Harry Gregson-Williams werd aangetrokken tot het score van Sons of Liberty, maar dit moest hij samen doen met Norihiko Hibino, die voor het eerste Metal Gear Solid project al aan boord was.Gregson-Williams riep mede collega's van Media Ventures in om te zorgen voor de additional music (Justin Cain Burnett en Steve Jablonsky).

De precies verdeling van het scoren van het spel tussen Hibino en Gregson-Williams is niet duidelijk. Dat er veel gecomponeerd is blijkt al uit het feit dat van beiden componisten een score uitgaven is.Hibino's gaat door het leven als ''The Other Side''.

En de componist laat niet veel nieuws horen, eerder gezegd soort van hergebruik van eerder MV werk. Nog het meest neigt de muziek naar de stijl van Enemy of the State, vooral het main theme.De suspense van het spionage element wordt moeiteloos verweven met hevige actietracks, dit alles in de elektronische sferen.Ook weten de piano thema's en vocalen voor een emotioneel gevoel zorgen. 4.5 sterren

De componist zijn eerste pure, enkel met electronica gecomponeerd. Dat betekende libraries plunderen op zoek naar goede geluiden die als underscore konden functioneren en ook als organisch geheel met het geluid van NY door een deur konden. Dat lukte hem beter dan verwacht. Zeer functioneel, spannings opschroevend in combinatie met de beelden. Sommige zullen beweren dat dit nog erger is als pak em beet The Clearing score, maar ook deze biedt een zeer kille, intrigerende sfeer die op cd de moeite waard is. 4 sterren

Qua opzet is deze score van Harry Gregson-Williams op bepaalde fronten gelijk aan zijn samenwerking met media venture man Trevor Rabin voor Enemy of the State. Hier ook veel elektronische techno met aanstekelijke thema's en beats. Het grote verschil is echte dat de componist hier echter etnische invloeden door de score heen laat horen, wat deze score op emotioneel vlak veel boeiender maakt. ''Explosion&Aftermath'' is zo uitbarsting met etnische invloeden waarin een Arabische vocaal wordt ingezet. Ook door andere tracks zijn oosterse percussies, vocaalzang en melodieen te horen. Uiteindelijk is het een geheel van spannende underscore, emotionele tracks, actie uitbarstingen met hevige percussie en twee goeie remixes. 4.5 sterren

Harry Gregson-Williams sloeg de plank aardig mis met deze score.Zo ongeinspireerd als het maar kan.De metalen synthesizer percussie wordt veel gebruikt,maar imponeert nergens.Thematisch is er het aardige ''John Theme'', een van de weinige waardevoll tracks. 2.5 sterren

Wat een heerlijke klucht schreef Nilsson toch.Nilsson schreef en Robin Williams zong het in.Geweldige vrolijk, maar ook typische zeemansliederen.Je begint je af te vragen wat het allemaal voorstelt.Het stelt ook niks voor dat maakt het juist zo geweldig.''He's Large'' is een nummer met onzinnige teksten,waar je van in een scheur ligt.Uitgebracht op lp, maar niet alle songs zijn aanwezig.Grote verliezen als ''Wimpey's Song''... 4 sterren

En weer een redelijke Vrienten score, die nergens echt heel goed wordt. Aardige melodieen, snel en aantrekkelijk, maar het mist weer iets. The Lift en The Flying Liftboy zijn beiden hoogtepunten waarbij door middel een beat een aanstekelijk ritme wordt vast gehouden voor de complete duur. Vrienten zelf duikt ook nog even op in de film zingend en piano spelend. Het hoesje vermeld ''The Music score'' bovenaan en onderaan ''De originele filmmuziek'' (hij kon weer eens niet kiezen tussen nationaal en internationaal gutte gut). 3.5 sterren

Er zijn zo enkele momenten die sfeermatig goed zijn. Daarmee is het meest positieve gezegd over deze score van Vrienten. Ongeinspireerde synthesizer rommel, met een experimenteel karakter zoals hij het bedoelt had. Een krijsende vogelgeluid bij enkele schrikeffecten in de film, noemde ze toendertijd experimenteel vermoedelijk. Vreselijk gewoon. De film is ook al niet best. Maar het ergste van alles nog wel dat men zijn muziek enorm kon waarderen; hij kreeg er zelfs een Zilveren Lessenaar voor!
Dit was overigens ooit de prijs voor filmmuziek bij de Nederlandse filmdagen. Loek Dikker kreeg twee jaar ervoor eentje voor De Vierde Man (compleet terecht). Maar Vrienten voor De Prooi? Dit zou mij eigenlijk moeten dwingen tot 0,5 sterren...

Er werd een kopie van de film (oorspronkelijk uit 1917) teruggevonden, maar er moest weer muziek bij, daar was immers niks van overgebleven.Vrienten kwam erbij en schreef aardige composities en nam deze op in de Vara studio..Vrienten zelf zei dat hij deze keer geen ondersteuning wou zijn maar een score die echt meegaat met de beelden.De piano is die meehopper.Maar de score wil volkomen boeiend: te vaak gebruik van piano, wat niet slecht hoeft te zijn.In ''De achtervolging'' is het perfect.Regelmatig klinken de stemmen van de film erdoorheen, wat ook zeer irriteert.Wat gebeurt er nu weer vraag je je af: oh brand, help help, nu zijn ze weer aan het lachen.De componist kreeg de kans om ruim 57 minuten te componeren voor de film, waarmee gelijk zo'n beetje de heel film van muziek voorzien is; de film duurt 70 minuten.Wat aangeeft dat de muziek letterlijk en figuurlijk haast constant meehopt met de beelden.Mooi verzorgd is het bijgesloten info boekje met mooie foto's en een samenvatting van de film, maar helaas minimale score info.3 sterren

Met een film over een joods gezin kon het niet uitblijven dat er daarvan iets in verwerkt zou zitten in de score: Di Naie Nianke en
Zi Iz Ni Bezzer Wi A Gomer.Beiden joodse liederen.Het meisje wat als dienstmeid wordt aangenomen bouwt langzaam een band op met de kleine Simcha, de componist gaat hier in mee.Die opbouw leidt naar een groots drama in The Burial, waar de emotie van afspat.Verwacht geen grote gebaren, puur degelijke, prachtige instrumentatie (de viool in het bijzonder).De intieme sfeer voelt ook intiem aan bij het luisteren, door de betrokkenheid die je hierdoor krijgt extra mooi.Zowel op compact disc als in de film enorm krachtig.Waar Vrienten bij ander werk door de mand valt, weet deze score in zijn geheel een geweldige impressie te maken.

Het label Fanfare ontstond doordat de muziek van Vrienten ergens bij een label terecht moest komen.Virgin gaf het idee voor een andere label, wat wel onder hun ''macht'' stond.Zo werd de score toch uitgebracht onde.Sindsdien worden alle Vrienten scores door dit label uitgebracht.4.5 sterren

Vrienten's werk geneert de luisteraar tamelijk. De werking in de film is misschien wel redelijk, precies wat je in een kinderfilm verwacht, maar vernieuwend niet. Blijft dus enkel het effectieve over. Opgenomen met het Metropole orkest. De score is uiteraard vrolijk met een vlot en soepel gebruik van een banjo, gitaar, fluiten en elektronische rommel. De componist heeft ook zeer zeker gevoel voor melodie, maar oh wat klinkt het allemaal middelmatig.
2.5 sterren

Net iets beter als Vrienten's scorer van deel 1. Waar dat aan ligt zou ik even niet precies kunnen vertellen. Wel is het nog steeds het soort score met typische Vrienten ''een trommel en een fluit'' indeling, waarbij het orkest ondersteunt. Het probleem is dat het nog steeds zo knullig klinkt, wat op zich bij een film als deze dan niet eens een nadeel is, maar dit is ook andere genre scores van hem te horen.

Na Left Luggage de tweede samenwerking tussen componist Vrienten en regisseur Krabbe. Vrienten won de vakprijs filmmuziek op het nl filmfestival in 2001. Veel gehoorde lof voor zijn score (bij de film). Wat ik mij echter afvraag is hoeveel mensen zijn muziek werkelijk nog eens goed op cd hebben beluisterd? Het thema van de film is prachtig en komt het best tot zijn recht in ''The Conception''. Maar naast dit steeds terugkerende thema is de underscore misschien nog wel oninteressant soundscape achtig. Een heel orkest in tegenstelling tot veel scores waar Vrienten vrolijk alles zelf doet. Hoewel deze underscore soms hypnotiserend werkt, wekt het soms ook enige irritatie op. 3.5 sterren

Unit 13 was een politie serie met Peter Tuinman in de hoofdrol.En een boeiende ook, alhoewel slechts enkele afleveringen bij mij de revue passeerde.Henny Vrienten deed de score voor de serie, gedurende de periode 1996-1998.Naar alle waarschijnlijkheid zijn de hoogtepunten op deze cd terug te vinden. Opgenomen in Studio Vrienten en Studio Ennes (wat een naam).

De score is sfeervol en spannend.Het hoofdthema brengt een onbedoeld Mexicaans gevoel met zich mee (de trompet), met voor de rest een aanstekelijk vioolmotiefje.Vrienten doet hier denken aan zijn latere werk van Left Luggage.Bijvoorbeeld ''De Onschuld'', met overeenkomstige instrumentatie en sfeer.

Als een rode draad door de score heen wordt gebruikt gemaakt van het skyllafluitje (''voor bonk, floep & poets'' vermeld het boekje, wie of wat die bonk en andere ook mogen zijn).''De Haat'' is een van de meest interressantere door gebruik van de skyllafluit die overgaat in dreigend slagwerk en dan weer eindigt met de skylla.

''De Afrekening'' is duidelijk qua tracktitel; hier gaan koppen rollen.Met een kraakgeluid, wat bij aandachtig luisteren toch echt het laden van een geweer blijkt te zijn, verbeeld de componist dit mooi.Ook hier het indrukwekkende slagwerk, inzet van een klokkenspel en spannings omvattende violen.

Een score die zowel atmosferisch, met underscore, als thematisch sterk is. 4 sterren

En dan komt men uit bij een van de bekendste dingen van Mancini, naast Peter Gunn en The Pink Panther. Overigens dan vooral het thema van beiden, maar de scores zijn even intrigerend. Breakfast at Tiffany's heeft de song die iedereen kent en al misschien 1000 versies heeft gehad; Moon River. Van oorsprong van deze componist, en won er vele belangrijke prijzen voor, waaronder een Oscar voor Beste Song. Ontelbaar vaak ook gebruikt in films, met een persoonlijke favoriete in La Mala Educacion naast de muziek van Alberto Iglesias. Het is een song zoals die vaak door scores heen verwoven zaten van Mancini, met de bepaalde manier van stemmen erbij in begrepen en gebruik van orkest. De score ansich is leuk en vol de stijl waar hij om geroemd wordt, maar verre van een van zijn beste. Toegegeven, vele moet ik nog steeds weer herbeoordelen buiten de film om, na zoveel keer zo te hebben ervaren. 3.5 sterren

Mancini besloot op een dag zijn haar te laten knippen bij een kapper, die binnen een filmstudio zijn schaar liet knipknappen. Daar zat de componist naast Blake Edwards. De twee raakte in gesprek en daar was hun eerste samenwerking een feit voor de Peter Gunn tv serie. Mancini schudde het tv publiek wakker door een coole jazz stijl te gebruiken, die men niet gewend was. Het 'standaard' orkest dat was wat men altijd hoorde. Deze verfrissende kijk inspireerde vele andere en de muziek blijf nog steeds goed overeind staan. Niet persee de beste van de hem, dat blijft voor altijd The Pink Panther voor mij. Naast de episodes kwam er nog een tv-film in 1989 met (jawel) een Mancini score en regie van Edwards. 4.5 sterren

Maar stemmen, ho maar...

Het heeft wel wat deze score, niet alleen uit nostalgie voor mij, maar ook om andere redenen. Het is op zijn minst al geweldig dat Mancini een Disney animatie film scoorde. En het is ook gewoon een hele goede score, heerlijk aangedikt. Oude tijden herleven voor Mancini, en vooral bij een enkele song waarbij Price zingt op zijn muziek!

Veel Mancini's ken ik wel uit de films waarvoor hij het componeerde, maar had het nog nooit op cd gehoord. The Party is er een , waarvan ik de film niet heb gezien en nu pas de score hoor. En het was een samenwerking met Blake Edwards, een van de vele tientallen (met de vele verschillende Peter Gunn's zelfs 43 projecten!). En daarnaast ook vaak met Peter Sellers erbij als acteur. Aanstekelijk dat het is, een groot (weliswaar onverrassend) feest. Veel loungy, jazzy, groovy en swingende muziek, een van de dingen waar Mancini goed in was. Vele films van de Pink Panther reeks, tot aan Charade en Breakfast at Tiffany's. The Happy Pipers is zo een grandioze track waarin vele flierenfluiters en mensen met pijpinstrument zichtbaar plezier hebben. En altijd met wat van die haast nostalgische vocalen hier en daar, iets wat terugkeert in veel scores van Mancini, en dan vooral die uit de jaren 60'. 4 sterren

Smashing Pumkins..... Niet relevant, net als al die andere populaire artiesten die hun optreden omringen met generieke inclusies van muziek die van compleet andere uiterste zijn. Pipo de Clown gebruikte altijd de grondbeginselen van Erasmus voor elk optreden..... Onvergetelijk.

Waar ik het wel mee eens ben is dat dit, deels minimalistische werk, van Górecki briljant is. Zelfs na zijn sonorische periode, is dit zijn beste werk.

Fantastisch debuut score van Hancock met een geweldig jazzy blues geluid, wat perfect het swingende Londen nog meer laat leven. Niet geheel toevallig was Antonio ook een groot jazz liefhebber en vroeg daarom Hancock voor de film.

Componist Honda begeeft zich op het terrein van Kanno’s werk voor Cowboy Bebop.Jazzy elementen tegenover normale instrumentale score. Beinvloed door nog al het een en ander qua stijl, maar dat maakt in wezen niks uit.’’Metropolis’’ introduceert een vrij licht prachtig jazzy thema. Track 2 is opbouwend donker.Zo is er steeds een wisselwerking tussen de twee met het jazzy gedeelte van de stad weergeeft.’’Zigurat’’ keert steeds weer terug in de score zoals nog enkele andere motiefjes.’’El Bombero’’ is uniek met het vreemde karakter. De chase muziek is steeds weer enerverend met jazzy karakter zoals in ‘’Chase’’ met de chaotische piano geluiden.Langzaam maar zeker werkt de score met de twee stijlen toe naar de climax: Awakening, een track met grootste koper gebaren.’’After all’’ relativeert de boel weer.Boeiende filmscore, mede dankzij de energieke aanpak. 4 sterren

Wat heb ik deze score bij rond de release tijd zwaar onderschat zeg! Sublieme, kalme score met veel spanning en een fantastisch lowkey karakter. Dit is eigenlijk het erg subtiele, magnifieke broertje van die vervelende Lotr scores, met wat kenmerken van andere werken. De rustige stukken vond ik van die trilogie dan ook zo'n beetje het enige wat echt te pruimen was.

Shore en Cronenberg zijn als een siamese tweeling; ze kunnen niet zonder elkaar. Shore benadert zijn scores regelmatig op een psychologisch effect. Niet verwonderlijk dat Crash ook iets onbegrijpelijk met je doet, je wordt erin gesleurd en geeft je een onbeschrijvelijk gevoel (of geen gevoel, in positieve zin). Zijn kille Crash score is niet anders. Met een metalen karakter met vervormde geluiden en nagalmende geluiden elektronica wat de koudheid en rauwheid van de karakters weergeeft. De elektrische gitaar is luider te horen als de geilheid op auto crashes van een karakter tot een soort hoogtepunt komt: 'Mansfield Crash'. De sexuele sfeer wordt veelal weergegeven door het geluid van ingetogen fluit en klarinet.De metalen elementen zijn zo mooi in contrast met de violen, die de meer menselijke kant verkennen. Maar toch weten beiden de rauwheid te schetsen, de gruwelijk donkere sfeer, met hoe vreemd het ook klinkt orgasmische geluiden en gevoel bij het luisteren. Hetzelfde brengt Shore teweeg bij bijvoorbeeld Existenz.Complex en zo uitzonderlijk in geluid . 5 sterren

Burton liet Elfman voor een keer links liggen om Shore te gebruiken voor de score. Echter Shore doet precies hetgeen wat je altijd van Elfman verwacht bij een Burton film. De b-film thematiek van de film zorgt voor theremin gebruik, precies op de manier zoals Elfman ook voor Mars Attacks deed. Neem ook Morricone die perfect Carpenter nadoet voor The Thing. Allemaal prima in de de jaren 50 sfeer. Shore probeerde een leerling van de theremin uitvinder te krijgen vanuit Moskou, maar dit lukte helaas niet. Een franse neef van de theremin, de ondes martenot, werd tijdelijk gebruikt om een echte theremin na te bootsen, waarna er wel een eentje beschikbaar kwam voor de score. 4 sterren

Een hele intrigerende score, waarbij hij doormiddel van een sfeerscheppingen en donkere tonen diep onder je vel kruipt. Het is het sorot geluid wat een hypnotische werking heeft. Zijn keuze van instrumentatie schept ook een bepaalde verwarring. Bij Crash gebruikte hij zo een gitaar op experimentele wijze, net toen je dacht dat je die gitaar wel kende. De orchestrale stukken zijn na opname door de computer heen gegooid, en subtiel bewerkt.

Een film adaptie van Richard III, maar net iets anders. Howard Shore's muziek is erg avontuurlijk en Lord of the Rings achtig. Onverwacht en een score die veel mensen over het hoofd zien.
4 sterren

Magnifieke mickeymousing score. Wat Shore goed doet is deze techniek introduceren bij bv. Tea with Mrs. Sellner, de vrouw die komt kijken naar Daniel's appartement. Daniel wisselt steeds tussen twee gedaantes en hierna wordt de komische xylofoon march niet meer gebruikt voor een verkleedpartij als deze, enkel in de climax. Shore doet dat goed en heeft geluk materiaal in handen te hebben gekregen wat op zichzelf al enorm grappig werkte. Zelf zie ik een zeer grote ontroering in wat sommige nog zoeter zullen vinden dan het accent van Mrs. Doubtfire zelf, maar de nadruk van het drama ligt op zijn scheiding en zijn liefde voor zijn kinderen.

Een van de beste scores van Howard Shore naast de andere meesterwerken Spider, Crash and Existenz. 5 sterren

Voor een uitgebreidere review: link

Tijdens de opnames van de score kwamen zo af en toe vrouwelijke musici naar Howard Shore toe die bij hem aanklopte met hun gevoelens, vol met droevige emoties.De componist was geen psycholoog om te moeten weten dat vrouwen meer dan mannen verbondenheid zouden kunnen vinden met de score, met het karakter van Clarice.Want de score verbeeld veel van de gevoelens van Clarice, al in de ''Main Titles''', terwijl ze aan het hardlopen is.De donkere,dreigende melodie, verraden muzikaal al de relatie tussen Clarice en de later verschijnende Hannibal.Haar karakter is zo intiem, en donker vol pijn, en dat hoor je terug in de score.De score blijft hetzelde thema gebruiken, maar gaat steeds dieper en de muziek voelt steeds donkerder aan.De ziel van Clarice wordt tijdens de scenes door zowel Lector als door het orkest blootgelegd.Naarmate de gruweldaden leiden naar een climax, gooit de componist het over een andere boeg; opera is het nieuwe woord.

Door alle composities heen gebruikte Shore vertraagde walvisgeluiden afkomstig uit de computer.Steeds zet hij deze in nadat het orkest enkele tonen al gespeeld heeft, waarnaar de geluiden zowat opgeslokt worden door het orkest.Moeilijk om op te merken, maar ze zijn er zeker. 4.5 sterren

Na de dicht bij het briljante Odessa kwam het vervolg The Yards. Het grauwe en treurige is er nog, maar anders. Dano Sano kreeg al veel te maken met klassieke voorkeuren van Gray bij Odessa. Zo was Rachmaninov zeer belangrijk en enkele andere Russische klassieke stukken van grootmeesters. Avo Part was terug te vinden in complete eigen stukken. Sano deed hetzelfde als Shore, maar dan met andere invloeden. Op de set werd vooral Ravel (soms lijkt Bolero in een ander opbouwend geheel en zeer vrije interpetatie aanwezig), Puccini en het meest nog het bekendste stuk van Holst. Het naargeestige, pijnlijke gevoel van Sano voor Odessa blijft een tikkeltje uit, toch weet de klarinet en dwarsfluit een gevoel op te roepen wat nog meer bij Kaczmarek ligt dan bij Sano. Deze was overigens zoals inwezen altijd de leidinggevende over de muziek.

Een score die veel als temp gebruikt wordt voor films met duistere taferelen, ongrijpbare, zware emotionele films. Neem Van God Los bijvoorbeeld. 4 sterren