stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Je zal maar debuteren met zo'n album als Introducing, zoals Kenny Burrell deed. Dit kan je toch wel een dijk van een debuutplaat noemen. Er wordt uitstekend gespeeld door Kenny Burrell zelf op gitaar en Tommy Flannagan op piano, maar een andere ster voor mij is de percusionist op conga drum: Candido. Zijn bijdrages geven dit album nog even net dat beetje meer schwung. Alle nummers zijn minstens goed. Flink wat zijn nog wat beter, zoals This Time the Dream's on Me, Takeela, Delilah & Blues for Skeeter. Als je 'm dan ook nog op een Tone Poet LP beluistert, dan is het echt genieten geblazen.

stem geplaatst

Dit I Want to Hold Your Hand van Grant Green kabbelt soms wat teveel door, zeker op de opener en titelsong. Slecht is deze niet, maar je mist een beetje de spirit die Grant Green zeker ook heeft. Dat is bijvoorbeeld gelijk te horen op Speak Low, één van de beste nummers van dit album. Daarna is het heel aardig wat Hank Mobley op tenor saxofoon, Larry Young op orgel, Grant Green op gitaar en Elvin Jones op drums laten horen. Tot slotnummer At Long Last Love komt, want dat is wat je op een goede Grant Green plaat wilt horen: een mooi nummer met een beetje pit, een vleugje soul en Green & Mobley die uitstekend spelen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Hier hebben we weer een prima Blue Note album dat eerder opgenomen werd, op 17 april 1961, maar pas eind jaren '70 - begin jaren '80 werd uitgegeven, in dit geval in 1979. En ook hier is het lastig te volgen waarom Chant niet gelijk is uitgebracht door Blue Note, want deze plaat mag er meer dan wezen. Met natuurlijk op trompet Donald Byrd, op piano een jonge Herbie Hancock, bariton saxofoon: Pepper Adams, bas door Doug Watkins en de onbekende Eddy Robinson op drums. Achterop mijn LP staat dat dit mogelijk de eerste opname sessie is met Herbie Hancock. De rest is geschiedenis.

Dit quintet speelt voortreffelijk en geïnspireerd op dit album. Uitblinkers zijn Pepper Adams, Herbie Hancock en Donals Byrd. Alle nummers zijn minstens goed, maar zeker de titelsong Chant en That's All, met geweldige solo's, klinken wel erg lekker. Zelf heb ik hier de originele LP uit 1979 van, maar inmiddels is er ook een Tone Poet versie met een mooiere hoes. Een aanrader dit!

stem geplaatst

stem geplaatst

Fraai album dit Clubhouse van Dexter Gordon uit 1965, maar pas uitgegeven door Blue Note in 1979, wat weer niet te begrijpen is. Uitblinkers hier zijn Dexter Gordon himself op de tenor saxofoon en Freddie Hubbard op trompet.

De nummers zijn goed tot geweldig en worden uitstekend uitgevoerd. Ook de productie is om door een ringetje te halen en vanaf de Tone Poet LP klinkt het allemaal als een klok. Voor mij is dit Clubhouse één van de betere albums van Dexter Gordon en dat wil toch wat zeggen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Hier hebben we weer twee geweldige sessies opgenomen voor Blue Note, maar niet uitgebracht, althans niet in 1958. En ook hier is het uitstel tot 1979 weer niet te volgen. De nummers en de muzikanten zijn namelijk geweldig. Allereerst gaat het om een sessie van 25 Augustus 1957 met Jimmy Smith op orgel, Lee Morgan op trompet, Kenny Burrell op gitaar, Curtis Fuller op trombone, George Coleman op alt saxofoon en Art Blakey op drums: toe maar! En die kwaliteit is te horen op de lange erg goede nummers What Is This Thing Called Love? en Cherokee. Zonder Coleman en Fuller maar met Lou Donaldson op alt saxofoon en Tina Brooks op tenor saxofoon wordt op 25 februari 1958 het sterke Confirmation opgenomen. En dus ook uitstekend gespeeld door deze sterrencast. Als je 'm tegenkomt dit album: gelijk meenemen!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit is een prima en vroeg hard bop album van Donald Byrd uit 1956. Het wordt gespeeld met een mooie bezetting, met naast Donald Byrd op trompet, Hank Mobley op tenor saxofoon, Joe Gorden ook op trompet, Horace Silver op piano, the one and only Art Blakey op drums en de bas wordt gespeeld door Doug Watkins. Die opent samen met Horace Silver op een fraaie wijze deze plaat en gelijk het beste nummer: Doug's Blues. Alleen hiervoor al is dit album de moeite waard. Er staat verder geen minder nummer op en het eindigt relaxed met 2 tunes van Hank Mobley. Recent verschenen hier een goede Japanse remaster op CD van en een Blue Note Tone Poet LP. Ze zijn de moeite van het beluisteren zeker waard.

Funky jazz dit! Met naast Big John Patton op orgel ook Grant Green op gitaar in topvorm. Het swingt de pan uit, bevat heel wat mooie thema's en staat vol met lekkere solo's en nummers. Zoals de geweldige titelsong Let 'Em Roll, Latona, het overheerlijke The Turnaround en slotnummer One Step Ahead. Erg fijn plaatje dit Let 'Em Roll!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat een overheerlijke relaxte jazzplaat is dit! Met een uitstekende Lee Morgan op trompet, McCoy Tyner op piano en natuurlijk Stanley Turrentine op tenor saxofoon. De congas van Ray Barretto maken de sfeer helemaal af. Net als de fraaie composities, waarbij vooral Stanley's Blues, Shirley & Tacos eruit springen.

Ik heb hier de originele uitgave uit 1980 van op LP met de vreemde hoes, maar inmiddels is dit album ook uitgegeven in de Tone Poet Poet serie, met een veel fraaie cover. De opnames zijn al uit 1964 en om voor mij onvolgbare redenen heeft Blue Note dit album dus pas in 1980 uitgegeven. Nu kan je er gelukkig in ieder geval van genieten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit prima concert van the Jazz Messengers is opgenomen door Tokyo Broadcast System (TBS) Radio Section in Sankei Hall, Tokyo, Japan op 2 Januari 1961. De Jazz Messengers spelen hier in een geweldige samenstelling: Art Blakey (drum), Lee Morgan (Trompet), Wayne Shorter (saxofoon), Bobby Timmons (Piano) en Jymie Merritt (Bas).

Dit werd pas 20 jaar later in 1981 uitgebracht. Eerst in Japan op 2LP, later ook in de USA ook op CD. Vervolgens werd het opgeknipt uitgebracht als deel I en II op CD en LP, ook in Europa. Uiteindelijk werd het een RSD uitgave in 2024.

Op de Japanse 2LP schrijft Art Blakey over het enthousiasme waarmee ze in Japan werden ontvangen. En dat dit hen zoveel energie gaf. En dat is te horen. Enthousiast, energiek en met klasse spelen the Jazz Messengers dit concert. Het heeft een fraaie setlist en is voor de liefhebbers zeker een aanrader.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Voor diegene die misschien denkt of er meer is dan Time Out, jazeker: Time Further Out (Miro reflections). Dit is twee jaar later gemaakt en is ook al zo'n goed album. Het heeft een fraaie bluesy sfeer, wat geïnspireerd schijnt te zijn op het mooie artwork van de hoes van Joan Miro. In de notes achterop wordt de muziek A blues suite by Dave Brubeck genoemd.

Ik heb hier een originele mono lp van uit 1961 en wat mij opvalt is de kraakheldere productie, die is echt uitstekend gedaan. Ook wordt er prima gemusiceerd door Dave Brubeck (piano), Joe Morello (drums), Eugene Wright (bas) en Paul Desmond (saxofoon). Er staat werkelijk geen minder nummer op deze plaat. Favorieten van mij zijn It's a Raggy Waltz, Bluette, Far More Blue, het pakkende Unsquare Dance en het fraaie slotnummer Blue Shadows in the Street. Wat een mooie plaat is dit!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Drie giganten van blazers op de hoes, dat moet toch wat zijn dan. En dat is het ook. Het openingsnummer is nog gewoon heel aardig, maar de drie erna zijn goed tot uitstekend. Net als natuurlijk het spel van de heren. De piano wordt trouwens bespeeld door Horace Silver en de bas door Paul Chambers. Vijf giganten dus eigenlijk. Zelf vind ik Double Whammy en Barrel of Funk werkelijk geweldig. Een prima album dus

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit is een fraai mono album uit 1957, opgenomen in een mooie bezetting, maar pas in 1979 alleen uitgebracht in Japan. Tot het in 2023 als Blue Note Tone Poet LP verscheen. Gelukkig maar, dat werd tijd.

Op gitaar Kenny Burrell, Hank Mobley op tenor saxofoon, Horace Silver bespeelt de piano, Doug Watkins op bas en de drums zijn in handen van Louis Hayes. En deze heren laten hier horen dat ze heel wat in hun mars hebben, zeker Burrell, Mobley en Watkins.

Alle vier de gespeelde nummers vind ik erg goed, mijn favorieten zijn opener Nica's Dream en titelsong K.B. Blues. Een absolute aanrader dit album, wat bijna 70 (!) jaar na de opnames gelukkig alsnog een weg kon vinden naar mijn platenspeler.