pas twee keer geluisterd maar dit is echt goed.5 sterren

Dit is wederom weer een score waar Tyler voor staat in het geval van flinke actie projecten. Grootse orchestrale aanpak met een weer enorm geslaagde fusie met elektronische middelen, die elkaar op en aanvullen en uitwisselbaar terugkeren. Veel drijvende ritmes met meer melodie voor de man die de moordenaar achterna zit, terwijl de voortvluchtige veel dissonante klanken meekrijgt. Maar die schakelingen van drijvende percussie met die berg chaos, soms terughoudender worden met wat electronica en violen en weer die opbouw. Timeline is hier de beste uitwerking van. En wat een walgelijk film met zo ontiechelijke goede score zeg. 4.5 sterren

De plot van The Settlement erkent zichzelf als zwarte comedie/
thriller. En dat wordt zeer zeker gereflecteerd in de score. De componist schreef nu zoveel songs als de hoeveelheid vingers die op 1 hand zitten, wat leidden naar nogal buitengewoon aardige songs, meer niet. De spannende stukken worden vaak begeleid door een electronische beat, zoals in ''Shootout'', een track die aan elkaar hangt van slechts een sample van Angel van Massive Attack. Maar gevarieerd als altijd met herinneringen oproepend vaan Six String Samurai, maar toch redelijk simpel en gemakzuchtig. 3.5 sterren

De filn is in alles een pastiche, clichematig en onnodig. De score volgt dat patroon, waardoor de componist minder te verwijten valt . Muzikaal/filmisch gezien komt alles pas te samen in een briljante aftiteling, met een solitair feest van herkenning.

Goldsmith zijn score werd afgewezen. Tyler vernam dit via een vriend en kreeg uiteindelijk de taak op zich. Zelf een grote fan van de legende, deed hij zo extra zijn best, misschien wel om Goldsmith niet teteleur te stellen. De score van Goldsmith wordt binnenkort ook nog officieel uitgebracht, wat zowat een wonder mag zijn binnen de filmscore wereld. Tyler's werk en dan vooral de actiestukken lijken erg op zijn tracks van Children of Dune. Niet dat dat wat uitmaakt. Wel leuk is het feit dat de uitvoering erg doet denken aan de stijl van Goldsmith, maar zonder zijn eigen stijl uit het oog te verliezen. Simpel maar effectief is zijn romance thema te horen in ''Lady Claire and Marek''. 4.5 sterren

Broughton heeft het wel goed vanaf gebracht. Vooral in het begin is de dramatische score vrij meeslepend. Daarna is het toch vooral wat lichtere, iets minder aansprekende muziek, met een enkel koormoment. Op zich leunt het wel goed op het oorspronkelijke materiaal, en is goed bindend met de andere film.

Broughton was nog aan het werk voor The Rescuers Down Under toen hij gevraagd werd door regisseur Chris Colombus om een score voor Home Alone te componeren. Mede dankzij een schema voor Rescue's wat verlengd was dacht hij er geen tijd voor te hebben. Don Davis zou orchestraties gaan maar kon het niet halen vanwege zijn werk voor Die Hard 2 als orchestrator. In hetzelfde jaar schreven schreef Davis muziek voor enkele Tiny Toons afleveringen, voor welke serie Broughton weer een van de vaste krachten was.

Artie Butler's score voor The Rescuers was goed, maar anders. Broughton's score kent geen zoetsappige, zweverige melodieen, naast liedjes van hetzelfde karakter. Down Under is opwindender; niet te overdreven komisch, maar niet te serieus. Die weg daartussen die de componist neemt is zeer uniek. De percussie is stuiterend als een kangaroe, de algehele compoisties voor avontuurlijk gedeeltes overweldigend spectaculair. Ergens in het midden van de film breekt vooral de humor nogal eens door, met een Tiny Toons achtig geluid. 4.5 sterren

De documentaire biedt een interessante kijk op de onafgemaakte film L'Enfer van Clouzot.

Bruno Alexiu zijn muziek is geheel aangepast aan de tijdsgeest en valt te beschouwen als een ode aan de scores uit die tijd. De uitermate fraaie jazzy instrumentatie met uberhippe elektrische gitaarritmes zouden zo weglopen kunnen zijn uit werken van zowel Franse als Italiaanse componisten; van Roubaix tot aan Umiliani. Niet alleen zijn deze in de tijdsgeest maar mogelijk ook uitermate geschikt geweest voor de onafgemaakte film zelf, gezien de ondersteuning bij veel materiaal. Daarnaast is er een indrukwekkend, mysterieus piano thema en orkestrale momenten die doen terugdenken aan het werk van Herrmann. Dit werkt wonderbaarlijk goed tijdens de reconstructies/origineel gefilmde scenes/interviews en draagt bij aan alle puzzelstukjes (inclusief missende) op hun plek te krijgen. Voor de experimentele stukken geschoten film gebruikt Alexiu gepaste psychedlische klanken.

Een waar meesterwerk, vol passie en meeslepend van aard. Eerder heeft Alexiu al een behoorlijk indruk achtergelaten met vooral Défense d'aimer, maar L'Enfer is tot dusverre zijn eerste meesterwerk.

Tot deze uitgaven van Disques CinéMusique heb ik het een tijd moeten doen met de promo van diens hand. Het boekje van de cd uitgaven biedt een uitermate fijn kijkje in de keuken van de docu en score.

De spanning is behoorlijk voelbaar, maar wel heeft de componist hier een wat minder persoonlijke score geschreven, met meer afstandelijkheid. Er zit veel orchestrale dreiging in die, naar zeer waarschijnlijk naar wens van de regisseur, gecombineerd wordt met soms iets te hip gebruik van electronica. Zo zijn er stukken waar de akkoord progressie van strijkers worden gecombineerd met krijsende gitaren en wat meer pop-achtige electronica ondersteuning. Bij tijden ook erg fijne duistere score waarbij het orchestrale kan schitteren. Dit heeft ook zeker wel bestaansrecht naast zijn door triphop beinvloede score van De L'Amour, maar is echter dan een stuk ruwer en hipper.

Deed mij gek genoeg ook heel erg denken aan Alexandre Desplat's Toni score. De strijkers en melodieen en de etnische en elektronische gedeeltes lijken er sterk op. Zonder die robotgeluiden had ik Belphègor vast nog wat hoger gegeven.

Een van de meesterwerken van Coulais, die weer een beetje in de vergetelheid was geraakt. Zou iemand willen weten wat voor kwaliteiten Coulais in zich heeft, zou men enkel La Cabine van zijn score van De L'Amour hoeven te laten horen. Verreweg het meest prachtige stuk score wat ik ooit van hem hoorde. Het is een lang stuk met een constante crescendo, in volledig ritme continue, minimalistisch, teneergeslagen van emotie, doch meeslepend. Bespeurde hetzelfde idee ook al in Les Rivières Pourpres. Waar verscheidene componisten een compromis weg sluiten tussen orkest en electronica, heeft Coulais er eentje gevonden tussen trip hop en orkest (als Massive Attack). Ook dat werkt perfect. 5 sterren

In tegenstelling tot andere Coulais scores voor soortgelijke documentaires is in deze de rode draad een chaotische compositie, die aansluit bij het ontstaan van de aarde. De minimalistische en exotische klanken daarnaast verwoorden vooral de schoonheid van het onstane leven. Maar toch zit er overal, chaos of niet, een pure hypnotische fascinerende emotie. Coulais bouwde op van laag naar laag per scene en diens bijbehorende muziek, en trachten ook instrumenten te vervormen zoals nooit eerder gehoord. Coulais, eigenzinnig als altijd. 4.5 sterren

Uitermate indruwekkende Coulais score. De man weet voor de zoveelste maal zo prachtige inheemse instrumenten en zang te combineren, wat een interessante spirituliteit opwekt. Eigenlijk pas de eerste score voor uit de reeks van natuurdocu's waar hij aanwerkte waar zijn muziek soms iets te snel overliept in weer iets. Wat meer ruimte had absoluut geen kwaad gedaan. 4.5 sterren

Prachtige Coulais score, vol avontuur en emotie. Zijn handelskenmerken zijn weer ruimschoots vertegenwoordigt en schroomt ook niet om wederom weer Inheemse stemmen te gebruiken In 'Dans La Fumée des Usines' klinkt het alsof ze de componist zijn achternaam zingen. 4.5 sterren

Tot nu toe de minste van Coulais die ik hoorde. In dit geval is dat makkelijk te verklaren, aangezien alle stukken met het kinderkoor mij totaal niks doen. Deze zijn allemaal met dezelfde harmonie zonder verrassing. De film gaat hier nu eenmaal over, wat mij al niet erg aantrekt. Op zichzelf kan dit prima fungeren binnen een score (neem Sakamot's The Haindmaid's Tale), maar niet zo uitgebreid als hier. De pure score van Coulais met melodieen afgeleid van de kinderkoor stukken kunnen het ook niet echt redden. Ironisch genoeg is dit nu precies de score die wereldwijd hoge ogen gooit. Waarom is dat niet gebeurd met Microscosmos of wat dan? 3.5 sterren

Nicolai wordt vooral gelinkt met Morricone, voor wie hij vaak optrad als orchestrator en met wie hij samen ook scores componeerde. Corri, Uomo, Corri vertoont gelijkenissen met vele andere werken van Nicolai, maar ook met duo-scores (met Morricone) als Il Mercenario. Zo is het gallop ritme in de Italiaanse western scores altijd een tour-de-force; erg energiek materiaal. Een nadeel is dat eenmaal op tempo is het ook weer snel afgelopen bij Corri. Toch is het een vrij bijzondere score met veel plezier gecomponeerd, een geweldige chorus en vakkundig klinkend. 3.5 sterren

In de jaren 60 werkte Bruno Nicolai veel samen met Ennio Morricone. Soms componeerde ze samen en andere keren dirigeerde de ene de muziek voor de andere. Bij Gentleman Jo... Uccidi dirigeerde Morricone en had de zogeheten muzikale supervisie over de muziek. Deze uitgaven is een volledig gerestaureerde versie van de opname sessies.

Zoals gebruikelijk bij veel spaghetti westerns is er een (geweldig) theme song, uitgevoerd door Cantori Moderni di Alessandroni en Franco De Gemini. Beiden belangrijke namen binnen het genre en met uitstekend resultaat, maar de beste blijft tot op heden nog altijd die van Django. Gold and Power keert nog regelmatig terug, maar is vooral erg goed in de laatste versie, waarin er een rustige opbouw is en de theme song nog eenmaal 'explodeert.

De rest van de score is voor een groot deel op sfeer gebaseerd; veel underscore en spanningsmuziek. Nicolai creëert deze gespannen sfeer door veelvuldig een basfluit te gebruiken, zo ook voor het droevige wraakthema van de score. Gentleman Jo... Uccidi is een doorgaans spannende, maar ingetogen score die door de goede sfeer een beetje uitblinkt.

Rond deze tijd beleefde Nicolai zijn hoogtepunten met zijn geweldige scores voor westerns en misdaadfilms. Indio Black is een polonaise van aangename western muziek waar vrolijk, foutloos wordt gefloten, gejoeld en gejuicht en alle standaard instrumenten samen voor een geweldig pak energie zorgt. Marcello Giombini zou oorspronkelijke de muziek componeren, maar de regsseur wilde eens iemand anders.

BT staat niet hoog aangeschreven in mijn boekje; vind het nogal een prutser. Toegegeven, Monster is waarschijnlijk zijn beste score tot op heden, maar erg goed is het nog steeds niet. De dromerige klanken staan te ver af van de sfeer van de film (alhoewel deze de dromen van de karakters schetst) en lijken meer gemaakt voor een goedkope reclame.

Peter Weir was flink aan het goochelen met muziek en kwam als eerste bij Philip Glass uit. Wat hij er later bij haalde was allemaal in een zelfde stijl en orde; Dallwitz, Kilar, Mozart, Chopin... Allemaal heeft het zo zijn perfecte werking in de film.

Van Glass zijn muziek zijn stukken uit Mishima, Anima Mundi en Powaqqatsi gebruikt, in de eerst plaats als temp. Hij werd er echter niet als eerste bij gehaald om echte, nieuwe score tracks te schrijven zoals hij later deed met bv. Dreaming Of Fiji. Dallwitz werd eerder binnen gehaald. Deze componeerde dingen in dezelfde sfeer maar met wat opgetogen, zeer ritmische dingen met synthesizer geluiden, zoals in het prachtige ''Drive''. Voor de rest aangevuld met een pracht track van Kilar, ''Father Kolbe's Preaching, oorspronkelijk uit zijn score voor Zycie za zycie. 5 sterren