Mihály Víg behoort tot het beste wat Europa op het gebied van filmcomponisten te bieden heeft. Al zijn scores zijn diep melancholiek en desolaat, en inderdaad hypnotiserend.

Bij mijn weten ook de enige nog aan te komen release. Maar ik zal nog eens wat speurwerk verrichten of andere dan scores voor Tarr films ook te krijgen zijn.

De 5 sterren staan in ieder geval.

Schiet mij nog te binnen dat van Bulgaarse bodems componist Milcho Leviev een is om op te letten. Componeert niet echt zoals Mihály, maar kwam ineens op zijn naam.

Batt scoorde de zoveelste verfilming van George Orwell's Keep the Adistra Flying. Zijn score is zeer melodieus. De suites getuigen daar al van:

-First Movement:

Melodieus, maar redelijk traag. Vooral het poetische uit de subtitel dekt zowel de individuele suite als de score over het algemeen. Het liefdesthema wordt geintroduceerd en enkele luide orkest- uitbarstingen.

-Second Movement:

Gelijkwaardig maar meer op het romantische gericht.

-Third Movement:

De ware triomph, de weg van de twee karakters naar een zonnige toekomst. Batt pakt uit met een rap, ritmisch tempo, waardoor het dromerige karakter van de twee eerder suites wat aan aandacht moeten inleveren. De liefde moet zegevieren,maar ook deze kan niet al te veel ontdekt worden. Maar de componist bouwt en bouwt met zijn viool inzet naar steeds een groter hoogte waarbij de kopersecties volledig uitpakt. Opgetogen, hoopvol, bevredigend en overweldigend in geluid, met barok achtige taferelen.

Na de suites begint de werkelijk score, waarvan alle motiefen en thema's al hemelbreed zijn bloot gelegd in de suites. Geleidelijk en dromerig kruipt de romantische sfeer door de composities heen. Zo keert het barokke weer terug in tracks als ''A Bower Made for Us''. Batt weet de dromerige sfeer, zelfs een spannend karakter te geven of variaties daarop. Maar het komische van ontwikkelingen in verhaal schijnen niet door in de composities, wat hoogstens merkwaardig genoemd kan worden. Slechts enkele stuiptrekkingen.

Relevant was het feit dat het ene karakter niet al te modern was, waardoor Batt wel richting een oudere stijl moest gaan qua benadering. Belangrijk is ook de keuze voor het Philharmonic orkest geweest, die naar zeggen van Batt, na hevig aandringen bij regisseur pas deze mocht gebruiken. 5 sterren

Figgis heeft als regisseur altijd zijn plaats moeten verdedigen als het ging om de score, want altijd wilde hij het zelf doen. Zijn jazz achtergrond is vaak meegelopen na zijn eerste film, die ironisch genoeg over een reizende jazzband ging. Het probleem met zijn films lag vaak bij het budget als het ging om de gebruikte middelen voor zijn score. Vaak zat speelde hijzelf met andere of andere losstaand in de film, dat was het probleem niet. Echter juist ook omdat hij bepaalde jazz artiesten voor zijn film wilde hebben, bleef er nog minder over. Gevolg> Figgis doet het altijd op zijn keyboard. Echter het succes van Leaving Las Vegas gaf hem de kans om nu wel een echt orkest te gebruiken, 90 spelers maar liefst! En dat is een van de grootste redenen waarom dit zijn beste werk ooit is. Figgis was er zelf meer dan tevreden over. Geef hem maar eens ongelijk.

De gebruikelijke jazz instrumenten, zijn keyboard en trompet, zijn nu verwoven met orkestrale stukken van violen. En hiermee creerde de componist een geluid wat andere filmcomponisten met jazz invloeden niet vaak lieten horen; Mark Isham, Christopher Young etc. Echter na Figgis's poging schoten soortgelijken scores uit de grond. Figgis was zeker weten niet de eerste, maar dat unieke geluid, daarmee inspireerde hij misschien wel meer mensen dat je zou denken.

En zijn film is te beschouwen als een drieluik, tevens in een zelfde opdeling terug te horen in de score. De openingstrack moet sympathie creeeren voor Max, door de inzet van een heerlijke funky, ritmisch geheel. Zijn One Night Stand's worden verwoord door een half om half verdeling van vrouwelijke vocalen en orkest, die een eenmalige keer in bed lijkt op te hemelen en de zielen van beiden personen reflecteert. Het makkelijke van deze twee instrumenten is dat ze beiden op een gelijke freqentie zitten, indien goed gedaan.Figgis vond zelf dit eerste gedeelte lichtjes, terwijl het tweede iets meer dramatisch was, maar nu meer donkere humor bevattend, waarna de derde echt dramatisch emotioneel wordt richting de climax. Neem de eerste One Night, te horen in Angels # 2, die dodelijk tragisch klinkt. Maar Figgis motivatie is dat tragiek of blijdschap zo vaak gespeeld is in het leven. Dus vandaar dat later zo de funky stukken terugkeren met de vrouwelijk vocalen, waar de mix van beiden zogenaamd tragische en lichte vrolijkheid elkaar treffen, zonder aan te duiden wat het nu moeten zijn. De emotionele climax is als een opera-achtig schouwspel van Max en Karen in een definitieve One Night, met wederom melancholische violen en zweverige vrouwelijk vocalen. Nu al het eerder genoemde is nogal onconventioneel qua componeren, echter het liefdesthema van de hand van de piano is zo conventioneel als het maar kan.

4.5 sterren

Opzienbarende score die zowel geweldig experimentele elektronische muzike combineert met een machtig thema. ''Pran's Departure'' is als een overture van het main theme van de score, vluchtiger en dramatisch sterker. 4 sterren

Mikis Theodorakis heeft een politiek verleden als maar weinige componisten hebben. De man was al zeer vroeg in zijn leven van alle markten thuis, maar zijn doorbraak kwam met Alexis Zorbas in 1965. Amper twee jaar later moest hij onderduiken door de staatsgreep in Griekenland en stichte een ondergrondse beweging tegen de machthebbers. Zijn muziek, waaronder ook deze score, werd verboden in het land. Later werd hij het land uitgezet, maar keerde ook weer terug. Hij was altijd twee handen op een buik met Griekse regisseur Michael Cacoyannis, waarnaast Zorba hun samenwerking voor The Trojan Women een zeer gedenkwaardige was. Niet te verwarren met het latere Trojan Women, met score van Eleni Karaindrou. Ook zo'n Griekse meestercomponist(e). Bijzonder jammer eigenlijk dat Vangelis meer faam heeft verworven, terwijl de twee eerder genoemde kwalitatief echt werk afleveren over het algemeen. De aard van de score is haast geheel traditioneel Grieks, met natuurlijk de befaamde dansscene die een muzikaal gezien ook een stukje filmmuziek historie genoemd mag worden.

Een nadeel van de uitgaven van de score is de betrokkenheid van de vervelende dialogen. 4.5 sterren

Puur romantisch en heroisch die een authenciteitsgevoel lijkt te hebben. Tegelijkertijd is het zeer modern en oh wat was was deze man toch een meester van symfonieeen. Zo componeerde hij adapties van oa. een song van koning Richard I. In de stijl van andere Rózsa scores als Knights of the Round Table.

Bernard Herrmann moest deze film van de regisseur en producent gaan scoren, de studio weigerde. Ze boden Rozsa aan, waar beiden niet in geloofden. Die componeerde uiteindelijk een score die beter geschikt leek dan gedacht. Het mogelijke falen van diens score werd goed weloverwogen aangezien Rosza zich niet aantrok van een geluid van authenciteit; hij schreef het gewoon zoals hij wilde. Nog een ander leuk idee was dat de componist een overture componeerde die gespeeld zou worden voor de film zou starten in de bioscoop. Aangenaam om zoiets dan wel op een score uitgaven als deze aan te treffen. En zijn score is hoogst indrukwekkend, en vaak meer ingetogen dan de film waarin het theater-gevoel oppermachtig en alles te aangezet is. Mooie orchestraties en een stel geweldige passages voor vol spanning en precisie details van het orkest spelend tijdens de verrraad stukken in de film. Je voelt de slinkse emotie terug in de melodie.

Diet niet onder voor zijn muziek voor epische films als El Cid, Ben Hur, Ivanhoe en ga zo maar door. 4.5 sterren

Rózsa was in de periode rond 1945 continue bezig, project na project, waarvan hij vooral geroemd werd voor zijn film noir achtige scores. De componist liep ver vooruit op Bernard Herrmann qua theremin gebruik, dat mag gezegd worden. Dat instrument met zijn vervreemde werking diende deze in de Hitchcock film als psychologisch effect en mystery. Overheersend is echter een love theme wat nog steeds staat als een huis. Hitchcock verafschuwde Rozsa's werk, maar deze won er wel mooi een Oscar voor. 4 sterren

In 1957 ging Miles Davis naar Parijs om daar een plaat op te nemen. Regisseur Louis Malle, een groot fan, wist hiervan af en lag op de loer bij het vliegveld voor zijn aankomst. Meteen vroeg hij hem of hij de achtergrond muziek wilde doen voor zijn film. Die stemde meteen in. In een lange nacht in december van dat jaar werd alles opgenomen in een studio. De manier waarop de trompetist deze film scoorde was te vergelijken met Neil Young's enige score voor Dead Man. Die zat in een ruimte met alle instrumenten binnen handbereik de beelden te bekijken en trachtte zo een passende ondersteuning te kunnen klaarspelen. Zo verging het Davis ook, en het verrijkte hem, zo zei hij zelf een paar jaar daarna. Het feit dat je voor beeld een creatieve impulse kan krijgen en nu een sterke emotie aan beeld kan geven, sprak hem aan. Zonder zijn muziek was deze film waarschijnlijk blijven hangen in het sullige drama sfeertje.

Een bekwame eerste echte score van Mogwai, die eerder al samenwerkte met Clint Mansell voor The Fountain. Het is een geslaagd soundscape achtig geheel, richting het soort sound design wat kenmerkend is voor veel documentaires (underscore zou ook een mooie term zijn). Maar er zitten motieven in, er sprake van ontwikkeling en geen directe emotionele manipulatie. Neem dat langzame piano akkoord, wat bedolven wordt onder opzwepend electrische gitaren, wat in de docu zo zijn teleurstelling schetst. Een interessant project omdat je als kijker je waant in 1 hele wedstrijd met Zidane, en een meer normale score niet gewerkt had. Dan zou het teveel op effectbejag gaan lijken, terwijl een haast compleet voordurende, meer constant doorlopende sfeer echt een organisch geheel met de film wordt en langzaam aan muzikaal duidelijk kan maken wat er aan het veranderen is in de wedstrijd en bij de speler. 4 sterren

Aangezien davidov het niet over het Bond theme wil hebben zal ik dat dan maar eens even doen. Ten eerste heb ik even naast Monty Norman John Barry credit gegeven als componist, wat later in onderstaande tekst duidelijk mag worden waarom.

John Barry begon ooit als klein jongetje al met trompet spelen en breiden dit later uit met andere instrumenten en langzamerhand ging hij echt zelf muziek schrijven. Zo zat hij in militaire dienst bij het leger orkest. Hij schreef onder andere voor wat bands dingen en richten zijn eigen zogehete ''The John Barry Seven'' op. Het leuk is is dat hij met zijn band ruim een aantal jaar voor Dr. No al iets maakte wat enorm veel overeenkomt met het Bond thema. Zelfs 3 jaar voor de film schreef hij al een titel thema voor een kleine, onbekende c-film genaamd Beat Girl. Dat thema was wederom in dezelfde stijl als het latere Bond thema.

Voor de film haalde men in eerste instantie Monty Norman binnen als componist. Deze reisde af naar de locaties op Jamaica, kreeg daar door inspiratie en kwam zo op de calyptische dingen uit. Maar nu komt het leuke stuk. Dit is de tijd van geen demo's voor regisseur gespeeld op de synthesizer, in dit geval ook geen piano. Daar was simpel weg niet aan gedacht blijkbaar. Regisseur Young kon zijn oren niet geloven wat hij hoorde bij de opname sessies. Zijn taak om een thema voor Bond te schrijven bleek een gitaarrif achtig deuntje met een treurige begrafenis march te zijn geworden. Zo had Norman een thema voor Bond in gedachte, verre van hoe het zou worden. Het moest pakkend zijn, swingend, noem het maar op. Hierop benaderde men John Barry, vanwege zijn al 2 film componist credits en zijn reputatie als goede schrijver, zo bewees zijn ''The John Barry Seven'' band al. Barry werd erbij gehaald om de boel om te toveren tot iets goeds. Overigens werd genoeg calyptisch materiaal nog gebruikt in de uiteindelijke film, daar niet van.

De componist was aangetrokken om slechts het titel thema van Norman te transformeren naar een goed iets. Daar zou hij enkel betaald voor worden. Barry die dus met Beat Girl en zijn band iets in gedachte had liet dit samen komen in zijn adaptie van Norman's thema, waar niks meer van over bleef. Barry, de producenten, de regisseur en vele andere bevestigingen dat Norman's werk niet meer was terug te vinden in het definitieve Bond thema. Zelfs Norman was het er mee eens dat dat van hem toch niet zo toepasselijk was. Helaas is dat originele Norman nooit echt opgenomen, wat zou ik dat graag hebben gehoord

Toen de film in roulatie ging had men besloten om het Bond thema van Barry over de gehele film te smeren, maar Norman kreeg enkel credit op aftiteling zelf. Dit is officieel altijd zo gebleven en zo is het curieus dat iemand bij elke Bond film wordt vermeld als de componist van HET thema en dat nog wel onterecht! Barry zelf zag de film in de bioscoop en kwam erachter dat zijn thema overal door de film was gesmeerd. Hij ging verhaal halen en zou pas bij een eventueel volgende Bond film credit krijgen. Voor From Russia With Love zou dit worden, maar enkel als gewoon de componist, terwijl Norman wederom weer werd aangeduid als de bedenker van het thema.

Sakuraba is inwezen hetgeen wat Kenji Kawai van de games is, tenminste in mijn opzicht. Star Ocean is intrigerend, Vakuriki is wellicht zijn sterkste werk. Het is avontuurlijk, het is donker, het is mooi. Enkel en alleen met synths gecomponeerd, maar het bewijs dat dat ook vaak goed kan is hier. Zijn stijl bevat veel overbekende zaken die zijn carriere kenmerken; de fluit melodieen (met een regelmatig trillend gebruik) , het gebruikte koor en daarbij horende bellen, grandioze harmonische stukken, klassieke inslag. Enkele malen zijn stukken voorbij gekomen in concerten van hem. Deze uitgaven betreft overigens slechts een klein gedeelte van de score (er is namelijk een 2cd ooit uitgegeven!) 4.5 sterren

Naast Hilmar Örn Hilmarsson is Mugison verreweg de meeste interessante IJslandse componist die actief voor films schrijft.

Mýrin is een IJslandse detective film waarvoor Mugison een adembenemende score schreef. Beklemmend gezang van een koor; het Reykjavik politie koor, neemt een prominente plek in. Het ademt een gemengd gevoel uit bestaand uit zwaarmoedigheid en naargeestigheid en maakt grote indruk. Naast deze prachtige passages is de score geschreven voor violen en synthesizers, die aansluiten bij de ijzingwekkende stemmen en zo een spannende sfeer neerzetten. Een betere begeleiding van het toch al niet al te vrolijke omgeving van Reykjavik zich niet kunnen wensen. Een punt van kritiek is dat de score soms wat in herhaling valt, wat zowel op cd als in de film het een klein beetje stoort.

Interessante reeks van MK2, in samenwerking met TV5. Het is een reeks waarin iedere cd zich richt op filmmuziek uit een bepaalde deel van de wereld. Zoals deze uitgaven Tunesië, Marokko en Algerije dekt. Niet alles is echt van een componist uit een van deze landen, maar ook gewoon van wereldartiesten die bijdrages leverde aan films. Zo iemand als Khaled (van wereldmuziek en Indigenes), Anouar Brahem (Saimt el Qusur en wat wereldmuziek) en nog enkele anderen kende ik al

Tegenover andere uitgaves van deze reeks bevat deze cd wel relatief meer wereldartiesten, wat ook wel begrijpelijk is. Toch is het een uitermate interessante introductie met bepaalde stukken die je anders wellicht minder snel zal tegenkomen. Het betreft hier dus een verzamel werk waar ik best mee voer weg kan, ondanks het feit dat ik niet zo vaak lyrisch ben over verzamelwerken. Tony Gatlif's track van Exiles is wel vrij makkelijk te vinden; er is een hele cd van op de markt gebracht.

Een typisch geval van ''dat verwacht je niet''. Een thriller waarin detective diep in de onderwereld duikt van de snuffmovie, qua score vrij onorthodox.Marokaanse instrumentatie bij enkele sleutelmomenten van de Danna's score.De donkere, kille tonen doen je verlangen naar een humaan element. Dat is er wel in tracks als ''Sarah'' en de laatste twee. Een weggedrukte emotie komt vooral in Home goed naar voren, met een krachtige werking na al het kille. 4.5 sterren

Danna zei ooit eens in een interview over zijn pact met Armenie:
You say Harmonica", I Say "Armonica"

Toen regisseur Atom Egoyan de componist zijn plannen vertelde over Ararat, wist deze niet wat te denken. Nog nooit had hij van de Armeense holocaust gehoord die zo rond 1920 had plaats gevonden.Hij was zelfs al een lange tijd bevriend met de regisseur en werkte al meerdere malen met hem samen,maar deze had er nog nooit een woord over gezegd. Dat kwam bij Danna aan als een schok en dat is begrijpelijk.

Exotica had een zeer klein budget, waar Danna ook al voor naar alle uithoeken van de wereld vloog, voor Ararat was dat ook niet anders. Alhoewel, meer budget was er wel. Ditmaal ging hij samen met Egoyan op pad naar Armenie, waar vele prachtige solo spelers en vocalen werden opgenomen.Dit alles in Yerevan, de oudste stad van Armenie, waar de meest getalenteerde oude garde muzikanten te vinden waren. De sfeer en het geluid moest immers een haast identieke Armeense jaren 20' sfeer oproepen.
Op zich niet veel anders dan Exotica lijkt het.Maar terug in London, werd voor het Westerse element van de score, ja de combinatie is er weer oost en west, een ruim 60 leden tellend orkest gebruikt. Daar ging het ruimere budget voor het grootste gedeelte dan ook naar toe.Enkele flarden werden in Danna's geboorteland Canada opgenomen.

Danna moest tussenweg vinden tussen een aantal zaken:

-het moest zowel de herrinnering aan als de holocaust zelf verbeelden.
-zowel westers als oosters zijn, met als noodzaak dan het oosterse gedeelte authentiek was.

Instrumenten die opvallen zijn de good old duduk, het instrument wat meerdere malen terugkeert en de score opent (Groonk) en uiteindelijk plaats maakt voor het westerse orkest.Violen, wat koper en de goddelijke stem van Isabel Bayrakdarian zette het hoofdthema op de kaart. Dit is niet nieuw wat Danna hier doet alleen het verschil ligt in het cultuur verschil.Felicia's Journey thema is Iers, gelijkwaardig aan dat van Ararat, maar Armeens getint.''Siege'' is puur westers en lijkt een vreemde vogel tussen de rest, maar enkele dramatische tracks bouwen in een hoog tempo op met tevens diezelfde pure westerse stijl.

En de componist zet ook wat krachtige, relatief onbekende Armeense instrumenten in naast de duduk:

-De kamancha wordt op een magistrale wijze ingezet; een viool, met als verschil maar 3 snaren en bespeeld leunend op de knie.
-Een Dhol; een percussief instrument, een drum, meer passievol in geluid als ''normaal'' drum instrument.

5 sterren

Bounce is een lichte score van Danna, een lichte, dat is even wennen. Alhoewel dit niet zijn eerste is, The Ice Storm bv, is ook tamelijk ''licht'''.Simpel en doeltreffend door de terugkerende elektronische beat met violen en akoestische gitaren.Het echte vrolijke gevoel blijft uit. 3.5 sterren

Ik weet het nog niet echt. Het is een mooie Danna score op zich, maar kan zich niet bepaald helemaal zonder kleerscheuren staande houden als sommige andere monotoon-achtige (zo erg is dat niet) scores van hem. Hetgene waar je als kijker net als Capote emotioneel grip op krijgt, verandert muzikaal mee. Het wordt grimmer en donkerder naarmate de waarheid boven waterkomt, en de spijt doorklinkt in de score. Wat dat betref is Danna geslaagd met die psychologische opzet. Maar dieprakend is het niet, en ook in de film behoudt dit diens effectief niet tot aan het eind. 3.5 sterren

Danna wilde eens een keer wat anders, iets aparts. Exotica mag zijn eerste echt opvallende score genoemd worden.Zijn score is sensueel, erotisch, exotisch, vol passie. Net als veel andere latere werken die uitzonderlijke botsingen tussen culturen. Soms iets Iers achtigs (Felicia's Journey bv), soms sensueel oosters (Kamu Satra bv). Die laatst genoemde heeft veel weg van Exotica. De mix tussen Oosterse instrumentatie, zang en synthesizers. Pure schoonheid. 4.5 sterren

Nu ik de film heb gezien komen er weer nieuwe dinge bij de Danna's score op cd enkel omhoog lift in kwaliteit.

De non-harmonie en herhalende composities zijn bedoeld voor Hilditch's obessieve gedachte gang die door blijft gaan als hij een kopje thee brengt bij Felicia of beiden rijdend in een auto met een visuele kalmte. De reis van Felicia wordt hierdoor gewelddadig, terwijl haar onschuld van flashbacks in Ierland kalm en rust alom zijn. Kate Crossan duid met haar stem op Felicia's dan nog onschuldige leven, met een emotionele uitzwaai naar haar zwangerschap. De mooie zwevende melodieen zijn er ook in twee soorten; Hilditch's zijn jeugd en huidige sitatuatie als kok geobsedeerd door de franse madame en haar na doend aan de hand van oude kookfragmenten. De flashback zijn vaak tonale en atonale stukken door elkaar, maar het sonische overheerst om de hypnose toestand van het karakter meer naar voren te laten komen. My Special Angel is bij hedendaags een sterk middel, wat de man's favoriete klassieker is, die ook nog een goede variatie krijgt door het karakter zelfs gezongen. De soap-achtige geluiden ervan zijn perfect voor zijn levensstijl. En Danna springt daar ook op in.

Zomaar wat dingen die mij te binnen schieten. Verhoogd naar 4.5 sterren

Een lichte twijfel toen ik deze pas geleden voor het eerst hoorde. Deze masses zijn mij te bekend, en hoezeer zou dat dan nog indruk maken? Nou mede dankzij het meer dan uitstekende Hilliard ensemble koor en Danna eigen bij vlagen geweldige inbreng. Koos ook precies de goede boy soprano en wist vele stukken een uitzonderlijke cello gelaagde emotie mee te geven. De trompet die weerklinkt naast het koor bij 'Gloria' is weerzinwekkend mooi. De afwisseling van Latijnse masses als mede Gregoriaanse invloeden in Danna's score bewijzen maar weer zijn diversiteit. Schijnt een goede rol te spelen bij het toneelstuk wat in de film gedwongen wordt opgevoerd aan de Bisschop. Maar van Gregoriaans, tot aan Armeense bij de Egoyan samenwerkingen, tot aan Keltische en Iraanse invloeden bij The Sweet Hereafter... En dan is slechts een miniem gedeelte genoemd. 4.5 sterren

Let ook op de wisseling van stijl. Danna suggereert eerst iets Zuiderlijks, waarna na verloop van tijd dit steeds ietsje meer van geluid verandert en aanpak. In principe vanaf '' Clark Farm Shoot-out'' wordt het grootser, terwijl de karakters in de films steeds verder noordelijker trekken. Veel stukken hierna zijn vooral gekenmerkt door de typische ''Jo met de banjo en Mien met de mandoline'' geluiden. Hierna wordt het veelal romantisch, met een wat kalmerender effect. Op die losbarstingen tussen door na. Wat ik trouwens niet echt vind werken is dat bombastische wat in enkele gevallen later in de film zijn kracht al voor een redelijk deel verloren heeft en bovendien ergens veel meer in toom gehouden had moeten worden (met een cruciaal stuk waar score bijvoorbeeld precies het tegenovergestelde suggereert als wat er op het scherm gebeurt).

Bregt: Ik mag hopen dat je met de song het volksvermaak nummer bedoelt en niet dat laatste nummer van die ''ik speel in de film en zing een liedje, leuk heh!'' Jewel?

Ken bijna alles tot aan Ararat in Danna's carriere. Zijn laatste zoveel spreken mij niet meteen erg aan, wat te danken is aan het soort score (een echte Westerse in geluid). Wil nu niet zeggen dat dat allemaal dan slecht zal zijn, verre van vermoedelijk, maar krijg het er niet warm van.

Eigenlijk had deze score ook zo door Rahman gedaan kunnen worden. Al is het niet erg dat Danna natuurlijk de score deed en hij slechts de songs. Toont zijn ware liefde voor wereldmuziek wederom, want het is zo zorgvuldig met onderzoek en opnames op locaties in India gedaan.

Frisse samenwerkung tussen Devotcha en Danna. Een typisch voorbeeld van een geslaagde wisselwerking, uitermate bekwaam gedaan. Danna was erbij geroepen nadat de regisseur hun muziek wilde gebruiken, en hij moest de score dramatiek toevoegen, iets waar zowel Devotchka als de regisseur niet veel vanaf wisten.Vooral die fijne, warme ritmes doen het em.

En de broers weten je te raken. De score is een van de vele voorbeelden van oost en west geintegreerd, iets waarmee Mychael niet geheel mee onbekend is. Oosters, om precies te zijn Vietnamees, wat er op neer kwam dat een traditioneel Vietnamees instrument als een rode draad door de score te horen moest zijn. Uiteindelijk kwamen de broers uit bij de emotievolle snaren die door hout heen trillen, oftewel dau bau. Herkenbaar in emotie, maar toch iets te herkenbaar en simpel naar mijn gevoel. Dit in vergelijking met andere samengangen van twee culturen van (de) Danna('s). 4 sterren