stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit is het enige album wat Jimmy Smith en Grant Green samen maakten. Beiden hebben flink wat goede tot uitstekende jazz platen op hun naam staan, dus ik verwachtte er heel wat van. Dat komt maar gedeeltelijk uit vanwege een paar nummers die niet meer dan (heel) aardig zijn.

Daar staan gelukkig wel een paar prijsnummers tegenover: de prima opener en lekkere titelsong I'm Movin' On en het sterke en 11 minuten lange nummer Back Talk. Op dat laatste nummer spelen de heren geïnspireerd en volle bak en wisselen ze elkaar op een leuke manier af.

Ook niet te vergeten zijn de erg fijne cd bonustracks, Organic Greenery & Day In Day Out, beiden met Grant Green. De song keuze voor het oorspronkelijke album is niet te volgen: hoe kunnen deze nummers hier niet op hebben gestaan? Bijvoorbeeld i.p.v. Hotel Happiness en/of What Kind of Fool I Am. De cd versie levert zo alles bij elkaar toch een prima album op.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is een concert van Grant Green laat in zijn carrière in 1975. Het is een jazz- en funk concert waar hij ook weer zijn klasse laat horen.
Van mij 5* voor Grant Green's versie van Charlie Parker's Now's the Time, maar vooral voor het werkelijk fantastische How Insensitive (Insensatez) van 26 minuten lang. Met de voortreffelijk spelende toetsenist Emmanuel Riggins en een uitblinkende Grant Green. De lange funk medley vind ik iets minder geslaagd, omdat Green hier iets teveel ondersneeuwd in het geweld. Door How Insensitive is dit een niet te missen CD/2LP.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit For Django is een prachtig tribute van gitarist Joe Pass aan de Belgisch/Franse Sinti-gitarist Django Reinhardt. Er staan twee uitstekende nummers op speciaal voor Django geschreven: Django en For Django. De overige nummers zijn of door hem geschreven of werden veelvuldig door hem gespeeld. En de manier waarop ze hier gespeeld worden is echt uitstekend. Luister bijvoorbeeld ook eens naar het fraaie Rosetta of Fleur D'Ennui. Er staat geen mindere song op.

Op lead gitaar horen we de voortreffelijke Joe Pass, verder op gitaar John Pisano, jim Hughart speelt fraai op de bas en Colin Bailey relaxed op de drums. Nu is ook nog eens de productie om door een ringetje te halen en als je dan ook nog het album afspeelt vanaf de door Kevin Gray geremasterde Tone Poet LP dan wordt dit wel heel erg aangenaam om naar te luisteren!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit Think! is een prima tweede album als bandleider van Lonnie Smith. Van de drie erg goede nummers op deze plaat schreef hijzelf er twee: het lange funky The Call of the Wild en het echt fantastische slotnummer Slouchin'. Mijn andere favoriet hier is dat andere lange nummer op kant 1: Son of Ice Bag, fijne song is dat en een prima opener van het album. Overigens mag 3 Blind Mice er ook zijn, alleen al vanwege de prima solo's die hierop gespeeld worden.

De bezetting op deze plaat is niet bepaald misselijk, met allereerst een uitblinkende Lee Morgan op trompet, alleen al voor zijn spel is deze plaat een must. Verder natuurlijk Lonnie Smith op orgel, Melvin Sparks op gitaar en David Newman op tenor saxofoon en fluit. Leuk is dat er een uitgebreide ritmesectie is, met naast drums ook timbales en twee conga spelers. Dat geeft dit album een latin soul-jazz vibe, met een funky inslag. Kortom: een echt lekkere plaat dit Think!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Zestien jaar na zijn debuut en heel wat succesvolle en goede platen maakte Jimmy Smith nog een hele fraaie soul-jazz plaat met een bluesy inslag. Dat laatste is logischerwijs goed te horen op Mournin' Wes voor Wes Montgomery die 4 jaar eerder overleed. Het is een prachtig en fraai tribute aan deze gitarist. De gitaar op dit album wordt gespeeld door Ray Crawford, die dat bepaald niet onverdienstelijk doet. Jimmy Smith componeerde vijf van de zes songs en speelt natuurlijk op het orgel. Teddy Edwards speelt prima tenor saxofoon en prettig bij deze muziek zijn de conga's van Victor Pantoja. Tot slot wordt de bas bespeeld door Leroy Vinnegar en de drums door Donald Dean.

Er staan alleen maar (hele) goede nummers op dit Bluesmith. Naast dus het voortreffelijke Mournin' Wes vallen in positieve zin op opener Straight Ahead, het chille Absolutely Funky en het geweldige slotnummer en de titelsong Bluesmith. Vakmanschap ten top, genieten geblazen en relaxen met dit oh zo fraaie album Bluesmith!

stem geplaatst

Het langste nummer van ruim een kwartiert Blues in Maude's Flat is hier het absolute prijsnummer. Wat een geweldige song is dat met uitstekende solo's, zoals van Yusef Lateef maar vooral van Grant Green himself. Beste nummer daarna is de (cd) bonustrack Green's Greenery, ook erg fijn om te horen. Ook Old Folks is heel aardig.

Kant 1 van de LP is ietsje minder, vooral titelsong Grantstand. My Funny Valentine met gitaar is weer eens wat anders. Al met al heb ik een gemiddelde waardering voor de CD-versie van 4*.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Hier hebben we weer twee geweldige sessies opgenomen voor Blue Note, maar niet uitgebracht, althans niet in 1958. En ook hier is het uitstel tot 1979 weer niet te volgen. De nummers en de muzikanten zijn namelijk geweldig. Allereerst gaat het om een sessie van 25 Augustus 1957 met Jimmy Smith op orgel, Lee Morgan op trompet, Kenny Burrell op gitaar, Curtis Fuller op trombone, George Coleman op alt saxofoon en Art Blakey op drums: toe maar! En die kwaliteit is te horen op de lange erg goede nummers What Is This Thing Called Love? en Cherokee. Zonder Coleman en Fuller maar met Lou Donaldson op alt saxofoon en Tina Brooks op tenor saxofoon wordt op 25 februari 1958 het sterke Confirmation opgenomen. En dus ook uitstekend gespeeld door deze sterrencast. Als je 'm tegenkomt dit album: gelijk meenemen!

Dit is één van de betere soul-jazz platen die ik heb. De nummers hierop zijn erg lekker en worden uitstekend gespeeld. Dat doen Jimmy Smith op orgel, Kenny Burrell op gitaar, Stanley Turrentine op tenor saxofoon en Donald Bailey op drums. De opener en titelsong Midnight Special. geschreven door Smith, is gelijk een fijne binnenkomer, maar werkelijk alle songs zijn de moeite waard hier. Bijvoorbeeld ook A Subtle One, wat weer door Turrentine geschreven is. Uitblinken doen ze allemaal nog ééns op de prima slotsong One O'Clock Jump van Count Basie. Ik heb hier zelf de originele eerste US LP van uit 1961 en het geluid is ook nog eens goed verzorgd op dit album. Aanrader!

Het allermooiste aan deze Grant Green LP vind ik de fenomenale hoes. Ook de achterkant mag er trouwens wezen. De muziek is van echt goed tot heel aardig, op één nummer na (van Mozart). Er wordt met name soul-jazz gespeeld, maar wel met een elektrische bas (Chuck Rainey) en piano (Emanuel Riggins), waardoor je echt een early 70's sound hebt. Grant Green speelt geweldig gitaar, Idris Muhammad drumt uitstekend, fijn zijn de congas van Ray Armando en de vibrafoon van Billy Wooten.

Het openingsnummer Does Anybody Really Know What Time It Is? is echt geweldig. Maybe Tomorrow en Love on a Two Way Street zijn heel aardig, maar de eerste twee minuten van Mozart in jazz vorm zijn mij te cheesy. De improvisatie die daarna volgt in het nummer is wel weer geslaagd. Cantaloupe Woman is een volgend uitstekend en erg lekker nummer.

We've Only Just Begun is een song van de Carpenters en dit is echt een fijne versie daarvan. Slotnummer Blues for Abraham is een lekkere afsluiting van de plaat. Daarvoor staat Never Can Say Goodbye, waar ik ook voor vreesde, maar dat klinkt helemaal niet verkeerd op de jazz gitaar van Grant Green. Net als het geluid trouwens: dit album heeft een uitstekende productie. En de Blue Note Classic Vinyl moet één van de beste zijn die uitgebracht is in deze toch al fijne serie. Geweldig werk hier van Kevin Gray

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Eerst kwam ik op een funky jazz verzamelaar het groovy Goin' Down South tegen en swingde mijn stoel uit. Vervolgens hoorde ik het pakkende en uiterst lekkere Ummh. Alweer met zo'n fijne vibe en groove. Bleken ze ook nog samen op dit album San Francisco van Bobby Hutcherson samen met Harold Land te staan.

De muziek op dit album laat zich omschrijven als een mix van post bop, fusion en jazz-funk. De rest van de plaat blijkt ook de moeite waard, zeker een nummer als Procession, wat juist weer rustig en heel mooi is. Ook slotnummer A Night in Barcelona is erg fraai. Echt een prima album dit San Francisco!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Op mijn 2LP staat dat alle nummers van deze Blue Note verzamelaar gesampled zijn op Hand on the Torch, het uitstekende album van US3. Nog beter blijken de originele Blue Note songs te zijn. Dit zijn allemaal groovy jazz songs van veelal grote jazz performers. Het is erg lastig om stil te blijven zitten als je hiernaar luistert.

Donald Byrd deed zelf mee op het US3 album en is ook meermaals gesampled, vooral Jeannine vind ik erg goed. Cantaloupe Island van Herbie Hancock is ook zeer herkenbaar, zeker doordat eraan vooraf die fraaie aankondiging van Pee Wee Marquette te horen is. De fantastische trompettist hierop is Freddie Hubbard. Grant Green met Sookie Sookie is erg lekker, net als Song For My Father van Horace Silver mooi is. Maar deze ijzersterke compilatie staat bomvol met goede muziek.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Een meesterwerk gaat misschien wat ver, maar voor mij is dit Iron City van Grant Green wel één van zijn betere platen. De uitstekende songs en spel van Green komen in de buurt van Feelin' The Spirit, zeker het mooie gospel-jazz nummer Old Man Moses. Titelsong Iron City is sterk, net als het fraaie Motherless Child. Maar ook de andere drie nummers zijn goed.

Grant Green speelt hier slechts met een trio, waardoor zijn prima spel nog beter naar voren komt. Waarschijnlijk Larry Young speelt heerlijk op het orgel en Ben Dixon strak op de drums. De plaat werd opgenomen in 1967 en uitgebracht in 1972 (gelukkig maar!). Een absolute aanrader dit Iron City!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Dit album zit voor Stanley Turrentine in tussen de prima albums Sugar (1971) en Don't Mess with Mister T. (1973). En dat is te horen, want ook dit Cherry is een geslaagde plaat. Sterker nog: ik vind het zelfs de beste van deze drie albums. Het heeft ook een prettig geluid door de goede productie en het uitstekende sextet wat hierop speelt.

Milt Jackson op vibrafoon dus, Cornell Dupree op gitaar, Bob James op piano, Ron Carter op bas en op drums Billy Cobham. Speedball geschreven door Lee Morgan is een sterke opener en ook The Revs mogen er wezen, net als Sister Sanctified. Ook de rest is goed op dit lekkere funky jazz album.

Dit is een mooie plaat van het Milt Jackson Sextet. Met Milt Jackson uitblinkend op vibrafoon, meestal Kenny Dorham op trompet (op 2 nummers Virgil Jones), Percy Heath op tenor saxofoon, Tommy Flanagan als uitstekende pianist, Ron Carter op bas en op drums Connie Kay.

Mijn enige kritiek is dat het aandeel vibrafoon ietsje minder had gemogen en daarvoor een iets groter aandeel voor de blazers
Het album werd in de tweede helft van 1962 opgenomen en in 1963 uitgebracht. Het sextet speelt een aantal standards en drieeigencomposities. Mijn favoriete songs zijn titelsong Invitation, The Sealer & Poom-a-Loom. Die laatste twee zijn geschreven door Milt Jackson. Fijne plaat dit!

stem geplaatst

stem geplaatst

In 1963 volgde het tweede deel van het uitstekende concert van Donald Byrd en band opgenomen op 11 November 1960, at the Half Note Café in New York City. Naast dat ook hier weer prima songs gespeeld worden is en blijft het spel uitstekend. Donald Byrd op trompet, Pepper Adams op bariton sax, Duke Pearson op piano, Laymon Jackson op bas en Lex Humphries op drums vermaken het publiek en ons.

Het geheel heeft ook een ontzettend lekker relaxed sfeertje en met je ogen dicht lijkt het wel of je erbij bent daar in New York. Voordeel trouwens van de CD die ik hiervan heb, is dat je er nog eens twee nummers bij krijgt van in totaal bijna 21 minuten lengte. Dat op zich lijkt mij al de moeite waard, maar het zijn ook nog eens twee hele fraaie songs en uitvoeringen. Zelf had ik één van deze 2 nummers When Sonny Gets Blue laten vervangen op de LP. Maar nog beter zou een 2LP zijn geweest met alle zes nummers. Want dit is een heerlijk jazz concert, waar je niets van wilt missen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Geweldig album dit Schizophrenia, opgenomen op 10 maart 1967, uitgebracht in 1969. Op één na werden de nummers door Wayne Shorter gecomponeerd en daarmee laat hij weer zien hoe goed hij dat kan. Uitstekend is de opener Tom Thumb, wat een nummer is dat!

Met het fraaie Go duiken ze wat meer de melancholische dieptes in en ook de snellere titelsong Schizophrenia mag er meer dan wezen. Ook kant 2 van de plaat is prima. Net als de sterren bezetting: wat spelen ze geweldig, echt allemaal. Schizophrenia is een topplaat van Wayne Shorter en consorten.

stem geplaatst

Na het geweldige Feelin' The Spirit van Grant Green, is dit de tweede jazz plaat die ik luister die is gebaseerd op traditionele gospel. Donald Byrd maakte naast topmuzikanten, dus gebruik van een 8-koppig koortje. En omdat het oorspronkelijke gospelsongs zijn, werkt dat prima. Het is ook zo gearrangeerd dat het niet oubollig klinkt of zo. De instrumenten komen bovendien naast het koortje goed tot hun recht.

De gebruikte nummers zijn goed tot geweldig. Mijn favorieten hier zijn Elijah, Cristo Redentor en Chant. De productie en het spel van de heren is om door een ringetje te halen. Donald Byrd speelt weer geweldig trompet, Herbie Hancock uitstekend piano, Hank Mobley stijlvol tenor saxofoon en Kenny Burrell heerlijk gitaar. Deze toppers worden begeleid door Donald Best op vibes, Butch Warren op bas en Lex Humphries op drums. Het is om je vingers bij af te likken, zo goed.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Dit Love Bug is toch wel een erg lekkere funky soul-jazz plaat. Er staan veel fijne nummers op en kijk nou eens even wie hier allemaal mee spelen. Naast Reuben Wilson op orgel, die de 3 beste nummers zelf schreef, nog een aantal topmuzikanten. We horen Lee Morgan op trompet, George Coleman op tenor saxofoon, Grant Green op gitaar en Leo Morris - a.k.a. Idris Muhammed - op drums. Vakmanschap alom.

De plaat opent echt geweldig met het funky Hot Rod. Daarna volgt het mooie I'm Gonna Make You Love Me. De trompetsolo van Lee Morgan en de gitaarsolo van Grant Green op deze jazz variatie van Aretha Franklin's I Say A Little Prayer zijn buitengewoon fraai. Verder vallen op de prima titelsong Love Bug - alweer vol met geweldige solo's - en zeker ook het uitstekende slotnummer Back Out. Genieten geblazen met dit album!

Nu weet ik het: de eerste 3 nummers doen me denken aan The Sidewinder, ook het niveau van het spel. Het is dan ook geen toeval dat trompettist Lee Morgan hierop mee speelt. En hoe: hij speelt geweldige solo's. Net trouwens als pianist McCoy Tyner, ook in bloedvorm.

Verder natuurlijk componist en tenor saxofonist Hank Mobley: wat kan de man ook goed schrijven. Alleen het fijne Venus de Mildew is door Wayne Shorter geschreven. Verder zijn ook nog Curtis Fuller (trombone), Bob Cranshaw (bas) en Billy Higgins (drums) te horen. Wat een bezetting! De hele plaat is erg goed, maar kant 1 met A Caddy for Daddy & The Morning After is echt uitstekend. Niet te missen dit album!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Opgenomen op 13 Augustus 1963, maar pas in 1980 uitgebracht door Blue Note. En alweer is de vraag: hoezo? Dit is namelijk een uitstekende sessie met lekkere groovy nummers en uitstekende muzikanten. Op trompet blinkt Blue Mitchell uit en hij wordt niet door de minsten bijgestaan. Allereerst Joe Henderson op tenor saxofoon, daarnaast Herbie Hancock op piano, Leo Wright op tenor saxofoon, Gene Taylor op bas en Roy Brooks op drums. Mijn favorieten hier zijn opener Mamacita, titelsong Step Lightly en afsluiter Bluesville. Heerlijke muziek dit!

Dit Midnight Creeper is echt een overheerlijke jazz-funk plaat. Het staat vol met erg lekkere nummers, die werkelijk voortreffelijk gespeeld worden. Bandleider is Lou Donaldson op alt-saxofoon. Hij is in vorm, net als trompetist Blue Mitchell. Ook George Benson speelt sterk en de ritmes worden voortreffelijk gebracht door Lonnie (Liston) Smith op orgel en Leo Morris, alias Idris Muhammad, op drums. Opvallend: er is dus geen bas. Het artwork is ook nog zo mooi, zeker als je de gatefold LP hebt. Bij de Tone Poet LP krijg je ook nog een extra fotovel. De productie is kraakhelder en dat is op die Tone Poet al helemaal goed te horen. Wat een aanrader!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Chill baby chill: als je even weg wilt zijn van de wereld, als je even wilt ontspannen, zet dan dit Blue Hour uit 1961 aan van tenor saxofonist Stanley Turrentine met The Three Sounds. Zij bestaan uit de uitblinker op dit album pianist Gene Harris, op bas Andrew Simpkins en op drums Bill Dowdy.
Natuurlijk speelt Stanley Turrentine fraai, maar de wijze waarop Gene Harris hier piano speelt, tilt het hele album naar een hoger niveau. Zoals bijvoorbeeld op zijn solo op Since I Fell for You. Alleen al door de pianist de moeite waard dit Blue Hour!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren