The Wait bevat één compositie van ruim een half uur en laat de kwaliteiten horen van Ivan Gomzikov's eenmansproject Astral & Shit. Het is een ambient/drone-compositie die groots opent met galmende drones die in elkaar versmolten lijken te zitten. Deze houden minutenlang aan, maar vervelen geen seconde, gezien deze hypnotiserende klanken me meteen vastgrijpen en meetrekken naar een desolate, mysterieuze wereld waar onwerkelijke, maar niet per se onaangename verschijningen zich aan mijn geestesoog voltrekken.
De drones lijken op een gegeven moment krachtiger te worden rond de zesde minuut, maar dit zorgt er alleen maar voor, dat de sfeer versterkt wordt. Op een gegeven moment lijken ze weer wat zachter te worden, maar dijen tegelijkertijd uit, waardoor het geheel des te meer allesomvattend lijkt te gaan klinken.

In mijn verbeelding zie ik mezelf rondlopen in een onmetelijk groot bos, waar bomen met gouden herfstbladeren zodanig ver uit elkaar staan, dat ik ontzettend ver voor me uit kan kijken. Tegelijkertijd zorgt een vreemd, maar tegelijkertijd warm en aangenaam licht die door het dichte bladerdek van de boomtoppen weet door te dringen ervoor, dat er een aangenaam licht in het woud schijnt. Het is alsof herfstachtige taferelen in een enorm, uitgestrekt woud, tot leven komen. Maar het is niet zomaar een woud. Dit woud heeft iets buitenaards, vanwege het licht, vanwege het type bomen. Het voelt herkenbaar en aangenaam aan, maar ook vreemd. Misschien heeft het te maken met dat de plek vreemd en onbekend aanvoelt; het woud is zo onmetelijk, dat het zomaar weleens zou kunnen zijn, dat er geen eind aan komt. En je daar middenin bevinden, voelt, ondanks de pracht en praal, dan toch beangstigend. Eenzaam, omdat het zomaar zou kunnen, dat je de enige bent.
Op een gegeven moment lijken er van alle kanten stemmen te horen te zijn. Ze klinken hoog en houden continue één toon aan. Als witte verschijningen overal om me heen vanuit het niets boven m'n hoofd lijken te verschijnen en langzaam in het woud afdalen, lijken ze te groeien. Lijkt het woud ook lichter te worden. Ik voel mezelf opstijgen als het licht me omringt en ik een deel van dat licht lijk te worden. Sterker nog, mijn lichaam wordt net zo licht. Zijn het engelen die me komen halen uit het woud waar ik me zonet bevond? Was het woud een tussenstation, een schemerwereld tussen leven en dood en komen ze me halen om me naar m'n laatste, misschien wel eeuwige bestemming te voeren? is deze bestemming een plek waar ik bang voor moet zijn of waar ik gelukkig zal zijn?
Als de stemmen langzaam verdwijnen en ik steeds verder meegevoerd wordt, ontaard zich aan mijn geestesoog een stad in de verte die lijkt te stralen in licht. De vele gebouwen die baden in dit licht, lijken van binnenuit ook verlicht te worden, door allerlei afzonderlijke lichtjes. Deze lichtjes blijken niets anders te zijn, dan meer van dit soort verlichte wezens, die al oneindig lang op deze plek verblijven. Is dit een plek waar de engelen wonen? Is het een stad op een verre planeet? Is het de hemel? Waar ben ik? Ik weet dat ik bang ben, omdat ik de omgeving niet ken, maar iets zegt me dat ik niet bang hoef te zijn en dat de wezens me hier niet voor niets naar toe hebben gebracht. Mijn uiteindelijke bestemming zal er één zijn van ongekende schoonheid, waar ik voor altijd mag blijven. Het woud was het tussenstation, de stad is het eindstation. Ik ben dood, maar leef toch verder. En het is niet erg. Ik ben gelukkig.

Het is nauwelijks te beschrijven wat deze vorm van muziek met je kan doen. Het is zo indringend en sfeervol, dat het je de adem beneemt. Er zullen werkelijk enorm veel mensen zijn die dit niet zullen begrijpen en dergelijke muziek simpelweg stront-saai zullen vinden. Deze mensen moeten dan ook vooral doorgaan met het luisteren naar bijvoorbeeld Marco Borsato en Adele. Ik voel me simpelweg gezegend dat ik kan genieten van deze onwereldse klanken, gezien de impact/grootsheid ervan een adembenemende schoonheid met zich meebrengt. Het werkt ook vanaf de eerste tonen ontzettend op de verbeelding; ik heb geen drugs nodig om de meest fantasierijke beelden aan mijn verbeelding te laten ontspruiten. En d.m.v. van de muziek deze beelden een verhaal te laten vertellen.

The Wait van Astral & Shit is een uitstekend voorbeeld van de indringende ambient/drone-klanken die dit project te bieden heeft. Het heeft iets warms, prachtigs, maar tegelijkertijd iets beangstigends/vreemds over zich.
Als je jezelf hiervoor openstelt, wordt je getrakteerd op iets zeer verrassends. En elke luisterbeurt zal elke keer weer een nieuwe/andere ervaring met zich mee brengen. Tegelijkertijd zal het ook voor iedere liefhebber een strikt persoonlijke ervaring zijn.

Druilerige regenbuien teisteren een desolaat, uitgestrekt landschap tijdens "Vidja Sebja", terwijl een eenzame man zich een weg probeert te banen dwars door de modderpoelen die zich langzaam maar zeker beginnen te vormen. Zo nu en dan zijn er vreemdsoortige geluiden in het luchtledige te horen, maar waar deze precies vandaan komen is niet te verklaren. Door het dicht bepakte wolkendek heen proberen zonnestralen door te dringen, terwijl de regen onverbiddelijk blijft neerkomen op het steeds vochtiger wordende aardoppervlak.

Blauwe lichten doemen in de verte op, terwijl de man zijn weg vervolgt tijdens "Vizhn". Zijn het zoeklichten, of juist lichten van vliegtuigen? De man kijkt op en ziet de lichten langzamerhand kleiner worden, alsof ze zich van hem distantiëren. Tegelijkertijd lijken ze helderder te gaan schijnen, totdat ze zich heel langzaam hoger en hoger lijken te verplaatsen. Al die tijd blijft de regen vallen en blijven de onverklaarbare geluiden ook terug komen.

Ondanks dat het maar niet ophoudt met regenen, lijkt de lucht gek genoeg op te klaren tijdens "Persik". De lichten die nu hoog aan de hemel te zien zijn, schijnen feller dan ooit en lijken zich te vermenigvuldigen, totdat een heel helder licht het gehele wolkendek in lichterlaaie lijkt te zetten. Alsof alle lichten tot één zijn versmolten.
Vervolgens lijkt het licht zich te concentreren naar een specifiek punt in het wolkendek en schijnt dan plotsklaps heel helder naar beneden en omringt de man.

Tijdens "Chelovek" ervaart de man iets ontzagwekkends. Hij lijkt langzamerhand los van de grond te komen, terwijl de lichtzuil die hem omringt hem niet alleen opslokt, maar ook langzaam maar zeker naar boven trekt. En terwijl de man steeds hoger en hoger stijgt, ontwaart hij aan zijn geestesoog een ronde schijf. Binnenin die schijf schijnen nog veel meer lichtjes, in meerdere kleuren en deze knipperen allemaal. Voordat hij goed en wel beseft wat er gebeurd, wordt alles wazig voor zijn ogen en lijkt hij af te glijden in een droom. Een droom die hem uiteindelijk doet ontwaken terwijl hij in een soort ligstoel ligt. Zijn armen, benen en voorhoofd zijn vastgebonden wat tot gevolg heeft dat hij zich nauwelijks kan bewegen.

Vreemdsoortige wezens die zo nu en dan in een taal communiceren die de man akelig herkenbaar voorkomt (is die taal niet dat geluid wat hij bij tijd en wijlen hoort?), buigen zich over hem heen tijdens "Neprekrasnoe" . Ze zijn nauwelijks te onderscheiden vanwege het extreem felle licht en bewegen zich als schaduwen over hem heen. Soms lopen ze weg, dan opeens zijn ze weer terug. De gehele tijd kijken ze op de man neer en lijken ze zich te bedenken wat ze met hem zullen gaan doen.

Eén van de wezens legt zijn hand (of wat er voor door moet gaan) op het voorhoofd van de man tijdens "Holoda" en deze krijgt opeens een visioen van een wereld vol pracht en praal. Hij ziet beelden van overweldigende natuurlandschappen: uitgestrekte bossen, watervallen, de zon die door de takken van een praktisch ondoordringbaar woud schijnt, diverse flora en fauna, eindeloze zandvlaktes, een ijsberg.

Tijdens "Granit" probeert de man in zijn onderbewuste te begrijpen waarom dit wezen hem deze beelden laat zien en langzamerhand komt hij tot het besef dat hem een boodschap wordt meegegeven. De beelden zijn afkomstig van zijn eigen planeet. Of beter gezegd: dat waren ze!!
Het desolate, grauwe en troosteloze landschap waar hij nog niet zo heel lang geleden doorheen trok, is het gevolg van een milieuramp waar de mens verantwoordelijk voor is.
En de boodschap blijkt dus simpel: laat dit niet verder afbrokkelen, want het wordt er anders nooit meer beter op. Laat de wereld zoals je die te zien kreeg door middel van onze beelden weer terug komen. Want anders kunnen wij je garanderen dat dat nooit meer gebeurt. Jij bent de sleutel! Herstel je wereld nu het nog kan.

Niet veel later ontwaakt de man op een bankje in een zonovergoten park. Hij ziet om zich heen kinderen spelen. Jonge moeders praten met elkaar en houden hun kinderwagen in de gaten. Een jogger passeert ze.
Het regent, ondanks dat de zon schijnt. In zijn hoofd hoort hij zo nu en dan flarden van een vreemde taal die hij nauwelijks thuis kan brengen maar hem akelig bekent voorkomt.
Hij staat op, kijkt om zich heen en knikt in zichzelf. Hij weet wat hij moet doen. Hij loopt het park uit, op weg naar zijn lotsbestemming.

Vidja Sebja is, voor Astral & Shit-begrippen, qua tijdsduur slechts een kort tussendoortje. Immers zijn de meeste van Ivan Gomzikov's albums die hij onder de Astral & Shit-banier uitbrengt, werken die soms wel uren duren.
Toch doet dit muzikaal zeker niet onder voor zijn langere album-projecten. Het is een dromerig en tegelijkertijd intrigerend ambient drone-werkje, die effectief en meeslepend klinkt.
Het doet spontaan surrealistische en futuristische fantasieën in me naar boven halen. De muziek fungeert als soundtrack hierop.
Het is uniek en bijzonder materiaal en ik prijs me dan ook een gelukkig mens dat ik dit ambitieuze drone-project ontdekt heb.
Heb je dus een zwak voor eindeloze ambient- en drone-experimenten, laat dit dan aan Astral & Shit over. Check het uit!!

Klanken van verloren gewaande, overleden zielen zweven op een galmend klanktapijt en openen op deze manier het ruim twintig minuten durende "Imitation of Meditation" van het Russiche eenmansproject Astral & Shit en het Russische duo Sádon.

Het is een druilerige en kille, maar tegelijkertijd ook adembenemende en mooie luisterervaring en weet me vanaf de eerste seconde al mee te slepen naar een koude en desolate wereld.
Een donkere, regenachtige wereld die bestaat uit leegstaande gebouwen die dateren uit een lang vervlogen tijd. Gebouwen waarvan velen gereduceerd zijn tot slechts ruïnes. Stenen geraamten die de herinneringen lijken te bewaren van mensen die ooit in die gebouwen hebben gewoond. Mensen die er nog steeds lijken te zijn, omdat her en der uit de gaten van de muren, gaten waar ooit ramen in hebben gezeten, het geweeklaag van deze mensen nog steeds te horen zijn. Alleen is het nu de droeve zang van de doden geworden.
Ook al lijkt de plek, m.u.v. de aanwezigheid van de geesten, verder eenzaam en verlaten, heel even lijken er een soort van doffe klappen te weerklinken, alsof ergens in de verte, nog een laatste zinloze strijd wordt gestreden. Een strijd die er ook niet meer toe doet, omdat het einde toch al onvermijdelijk is.
Verder strompelend langs de verwoeste gebouwen, doemt er een verlaten en half verwoeste kathedraal op, vanwaaruit ceremoniëel en galmend gezang de aandacht trekt. Eenmaal aangekomen bij de poorten van de kathedraal, trek ik me terug in de enorme kerkzaal en lijkt een gesluierd figuur, al zingend, aan de andere kant van de zaal met een vreemd ritueel bezig. Onder het uitspreken van fluisterende bezweringen, haalt de figuur op een gegeven moment een mes te voorschijn, snijdt in één vloeiende beweging zijn eigen keel door en zakt langzaam in elkaar. Op het moment dat de zonderlinge figuur al stuiptrekkend in zijn eigen bloed ligt te baden, doemt het gezang van de doden weer op.
Omdat er geen enkele hoop meer is, besluit ik op een kerkbank te gaan liggen, sluit mijn ogen en luister naar het gezang, het gekletter van de regen tegen de glas-in-lood ramen van de kathedraal, totdat ik wegzink in een onrustige slaap. Ik ontwaak in een droom waarin mistige gestalten me wenken en mee nemen naar een onverklaarbare, maar gevoelsmatig vredige plek waar het om wat voor reden dan ook heel licht blijkt te zijn. Het licht verwelkomt me met open armen en het is dan ook uiteindelijk dit licht waarin ik stap...

Imitation of Meditation is een indrukwekkende EP, waarmee deze mysterieuze Russen bewijzen zeer intense dark ambient en drones te produceren. Het zou dan ook niet bij deze samenwerking alleen blijven, gezien Astral & Shit en Sádon later onder de naam Aveparthe opnieuw de handen ineen zouden slaan middels het album Aveparthe - Landscapes Over the Sea (2014).
Astral & Shit heeft onnoemelijk veel werk uitgebracht, zowel alleen als gezamenlijk met andere muzikanten. Maar al dit werk is praktisch over de gehele linie ontzettend de moeite waard en is dus verplicht voer voor iedere liefhebber van indringende, vaak duistere maar ook mooie ambient-soundscapes.
Deze EP is daarvan slechts het topje van de ijsberg, maar wat voor een topje!!

Waardige opvolger van Dancing Galaxy die het moet hebben van een aantal van de beste nummers van Astral Projection allertijden (het ultra-gave "Searching for UFO's", het onnavolgbare "Tryptomine Dream" en het vol met power en snelheid geladen "Trance Dance"), maar helaas ook een aantal missers (de '99-remix van "Mahadeva" die het absoluut niet haalt bij het origineel en het afwijkende en matige "Still on Mars"), wat er uiteindelijk voor zorgt dat Another World zeker een meer dan fatsoenlijke plaat is, maar het had nog veel meer kunnen zijn...

Toch nog altijd een zeer goede release van deze Goa Trance-pioniers, waarmee ze veel andere artiesten en acts binnen het genre flink in de schaduw plaatsen.

Persoonlijk vind ik Astral Projection zo'n beetje het beste voorbeeld van wat Goa Trance en Psychedelic Techno heeft voortgebracht. Daar is dit album een uitstekend voorbeeld van. Het bevat geweldige en energieke tracks waar het maar moeilijk is om bij stil te blijven zitten. Maar tegelijkertijd is het ook nog eens prima muziek om daadwerkelijk gewoon naar te luisteren. Dit komt doordat AP hele sterke thema's gebruikt die ook binnen de nummers zelf erg goed ontwikkeld zijn en op de juiste wijze afgewisseld worden. De kracht van ieder nummer blijft tegelijkertijd recht overeind staan.
Ieder nummer heeft ook z'n eigen smoelwerk (m.u.v. trouwens van de laatste track, wat als het ware een verlangzaamde versie is van het titelnummer), waardoor het van begin tot eind genieten is op dance-klassiekers als het titelnummer (met opvallende samples uit de SF-klassieker Dune), het ijzersterke "Soundform", het zeer gedreven "No One Ever Dreams" (met wederom samples uit Dune) en het met een zeer hoog en levendig energie-gehalte voortgedreven "Cosmic Ascension".

Dancing Galaxy is één van de lichtende voorbeelden van het werk van AP en praktisch elk album van deze Israëlische trance-act mag als zeer de moeite waard bestempeld worden. Binnen het genre staat het in ieder geval bij mij hoog in het vaandel.
Voor de liefhebbers dan ook zeker aan te bevelen!

De Fransman Fabrice Ruscher presenteert met zijn synthwave/retrowave-project Auto-Reverse 1985, zijn debuut-album die hij simpelweg onder de naam Auto-Reverse heeft uitgebracht.

Niet verrassend, maar wel heel erg degelijk en vooral heel erg leuk, is dit album een waar genot voor synthwave-fans. Het bevat alles waar goede synthwave om bekend staat: opzwepende tracks met aanstekelijke thema's die in het geval van dit album pas écht tot volle wasdom komen, bij herhaalde beluistering.
Diep geworteld in die typische '80's-sound waar synthwave om bekend staat, is dit hét perfecte album om op het volste volume open te hebben staan tijdens bijvoorbeeld lange auto-ritten. Gegarandeerd dat het werkt, als je om dit soort retro-sounds geeft.

Niet alle synthwave kan me bekoren; het is een lastig genre, maar tegelijkertijd biedt het voor fans die zweren bij dit soort muziek, genoeg leuks. Het staat of valt gewoon met de sound. Daarnaast vind ik het belangrijk dat de muziek memorabel is, d.m.v. herkenbare en degelijke thema's. V.w.b. dat laatste: niet getreurd, het album staat er vol mee.

Vanaf de stoere opener "Data Highway" is het één groot feest 'down memory lane', met de ene knaller na de andere.
Ook het wat meer uitgesponnen "1986 Analog Drive" is een waar juweeltje en blijkt na meerdere luisterbeurten pas echt tot zijn recht te komen.
Bij het titelnummer gaat het tempo omhoog en vanaf dat moment wisselen de nummers elkaar vooral in tempowisseling behoorlijk af, waardoor ook het album als geheel boeiend blijft.
Het eigenzinnige, ietwat episch geladen en tegelijkertijd opzwepende "Your Favorite Shinobi" is zonder twijfel ook één van de knallers op dit album.
Andere toppers die dit album toch wel redelijk solide maken binnen het genre zoals "Turbo Out Run", "VHS Survivor", het duidelijk door Miami Vice geïnspireerde "Eighties Cop" en "Night Raptor" maken het plaatje compleet en zorgen voor één van de betere synthwave-releases die begin dit jaar zijn uitgebracht.

Hou je dus van melodieuze en afwisselende synthwave, dan zit je gebakken bij Auto-Reverse 1985. Het is een fijne release binnen het genre, maar verwacht allesbehalve verrassingen. Wat dus als klein risico met zich meebrengt, dat het album bij eerste beluistering wat onbeduidend en onopvallend overkomt. Maar laat dat je niet weerhouden dit album meerdere luisterbeurten te geven, want dan komt ie pas echt tot zijn recht.

Concreet: houd je van acts als o.a. Timecop1983, Analog'82, Marvel83' en Morgan Willis, dan zit je gebakken bij Auto-Reverse 1985.

Het is aan de ene kant jammer dat Axel Rudi Pell nooit eens de moeite neemt om écht eens met een opvallende knaller van jewelste aan te komen zetten. Een album die echt opvalt tussen de behoorlijke stroom aan albums die Pell in relatief korte tijd uitbrengt.
Ook deze Mystica is zoals altijd een oerdegelijk album, maar t.o.v. praktisch alle andere albums, is het er gewoon weer eentje uit de reeks. Wat Mystica zeker niet slecht maakt; het is zelfs een verbetering t.o.v. de vorige, Kings and Queens, die i.m.o. te brallerig en voor een groot gedeelte, te soft overkomt.
Aan de andere kant weet je gewoon wat je aan Pell hebt, en hij schotelt datgene voor, wat de fan wil. Nu wil ik me niet als een überfan bestempelen, maar z'n muziek vind ik wel altijd erg lekker. Het is en blijft aanstekelijke rock/metal. Geen geneuzel en gepiel, maar gewoon rocken met die handel. Zo ook dus Mystica, een album waarop Pell eens niet zijn aandacht richt op slijmerig overkomende ballads, waar hij nochtans wel eens de neiging toe heeft. Er staat wel een ballad op, in de vorm van "No Chance to Live", maar die klinkt eerder aangrijpend en donker, dan gelikt en glad.
Zo is Mystica dus best een bevredigend album, maar geen opvallende. Pell en zijn mannen leveren daarentegen vertrouwd werk af, en daar is op zich natuurlijk niets mis mee.
Toppers hier zijn "Valley of Sin", "Mystica" en "The Curse of the Damned" (gaaf middenstuk!!).

Sterk album van Axel Rudi Pell en zijn maten. Wat behoorlijk opvalt is de geweldig volle productie en het niveau van de nummers is praktisch over de gehele linie behoorlijk hoog. Ook mag The Crest zeker gezien worden als één van Pell's meest heavy albums.
Vooral de eerste helft is fantastisch met knallers als "Too Late", "Devil Zone" en het briljante "Dreaming Dead" die op de Deluxe Edition nog als extra track is terug te vinden in de zg. Extended Version, die mij gevoelsmatig eigenlijk iets te lang duurt. Pell schittert tijdens de gitaarsolo-stukken, echter is het nummer net te lang om de volle 11 minuten te blijven boeien, dus prefereer ik in dit geval de normale versie.
Ook staat er in de vorm van "Dark Waves of the Sea" een vervolg op van de Pell-klassieker "Oceans of Time". Zelfs het originele refrein komt nog even éénmalig om de hoek kijken en past perfect bij de muziek, die thematisch weinig afwijkt van het origineel. Echter waar "Oceans of Time" een soort van ballad is, is "Dark Waves of the Sea - The Dark Side" dat niet.
Helaas kakt het niveau naar het einde toe een beetje in, wat vooral te wijten valt aan het wat onnodig lang voortkabbelende instrumentale "Noblesse Oblige", die zeker een minuut of 1,5 korter had gemogen van mij.
De Deluxe Edition bevat overigens, naast de Extended Version van "Dreaming Dead", ook nog een extra live-album met daarop de registratie zoals ie ook al op de DVD One Night Live was uitgebracht, dus da's natuurlijk erg leuk.

The Crest is een behoorlijk degelijk en stevig Pell-album en zeker één van de betere. Voorlopig hou ik het op 4 dikke punten.