Max Steiner was eerste keuze voor Gone With the Wind. Tot dusver had de componist alle films voor David O'Selznick producties gedaan. Jammer genoeg stond Steiner toendertijd nog onder contract bij Warner Brothers. Dit maakte het nogal lastig omdat hij er al heel snel en vroeg bij moet komen en aan tal van eisen moest voldoen. Toen werd overwogen om een extra componist op het gigantische project te zetten, namelijk Herbert Stothart. Dit ging er bij Steiner niet in en maakte er tijd voor alsof het niets was. Deze haalde op zijn beurt enkele orchestrators erbij, waaronder grote namen als Adolph Deutsch en Hugo Friedhofer. Door nog steeds de complicaties van tijdgebrek, schreven deze twee ook mee met Steiner aan wat dingen, wat normale gesproken uiteraard hun taak niet is. Hier en daar vulde de twee Steiner's werk een beetje aan. Ook andere componisten kwam er aan te pas waaronder Franz Waxman, die allen hun kleine stukje toevoegde aan de grote puzzel. Qua thema's was het een chaotisch project; twee liefdesthema's, aparte leidmotieven voor veel karakters. De traditionele Wagner manier dus. Dit alles vol heroische en romantische sfeer, wat opgeteld zo rond de 2,5 uur aan score kwam. Oubollig romantiek wellicht, maar briljant verwoven met allerlei elementen. Het mag een wonder wezen dat Steiner samen met alle hulptroepen nog een goed geheel eruit kon halen. Dit is ultiem werk hier, niemand verslaat de Steiner. Alhoewel... Dezelfde Stothart waarmee Steiner weigerde samen te werken, kaapte de Oscar voor beste score weg met diens The Wizard of Oz.

Niet alleen Zimmer's score is belangrijk. Ook de toevoeging van lokale chants van de bevolking van de Solomon eilanden dragen bij aan de sfeer. Hun religieuze manier van uiten door middel van dit soort volksliederen heeft een bepaalde droevigheid, verborgen onder het schijnbaar optimistische karakter. Dat deze bijdragen aan het verlossende gevoel mogen duidelijk zijn. Zimmer gebruikt echter de meest fascinerende chant, God Yu Tekem Laef Blong Mi, als een soort thema voor soldaat Witt. Naast dat het door de bevolking enkele malen wordt gezongen verwoordt het Witt's andere wereld, waar hij het met Welsch over heeft. Na Witt's dood en Welsch ''Where's your spark now?'' zin is de laatste orchestrale variatie erop te horen in de score van Zimmer. Wat verklaart waarom nu precies deze op de score uitgaven staat., daarnaast is deze ook gewoon degene van het meest essentiele belang.

Mallick voegde een deel toe aan het verhaal, de omgang met de natuur en met de bevolking, wat Jones oorspronkelijk vermeed. Als geheel gezien kan je merken dat de prachtige chants ook zo nauw bij Witt's karakter aansluiten. Niet alleen accepteert hij de natuur, de bevolking, maar treed ook als een verlossende hulp naar voren als de dood ergens bij de missie met de dunnen rode lijn verschijnt.
Opgenomen in het gebied zelf, met aparte opnames voor de vrouwelijke en mannelijke vocalen.

Het is ook weer een ambient score van Brook die mij wederom grijpt met zijn goede subtiele gitaargeluiden en zachte piano en de vele andere geluiden. Het ontbreken van een direct dramatisch geluid vind ik een positief punt; voor mij werkte meer op een onbewuster niveau erg op mij in. 4 sterren

Shigeru muziek is schoonheid apart (Yejemi's Theme).De langzame beelden van een langzaam lopend iemand met prachtige langzame score, soms zelfs neigend naar opera. Michael Galasso maakt inventief gebruik van cello en viool.De treurigheid van de karakters door middel van viool motiefjes.Afgewisseld door niet Oosterse songs, waardoor de balans wordt gezocht. Maar juist die Nat Cole King nummers irriteren nogal. 4.5 sterren

De meest gedenkwaardige Medal of Honor score van Giachino, tevens ook de meest uitgebreide, 2 cd's neemt zijn score in beslag. Waar Underground publiekelijk erkend werd (kreeg nog wat prijzen), bleef dat bij deze vreemd genoeg uit. Natuurlijk weer de indeling in verschillende locaties/sferen, iets wat bij de eerste bv ontbrak. De action tracks stellen de talenten van de componist bloot als het gaat om spektakel en het goed kunnen omgaan met militaristisch thema werk.Enige kleine minpunt zijn de failures, die niet goed passen bij een voor de rest zo spannende score. 5 sterren

Veel Barry invloeden inderdaad, maar misschien soms iets te duidelijk en te overdreven, wat op mij nogal wisselend overkwam (lees negatief). Dan is Shearmur's Johnny English score dat op dat gebied nog iets minder vervelend. Deze laatste neigt iets minder tot haast letterlijk kopieren. Shearmur bouwt meer voort op de manier waarop Arnold de Bond scores ontwikkelde (met grotere elektronische invloeden).

Michael Gibss en regisseur Forsyth liggen elkaar wel. Voor veel films werkte de twee samen. De score van Being Human is absoluut een van de betere van zowel Forsyth als Gibbs. De componist zijn jazzy voorkeur was ook hier perfect te plaatsen in het verhaal. De score maakt de reizen van Hector veel en veel levendiger, maar ook kalmer. Licht-romantisch klinkend vervalt de reis in tocht naar verschillend werelden, waar zelfs ook jazz lijkt te passen, ondanks de tijdperiode. Het orkest produceert regelmatig kalme melodieen, ondersteunt door saxofoon, klarinet en fluit. Nick Bucknall speelde de klarinet, wie bekend is met een variatie aan fluiten, klarinet en zelfs taragato (zoals bespeeld voor Shearmur's Jakob the Liar). 4 sterren

Being Human is een waardige score, Hard-Boiled daarentegen klinkt verwaarloost. Een vergelijking van niks deze twee totaal verschillende scores, maar met meer ben ik niet bekend van Gibbs.
Het probleem wat veel Hong Kong scores kenmerkt; een leegte, vaak opgevuld door synthesizer, die eveneens al leeg zijn. Oninteressante ontwikkelingen, teveel op (eentonige)drums vertrouwend, Gibbs doet het allemaal. In een film acceptabel, maar als score op cd niet de moeite waard. De componist componeerde in principe een vlotte achtbaanrit door energieke percussie, maar vergat hier variatie in aan te brengen, of tenminste iets wat interessant klinkt. James Wong deed de additionale score elementen, waarbij het vermoeden opduikelt dat deze best wel gezorgd kan hebben voor in ieder geval de overweging om saxofoon klanken erbij te betrekken. En Wong kan zeer zeker wel goeie composities schrijven; zie Wong Fei-hung en Fong Sai-Yuk om de beste maar eens te noemen. 2 sterren

Wat eigenlijk erg aardig is, is het feit dat Kamen voor Band of Brothers kon teruggrijpen op eerder materiaal van heroische gekleurde scores. Neem de opening van iedere aflevering met hymn waarvan de kopersecties het heroische herleidt is uit zijn score voor Robin Hood als het ware. Het echte subtiele werk is anders gekleurd dan William's Saving Private Ryan. Waar de ander vooral een erg kalm en sober karakter gebruikte, wat zich steeds herhaalde met vooral relatief minder gebruik van meerdere lagen voor verscheidene snaar instrumenten, gaat Kamen hier veel verder mee. Het wordt er haast uitgeperst, ook in string quarter's van Beethoven geleend en zo zijn er nog wel meer klassieke invloeden, overigens met een al even perfect resultaat als de ander. Ook is het niet persee zo, maar in een project over WO II is elke vorm van gebruik van piano al gelijk een vergelijking met Chopin waard, ietd onvermijdelijks wat altijd in mijn hoofd rondcirkelt. De twee suites erkennen het heroische, bombasme spektakel, waarvan vooral de tweede vogelvrij aanvoelt en ook precies de stukken zijn van de landing in Normandie. 5 sterren

De eerste samenwerking tussen componist Kamen en regisseur Terry Gilliam.Kamen zag zijn briljante werk in de afgrond in storten toen de filmstudio de score afwees.De componist was laaiend en net als de film zelf, die in vele verschillende versies over de wereld werd verspreid, werd Kamen's werk vervangen door pop muziek. Belangrijk hierbij was de waardering van de film, die de jaren erna geleidelijk flink omhoog schoot, waardoor op een zeker moment besloten werd de score als nog onder de beelden te plakken.Pas in 1993 werd het mogelijk om zijn score bij een label uit te brengen. De componist beschouwd zijn score als niet alleen zijn doorbraak, maar ook als het hoogtepunt uit zijn carriere. Gilliam wilde een liedje gebruiken van Harry Barrosso, getiteld 'Aquarella Dos Brasil' (waar de titel Brazil naar refereert), Kamen raadde het af, maar werd toch gedwongen deze te gebruiken. Hij maakt hier het main theme van, wat in vele variaties terug keert. Zelf beweerde hij dat hij maar door bleef gaan tot het liedje hem wel beviel in zijn stijl, want wat had hij er een hekel aan. Maar de aanpak hiervan verandert van samba in drama in iets heldhaftigs. Leuk is een typmachine variant van het thema in ''Central Services/The Office''. De uiteen lopende tracks zijn geweldig: van rijke actietracks als ''Truck Drive'' tot ''Escape!No Escape'' prachtige viool solo's.En alles eindigt met een swingende samba in de laatste track. Curieus en geweldig. 5 sterren

Mooie afwisselende score van Kamen, die opvalt door veelal aparte instrumentatie. Special aandacht hierbij voor Frank Marocco, accordeonspeler, die zo hier en daar te horen is. Deze man is een van de meest bezige bijtjes in de filmmuziek (ook series)
wereld van de afgelopen jaren. Andere uitschieters naast Jack zijn: ''Niaiserie''(Matrix Reloaded), Dead Again, Schlinder's List, Hook,Batman Returns, Moscow on the Hudson, Back to the future 2... En zo kan ik nog wel even doorgaan. 3.5 sterren

In vergelijking met de eerste Lethal Weapon score is deze tweede zonder twijfel minder. Maar Kamen blijf toch indruk maken, en het zijn vooral de orchestraties in actiestukken die weer indrukwekkend zijn. Merkwaardig is dat sommige stukken score op deze uitgaven pas nadat de score allang in de film zat, zijn gecomponeerd en daardoor uiteraard ook niet in de film voorkwamen. Doet niet onder voor de 3 & 4 score.

Sinds de thema's en motieven ware gevestigd met de eerste Lethal Weapon score is er niet revolutionair veel veranderd. De stijl van Kamen (met natuurlijk weer Clapton erbij) is enkel doorgezet, en blijft even heerlijk om naar te luisteren. De energie in de actie tracks is nog steeds ongekend, underscore is nog steeds broeierig, sfeervol en meeslepend. De aparte muzikale motieven voor Riggs en Murtaugh worden eindelijk herenigd in deze score, te horen in ''Riggs and Rogg''. Dat is het enige echt opmerkelijke aan deze score. Kamen's score mag even goed bevonden worden als alle andere uit de 4 delen. Het is mij dan ook een raadsel waarom er van Lethal Weapon 4 geen score release is gekomen. Niet dat er veel nieuws daarin te bespeuren was, naast enkel de Aziatische inbreng. 4 sterren

Begin langzamerhand van gedachte te veranderen over deze van Kamen. Vind het ook veelal niet erg interessant. Bij andere actiefilms weet hij buiten het gebruik van een thema wel de boel op hoog niveau te houden, getuigen de Lethal Weapon en Die Hardserie. Opvallend is ook dat het orkest niet erg overtuigend klinkt, wat gevoelsmatig meer neerkomt op een gebrek aan een bruisende energie en kracht. Zou zomaar aan zowel het orkest als mede de opname ervan liggen...

En daar gaan we weer... Een goed filmcomponist, maar ook hier is de meerwaarde van een verzameling van selecties van scores ver te zoeken. Zou ik zelf dan een compilatie gemaakt hebben van Kamen's werk, dan had ik 80 % eraf gegpooid en vervangen voor andere tracks. De veilige en standaard 3 sterren dan maar.

Let op de grap op het album hoesje waarin Michael Kamen is veranderd in Michael K-men. Met ''Death Camp'' laat Kamen al meteen horen dat het niet zomaar een superheldenscore is. Dit treurige stuk is slechts het begin van een zeer complex geheel van elektronische hulpmiddelen, spektakel tracks en mooie, rustige nummers. Singer die hiervoor steeds gebruik maakte van componist John Ottman voor zijn films, werd om een onbekende reden vervangen voor Kamen. Voor deel 2 is Ottman wel weer present. 4 sterren

Jerry Goldsmith waagde zich al eens aan ‘’horror in space’’ projecten van de Alien reeks.Toen kwam daar jaren later Kamen op de proppen met een score voor Event Horizon, met een zelfde soort situatie.De koper elementen van Goldsmith zorgde voor de schrikeffecten, ditzelfde doet Kamen voornamelijk met deze score.Maar de componist ging samenwerken met Orbital, wat boeiende resultaten tot gevolg had.Orbital kwam met de samples, elektronische percussie, beats, drums op de proppen.Kamen zorgt voor de gespannen underscore, soms een Latijn gesampled koor erbij,maar het is Orbital die met loops en drums en wat dan ook uitbreekt.De twee stijlen bij elkaar, werken elkaar wel degelijk tegen, als even goed niet.Het heeft te maken met de verdeling van beiden stijl.Alles is opgedeeld in 4 suites, met ondertitels.De eerste is zo 5 minuten lang puur Kamen, maar wordt daarna steeds vaker vergezeld door de elektronische elementen.De ene keer zou het beter zin geweest als het ene element weggelaten zou zijn en de andere keer niet.Orbital heeft vooral op de score uitgaven meer de overhand, zo lijkt het.Maar dit is eigenlijk niks bij de geweldige donkere sfeer die wordt neergezet.Ineens zit je tien meter tegen het plafond door een onverwachte uitbarsting.De score werkt dan ook meer op sfeer dan op iets geweldig thematisch, er redelijk vaak sprake.Overigens komt dit bij de vierde, kortste suite echt naar buiten. Kijk de film er blijkt toch wel redelijk weinig van Orbital terug te vinden; vele stukken zijn er voor de uiteindelijk film uitgeknipt en dus alleen op de score uitgaven te horen.Een intrigrerende score.4.5 sterren

Nyman is inwezen net als Philip Glass een klassiek geschoolde componist die beiden voor verscheidene mediums componeren. Nyman is vaak meer barok, schrijft graag vanachter de piano zo ook voor A la Folie. OOk heeft hij net als Glass zijn eigen groep muzikanten verzameld, samengevoegd tot de Michael Nyman Band. Glass heeft zo string quartets en zijn zogeheten Philip Glass Ensemble. Hoe dan ook Nyman schreef ook voor deze vanuit de piano, waarna hij het verspreidt over zijn band. Zo gebruikt hij een bepaalde track voor een uiterst mooie scene van de film waarbij een lange movement, kleurrijker dan wat dan ook, fantastisch je bloeddruk omhoog helpt. Met een opzwepend minimalistische opzet, die deze track genaamd A La Folie voor 5 minuten te bieden heeft, wisselt hij tussen baritone van de sax, trompet, melancholieke violen, tuba, bass, zelf pinkelend op de piano. Vooral in de details en instrumentatie speelt de componist meer als Glass vaak met de functie van een specifiek instrument op verschillende plaatsen. Hiermee krijgt een instrument een veel vrijere functie, een niet te vasthande plek, waar ik zelf niets dan lof voor kan hebben.
Een van de meer dynamische scores van Nyman.

Andrew Niccol wist wat hij wilde, dat was de reden waarom hij Nyman erbij haalde. De componist bevond zichzelf in een Hollywood project (qua geld), wat eigenlijk meer Europees was. Dit was science fiction in een ''echtere'' vorm. Dat scheelde, want als er iemand is die je niet post moderne scores moet laten schrijven, is dat Nyman wel. Vantevoren kreeg hij wat temp tracks te horen, waaronder wat minimalistische Philip Glass tracks en zeer belangrijk de ''Third Symphony'' van Gorecki. Deze sfeer moest het worden, in adaptie wel te verstaan. Niccol leek zeer soepel te zijn in wat hij wilde en hoe het gedaan moest worden. Maar Nyman kwam vaak in ''normale'' clinch met Niccol. Vele stukken werden keer op keer herschreven, wat uiteindelijk op zo'n 50 % neerkwam. Het was immers zijn werk, echte irritatie voelde de componist nauwelijks. Maar die was er wel toen besloten werd om dat hij vrolijk alles als demo op de synthesizer moest brengen. Nyman vond het vreselijk, het klonk hem niet als muziek in de oren. In de score zelf zette hij ook enkele malen de synthesizer in. Kritische gedachte zijn niet noodzakelijk, want een componist als deze weet altijd wel de goeie weg te vinden.

''The Morrow'' is de openingstrack, waar deze synth elementen terug te beluisteren zijn. De violen overheersen hier en dragen een melancholiek gevoel met zich mee. Beter nog: de violen bepalen zowat de hele bezetting van de score. Ook de sfeer en the thema zitten in deze track gepropt. Nyman interpeteert het begrip thema op een buitengewone manier, hij springt er experimenteel mee om. Het algehele geluid is voortbouwend op dit thema. De genetische manipulatie, een belangrijk thema in het verhaal, interesseert hem niet zo. De belangrijkste draad door de score heen is die van de relatie tussen twee broers, wat een menselijk kant belicht. Dit terugkerende element van twee jongens zwemmend, is belangrijk voor Hawke's karakter. De sfeer die deze track zet voelt ook meteen aan als dramatisch en menselijk, wardoor de weg die de film gaat al geraden kan worden.

Als er eenmaal echt genetisch gemanipuleerd wordt, wijkt Nyman niet af van zijn stijl. ''Upstairs'' wijkt een beetje af door blazers te gebruiken, ''Second Morrow'' richt zich op echoeiende koper elementen. Het tempo gaat van zeer laag, tot kalm.

De droom van de man om met een ruimtevaartuig mee te gaan, zorgt eerder al voor wat glimpsen van lanceringen. Ook hier schiet Nyman niet uit de zo duidelijke bocht; Nyman wijkt niet af van zijn genetisch bepaalde stijl. De uiteindelijk verwezenlijking (''The Departure'') is hoopgevend, maar in een vroeg stadium veel complexer, dankzij de constante verandering werd dit niet mogelijk. Aanpasssing na aanpassing leidde naar iets wat op het eerste gezicht de makkelijk weg qua composities en emotie lijkt te zijn, maar dat is het niet. Geen ware triomp met flinke uitbarstingen.

De enige track dat Nymann een piano solo laat horen, is in de track, bewerkt van Schubert. Waar deze piano doorgaans in de score een achtergrond en onderliggende functie heeft, is die hier wel prominent. De vergelijking met iets anders is makkelijk te maken en ook wel gevaarlijk: The Piano.

Dit alles herbergt een dosis pijn, hoop en worsteling wat uitkomt bij een zeer goede score. Door het gelijkwaardige thema herhaling principe door de score heen, is een slecht punt vindbaar. 4.5 sterren

Ondertussen is het uitgegroeid tot een favoriete Nyman score. De kenmerkende minimalistische klanken zijn nu wat minder nadrukkelijk aanwezig en het is vooral het koper en de violen die het uit het zicht houden. Het is een erg dramatisch, soms suspensvolle score die je niet meer loslaat. The Exchange is een wonderschonen openingstrack met die onweerstaanbare woordloze sopano.

Lorenc wil zich nog weleens behoorlijk uitleven, maar Daleko Od Okna is een mooie subtiel werk wat balanceert tussen een bepaald warmte (harmonie bij het orkest) en tragedie (de cello). Het thema is een erg mooi en wordt ook uitgevoerd in muziekdoosje variant, wat later samengaat met het orkest. Eigenlijk koos hij continu voor een kleinere geluid in plaats van meer instrumenten in te zetten. Het is dan ook regelmatig dat enkel een cello of wat dan ook te horen is. Het heeft ook wel wat weg van La Double Vie de Veronique van Preisner. 4 sterren

Poolse componist Lorenc schrijft scores zoals Zbigniew Preisner en Wojciech Kilar dat doen, wat betekent dat het iets tragisch is. Vol slavische verwijzingen, donker, ''typisch'' Europees, zielvolle klanken. Zonder een enkel frame te hebben gezien, fascineert het en zet je aan het denken. Dat is een van zijn gaves, die hier neit optimaal luisterbaar is door inbreng van dialogen. 4 sterren

Symetria is een door en door langzame, donkere score die je naar de keel grijpt. Hij weet op een verfijnde manier zwartgalligheid met pathos te combineren voor zijn composities. Hierbij maat hij gebruikt van orkest met de nadruk op violen, harp en koperblazer. Het zijn veelal dezelfde paar noten die het thema vormen en keer op keer herhaald worden en altijd indringend blijven. De Poolse componist Michal Lorenc schrijft wel vaker donkere scores, maar dit is zonder twijfel zijn zwaarste en ook een van zijn beste scores.

Van veel filmcomponisten verschijnen na verloop van tijd verzamel albums. Soms zijn het een verzameling van originele opname, soms ingespeeld door een ander orkest (waardoor het niet echt authentiek is), soms een concert en soms is het zo bijzonder ingespeeld door een orkest/ensemble in goede samenwerking met de componist. Deze Muzyka Filmowa is te plaatsen in de laats genoemde categorie.

Het is een uitstekend voorbeeld van hoe men een integere draai geeft aan het materiaal van een componist. De Poolse DesOrient band staat bekend om hun menging van verschillende muzikale culturen die zich uitstekend leent voor het werk van Lorenc. De Poolse componist gebruikt vaak een deels exotisch in het gehoord klinkende bezetting, en het is DesOrient die hier op overtuigende en eigenzinnige wijzen mee om gaat. De band bespeelt de fluit, accordeon, viool, (kontra)bas, gitaar en dulcimer en percussie. Het luistert als een goede mix tussen Poolse en Balkan-achtige geluiden en weet soms zelfs de originele uitvoering te overtreffen.

Swept Away is een remake van Travolti da un Insolito Destino Nell'Azzurro Mare D'Agosto, waarvoor oorspronkelijk Piero Piccioni de score componeerde (linki. Beiden bevatten mooie dramatische muziek met vleugjes romantiek. Colombier's vertoont Griekse sporen, vooral in het begin waarin Theodorakis's Zorba thema wordt gequote. De tremolo techiek is ook niet ver weg natuurlijk. Lekker zware, melancholieke muziek. Piccioni's score is wel een stuk krachtiger. 4 sterren

Onofficiele bond film, onofficiele bondscore. Serra was niet de eerste Fransman die zich aan een Bondscore mocht wagen, dit was Legrand.De componist die voor tientallen films uit de Franse cinema scores had gecomponeerd. Erkenning met een paar Oscars (Yentl, Best Summer of 42' en The Thomas Crown Affair).

Vanwege het niet officeel zijn, kon er dan ook niet gebruik gemaakt worden van het Bond thema.En het is dan ook heel knap om iets gedwongen iets anders te componeren. Sommige track roepen een herinnering op aan iets eerder gecomponeerd: The Underwater Escape is er zo een.Lani Hall's titelsong is goed en keert zelfs 2 keer terug. 3.5 sterren

Fransman Legrand werkte op een toendertijd haast vernieuwende wijze samen met regisseur Norman Jewison. Hij schreef zijn score aan de hand van wat ruw materiaal wat hij kon inzien.Grote delen van de film werden gemonteerd naar zijn score. Dat gebeurde toen haast niet. Een recentelijk voorbeeld wat te binnen schiet is Hans Zimmer's The Battle uit Gladiator.Scenes als de heist zelf en de daarop volgende track ''Cash and Carry''; swingende, funky jazz. Ook de energieke koper elementen bij dit soort tracks geven het als geheel dat beetje extra. Mqueen en Dunaway zijn perfect aan elkaar gewaagd, in rollen die een spannend,zwoel schaakspel of kat en muis-spel opleveren. Het koper element drukt deze verhouding uit, als een rode draad door de score heen. Legrand combineert ook perfect jazz met de normale orkest elementen, met veel nadruk op prachtige, romantische melodieen, een tikkeltje gespannen soms.

Speciale vermelding voor de song ''The Windmills of Your Mind'', waarvoor hij de muziek componeerde en de twee Bergman's de tekst. Een Oscar kwam daaruit voort met daarnaast een nominatie voor de score. Hetzelfde truukje werd door de drie uitgehaald voor Yentl, met hetzelfde succesvolle resultaat: weer een Oscar. Het nummer is als de gedachte van een man (MqQueen) die zich alles heeft wat hij maar wil en op zoek is naar gevaar en spanning. Een van de weinige malen dat een song echt effectief werd gebruikt.Bill Conti scoorde de remake, maar had het moeilijk.Toch had deze ook zeer goed werk afgeleverd.Sting deed voor de remake een gooi met hetzelfde nummer, maar sloeg de plank compleet mis.
5 sterren

Een van de meer populaire scores van de Fransman Legrand. De bravore van de musketiers, de klungeligheid van deze versie van de karakters betekende een leuke tijd voor de componist. Net als de cast had hij er overduidelijk enorm veel plezier in om te componeren. Maar de grappen of humor komen niet zo zeer voort uit de score, alhoewel een overdonderend serieus stuk spektakel flink goed kan werken in combinatie met dwaze scenes op beeld. Naast een enkele knipoog is de score geheel in de tijdsperiode te plaatsen. Bij het vervolg, The Four Musketeers, deed Lalo Shifrin de score. Dat ging er niet bij iedereen in, maar het toonde enkel de diversiteit van deze componist aan. Wie niet wist dat hij het deed zou het meer dan prima vinden, echter zodra de naam Shifrin viel; Ah die hoort toch hele andere films te voorzien van een score''. 4 sterren voor de Legrand score

Michio Mamiya, Masahiko Satoh en Kazuo Kikkawa componeerde score voor de film, maar enkel Mamiya's muziek werd uiteindelijk in de film gebruikt. Er is ook een cd uitgaven waarop van alle wat staat. Mamiya's score heeft mij recentelijk pas echt kunnen bekoren. Hoorde eerst vooral een niet geheel fijne oversentimtenele score. Inwezen is het niet veel anders als vele Westerse dramatische scores, met hoog dramatische, melacholieke klanken. Maar absoluut aangrijpend. 4.5 sterren

Michiru Yamane is zo'n vrouw die opvalt in een wereld die veelal door mannen wordt gedomineerd. Haar aparte stijl heeft ze altijd behouden en toont zich steeds weer compleet in vorm met de komst van een nieuw Castlevania spel.Tot nu toe heeft ze er drie op haar naam staan: Lament of Innocence, Harmony of Dissonance en Symphony of the Night wat haar debuut betekende.

De score oogt zeer indrukwekkend.Met haar rockende gitaar synths, vaak in hoog tempo, wordt de indruk van avontuur opgewekt.''Prologue'' is er zo een, waar ook een koor steeds net niet doorbreekt, maar als het ware probeert het rock geluid te overstijgen, maar steeds weer terug gedrongen wordt.De gotische elementen wordt regelmatig de ruimte gegeven door het koor aangevuld door helse klokken en een orgel, zoals in de verschillende ''Transformation'' tracks.Dat koor zorgt steeds weer voor rillingen.Een apart geval is het ritmische ''Requiem for Gods'' met al het gotische als een popsong haast gebracht.

Yamane kiest vaak voor een wat lege synthesizer stijl, waar niks verkeerd aan is.De wisselingen tussen ritmische, gotisch en rockende tracks is goed in balans. 4 sterren