De ambient-drones die Astral & Shit op Malitia laat horen, geeft slechts een voorproefje met wat dit project van de Rus Ivan Gomzikov in huis heeft.
Het is tevens de eerste release van dit project die ik overwogen heb om eens serieus de aandacht te geven, gezien de ambient-soundscapes, drones, 'field recordings' en andere klanken ontsproten aan het brein van deze zeer productieve Rus, voor een enorm groot deel, heel erg de moeite waard zijn.
Daarbij komt ook nog eens dat Malitia een vrij kort album is, waardoor ik Malitia als een prima voorproefje beschouw, die me hopelijk zal klaarstomen voor het overige werk van Astral & Shit, waar ik bij voorbaat al erg nieuwsgierig naar ben.
Het is wel de bedoeling dat je open moet staan voor een muur van geluid, die, eenmaal gegrepen door de soundscapes en in de juiste 'mood', voor een ongekende luisterervaring zorgt.

Groots en onvermijdelijk kondigt "Odium" zich aan met een soundscape waar niet aan te ontsnappen valt. De muur van geluid is zo grootschalig dat ik er direct door wordt opgeslokt. Her en der lijken er tinkelende klanken van de geluidsmuur af te spetteren, terwijl de soundscape naarmate deze vordert, in kracht toe neemt. Op een gegeven moment zijn er de geluiden van machines te horen, die zich op een benarde plek ergens binnen de orgie van geluid lijken te bevinden. Naarmate het geheel grootser en meer imponerend gaat klinken, en andere vreemdsoortige klanken zich een weg proberen te vinden uit de krachtbron van geluid, zwakt het geheel uiteindelijk langzaam af en ebt weg, als ware de krachtbron verzadigt.

"PLASMA" laat wederom de kracht van geluid horen, op een wijze die adembenemend, maar tegelijkertijd ook beangstigend klinkt. Het is, alsof je enkel nog kan zwichten voor zo'n krachtige openbaring van geluid. Bedwelmend.....ongrijpbaar.....onvermijdelijk!

"Influunt" klinkt (voor zover je hierover kan oordelen) iets meer galmend en luchtiger dan de twee vorige tracks, maar weet tegelijkertijd toch ook weer die allesverzengende kracht naar voren te brengen die de soundscape met zich mee brengt.

Afsluiter "Odisse?" kan het beste beschreven worden als het geluid van een vuurhete zwavelstorm. Een allesverwoestende wervelwind van vuur en stenen, die alles op z'n weg in puin legt.
Maar ondanks de woede en allesvernietigende kracht van deze storm, gaat er ook iets plechtigs en warms vanuit. Alsof de storm voor een definitief en vredig einde zal zorgen van een wereld die alleen maar ellende, dood en verderf heeft meegemaakt. Want de voorspelling had het in vroegere tijden al over een kracht die uiteindelijk een einde aan alles zou maken. Een kracht waar men in eerste instantie met angst en beven tegenop zag, maar die uiteindelijk voor dankbaarheid en redding zal zorgen. En aan het einde van alles heft men de armen op en wordt de apocalyptische storm door iedereen verwelkomd.
Als de storm langzaam afneemt, is alles verdwenen en keert er een vredige rust terug op een wereld die, ooit bukkend onder de lasten van verdorven en verziekte levens, nu geëindigd is in een oase van rust. De rust van de dood.

Malitia is voor liefhebbers van grootschalige ambient-soundscapes en -drones, simpelweg de moeite waard. Het is een onvermijdelijke en krachtige trip in de wereld die Ivan Gomzikov ons te bieden heeft met zijn voornaamste project Astral & Shit.
Normaal gesproken krab ik mezelf altijd wat bedenkelijk achter de oren, als een artiest binnen een wel heel kort tijdsbestek belachelijk veel muziek uitbrengt. Dit gezien de kwaliteit er vaak onder lijdt. Echter vrees ik met aangename vreze dat meneer Gomzikov het toch echt continue voor elkaar krijgt om met Astral & Shit erg sterk materiaal af te leveren. Van wat ik namelijk tot nu toe her en der heb gehoord van zijn albums, klinkt e.e.a. gewoon erg goed. Wat dus feest is voor degenen die van ellenlange ambient-soundscapes houden. Lucky me !!

Pavor Nocturnus van Astral & Shit laat zich beluisteren als de soundtrack van een sfeervolle Science Fiction-film. In mijn gedachten schieten allerlei futuristische beelden door mijn hoofd als de effectieve combinatie van ambient-drones en field recordings mijn oren strelen. Het is wederom weer een bijzonder album te noemen, zij het wat kort. Maar de klanken die voorbij komen, zijn in ieder geval weer erg intrigerend te noemen en houden dit album boeiend.

"Gloria Somnium" laat de geluiden horen alsof ik me op een ruimtestation bevind waar niet veel later een groot passagiersschip langzaam de landing inzet. De voetstappen van de vele langslopende mensen die op het station werken zijn te horen, naast de reizigers die wachten totdat ze ergens aan boord kunnen. Er heerst een behoorlijke bedrijvigheid, terwijl er op de achtergrond continue de dreinende en zoemende motoren te horen zijn van de vele ruimteschepen die langs zweven of naderbij komen.

"Erectio" opent vrij naargeestig en zo nu en dan is er een soort van korte donderklap te horen. Ik bevind me in een grote hal binnen het ruimtestation die langs een soort van monorails lijkt te liggen. Zo nu en dan passeert er een mono of stopt er één zodat passagiers in en uit kunnen stappen. De mono vervoert reizigers van het ene naar het andere punt binnen het gigantische ruimtestation.
In de hal zijn vele kinderen gezellig aan het spelen op een daarvoor bestemde locatie. Een soort drop-off punt waar ouders tijdelijk hun kinderen naar toe kunnen brengen, als ze ongeduldig worden of de behoefte hebben lekker rond te rennen en te spelen.
Continue is er een zoemend geluid te horen die afkomstig blijkt te zijn van een groot laadschip die goederen aan het in- en uitladen is. Dit laadschip hangt als het ware boven het ruimtestation en is zichtbaar door de enorm ronde, glazen koepel boven m'n hoofd.
Omdat ik vrij lang moet wachten op de mono die me naar de volgende bestemming moet brengen, besluit ik een kort uiltje te knappen op een bankje. Even later schiet ik wakker en is het enige geluid wat ik nog hoor, die van het laadschip boven mijn hoofd. De rest van de hal is verlaten en er schieten ook geen mono's meer voorbij, laat staan dat er eentje stopt. Even later slaap ik weer in.

Tijdens "Praefecti" lijk ik te dromen dat ik voor een soort mysterieus paviljoen sta. Het waait redelijk hard, waardoor diverse lampen met belletjes eraan, die aan weerszijden van het paviljoen hangen, door de wind heen en weer zwaaien. De belletjes laten zo nu en dan aangename tinkelende geluiden horen.
Het paviljoen zelf is potdicht, maar door de kieren van de enorme poort, is nog net een licht waar te nemen. Als ik dichterbij kom en probeer door de kieren te kijken, zie ik een aantal figuren in een soort van monnikspij een vreemd ritueel uit voeren. Doordat ze kappen over hun hoofd hebben, kan ik niet helemaal goed zien of het mensen of andere wezens zijn. Echter lijkt het net alsof ik snavels zie, op de plek waar hun gezicht hoort te zitten. Voordat ik goed en wel in de gaten heb wat voor wezens dit zijn of wat ze aan het doen zijn, vertroebelt het beeld langzaam voor mijn ogen en ontwaak ik langzaam.

Tijdens "Rem Somnus" wordt ik weer langzaam wakker en is het ondertussen behoorlijk donker geworden in de hal. Boven mijn hoofd is door de glazen koepel de ontelbare lichtjes te zien van de sterren terwijl tientallen ruimteschepen langs het ruimtestation zweven. Vlak naast het bankje waar ik zit, is vreemd geritsel te horen en op een gegeven moment schiet er iets langs me heen. Het blijkt een schoonmaakrobot type 01 te zijn; kleine ronde apparaten die het oppervlak van de hal schoonhouden.

Als ik opsta, komt er tijdens "Summa" langzaam iets groots op het ruimtestation af. Het blijkt een oorlogsschip te zijn, afkomstig van de nabij gelegen planeet, waar het ruimtestation aan grenst. Blijkbaar heeft het schip kwade bedoelingen, gezien gigantische straalkanonnen zich langzaam op het ruimtestation richten. Langzaam constateer ik, dat ik langer heb geslapen dan de bedoeling was. Er is een reden dat het donker is en dat ik alleen ben, met uitzondering van de kleine schoonmaakrobotjes die plichtmatig hun werk blijven doen. Blijkbaar was er tijdens mijn slaap, vanwege de verschijning van het oorlogsschip, een plotselinge evacuatie op poten gezet en heeft men me door de situatie die daardoor ontstond, in blinde haast niet gezien of vergeten. Sowieso vraag ik me af waarom ik er niet van wakker ben geworden...
Overmant door paniek probeer ik me een weg uit de duisternis te vinden en steven af op de dichtstbijzijnde nooduitgang. Voordat ik goed en wel weg probeer te komen, wordt de weg geblokkeerd door bewapende wezens die eruitzien als een kruising tussen mensen en kraaien. In een soort van kwetterende taal beginnen ze hun straalwapens op me te richten en zit er niets anders op dan me over te geven.
Plots schiet me te binnen dat de wezens die ik nauwelijks kon zien in mijn droom, wel eens dezelfde zouden kunnen zijn, die nu voor me staan!

To be continued... !!

Pavor Nocturnus is andermaal een interessant wapenfeit van Ivan Gomzikov's Astral & Shit. Een prima staaltje aan effectieve ambient-klanken zorgen voor bijna 40 minuten luistergenot. Het luistert heerlijk weg en smaakt wat mij betreft naar meer.

Een allesverzengende muur van geluid openbaart zich als "Apparatus Enim Curationes" zijn intrede doet en voordat ik het goed en wel besef, ben ik al weer helemaal opgezogen in de allesverzengende, muzikale wereld van Astral & Shit.

Hemelse klanken gaan gepaard met geluiden afkomstig van machines die na jaren lang zwijgend stof hebben liggen happen, snoevend en schokkend weer tot leven komen. Het is een combinatie die er niet om liegt. Het opent een klankenspectrum die z'n weerga niet kent en alleen daarom al werkt deze album-opener extreem overtuigend!!

Tijdens "Clot" lijkt het wel alsof duizenden lichten vanuit de hemel op me neer schijnen. Maar niet zomaar een licht, maar het licht van honderden engelen, die vanaf de hemelpoort langzaam lijken neer te dalen op het desolate aardoppervlak. En ze verwelkomen mij, met open armen....

Tijdens "Fessus Per Orbem" lijkt mijn onbeduidende aardse gestalte door de engelen opgenomen en opgestegen te zijn naar een plek die op z'n zachtst gezegd uitzonderlijk genoemd mag worden.
Een soort onmetelijke hal van enorme proporties biedt ruimte voor honderden en nog eens honderden levende wezens. In het midden van de hal is een monumentaal erfgoed te zien die het midden houdt tussen een gigantische obelisk en een Christus-kruis. Een figuur, voor eeuwig verwrongen in het materiaal waarmee het monument is opgetrokken, staart vanaf het kruis met lege ogen de al even lege ruimte in. De man is één met het kruis, en symboliseert dit nog eens extra, vanwege de doornenkroon die hij draagt. De kroon, waarvan de hoorns in zijn huid kerven als klauwen van een demonische kat. Ik besef voor een kort ogenblik dat ik één ben met de figuur en ervaar de pijn die hij ondergaat. De eeuwige, folterende pijn van de zonden van de mens die hij op zich neemt.

Tijdens "Eater" lijken duistere krachten langzamerhand zich meester te maken van de kerk waarin ik me bevind. Vanuit de grond barsten dikke, kronkelende wortels omhoog en omhullen het kruis en de figuur die eraan hangt. De wortels lijken het kruis steeds strakker te omhullen, totdat onvermijdelijke barsten het kruis onherstelbaar beschadigen.
De wortels lijken zich uit te breiden en de gehele hal van onder tot boven te omhullen. Alsof allesvernietigend onkruid een heilige plaats voor eeuwig bezoedelen.
Engelachtig gezang afkomstig van verlichtende wezens die zich om de kerk heen verzameld hebben, afkomstig van hoger gelegen regionen, kunnen niet voorkomen, dat het heilige der heilige dreigt verpulverd te worden door een onaardse, demonische kracht die zich nog niet volledig heeft geopenbaard. Maar langzamerhand blijkt het onvermijdelijke bewaarheid te worden. Namelijk dat het ultieme kwaad zich losgeschud heeft van de ketenen, waarin deze eeuwenlang vastgezeten heeft.

Tijdens "Musculus" wordt een verzetshaard opgetrommeld van soldaten die de eeuwenoude machines van weleer die om bepaalde mysterieuze redenen tekenen van werking vertoonden, ingezet om deze te gebruiken voor het onvermijdelijke doel: af te rekenen met het onbeschrijflijke kwaad wat zich vanaf heilige plekken zoals de eerder genoemde kerk, vorm heeft weten te geven en van plan is al het aardse leven te verzwelgen.
Machines die ooit eerder ingezet zijn in een heilige oorlog, eeuwen geleden. Waarvan het enige bewijs schijnt te zijn opgetekend in eeuwenoude manuscripten, die vertellen over indrukwekkende stalen reuzen die ingezet worden en afrekenen met een mysterieuze vorm van reusachtig onkruid: de manifestatie van het ultieme kwaad...

Tijdens "Subtile Corpus" is er ondertussen alweer een flinke tijd verstreken. Op een prachtig, zonovergoten landschap van groene heuvels staan de geraamten van raadselachtige (gevechts)machines, die volgens de plaatselijke bevolking, daar al eeuwen staan.
Volgens manuscripten die in de plaatselijke kerken gevonden zijn, worden ze beschreven als de mysterieuze apparaten die ingezet werden toen het ultieme kwaad zich dreigde meester te maken van de wereld zoals we die kennen tot op de dag van vandaag. En dat deze wereld al lang van de aardbodem weggevaagd zou zijn, als deze raadselachtige, metalen creaturen er niet geweest waren om de mensheid te beschermen. Wat één van de redenen is, waarom deze machines nog steeds her en der in het landschap te zien zijn. Als herdenkingsmonumenten uit een tijd, dat het lot van de wereld aan een zijden draadje hing.
Een eenzaam individu loopt één van de groene heuvels op en kijkt op de top uit over een prachtig, zich eindeloos uitstrekkend landschap van rotsachtige bergtoppen en groene valleien. Opeens valt het besef hem ten deel dat hij een belangrijke missie te vervullen heeft. Namelijk dat hij ooit zichzelf moet opofferen voor het grotere doel. En vanuit het niets dringt een angstaanjagend maar helder visioen bij hem binnen: hij ziet zichzelf hangen aan een kruis, midden in een enorme hal van een kathedraal, terwijl kronkelende, slijmerig groene wortels vanuit de grond zich een weg omhoog proberen te banen en uiteindelijk het kruis en zichzelf omhullen. En dat hij de enige is die het manifesterende kwaad een halt toe kan roepen, met behulp van verlichtende wezens die zijn enige bondgenoten zullen zijn in de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Een strijd die steeds terugkomt en altijd maar weer uitgevochten dient te worden. En altijd is er slechts één winnaar.....

Subtile Corpus van Astral & Shit is van de enorme discografie, toch één van de betere werken. Sterker nog, hoogstwaarschijnlijk is dit een klassieker binnen het genre en zonder meer één van de meer toonaangevende releases van Astral & Shit.
Van begin tot eind is het genieten geblazen van de meeslepende, benauwende, beeldschone ambient-drones van een artiest die in een aantal jaren tijd zich heeft bewezen als, wat mij betreft, één van de meest toonaangevende binnnen het genre.
Wat mij betreft is Subtile Corpus dan ook een klassieker binnen het genre en wellicht als instap-album, samen met Astral & Shit - Ad Deum (2013), een hele fijne binnenkomer tot het overige werk van deze productieve Russische artiest.
Voor liefhebbers van eindeloze ambient-drone-experimenten is dit dan ook verplichte kost!!!

The Wait bevat één compositie van ruim een half uur en laat de kwaliteiten horen van Ivan Gomzikov's eenmansproject Astral & Shit. Het is een ambient/drone-compositie die groots opent met galmende drones die in elkaar versmolten lijken te zitten. Deze houden minutenlang aan, maar vervelen geen seconde, gezien deze hypnotiserende klanken me meteen vastgrijpen en meetrekken naar een desolate, mysterieuze wereld waar onwerkelijke, maar niet per se onaangename verschijningen zich aan mijn geestesoog voltrekken.
De drones lijken op een gegeven moment krachtiger te worden rond de zesde minuut, maar dit zorgt er alleen maar voor, dat de sfeer versterkt wordt. Op een gegeven moment lijken ze weer wat zachter te worden, maar dijen tegelijkertijd uit, waardoor het geheel des te meer allesomvattend lijkt te gaan klinken.

In mijn verbeelding zie ik mezelf rondlopen in een onmetelijk groot bos, waar bomen met gouden herfstbladeren zodanig ver uit elkaar staan, dat ik ontzettend ver voor me uit kan kijken. Tegelijkertijd zorgt een vreemd, maar tegelijkertijd warm en aangenaam licht die door het dichte bladerdek van de boomtoppen weet door te dringen ervoor, dat er een aangenaam licht in het woud schijnt. Het is alsof herfstachtige taferelen in een enorm, uitgestrekt woud, tot leven komen. Maar het is niet zomaar een woud. Dit woud heeft iets buitenaards, vanwege het licht, vanwege het type bomen. Het voelt herkenbaar en aangenaam aan, maar ook vreemd. Misschien heeft het te maken met dat de plek vreemd en onbekend aanvoelt; het woud is zo onmetelijk, dat het zomaar weleens zou kunnen zijn, dat er geen eind aan komt. En je daar middenin bevinden, voelt, ondanks de pracht en praal, dan toch beangstigend. Eenzaam, omdat het zomaar zou kunnen, dat je de enige bent.
Op een gegeven moment lijken er van alle kanten stemmen te horen te zijn. Ze klinken hoog en houden continue één toon aan. Als witte verschijningen overal om me heen vanuit het niets boven m'n hoofd lijken te verschijnen en langzaam in het woud afdalen, lijken ze te groeien. Lijkt het woud ook lichter te worden. Ik voel mezelf opstijgen als het licht me omringt en ik een deel van dat licht lijk te worden. Sterker nog, mijn lichaam wordt net zo licht. Zijn het engelen die me komen halen uit het woud waar ik me zonet bevond? Was het woud een tussenstation, een schemerwereld tussen leven en dood en komen ze me halen om me naar m'n laatste, misschien wel eeuwige bestemming te voeren? is deze bestemming een plek waar ik bang voor moet zijn of waar ik gelukkig zal zijn?
Als de stemmen langzaam verdwijnen en ik steeds verder meegevoerd wordt, ontaard zich aan mijn geestesoog een stad in de verte die lijkt te stralen in licht. De vele gebouwen die baden in dit licht, lijken van binnenuit ook verlicht te worden, door allerlei afzonderlijke lichtjes. Deze lichtjes blijken niets anders te zijn, dan meer van dit soort verlichte wezens, die al oneindig lang op deze plek verblijven. Is dit een plek waar de engelen wonen? Is het een stad op een verre planeet? Is het de hemel? Waar ben ik? Ik weet dat ik bang ben, omdat ik de omgeving niet ken, maar iets zegt me dat ik niet bang hoef te zijn en dat de wezens me hier niet voor niets naar toe hebben gebracht. Mijn uiteindelijke bestemming zal er één zijn van ongekende schoonheid, waar ik voor altijd mag blijven. Het woud was het tussenstation, de stad is het eindstation. Ik ben dood, maar leef toch verder. En het is niet erg. Ik ben gelukkig.

Het is nauwelijks te beschrijven wat deze vorm van muziek met je kan doen. Het is zo indringend en sfeervol, dat het je de adem beneemt. Er zullen werkelijk enorm veel mensen zijn die dit niet zullen begrijpen en dergelijke muziek simpelweg stront-saai zullen vinden. Deze mensen moeten dan ook vooral doorgaan met het luisteren naar bijvoorbeeld Marco Borsato en Adele. Ik voel me simpelweg gezegend dat ik kan genieten van deze onwereldse klanken, gezien de impact/grootsheid ervan een adembenemende schoonheid met zich meebrengt. Het werkt ook vanaf de eerste tonen ontzettend op de verbeelding; ik heb geen drugs nodig om de meest fantasierijke beelden aan mijn verbeelding te laten ontspruiten. En d.m.v. van de muziek deze beelden een verhaal te laten vertellen.

The Wait van Astral & Shit is een uitstekend voorbeeld van de indringende ambient/drone-klanken die dit project te bieden heeft. Het heeft iets warms, prachtigs, maar tegelijkertijd iets beangstigends/vreemds over zich.
Als je jezelf hiervoor openstelt, wordt je getrakteerd op iets zeer verrassends. En elke luisterbeurt zal elke keer weer een nieuwe/andere ervaring met zich mee brengen. Tegelijkertijd zal het ook voor iedere liefhebber een strikt persoonlijke ervaring zijn.

Druilerige regenbuien teisteren een desolaat, uitgestrekt landschap tijdens "Vidja Sebja", terwijl een eenzame man zich een weg probeert te banen dwars door de modderpoelen die zich langzaam maar zeker beginnen te vormen. Zo nu en dan zijn er vreemdsoortige geluiden in het luchtledige te horen, maar waar deze precies vandaan komen is niet te verklaren. Door het dicht bepakte wolkendek heen proberen zonnestralen door te dringen, terwijl de regen onverbiddelijk blijft neerkomen op het steeds vochtiger wordende aardoppervlak.

Blauwe lichten doemen in de verte op, terwijl de man zijn weg vervolgt tijdens "Vizhn". Zijn het zoeklichten, of juist lichten van vliegtuigen? De man kijkt op en ziet de lichten langzamerhand kleiner worden, alsof ze zich van hem distantiëren. Tegelijkertijd lijken ze helderder te gaan schijnen, totdat ze zich heel langzaam hoger en hoger lijken te verplaatsen. Al die tijd blijft de regen vallen en blijven de onverklaarbare geluiden ook terug komen.

Ondanks dat het maar niet ophoudt met regenen, lijkt de lucht gek genoeg op te klaren tijdens "Persik". De lichten die nu hoog aan de hemel te zien zijn, schijnen feller dan ooit en lijken zich te vermenigvuldigen, totdat een heel helder licht het gehele wolkendek in lichterlaaie lijkt te zetten. Alsof alle lichten tot één zijn versmolten.
Vervolgens lijkt het licht zich te concentreren naar een specifiek punt in het wolkendek en schijnt dan plotsklaps heel helder naar beneden en omringt de man.

Tijdens "Chelovek" ervaart de man iets ontzagwekkends. Hij lijkt langzamerhand los van de grond te komen, terwijl de lichtzuil die hem omringt hem niet alleen opslokt, maar ook langzaam maar zeker naar boven trekt. En terwijl de man steeds hoger en hoger stijgt, ontwaart hij aan zijn geestesoog een ronde schijf. Binnenin die schijf schijnen nog veel meer lichtjes, in meerdere kleuren en deze knipperen allemaal. Voordat hij goed en wel beseft wat er gebeurd, wordt alles wazig voor zijn ogen en lijkt hij af te glijden in een droom. Een droom die hem uiteindelijk doet ontwaken terwijl hij in een soort ligstoel ligt. Zijn armen, benen en voorhoofd zijn vastgebonden wat tot gevolg heeft dat hij zich nauwelijks kan bewegen.

Vreemdsoortige wezens die zo nu en dan in een taal communiceren die de man akelig herkenbaar voorkomt (is die taal niet dat geluid wat hij bij tijd en wijlen hoort?), buigen zich over hem heen tijdens "Neprekrasnoe" . Ze zijn nauwelijks te onderscheiden vanwege het extreem felle licht en bewegen zich als schaduwen over hem heen. Soms lopen ze weg, dan opeens zijn ze weer terug. De gehele tijd kijken ze op de man neer en lijken ze zich te bedenken wat ze met hem zullen gaan doen.

Eén van de wezens legt zijn hand (of wat er voor door moet gaan) op het voorhoofd van de man tijdens "Holoda" en deze krijgt opeens een visioen van een wereld vol pracht en praal. Hij ziet beelden van overweldigende natuurlandschappen: uitgestrekte bossen, watervallen, de zon die door de takken van een praktisch ondoordringbaar woud schijnt, diverse flora en fauna, eindeloze zandvlaktes, een ijsberg.

Tijdens "Granit" probeert de man in zijn onderbewuste te begrijpen waarom dit wezen hem deze beelden laat zien en langzamerhand komt hij tot het besef dat hem een boodschap wordt meegegeven. De beelden zijn afkomstig van zijn eigen planeet. Of beter gezegd: dat waren ze!!
Het desolate, grauwe en troosteloze landschap waar hij nog niet zo heel lang geleden doorheen trok, is het gevolg van een milieuramp waar de mens verantwoordelijk voor is.
En de boodschap blijkt dus simpel: laat dit niet verder afbrokkelen, want het wordt er anders nooit meer beter op. Laat de wereld zoals je die te zien kreeg door middel van onze beelden weer terug komen. Want anders kunnen wij je garanderen dat dat nooit meer gebeurt. Jij bent de sleutel! Herstel je wereld nu het nog kan.

Niet veel later ontwaakt de man op een bankje in een zonovergoten park. Hij ziet om zich heen kinderen spelen. Jonge moeders praten met elkaar en houden hun kinderwagen in de gaten. Een jogger passeert ze.
Het regent, ondanks dat de zon schijnt. In zijn hoofd hoort hij zo nu en dan flarden van een vreemde taal die hij nauwelijks thuis kan brengen maar hem akelig bekent voorkomt.
Hij staat op, kijkt om zich heen en knikt in zichzelf. Hij weet wat hij moet doen. Hij loopt het park uit, op weg naar zijn lotsbestemming.

Vidja Sebja is, voor Astral & Shit-begrippen, qua tijdsduur slechts een kort tussendoortje. Immers zijn de meeste van Ivan Gomzikov's albums die hij onder de Astral & Shit-banier uitbrengt, werken die soms wel uren duren.
Toch doet dit muzikaal zeker niet onder voor zijn langere album-projecten. Het is een dromerig en tegelijkertijd intrigerend ambient drone-werkje, die effectief en meeslepend klinkt.
Het doet spontaan surrealistische en futuristische fantasieën in me naar boven halen. De muziek fungeert als soundtrack hierop.
Het is uniek en bijzonder materiaal en ik prijs me dan ook een gelukkig mens dat ik dit ambitieuze drone-project ontdekt heb.
Heb je dus een zwak voor eindeloze ambient- en drone-experimenten, laat dit dan aan Astral & Shit over. Check het uit!!

Klanken van verloren gewaande, overleden zielen zweven op een galmend klanktapijt en openen op deze manier het ruim twintig minuten durende "Imitation of Meditation" van het Russiche eenmansproject Astral & Shit en het Russische duo Sádon.

Het is een druilerige en kille, maar tegelijkertijd ook adembenemende en mooie luisterervaring en weet me vanaf de eerste seconde al mee te slepen naar een koude en desolate wereld.
Een donkere, regenachtige wereld die bestaat uit leegstaande gebouwen die dateren uit een lang vervlogen tijd. Gebouwen waarvan velen gereduceerd zijn tot slechts ruïnes. Stenen geraamten die de herinneringen lijken te bewaren van mensen die ooit in die gebouwen hebben gewoond. Mensen die er nog steeds lijken te zijn, omdat her en der uit de gaten van de muren, gaten waar ooit ramen in hebben gezeten, het geweeklaag van deze mensen nog steeds te horen zijn. Alleen is het nu de droeve zang van de doden geworden.
Ook al lijkt de plek, m.u.v. de aanwezigheid van de geesten, verder eenzaam en verlaten, heel even lijken er een soort van doffe klappen te weerklinken, alsof ergens in de verte, nog een laatste zinloze strijd wordt gestreden. Een strijd die er ook niet meer toe doet, omdat het einde toch al onvermijdelijk is.
Verder strompelend langs de verwoeste gebouwen, doemt er een verlaten en half verwoeste kathedraal op, vanwaaruit ceremoniëel en galmend gezang de aandacht trekt. Eenmaal aangekomen bij de poorten van de kathedraal, trek ik me terug in de enorme kerkzaal en lijkt een gesluierd figuur, al zingend, aan de andere kant van de zaal met een vreemd ritueel bezig. Onder het uitspreken van fluisterende bezweringen, haalt de figuur op een gegeven moment een mes te voorschijn, snijdt in één vloeiende beweging zijn eigen keel door en zakt langzaam in elkaar. Op het moment dat de zonderlinge figuur al stuiptrekkend in zijn eigen bloed ligt te baden, doemt het gezang van de doden weer op.
Omdat er geen enkele hoop meer is, besluit ik op een kerkbank te gaan liggen, sluit mijn ogen en luister naar het gezang, het gekletter van de regen tegen de glas-in-lood ramen van de kathedraal, totdat ik wegzink in een onrustige slaap. Ik ontwaak in een droom waarin mistige gestalten me wenken en mee nemen naar een onverklaarbare, maar gevoelsmatig vredige plek waar het om wat voor reden dan ook heel licht blijkt te zijn. Het licht verwelkomt me met open armen en het is dan ook uiteindelijk dit licht waarin ik stap...

Imitation of Meditation is een indrukwekkende EP, waarmee deze mysterieuze Russen bewijzen zeer intense dark ambient en drones te produceren. Het zou dan ook niet bij deze samenwerking alleen blijven, gezien Astral & Shit en Sádon later onder de naam Aveparthe opnieuw de handen ineen zouden slaan middels het album Aveparthe - Landscapes Over the Sea (2014).
Astral & Shit heeft onnoemelijk veel werk uitgebracht, zowel alleen als gezamenlijk met andere muzikanten. Maar al dit werk is praktisch over de gehele linie ontzettend de moeite waard en is dus verplicht voer voor iedere liefhebber van indringende, vaak duistere maar ook mooie ambient-soundscapes.
Deze EP is daarvan slechts het topje van de ijsberg, maar wat voor een topje!!

Waardige opvolger van Dancing Galaxy die het moet hebben van een aantal van de beste nummers van Astral Projection allertijden (het ultra-gave "Searching for UFO's", het onnavolgbare "Tryptomine Dream" en het vol met power en snelheid geladen "Trance Dance"), maar helaas ook een aantal missers (de '99-remix van "Mahadeva" die het absoluut niet haalt bij het origineel en het afwijkende en matige "Still on Mars"), wat er uiteindelijk voor zorgt dat Another World zeker een meer dan fatsoenlijke plaat is, maar het had nog veel meer kunnen zijn...

Toch nog altijd een zeer goede release van deze Goa Trance-pioniers, waarmee ze veel andere artiesten en acts binnen het genre flink in de schaduw plaatsen.

Persoonlijk vind ik Astral Projection zo'n beetje het beste voorbeeld van wat Goa Trance en Psychedelic Techno heeft voortgebracht. Daar is dit album een uitstekend voorbeeld van. Het bevat geweldige en energieke tracks waar het maar moeilijk is om bij stil te blijven zitten. Maar tegelijkertijd is het ook nog eens prima muziek om daadwerkelijk gewoon naar te luisteren. Dit komt doordat AP hele sterke thema's gebruikt die ook binnen de nummers zelf erg goed ontwikkeld zijn en op de juiste wijze afgewisseld worden. De kracht van ieder nummer blijft tegelijkertijd recht overeind staan.
Ieder nummer heeft ook z'n eigen smoelwerk (m.u.v. trouwens van de laatste track, wat als het ware een verlangzaamde versie is van het titelnummer), waardoor het van begin tot eind genieten is op dance-klassiekers als het titelnummer (met opvallende samples uit de SF-klassieker Dune), het ijzersterke "Soundform", het zeer gedreven "No One Ever Dreams" (met wederom samples uit Dune) en het met een zeer hoog en levendig energie-gehalte voortgedreven "Cosmic Ascension".

Dancing Galaxy is één van de lichtende voorbeelden van het werk van AP en praktisch elk album van deze Israëlische trance-act mag als zeer de moeite waard bestempeld worden. Binnen het genre staat het in ieder geval bij mij hoog in het vaandel.
Voor de liefhebbers dan ook zeker aan te bevelen!

De Fransman Fabrice Ruscher presenteert met zijn synthwave/retrowave-project Auto-Reverse 1985, zijn debuut-album die hij simpelweg onder de naam Auto-Reverse heeft uitgebracht.

Niet verrassend, maar wel heel erg degelijk en vooral heel erg leuk, is dit album een waar genot voor synthwave-fans. Het bevat alles waar goede synthwave om bekend staat: opzwepende tracks met aanstekelijke thema's die in het geval van dit album pas écht tot volle wasdom komen, bij herhaalde beluistering.
Diep geworteld in die typische '80's-sound waar synthwave om bekend staat, is dit hét perfecte album om op het volste volume open te hebben staan tijdens bijvoorbeeld lange auto-ritten. Gegarandeerd dat het werkt, als je om dit soort retro-sounds geeft.

Niet alle synthwave kan me bekoren; het is een lastig genre, maar tegelijkertijd biedt het voor fans die zweren bij dit soort muziek, genoeg leuks. Het staat of valt gewoon met de sound. Daarnaast vind ik het belangrijk dat de muziek memorabel is, d.m.v. herkenbare en degelijke thema's. V.w.b. dat laatste: niet getreurd, het album staat er vol mee.

Vanaf de stoere opener "Data Highway" is het één groot feest 'down memory lane', met de ene knaller na de andere.
Ook het wat meer uitgesponnen "1986 Analog Drive" is een waar juweeltje en blijkt na meerdere luisterbeurten pas echt tot zijn recht te komen.
Bij het titelnummer gaat het tempo omhoog en vanaf dat moment wisselen de nummers elkaar vooral in tempowisseling behoorlijk af, waardoor ook het album als geheel boeiend blijft.
Het eigenzinnige, ietwat episch geladen en tegelijkertijd opzwepende "Your Favorite Shinobi" is zonder twijfel ook één van de knallers op dit album.
Andere toppers die dit album toch wel redelijk solide maken binnen het genre zoals "Turbo Out Run", "VHS Survivor", het duidelijk door Miami Vice geïnspireerde "Eighties Cop" en "Night Raptor" maken het plaatje compleet en zorgen voor één van de betere synthwave-releases die begin dit jaar zijn uitgebracht.

Hou je dus van melodieuze en afwisselende synthwave, dan zit je gebakken bij Auto-Reverse 1985. Het is een fijne release binnen het genre, maar verwacht allesbehalve verrassingen. Wat dus als klein risico met zich meebrengt, dat het album bij eerste beluistering wat onbeduidend en onopvallend overkomt. Maar laat dat je niet weerhouden dit album meerdere luisterbeurten te geven, want dan komt ie pas echt tot zijn recht.

Concreet: houd je van acts als o.a. Timecop1983, Analog'82, Marvel83' en Morgan Willis, dan zit je gebakken bij Auto-Reverse 1985.

Het is aan de ene kant jammer dat Axel Rudi Pell nooit eens de moeite neemt om écht eens met een opvallende knaller van jewelste aan te komen zetten. Een album die echt opvalt tussen de behoorlijke stroom aan albums die Pell in relatief korte tijd uitbrengt.
Ook deze Mystica is zoals altijd een oerdegelijk album, maar t.o.v. praktisch alle andere albums, is het er gewoon weer eentje uit de reeks. Wat Mystica zeker niet slecht maakt; het is zelfs een verbetering t.o.v. de vorige, Kings and Queens, die i.m.o. te brallerig en voor een groot gedeelte, te soft overkomt.
Aan de andere kant weet je gewoon wat je aan Pell hebt, en hij schotelt datgene voor, wat de fan wil. Nu wil ik me niet als een überfan bestempelen, maar z'n muziek vind ik wel altijd erg lekker. Het is en blijft aanstekelijke rock/metal. Geen geneuzel en gepiel, maar gewoon rocken met die handel. Zo ook dus Mystica, een album waarop Pell eens niet zijn aandacht richt op slijmerig overkomende ballads, waar hij nochtans wel eens de neiging toe heeft. Er staat wel een ballad op, in de vorm van "No Chance to Live", maar die klinkt eerder aangrijpend en donker, dan gelikt en glad.
Zo is Mystica dus best een bevredigend album, maar geen opvallende. Pell en zijn mannen leveren daarentegen vertrouwd werk af, en daar is op zich natuurlijk niets mis mee.
Toppers hier zijn "Valley of Sin", "Mystica" en "The Curse of the Damned" (gaaf middenstuk!!).

Sterk album van Axel Rudi Pell en zijn maten. Wat behoorlijk opvalt is de geweldig volle productie en het niveau van de nummers is praktisch over de gehele linie behoorlijk hoog. Ook mag The Crest zeker gezien worden als één van Pell's meest heavy albums.
Vooral de eerste helft is fantastisch met knallers als "Too Late", "Devil Zone" en het briljante "Dreaming Dead" die op de Deluxe Edition nog als extra track is terug te vinden in de zg. Extended Version, die mij gevoelsmatig eigenlijk iets te lang duurt. Pell schittert tijdens de gitaarsolo-stukken, echter is het nummer net te lang om de volle 11 minuten te blijven boeien, dus prefereer ik in dit geval de normale versie.
Ook staat er in de vorm van "Dark Waves of the Sea" een vervolg op van de Pell-klassieker "Oceans of Time". Zelfs het originele refrein komt nog even éénmalig om de hoek kijken en past perfect bij de muziek, die thematisch weinig afwijkt van het origineel. Echter waar "Oceans of Time" een soort van ballad is, is "Dark Waves of the Sea - The Dark Side" dat niet.
Helaas kakt het niveau naar het einde toe een beetje in, wat vooral te wijten valt aan het wat onnodig lang voortkabbelende instrumentale "Noblesse Oblige", die zeker een minuut of 1,5 korter had gemogen van mij.
De Deluxe Edition bevat overigens, naast de Extended Version van "Dreaming Dead", ook nog een extra live-album met daarop de registratie zoals ie ook al op de DVD One Night Live was uitgebracht, dus da's natuurlijk erg leuk.

The Crest is een behoorlijk degelijk en stevig Pell-album en zeker één van de betere. Voorlopig hou ik het op 4 dikke punten.