In 77/78 uitgebracht op lp. Vooral het uitklapbare werk van deze elpee is subliem, met mooie illustraties en wat interessante teksten. Zie de covers Nooit is het complete werk van deze score van Van Otterloo uitgebracht op cd. Tevens is er wel een verzameld werk van Van Otterloo waarop slechts 5 nummers van Soldaat staan. Bij die paar tracks was voor zover ik wist de ruis, zo sterk aanwezig op de lp, weggewerkt. Andere scores voor films van Verhoeven als Keetje Tippel en Turks Fruit. Die laatste is alom gewaardeerd, maar toch is Soldaat de beste uit zijn carriere. ''Soldaat van Oranje'' waarmee de score opent en sluit, is een benoemenswaardig en prachtig thema. Spanningsmuziek is prachtig geschreven, ''Esther'' is het liefdesthema wat keer op keer ontroerd, Otterloo weet het tragische element ook precies te verweven in zijn composities. 5 sterren

Producent Houwer zag meer in Willem Breuker, toendertijd nog niet werkzaam als filmcomponist,hetzelfde voor van Otterloo. Maar Verhoeven wilde hoe dan ook van Otterloo. Dat zet je toch aan het denken; stel dat... Gespeeld door het Metropool orkest, en hoe. Zelfs iemand als Joop Stokkermans kon ze niet tot dit niveau krijgen. De mondharmonica geluiden van Toots Tielemans, de prachtige zang van Letty de Jong.... 4.5 sterren

Geweldig score. Rolfe Kent wist zo sterk drama en humor te combineren in diens score. Het is zowel een warme score voor het karakter Schmidt, alsmede een hele mooi melancholieke na het verlies van zijn vrouw. Geweldige komische middelen zijn die Oosterse instrumenten en de over de top serieuze Russische muziek (voor als hij helemaal door het lint gaat). Eigenlijk mierzoet, en het is dan ook knap dat Kent het gewoon oprecht sentimenteel weet te houden. Het mooie geisoleerde, eenzame gevoel van Schmidt wordt zo ook grandioos vertolkt door een harp. Geweldig melodieusch, met een hoop originele en verfrissende elementen. 5 sterren

Kent weet vaak vooral lichtvoetige scores af te leveren van Theory, Kate and Leopald tot aan About Schmidt.Gunshy vereiste een andere aanpak, hierop volgde Theory of Flight. En het verschil is duidelijk, want Kent had een groter orkest ter beschikking.Veel
vluchtige thema's, alles lichtvoetig, om vrolijk van te worden.Het komische gedeelte is simplistisch verwoord door een piano,het emotionele gedeelte door een berg violen en de piano.Om een warm gevoel van te krijgen.

Kent wist niet wat hem gebeurde toen actrice Helena Bonham Carter zich met de score ging bemoeien.Zoiets had hij nog niet eerder meegemaakt.Ook Brannagh kon het niet laten om nu en dan zijn gezicht te laten zien in de studio.De componist was uiterst gecharmeerd van Carter en bedankt haar dan ook hartelijk in het inbegrepen informatie tekst boekje. 4 sterren

Lijkt op het eerste gezicht een wat mindere Rolfe Kent score. Maar het wordt een steeds betere, hetzelfde overkwam mij in zekere zin bij Sideways. Vermoed wel dat het nooit helemaal tot die hoogte zal stijgen. Heerlijk zijn weer de vele knipoog komische tracks, met aanstekelijke ritmes en instrumentatiewisselingen. Hierbij gebruikt hij nu ook het bonkende geluid van een beat. Daar zit wellicht bij momenten het nadeel van deze score in. Geen non-stop plezier en aangrijpend als Sideways of About Schmidt, maar wel leuk. 3.5 sterren

Velen kennen deze score vooral vanwege het befaamde, opzwepende thema. Elementen ervan hebben wat weg van een snel achter elkaar geplaatste geluiden van een specht. Voor het thema koos Goodwin 633 beats per minuut als uitgangspunt, al zal er vast nog wel een verschil zijn geweest. De underscore is meeslepend, de score van bevat een prachtig liefdesthema en fijne suspensevolle tracks. Typisch Britse klassiek gecomponeerde score voor een patriotische Britse oorlogsfilm, waarvan er zoveel overheerlijke waren in de jaren 60.

Goodwin werd vooral erkend als de man die graag als ''luchtgevechten componist'' optreed, althans zo luid de te snelle conclusie. En dat pas na 633 Squadron, Battle of Britain en Those Magnificent Men In Their Flying Machines, Or How I Flew From London To Paris In 25 hours 11 minutes. De score van Those Magnificent Men In Their Flying Machines, Or How I Flew From London To Paris In 25 hours 11 minutes (voor herhaling vatbaar die naam) geeft een heel relax gevoel. Goodwin bouwt zo voort op die knettergekke animatiestijl van de film waarin niks slechts afloopt en alles leuk is. Het is muziek met een ''hier-gaat-geen- vliegtuig-neerstorten-en-als-dat-dan-toch-gebeurt-raakt-er- niemand-gewond'' met een bord omhoog houdend. Dan rest de vraag waarom dan niet? Het antwoord: In een filmwereld waarin vrolijke banjo's tokkelen, trombones voorbij vliegen, fluiten fluiten als vogeltjes in de vroege morgen, trompetten en andere koperinstrumenten heen en weer springen en de nodige botsingen veroorzaken, kan er dan ook maar iets slecht aflopen?
4 sterren

Battle of Britain word herinnerd als een gigantisch filmproject. Walton werd aangewezen om de score te verzorgen, na een afwezigheid van meer dan 10 jaar.Zijn comeback zou het worden en tevens zijn enerlaatste filmscore en niet geheel onbelangrijk zijn meest gedenkwaardige.Hij schreef slechts 20 min score, wat toch vrij weinig was voor een film en tevens niet erg handig zou zijn voor een eventuele cd uitgaven. Tenminste dit laatste was een gerucht.Zijn score werd dus afgewezen, ook al was het kwalitatief zijn beste werk.Goodwin werd toen aangenomen, onder zijn voorwaardes van meer salaris en dat alleen zijn score gebruikt zou worden.Niet erg begrijpelijk voor iemand die er naar zeggen toch tegen opzag om Walton te vervangen.

Zowel Goodwin's als Walton's score leunen erg op militaire march muziek.Hun algehele stijl ligt ook zeer dicht bij elkaar.Goodwin lijkt in eerste instantie een betere keuze voor de score, met al genoeg ervaring met het scoren van oorlogsfilms (Where Eagles Dare, 633 Squadron, Operation Crowsbow..). Dat neemt niet weg dat Walton's werk even briljant is.Op aandringen van castlid Laurence Olivier werd uiteindelijk toch nog besloten om ''Battle in the Air'' van Walton te gebruiken in de film. In die track verschillen beiden niet zoveel. Opvallender is het als de Main Titles van beiden worden vergeleken; die van Goodwin klinkt meer opwindend en grootster qua orkest, Walton houdt zich wat meer in.Beiden componisten waren uiteindelijk niet tevreden over het resultaat.

Dit alles vormt als een geheel een geweldige score. De perfecte march thema's, briljante orkest uitvoering (de blazers) en dit alles zeer complex in zijn geheel.Na een eerdere uitgaven met alleen de Goodwin score begin jaren 90', kwam deze briljante uitgaven met beiden scores op 1 cd:

-1 t/m 19- Ron Goodwin
-19 t/m 28- Sir William Walton

5 sterren

Geweldig is de 'door merg en been' gaande Requiem voor Amy en het grandioze koor tijdens de reanimatiescene. Kippenvel. Erg spannend en vakkundig gecomponeerd door Baños. 4 sterren

Roy Budd behoort tot een van de sleutelfiguren van hippe Britse scores uit die tijd. Vooral bekend door het iconische thema van Get Carter. Maar er is zoveel meer.... Fear is the Key is, hoewel niet eens zijn beste werk, toch van essentieel belang. En dat is te wijten aan de ronduit spectaculaire muziek voor de autoachtervolging, die mij al jaren niet meer los kan laten.

Voor de score gebruikte Budd naast een orkest veel jazzmuzikanten. De muziek voor de achtervolging werd live met de beelden ingespeeld. Het kostte maar twee volledige opnames om het geslaagd te voltooien. Tussendoor zijn wat sirenes en andere geluidseffecten te horen. Het is een stuk met een moordend tempo (met vele wisselingen, met een grootst orkest wat doordendert met onder meer mooie saxofoonsolo's, verschillende soorten percussie, piano gespeeld door Budd zelf en een boel andere gebruikelijke jazz instrumentatie.

De score heeft echter ook een erg mooi thema, erg fijne Lousiana-achtige muziek en wat jazz, met wat hippe ritmes, die samen met het orkest. Ook weet Budd op momenten een gedegen spanning op te voeren.

De laatste score van Budd voordat deze stierf. Verder is het ook erg leuk dat hij hiermee een keer muziek voor een Nederlandse film componeerde. Op het eerste gezicht een vrij clichematigem exotische score, maar ontroert toch wel erg en kent enkele spectactulaire actie momenten.

De beste score van Budd, die samen mt John barry, Quincy Jones en enkele andere vele geweldige muziek componeerde voor misdaadthrillers in de jaren 60',70' en 80'. Het thema is befaamd met diens electrische piano, langzame funky baslijn, tablas en keyboards. Erg aanstekelijk en extra door in de vorm met de treingeluiden erdoor heen. Het hoort helemaal bij het swingende Londen van begin jaren 70. Maar het is ook een hele grillige, donkere score met veel suspense, wat vooral de kilheid van het alles perfect ondersteunt. Budd werkte ook samen met Paul Fisherman aan songs die helaas nooit wat zijn geweest. Die songs en de dialogen maken deze Get Carter uitgaven nogal wat ongelukkig.

Roy Budd's deelt de kaarten van de oorlogsfilm uit met een militaire march zoals je zou verwachten. Wat dat betreft doet hij precies wat goed. Zijn snaredrum gebruik lijkt op oorlog scores van Ron Goodwin als Where Eagles Dare, maar heeft qua kenmerken ook veel gemeen met John Barry. Barry defineerde inwezen met Budd de Britse filmscore, ook hun voorafgaande jazz/pop carriere. In de gelaagdheid verwerkt hij een Borodin stuk en fuseert dat vol overgave en vakmansshap met het militaristische, en creert een ongekende emotie onder het opwindende en goed in het oor liggende vermaak. 4 sterren

Ry Cooder & Walter Hill; twee handen op een buik. Geweldige samenwerken als Crossroads, Geronimo en meer schieten te binnen. Voor Wild Bill bijvoorbeeld koos Hill voor Van Dyk Parts, ook geen slechte keuze. Natuurlijk is Cooder en Wim Wenders ook altijd een uniek verschijnsel geweest. Zijn score voor Johnny Handsome is wat men kan verwachten van Cooder met heerlijk gitaar werk. Wat echter dit een ietswat dubieus project maakte was de muzikale sfeer voor de slechterikken in de film, die ook dankzij score een tikkeltje te dik wordt aangezet. Actiescenes zijn aan elkaar geschreven door een flinke bass lijn van de donkerste aard ooit van de componist, naar alle waarschijnlijkheid. 4 sterren

Elmer Berstein componeerde een score die niet goed bevonden werd door regisseur, producenten, wie dan ook.Bernstein was naar zeggen behoorlijk over de rooie.Cooder werd zijn vervanger. En Cooder wijkt iets van af van zijn normale stijl, wat zijn score wel weer bijzonder maakt.En vreemd genoeg zijn beiden toch wel van dezelfde kwaliteit en zijn zeer zeker aardig te noemen.De Cooder score is praktisch in zijn volledigheid, terwijl Bernstein's score stukken korter is.Dit waarschijnlijk vanwege de reden dat hij hem nog niet helemaal af had, maar zoekend naar de echte reden kom je uit bij de naam Varese Sarabande.Ongeveer 30 min, zodat de extra kosten gespaard werden. Maar ze brachten het wel mooi uit en daar is ook wat voor te zeggen.Onbekend is in wat voor hoeveelheden beiden zijn uitgebracht, maar het lijkt erop dat Bernstein's makkelijker te krijgen is. 3.5 sterren

Link Bernstein score

Cooder weet zijn score intiem en klein te houden.Altijd een rustig tempo, nooit dreigt hij los te schieten.Zijn stijl kan gemakkelijker een worden met een film dan vele andere componisten proberen.Niet alleen treft hij een rake sfeer van Louisiana, hij weet ook andere vlakken te raken: Cuba en India zijn tevens vertegenwoordigt en omhelst in het werk.Voor ''Wide Sky'' werkte hij samen met Jon Hassel, een briljante trompetist in de lijn van John McNab.Voor ''Tenessee Waltz'' werd de hulp in geroepen van Frank Moracco, een van de meest briljantere,nog levende, accordeonspelers van de planeet. 4 sterren

Een van de meest interressante westernscores die er te vinden is. Dat heeft alles te maken met de mensen die Ry Cooder om zich heen verzamelt en zijn eigen briljante manier van benaderen van ieder project. Sinds dag en dauw werkt hij zo al samen met David Lindley, aan scores en normale werken, waarbij de twee de taken verdelen. Beiden spelen een variatie aan snaarinstrumenten bij The Long Riders; banjo, (elektrische) gitaar, een zither en ga zo maar door. De componist laat hem zo ook weleens zijn gang gaan, wat soms prachtige taferelen opleverde. In een enkel moment is het praktisch voelbaar dat Lindley met een idee kwam waar Cooder niet echt iets in zag, maar wat uiteindelijk wel werkt. We praten hier over details, kleine dingen, waar niemand om zal treuren of het op zal vallen. Bijzonder aangenaam.

(Ry Cooder is zelf in de film nog een seconde te zien als man spelend op een gitaar)

Opnieuw gearrangeerd materiaal van Sakamoto is zelden niet magistraal en is anders als een eenvoudig verzamel album. Zo is Cinemage ook. Live opgenomen tijdens de tour van de componist in 1997. Bijzonder is het El Mar Mediterrani, wat hij componeerde voor de Olympische spelen van 1992 en pas voor het eerst met Cinemage op cd verscheen. Weergaloos zijn de piano stukken waar hij steeds meer en meer, en niet geheel zonder toeval wel vaker recentelijk, het instrument schijnt te willen herontdekken op harmonisch gebied; de klanken aan het einde van Forbidden Colours, hoe hij met zijn piano in nog meer klassieke sferen het (chamber) orkest begeleid bij het thema van The Last Emperor... Meer dan bij welke herinterpetatie dan ook zijn vele tracks nog meer richting het minimalisme van bepaalde klassieke componisten en klassieke muziek op zich getrokken.De soprano en het Ambrosian koor is verdwenen uit de aftitelingsmuziek van Little Buddha op Cinemage, maar kent weer vele nieuwe aspecten in de manier van uitvoering en hantering van het orkest en piano. Intens materiaal. 4.5 sterren

Sakamoto schreef voor Snake Eyes een score die sfeerdragend en vitaal was voor de film. Zijn 2e samenwerking met De Palma is van hetzelfde briljante niveau. Femme Fatale is opgebouwd uit mysterie en spanning door middel van veelal melodische snaarinstrumenten tegenover electronisch (vaak ritmische elementen). Net als bij Snake Eyes zit er een stilistisch, krachtig en hypnotische werking in. Neem de atonale klanken in ''Tyler and Serena'' (Snake Eyes) en zie de weerklinking in ''Blouse Off Schoulder'' van Femme. Veel speelse, verleidende melodieen, met ook de typische Sakamoto ambiante delen met brommende, grommende achtergrond.

Maar dit alles begint met Bolerish, gebruikt tijdens de roofoverval in Cannes. Bedoeld als een soort geintje op Bolero van Ravel, tenminste in de titel dan. Ravel's originele stuk is zo bijzonder vanwege de opbouw die naarmate de muziek vordert steeds hoger in toonhoogte wordt, maar daar wel zo'n 15 minuten de tijd voor neemt. Dit alles in slechts een herhalend patroon en steeds dynamischer wordt. Overigens begon Sakamoto aan deze scene met de opdracht een roofoverval te scoren met de oh zo typisch geluiden ala Mission Impossible. Maar dit bleek niet echt te werken met Stamos die ondertussen Bolero beluisterde door hij microfoontje in haar oor. Sakamoto mocht het originele stuk aanpassen aan de roofoverval om zo op vitale momenten een ''hit moment'' te creeeren en het synchroon te laten lopen met de ballet-achtige soepelheid van de overval. De rendatie van Sakamoto is daar iets korter dan Ravel's en hoefde gelukkig geen verknipte versie van laten we zeggen 5 minuten te maken. En zo hanteert de componist het stuk ook in piano uitvoering door de score heen. 4.5 sterren

Sakamoto begon zijn filmcomponisten carriere ooit door toeval en geluk met Mr. Christmas Mr. Lawrence. Echter zo indrukwekkend als Little Buddha vind je niet in Sakamoto's straatje terug. Regisseur Bernardo Bertolucci wilde de droevigste muziek die je je maar kon bedenken en de componist leverde precies die haast ongrijpbare stilistisch sterk emotie. Hij schreef zo een thema voor het reincarnatie thema van de film, vol ziel, vol emotie. Het hoogtepunt van diens carriere.

Sakamoto ging in 83' solo en wilde vanaf dat moment zich in zijn eentje storten op wereldmuziek, zoals hij het verwoorde. Zijn carriere als acteur en filmcomponist begon zo'n beetje met Merry Christmas Mr. Lawrence, diezelfde dubbbelrol had hij bij The Last Emperor. De film werd een groot succes en de muziek werd wereldberoemd, mede dankzij de commerciële zet met een popnummer in samenwerking met David Sylvian. Hoe dan ook, tot op heden wisselt Sakamoto zijn scores af met zijn wereldmuziek, wat hem goed afgaat. Een veel gehoord misverstand is dat Mery Christmas Sakamoto's werkelijk eerste film zou zijn, dat was echter Daijôbu, mai furendo uit hetzelfde jaar.

Het hoofddoel van diens score was om de psychologische strijd te verwoorden tussen de commandant en de onderdrukte Celliers. Sakamoto weet die machtlust perfect over te brengen, op soort gelijke manier fascinerend terug te vinden in The Haindmaid's Tale. Het grote verschil is echter dat bij Lawrence hij relatief subtiel werk schreef, terwijl hij bij The Handmaid's Tale het (teveel) wil uitvergroten. 4.5 sterren

Zijn stijl voor Snake Eyes lijkt het werk van Herrmann te reflecteren ,met de dreigende,scherpende violen en het klassieke gevoel wat het met zich mee brengt, maar tegelijkertijd retro, modern, misschien wel postmodern. Dit laatste overigens niet op de manier als Graeme Revell en Don Davis met veel atonale tonen, maar juist vrij weinig atonaal.Dynamisch erg Sakamoto, dat is dan ook zijn handelsmerk zo langzamerhand. Violen, droevig klinkend vol emotie en passie, hypnotisch langzaam spelend... Zo begint ‘’Snake Eyes (short version)’’. Het thema wat als een rode draad herhaald wordt door de score heen en je klaar stoomt voor de grande finale ‘’The Storm’’, waarin de chaotische violen en blazers je overvallen.Van chaos weer naar hypnose met de long version van ‘’Snake Eyes’’. Het was even wennen bij ‘’Assassination’’; de uitbarsting van de trompet en bass klink nogal leegjes. ‘’The Hunt’’ is het meest duidelijke voorbeeld van hoe Sakamoto je bedreigt met een hevige spanningsopbouw zonder naar een climax toe te werken en zonder teleur te stellen. Rytmisch sterk, met een herhalend motief van de violen en de bass. Zo blijft deze suspense steeds aanwezig, samen met bijkomende trieste gevoel door de score heen.Meest intrigerend is ‘’Tyler and Serana’’ waar de postmodern atonale klanken even te horen zijn, het langzaam wegdempen van de saxofoon met de violen erbij.4.5 sterren

Sakamoto kreeg te maken met een project dat handelt over een toekomstvisie, met onderwerpen als macht en geloof. Hij blijft vooral weer bij zijn indistrial geluid. Dikke, donkere, onheilspellende van violen en harpen, vaag technische gezien regelmatif steuend op dissonant. Veel synthesizers maar zo goed verwoven dat de harp en piano er helemaal mee in op gaan. De religieuze zaken kwamen niet voor Sakamoto's rekening. Zelf vond hij het uitermate simpel om voor de film om deze stukken heen te schrijven. 4.5 sterren

Sakamoto componeerde niet alles wat op deze uitgaven en in de film te horen is (en dus moest de foutieve tracklist flink worden aangepast hierboven). Diens score bevat een goed thema, terugkerend in orchestral alsmede piano versie. Met dit thema en de rest van zijn composities geeft hij een sfeer en emotie aan het visuele gedeelte van de film. Het hoogtepunt is wanneer zijn thema te horen is als de Moresby's vrijen op een rots uitkijkend op een grootse omgeving. Naast Sakamoto's werk is er score van Richard Horowitz, die van dat betreft het meer etnische werk voor zijn rekening neemt, vaak met Marokaanse stemmen en instrumentatie. Daarnaast zijn er ook nog stukken volksmuziek te horen. Als geheel vrij sterk, met een meer dan goede duidelijk scheiding van componisten. Bij Sakamoto's score voor The Last Emperor, die hij met twee andere componisten deed, bleek er meer overeen te komen. Misschien dat de spelende lokale bevolking in sommige gevallen een sterke indruk achterlaat dan Sakamoto's werk, maar dat valt nog te bezien. Zelf verzamelde hij zo later voor Little Buddha een hoop wereldmuzikanten en lokale bevolking bij elkaar, met als gevolg een prachtige verrijking voor zijn al op zich briljante score. Ga The Sheltering Sky eerst nog maar eens kalm op compact disc besluisteren.

Een uiterst droevige Sakamoto score, voornamelijk uitgevoerd door piano, maar ook met wat electronische middelen. De kracht van solo piano draagt hoogst emotioneel bij aan het neerzetten van een eenzame sfeer voor een geisoleerd karakter. De simpliciteit is de grote kracht, met extra gevoeligheden die onstaan door die pauzes tussen de noten door en zacht doorlopende akkoorden. Onvoorstelbaar mooie poetische muziek. In de film zelfs nog verbluffendere mede door de dromerige beelden en de waanzinnige goed aansluitende voice-over.

Het gebeurt heel vaak; een componist wordt gekozen voor een film vanwege die ene of meerdere populaire scores. Meestal blijven deze steken met enkele bekende werken, terwijl andere componisten hun hele carriere redelijk bekend is. Terecht of onterecht. Bij Sakamoto is dat of The Last Emperor en/of Merry Christmas Mr. Lawrence. Emperor leverderde hem de film Wild Palms op doordat de regisseur diens score daarvoor behoorlijk goed vind. Wild Palms is vooral 'epische' (lees grootse klanken) met een zeer sterke emotionele dramatisch waarde, balancerend tussen melo en gewoon puur goed sentiment. Het thema alleen al is zeer indringend. 4.5 sterren

RZA die een score doet, nee daar zou je in eerste instantie niett echt vrolijk van worden. Voor Kill Bill was hij een waardeloos componist, bij Blade II Ramin Djawadi aanvullend weet ik nog niet. Dit is overigens haast pure score, en dit is een andere cd als de overbekende uitgaven, wat op enkele tracks na, vreselijk walgelijke hiphop is. Ook op deze haast pure socre cd staan nog enkel belachelijke momenten van meneer zelf zijn stem laten horend en in samenwerking met the Wu-Tang Clan. Tja.

RZA neemt aardige Japanse invloeden mee in diens score en de koper elementen en atmosferische klanken zijn best aardig, maar overtuigend is het nog steeds niet. Toch is dit op heden nog het meest degelijke wat de man aan echte score voor een film deed. Wellicht nog eens erbij pakken, want het zou best nog iets beter kunnen zijn als ik mij herinner. Jim Jarmusch was met de score in ieder geval wel blij begreep ik. 2.5 sterren