stem geplaatst

stem geplaatst

Ik vind dit 1980 NSJ concert van Freddie Hubbard echt geweldig, in alles eigenlijk. Allereerst het spel van de band en in het bijzonder dat van Freddie Hubbard. Verder de uitstekende kraakheldere geluidskwaliteit van de opnames die zijn gemaakt door de Wisseloord Studios. En tot slot de prima jazz-funk/fusion setlist, met een aantal (hele) fijne nummers. Red Clay & First Light zijn super. En dan zijn de LP's ook nog eens uitstekend geproduceerd en geperst, met een mooi gedetailleerd en warm analoog geluid. Wat wil een mens nog meer?

Wat een uitstekend concert is dit weer van het Wynton Kelly Trio met Wes Montgomery. Na het bekende concert: Wynton Kelly Trio / Wes Montgomery - Smokin' at the Half Note (1965) - MusicMeter.nl speelden ze een jaar later in 1966 in Seattle in het Penthouse. Dit door de radio vastgelegde concert is geluidstechnisch fraai gerestaureerd door Resonance.

Beide delen van het concert (op kant 1 en 2 van de LP) beginnen eerst met 2 geweldige nummers van het Wynton Kelly Trio. Wynton Kelly is echt on fire op de piano. Daarna volgen steeds songs samen met Wes Montgomery, waarbij de nummers op side 1 goed en op side 2 uitstekend zijn. Zeer de moeite waard dit concert!

stem geplaatst

Chill baby chill: als je even weg wilt zijn van de wereld, als je even wilt ontspannen, zet dan dit Blue Hour uit 1961 aan van tenor saxofonist Stanley Turrentine met The Three Sounds. Zij bestaan uit de uitblinker op dit album pianist Gene Harris, op bas Andrew Simpkins en op drums Bill Dowdy.
Natuurlijk speelt Stanley Turrentine fraai, maar de wijze waarop Gene Harris hier piano speelt, tilt het hele album naar een hoger niveau. Zoals bijvoorbeeld op zijn solo op Since I Fell for You. Alleen al door de pianist de moeite waard dit Blue Hour!

stem geplaatst

stem geplaatst

The dynamic duo Jimmy Smith en Wes Montgomery kwam 3 jaar na hun eerste gezamenlijke album met dit vervolg, wat zeer geslaagd is. De big band speelt een bescheidener rol en Jimmy en Wes spelen de pannen van het dak. De productie is kraakhelder en de nummers variëren van aardig (Maybe September) tot (erg) goed. Favorieten hier voor mij zijn opener King of the Road, het geweldige OMG en het fraaie Mellow Mood. Uitstekende plaat dit!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is een aardige verzamelaar van Blue Note gevuld met meer lekkere groovy jazz. Als je ervoor gaat, kies dan de 2LP versie met 2 bonustracks. Deel 1 was uitstekend, dus viel dit tweede deel mij toch wat tegen en dat terwijl ook hier Dean Rudland de compilatie samenstelde.

Maar ook omdat het Blue Note jazz is staan er nog genoeg nummers op die deze verzamelaar enigszins de moeite waard maken. Zoals bijvoorbeeld Hank Mobley met The Flip, Stanley Turrentine met And Satisfy, Art Pepper met Mambo de La Pinta, Blue Mitchell met Mamacita en Lee Morgan met Afreaka.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Veel betere jazz dan dit krijg je niet: een LP gevuld met de beste groovy jazz van Lee Morgan tussen 1963 en 1968. Met natuurlijk het titelnummer van zijn grote succes The Sidewinder. Hierop hoor je ook ondermeer Joe Henderson op tenor sax en Barry Harris bepaald niet onverdienstelijk op piano. Vervolgens het fraaie Cornbread waar Jackie McLean op de alt sax en Hank Mobley op de tenor sax mee blazen. Herbie Hancock hoor je op piano. Verder nog Caramba, nog een titelsong, nu met een heerlijke latin inslag. Nu met een prima Cedar Walton op piano en Bennie Maupin op tenor sax.

Tot slot het uitstekende Nite Flight met weer Joe Henderson op tenor sax en nu McCoy Tyner op piano. Op alle nummers horen we Bob Cranshaw op bas, behalve op Caramba: hier Reggie Workman. Op drums steeds, en dat is voor deze grooves niet onbelangrijk, Billy Higgins. Als ik deze vier nummers heb gedraaid vraag ik mij af: wat wil een mens nog meer? Fantastisch dit!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Dit is een uitstekende verzamelaar van Blue Note gevuld met lekkere groovy jazz. En als je ervoor gaat, kies dan de 2LP versie met 3 prima bonustracks. Die Blue Note LP's hebben trouwens een erg goed kraakhelder geluid. Alle nummers op deze verzamelaar zijn de moeite (meer dan) waard.

Een paar favorieten van mij zijn Duke Pearson met Chilli Peppers, Blue Mitchell met High Heel Sneakers, Stanley Turrentine met Meatwave, Don Wilkerson met Dem Tambourines, Blue Note klassieker The Sidewinder van Lee Morgan, Herbie Hancock met Canteloupe Island, Tina Brooks met True Blue, Jeannine van Donald Byrd en Grant Green met de band en de song van John Coltrane: My Favourite Things. Genieten geblazen!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Dit is een vrij onbekend pareltje uit 1956, met als bandleider pianist Hank Jones. De opnames waren in New York op 3 November1955. Uitblinker hier is de nog jonge Donald Byrd, die heel fraai trompet speelt. Ook Matty Dice speelt trompet. Verder zijn nog Eddie Jones op bas en Kenny Clarke op drums te horen. De nummers variëren van swingende bop, zoals het fijne And Then Some, tot het lange hele fraaie mooie Evening at Papa's Joe's. In 1962 is dit album ook op LP uitgebracht onder de naam van Donald Byrd met de titel And Then Some. Een echte aanrader!

stem geplaatst

Hoewel deze drie nummers van de dag ervoor en de dag erna komen, geef ik toch de voorkeur aan het uitstekende optreden van Freddie Hubbard op Keystone Korner San Francisco 1981 op 28 November. Dat staat op deze LP: Freddie Hubbard - Classics (1984) - MusicMeter.nl

Beste nummer hier vind ik One of a Kind, gevolgd door Body and Soul. The Littlest One of All vind ik minder bijzonder. Maar goed, het blijft natuurlijk wel Freddie Hubbard.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit is een erg fijne bop plaat uit 1961 van pianovirtuoos Elmo Hope. Op Imagination na heeft hij alle nummers op dit album zelf geschreven. Op mijn LP staan op kant 1 de nummers opgenomen met het sextet: het fraaie Moe, Jr. , het mooie Eyes So Beautiful as Yours en het sterke A Kiss for My Love. Op kant 2 staan de nummers gemaakt met het trio met wel heel fraai pianospel van Elmo Hope: La Berthe, titelsong Homecoming, One Mo' Blues en Imagination.

Het trio bestaat naast Elmo Hope uit Percy Heath op bas en Philly Joe Jones op drums. In het sextet blazen Blue Mitchell op trompet en Jimmy Heath & Frank Foster op tenor saxofoon nog een toontje mee. Wat een lekkere, mooie en goed uitgevoerde muziek staat er op dit Homecoming!

Dit is één van de betere soul-jazz platen die ik heb. De nummers hierop zijn erg lekker en worden uitstekend gespeeld. Dat doen Jimmy Smith op orgel, Kenny Burrell op gitaar, Stanley Turrentine op tenor saxofoon en Donald Bailey op drums. De opener en titelsong Midnight Special. geschreven door Smith, is gelijk een fijne binnenkomer, maar werkelijk alle songs zijn de moeite waard hier. Bijvoorbeeld ook A Subtle One, wat weer door Turrentine geschreven is. Uitblinken doen ze allemaal nog ééns op de prima slotsong One O'Clock Jump van Count Basie. Ik heb hier zelf de originele eerste US LP van uit 1961 en het geluid is ook nog eens goed verzorgd op dit album. Aanrader!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Na het goede album The Stylings of Silver kwam The Horace Silver Quintet met dit Further Explorations. En ze leggen inderdaad prima uit, dat ze fijne hardbop kunnen maken. Ook deze plaat is gevuld met mooie songs die sterk uitgevoerd worden. Dit onder leiding van pianist Horace Silver, samen met trompettist Art Farmer, op tenor saxofoon Cliff Jordan, bassist Teddy Kotick en Louis Hayes op drums. Alles klinkt en is goed aan deze plaat.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De titel House Party is wat misleidend want op deze plaat van Jimmy Smith staat vooral heerlijk groovende bluesy jazz. Twee hele lange en twee lange nummers lang is het genieten geblazen, ook dankzij de uitstekende muzikanten en hun solo's op dit album. Naast Jimmy Smith op orgel een soort sterrencast met o.a. een sterk spelende Lee Morgan op trompet, op trombone Curtis Fuller (kant 2), Lou Donaldson (kant 1) en George Coleman (kant 2) op alt saxofoon, Tina Brooks op tenor saxofoon (1e nummer), Kenny Burrell op gitaar en Art Blakey op drums (1e nummer). Genieten dit!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat een heerlijk soms swingende, soms mooie hardbop plaat met soul-jazz invloeden is dit zeg! Erg lekkere nummers die vakkundig gespeeld worden door Stanley Turrentine op tenor saxofoon, Kenny Burrell op gitaar, Shirley Scott op orgel, Bob Cranshaw op bas en Otis Finch op drums. De meeste solo's van de heren zijn ook de moeite meer dan waard. Verder zit er ook een mooie sound in dit album en een goede mix van meer up-tempo en wat langzamer nummers. Het klinkt allemaal erg fijn en ook voor instappers van jazz is dit album zeker een aanrader.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit is een prima en vroeg hard bop album van Donald Byrd uit 1956. Het wordt gespeeld met een mooie bezetting, met naast Donald Byrd op trompet, Hank Mobley op tenor saxofoon, Joe Gorden ook op trompet, Horace Silver op piano, the one and only Art Blakey op drums en de bas wordt gespeeld door Doug Watkins. Die opent samen met Horace Silver op een fraaie wijze deze plaat en gelijk het beste nummer: Doug's Blues. Alleen hiervoor al is dit album de moeite waard. Er staat verder geen minder nummer op en het eindigt relaxed met 2 tunes van Hank Mobley. Recent verschenen hier een goede Japanse remaster op CD van en een Blue Note Tone Poet LP. Ze zijn de moeite van het beluisteren zeker waard.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Hoewel hierboven geschreven wordt dat Bob Weinstock van Prestige de muzikanten de studio in stuurde met een aantal standards, worden hier toch echt twee composities van Elmo Hope gespeeld. En dat zijn gelijk de twee beste nummers van de vier op dit album Informal Jazz. Het gaat om het uitstekende openingsnummer Weeja van 11 minuten lang en het ijzersterke On It. Overigens klinken de twee andere nummers Polka Dots and Moonbeams en Avalon ook mooi respectievelijk lekker.

Dat komt ook door de uitstekende muzikanten die meedoen. Meer aan het begin van hun (solo) carriere staan tenor saxofonisten John Coltrane en Hank Mobley en trompetist Donald Byrd. Maar dat ze al prima kunnen spelen laten ze zeker horen. Verder valt ook het goede spel op van bassist Paul Chambers en drummer Philly Joe Jones. En natuurlijk het mooie pianospel van creatieveling Elmo Hope. Dit Informal Jazz is voor mij een dikke 4*+ hardbop plaat.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De opnamesessie voor dit album was op 13 Januari 1962. Grant Green speelt hier fantastisch gitaar, Sonny Clark uitstekend piano en hij schreef het openingsnummer. Op bas Sam Jones en op drums niemand minder dan Art Blakey.

Het sterke Airegin is een geweldige start van deze plaat en wordt direct gevolgd door het absolute hoogtepunt en één van de beste Grant Green nummers: het lange It Ain't Necessarily So. I Concentrate You is ook al zo'n fijn nummer, met fraai gitaar- en pianospel. Die lijn wordt doorgetrokken op de laatste twee nummers.

Het is (alweer) onbegrijpelijk dat Blue Note dit album pas in 1980 uitbracht. Zelf heb ik hier de in 2021 uitgebrachte geremasterde Japanse CD van: die klinkt werkelijk geweldig. Een aanrader!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Wat een goede (hard-) bop plaat is dit zeg! Met zes voortreffelijke nummers die uitstekend gespeeld worden. In topvorm is Curtis Fuller op de trombone. En ook Benny Golson blaast de pannen van het dak. Ook de piano van Tommy Flanagan klinkt prima, net als de bas zoals op de solo van Love Your Spell Is Everywhere van Jimmy Garrison. Dit alles wordt relaxed bij elkaar gedrumt door Al Harewood. Eigenlijk niet te missen dit Blues ette van het Curtis Fuller Quintet!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst