Ik heb de Connoisseur CD met de bonustracks uit 1969, maar het gaat hier allereerst om de sessies uit april 1967 waar het album Sonic Boom is opgenomen. Daar heb ik sinds vandaag ook de 1st issue UK LP van, met een uitstekend geluid, uit 1979. Inderdaad is dit weer een verbazingwekkende beslissing van Blue Note in de jaren zestig geweest om ook dit album eerst niet uit te brengen. Gelukkig is dat voor heel wat prima platen eind jaren zeventig / begin jaren tachtig rechtgezet.

Want wat staan er weer een fraaie songs op dit album en wat worden ze weer voortreffelijk uitgevoerd. Natuurlijk door Lee Morgan op trompet, maar zeker ook door Cedar Walton, sterk spelend op piano en opvallend goed: Billy Higgins op drums. Verder ook Ron Carter op bas en op tenor saxofoon David 'Fathead' Newman. Een niet te missen album dit Sonic Boom van Lee Morgan!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik vind dit een erg lekker gesuikerde LP. Overheerlijke jazz-funk van Jimmy McGriff in een James Brown stijl. Wat wil een mens nog meer? Dit swingt en funkt alle kanten op!

Naast Jimmy McGriff op orgel horen we Murray Watson on trumpet, Cliff Davis on tenor saxophone & flute, Johnny Board on baritone saxophone, Horace Ott on electric piano, Larry Frazier: guitaar, Richard Davis op bas, Marion J. Booker op drums en Lawrence Killian op congas en tambourijn.

Alleen opener en cover Sugar, Sugar is niet meer dan aardig. De rest van de muziek is (erg) goed tot geweldig. Als je van jazz-funk en/of funk houdt, dan moet je deze, ook nog eens uitstekend geproduceerde, plaat niet missen.

Een jazz album van nog geen half uur, maar gelukkig is bijna elke toon raak. Dit The Last Tango = Blues wordt logischerwijs onder de jazz-funk geschaard, maar dit is toch ook geweldige soul-jazz. Met natuurlijk op trompet Blue Mitchell, bandleider van minstens 10 muzikanten. Daaronder op Fluit Jackie Kelso, Gitaar David T. Walker, Orgel Charles Kynard, en verder Percussie, Clarinet, Alt Saxofoon, Tenor Saxofoon, Fender Bas en Drums.

Het album swingt en is mooi en er wordt uitstekend gespeeld. Alle songs zijn (erg) goed, alleen cover Killing Me Softly is aardig. Favoriete nummers van mij zijn Soul Turned Around, The Message, Steal the Feel, Last Tango in Paris & P.T. Blues. Een echte aanrader deze LP uit 1973. Verder is er alleen een cassette uitgebracht en in 2018 een CD. Meenemen dus, als je 'm al ziet staan.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het is een lekkere jazz plaat inderdaad, alleen toch een 0,5* aftrek vanwege Moon River. Dat ondanks de sterke solo hierop van Grant Green, maar ik kan dit nummer echt meer aanhoren door zijn zeiige refrein.

Ook Sonny Red speelt goed op de tenor saxofoon. Zoals bijvoorbeeld op de sterke nummers Super-20 en titelsong The Mode. Dus na het eerste nummer een prima hardbop album dit The Mode.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Er zijn heel wat goede jazz-funk albums gemaakt, maar deze van Rusty Bryant hoort wel tot mijn favorieten. De songs zijn geweldig (funky) en ook de uitvoering is top. Alle muzikanten spelen echt uitstekend, Rusty Bryant natuurlijk op tenor saxofoon, maar bovenal Idris Muhammad op drums: wat een klasse zeg!

En laten we de organisten niet vergeten, ondermeer een fantastische solo van Bill Mason op de titeltrack, en verder op side 2 op orgel: Leon Spencer jr. Daarnaast ook nog de prima gitarist Wilbert Longmire. Niet te missen dit Fire Eater voor jazz-funk liefhebbers!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

We horen bandleider Stanley Turrentine op tenor saxofoon, samen met Grant Green op gitaar, Tommy Flanagan op piano, Art Taylor op drums en Paul Chambers bespeelt de bas. De opnames zijn al uit 1961 en je hoort lekkere vlotte hardbop met wat ballads tussendoor. Favorieten van mij zijn o.a. titelsong Z.T.'s Blues en The Lamp Is Low. Fijn plaatje.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Dit album werd pas in 1972 uitgebracht, maar al opgenomen op 10 & 12 december 1959. Met Jimmy Forrest op tenor saxofoon, Harold Mabern op piano, the one and only Grant Green op gitaar, een prima bas van Gene Ramey en de drums goed geraakt door Elvin Jones. Het is een lekker swingend hardbop plaatje geworden, wat door de gitaarsolo's van Grant Green ook best afwisselend is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het klonk al mooi op cd, maar nu heb ik in de sale toch de Tone Poet LP gekocht en die klinkt toch fantastisch. Muziek als dit is gemaakt voor zoiets. Bovendien vind ik dit Medina na meerdere keren draaien alleen maar beter worden. Wat een fraaie plaat!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Cute 'N Pretty met een hoofdrol voor de tuba (Howard Johnson) in het refrein en een mooie solo van Lee Morgan is heel fraai! De solo van Hank Mobley mag er trouwens ook wezen. Hij componeerde vier van de vijf songs, dat zijn ook de betere nummers hier. Alleen de ballad met de opmerkelijke titel There's a Lull in My Life niet.

Gelukkig wel A Touch of the Blues, wat ook al zo'n goed nummer is. Ook de titelsong A Slice of the Top is niet te versmaden. Tot slot wilde ik niet vergeten McCoy Tyner en James Spaulding te noemen: wat spelen ze goed. Echt een fijne plaat dit!

stem geplaatst

Dit is een mooie plaat van het Milt Jackson Sextet. Met Milt Jackson uitblinkend op vibrafoon, meestal Kenny Dorham op trompet (op 2 nummers Virgil Jones), Percy Heath op tenor saxofoon, Tommy Flanagan als uitstekende pianist, Ron Carter op bas en op drums Connie Kay.

Mijn enige kritiek is dat het aandeel vibrafoon ietsje minder had gemogen en daarvoor een iets groter aandeel voor de blazers
Het album werd in de tweede helft van 1962 opgenomen en in 1963 uitgebracht. Het sextet speelt een aantal standards en drieeigencomposities. Mijn favoriete songs zijn titelsong Invitation, The Sealer & Poom-a-Loom. Die laatste twee zijn geschreven door Milt Jackson. Fijne plaat dit!

Wat een geweldige plaat is dit. Met overheerlijke songs, een fijne groove en muzikanten in topvorm. Allereerst bandleider Hank Mobley op tenor saxofoon met zijn lekkere romige sound. Vier van de vijf nummers zijn door hem geschreven, behalve het enige nummer wat ietsje obligater is: The Best Things in Life Are Free.

De Mobley composities zijn allemaal ijzersterk. Dan doet ook nog eens Grant Green in topvorm mee op gitaar met zijn soul-achtige sound en speelt Wynton Kelly verdienstelijk piano. Ook de ritme sectie speelt retestrak, met Paul Chambers op bas en Philly Joe Jones op drums. Echt een uitstekend album!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Een mooie hardbop sessie opgenomen op 3 juni 1964, maar weer eens vreemd genoeg pas uitgebracht in 1979. Recent zet Blue Note dit een beetje recht door dit album ook op Tone Poet vinyl uit te geven.

Naast bandleider Stanley Turrentine op tenor saxofoon vind ik hier pianist Herbie Hancock de uitblinkers. Op trompet horen we Blue Mitchell, op trombone Curtis Fuller, op bas Bob Cranshaw en Otis Finch op drums. Alle songs zijn goed, de lange opener French Pies is mijn favoriet. Titelsong In Memory Of en afsluiter Sunday in New York zijn mooie nummers.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Dit is toch wel een geweldige verzameling Blue Note nummers. Ik heb naast de 2CD ook een unmixed 2LP van het eerste deel: Lookin' Back. Daar ga ik voor de 5* met zoveel sfeer en fantastische nummers.

Bobby Humphrey, Donald Byrd, Bobby Hutcherson, Horace Silver & Parlan, Kenny Dorham, Lee Morgan, Herbie Hancock & Freddie Hubbard met Blue Spirits: wat wil een mens nog meer.

De 2e CD Movin' On is echt goed, maar wel iets minder. Maar vind je dat gek? Ook daar staat gelukkig genoeg moois op. Goed werk van DJ Jazzanova!

stem geplaatst

De titelsong is waar ik op hoopte bij een samenwerking tussen Duke Pearson en Bobby Hutcherson. The Phantom heeft een geweldig ritme en fraai spel van beide heren. De rest van het album valt mij echter een klein beetje tegen, hoewel vooral de rustige nummers toch heel aardig zijn, zoals Say You're Mine. Verder vind ik het jammer dat Jerry Dodgion iets teveel solo's op de fluit speelt. Ik zet het lange openingsnummer maar weer eens op repeat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Heerlijke groovy verzamelaar is dit For the Funk of It van Grant Green. Het is het tweede swingende deel uit de fijne 3 CD serie The Original Jam Master met eind jaren '60 / begin jaren '70 funky soul-jazz van Grant Green. Green speelt weer geweldig gitaar hierop.

Upshot komt van het uitstekende album Carryin' On en is in 1969 opgenomen. De fijne song The Final Comedown komt van het gelijknamige album (1972). De sterke remake van Cantaloupe Woman komt van Visions (1971). Dracula komt van Green Is Beautiful (1970). Het mooie en lekkere (tegelijk) California komt van Shades of Green (1972). Tot slot een hoogtepunt met Flood in Franklin Park van maar liefst een kwartier. Dat is te vinden op Live at the Lighthouse (1972).

Dit is een mooi samengestelde CD vol met swingende Grant Green muziek, een aanrader.

stem geplaatst

Heerlijke groovy verzamelaar is dit Mellow Madness van Grant Green. Het is het derde en relatief rustige deel uit de fijne 3 CD serie The Original Jam Master met eind jaren '60 / begin jaren '70 funky soul-jazz van Grant Green.

Cease the Bombing komt van het uitstekende album Carryin' On en is in 1969 opgenomen. Maiden Voyage & Down Hear on the Ground komen van Alive (1970). Beatles song A Day in the Life komt van Green Is Beautiful (1970) en is het enige iets mindere nummer. Tot slot een hoogtepunt met Fancy Free van maar liefst een kwartier. Dat is te vinden op Live at the Lighthouse (1972).

Dit is een mooi samengestelde CD vol met relaxte Grant Green muziek.

stem geplaatst

Op deze hele aardige verzamelaar van Stanley Turrentine (tenor saxofoon) spelen een paar bekende namen mee, waaronder Donald Byrd en Blue Mitchell op trompet, McCoy Tyner op piano, Pepper Adams op bas clarinet en bariton saxofoon & de arrangeur is Duke Pearson. Er staan nummers op uit 1967 met orkest, deels al eerder uitgebracht, deels voor het eerst.

Op de 1979 LP New Time Shuffle staan de gelijknamige titeltrack van de LP, de titeltrack van deze CD en Ain't No Mountain High Enough. Op de 2LP verzamelaar Stanley Turrentine uit 1975 staan Bonita, Better Luck Next Time en Pres Delight (Flying Jumbo). De overige songs zijn niet eerder uitgebracht. Deze verzameling songs uit 1967 is de moeite waard.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Een heel fijn soul-jazz album van drummer Grassella Oliphant, de man met de bijzondere en mooie naam. Hij speelt zelf een hoofdrol samen met gitarist Grant Green, die erg lekker speelt op deze plaat. Ook organist John Patton doet een stevige duit in het zakje. Verder zijn er regelmatig ook bijdragen van Clark Terry op trompet en Harold Ousley op tenor saxofoon, wat voor flink wat afwisseling zorgt.

Er staan veel goede songs op dit album. Mijn favoriete nummer Soul Woman is geschreven door Grant Green en John Patton, net als The Yodel. Openingsnummer Get Out of My Life Woman van Allen Toussaint klinkt ook erg lekker, net als Peaches Are Better Down the Road van Clark Terry en Cantaloupe Woman. Een aanrader dit album!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is een heel mooi samengestelde Blue Note UK verzameling van het beste van 'Big' John Patton door Dean Rudland. De muziek komt van maar liefst 9 albums uit met name de jaren '60. Alleen de laatste 2 nummers van de CD zijn in 1970 opgenomen en één pas in 1994 uitgebracht door Blue Note.

Verder staan er op de 2LP nog 4 songs uit twee nog niet eerder uitgebrachte sessies. Overigens staan er 4 tracks meer op de 2LP, 7 nummers zijn anders dan op CD (zie bonustracks), 3 nummers staan alleen op CD. Het loont hier zelfs om zowel de CD als 2LP versie van aan te schaffen. De tweede LP met veel onuitgebrachte nummers is bijzonder en de moeite zeker waard.

Voor liefhebbers van Grant Green, zoals ik, is er heel goed nieuws: hij speelt op minstens negen nummers mee op gitaar. Op de eerste zes nummers horen we trouwens Ben Dixon op drums. Op alle nummers natuurlijk John Patton op orgel. Verder horen we op twee songs Bobby Hutcherson en blazen er nog regelmatig anderen mee op dit prima verzamelalbum.

Wat een prachtige plaat van met name Bill Evans op piano en Kenny Burrell op gitaar. Harold Land blaast er ook fraai doorheen op saxofoon en op de dit maal vooral rustige drums horen we niemand minder dan Philly Joe Jones en op de relaxte groovy bas Ray Brown.

De nummers zijn allemaal goed tot erg fraai. Favorieten voor mij zijn Sweet Dulcinea Blue, Second Time Around, A Child Is Born en het lange Bass Face. Maar ook de andere twee songs zijn de moeite waard op dit fijne jazz album.

Ik had eerst deze Complete Lighthouse Boxset. Dat vond ik echt teveel van het goede met vele nummers in verschillende uitvoeringen, de één wat beter dan de andere.

Daarom heb ik de 3CD boxset van het origineel aangeschaft. Hierop staan alle verschillende nummers in de beste uitvoeringen. Er is er een uitstekende selectie gemaakt, zie:
Lee Morgan - Live at the Lighthouse (1971) - MusicMeter.nl
(inclusief de bonustracks)

Lee Morgan speelt natuurlijk geweldig op trompet, opvallend goed vind ik Bennie Maupin op tenor saxofoon, fluit & clarinet, Harold Mabern speelt uitstekend piano en Jamie Merritt & Mickey Roker vormen een prima ritme sectie.

De 3CD live boxset heeft dus mijn voorkeur boven deze Complete Live at the Lighthouse box.

Ik had hiervan eerst deze versie:
Lee Morgan - The Complete Live at the Lighthouse (2021) - MusicMeter.nl

Dat vond ik echt teveel van het goede met vele nummers in verschillende uitvoeringen, de één wat beter dan de andere.

Daarom heb ik de 3CD boxset van dit origineel aangeschaft. Hierop staan alle verschillende nummers in de beste uitvoeringen. Zo te horen is er een uitstekende selectie gemaakt (inclusief de bonustracks hier).

Lee Morgan speelt natuurlijk geweldig op trompet, opvallend goed vind ik Bennie Maupin op tenor saxofoon, fluit en clarinet, Harold Mabern speelt uitstekend piano en Jamie Merritt & Mickey Roker vormen een prima ritme sectie. Erg fijn deze 3CD live boxset!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik draai voor het eerst de CD versie hiervan waar bonustrack Jasper op staat. Dat vind ik juist één van de betere nummers van deze Andrew Hill gekleurde sessie. Dit samen met het nummer daarvoor Ghetto Lights en het fraaie openingsnummer Catta, met latin piano. De rest van de muziek is toch behoorlijk experimenteel/licht weird, maar niet onaardig.

Vier nummers hier zijn van pianist Andrew Hill en twee van drummer Joe Chambers. Die laatste twee, Dialogue & Idle While vind ik ietsje minder. Op trompet horen we Freddie Hubbard, Sam Rivers op saxofoon & fluit en lekker op dreef op bas is Richard Davis. Tot slot op vibrafoon en ook de bandleider: Bobby Hutcherson himself. Toch een interessant post bop album dit.

Dit is wel een erg lekker jazz-funk album van Richard "Groove" Holmes. Op Comin' on Home uit 1971 worden alle groovy registers opengetrokken. De beats zijn vaak verrukkelijk en er staat geen minder nummer op. Het begint al geweldig met Groovin' for Mr. G. Die lijn wordt doorgetrokken op Mr. Clean & Down Home Funk. Slotnummer This Here is mooi en funky tegelijk.

Bandleider Richard Holmes staat fraai voorop de hoes en speelt prima orgel. Op gitaar Gerald Hubbard, uitstekend op congas: Ray Armando, Weldon Irvine op de elektrische piano, drums: Darryh Washington en electric bas: Jerry Jemmott. Fijn funky soul-jazz plaatje dit!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren