Grotendeels met Gajarigon eens. In My Heart vind ik ook nog het vermelden waard. Erg jammer dat hij hier niet gewoon een paar nummers vanaf heeft gehaald. De plaat duurt toch veel te lang zo, en ik zie van The Great Escape en Jam for the Ladies de kwaliteit echt bij verre niet in. Nummers als Another Woman zijn niet echt slecht, maar wel te saai door de grote hoeveelheid herhaling.

Ik vind dit een erg goed album. De sfeer is sowieso veel beter dan op Hotel, wat donkerder. De productie is ook wat zwaarder, wat maakt dat Destroyed mij eigenlijk beter bevalt dan bijvoorbeeld 18. Hier staan ook weer flink wat goede songs op, met als uitschieters Be The One, Sevastopol en The Violent Bear it Away, maar ook After is een typisch Moby-nummer, met een melodie die niet zomaar het ene oor in het andere uit gaat. Vind ik dan. Ik heb lang niet alle Moby-albums gehoord en misschien is dat maar goed ook. Ik kan nu in ieder geval erg genieten van deze plaat, wat vooral komt door de sfeer ervan. Ietsje donkerder dan het gemiddelde Moby album, en niet dat ietwat zeurderige toontje wat op zoveel Hotel-songs domineert.

Play is wat mij betreft een leuk album, maar niet meer dan dat. Ik tel zo'n elf goede nummers, en zeker drie á vier beduidend mindere. De goede nummers zijn dus wel in de meerderheid, maar het album duurt te lang en kent geen constant hoog genoeg niveau voor een hogere waardering. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik ook weinig binding heb met de nummers, ik kan me wel heel goed voorstellen dat omdat de nummers zo catchy zijn, je ze blijft associëren met prettige herinneringen. Daarvoor ken ik het album in ieder geval nog niet lang genoeg.

Evil Twin slaat bij mij nog niet echt aan, net als Humanized. Verder is dit wel een goede plaat. German Clap is bijvoorbeeld echt een geweldig nummer, en ook Grillwalker verdient de aandacht. Verder staan er wat nummers op die ik nog wel zie groeien, zoals die met Thom Yorke (dat is meestal het geval met nummers met Thom Yorke...). Het geheel vind ik echter wat lastiger luisteren, omdat ik de rap op Pretentious Friends en Humanized en de afwijkende stijl van Evil Twin niet echt goed trek. Die nummers skip ik voor het gemak dan ook meestal.

In deze band zitten inderdaad leden van Light Bearer. Of het dezelfde leden zijn als die van Fall of Efrafa weet ik niet, maar dit album klinkt als meer van de hardcore-achtige stukken van Fall of Efrafa. Wat dat betreft is er weinig originaliteit aan de man. Op dat vlak doet de opvolg-EP van deze plaat het een stuk beter.

Voor wie niet van muziek met politieke/levensbeschouwelijke lessen houdt is dit overigens een afrader.

Aardig plaatje, net als ongeveer alles wat ik tot nu toe van Mono gehoord heb, maar het weet me nergens te raken. Ik mis bovendien een identiteit, net als bij veel instrumentale bands (Russian Circles is in dit genre een uitzondering). Daarom een 3*.

Best leuk, die zogenaamde death metal klassiekers. Dat het dominerend (ha. ha.) was voor zijn genre, kan ik met een beetje inlevingsvermogen wel begrijpen. Alles klinkt dof, zwaar en bombastisch, waar veel metalalbums destijds juist erg schel klonken. Zelf vind ik het zo nu en dan wel eens prettig om naar te luisteren. Where the Slime Live en Hatework zijn mijn favorieten vanwege hun enorm doodse, lugubere sfeer. Dreaming vind ik een enorm misbaksel. Doet voor mij wel echt wat af aan het geheel.

Ik luister erg graag naar de eerste helft van dit album vanwege de zeer dikke beats. Naar de teksten luister ik amper meer, op dat gebied is er ook niet zo heel veel te beleven. Mocht er een instrumentale versie verschenen, wordt ik daar graag van op de hoogte gebracht. Tot die tijd alsnog een 3,5*, maar dat is vooral een verdienste van Boaz van de Beats.

Helaas. De stijlkeuze van artwork en de opener vind ik leuk, maar er staan ook weer wat stijlen op dit album die ik helemaal niks vind. Ook lang niet alle songs zijn even sterk. Voorlopig een 3,5*, voor de goede eerste drie songs, Something Human, en ook de afsluiter. Verder vind ik het voor nu nog redelijk matig voor Muse-begrippen. The Second Law bracht ook veel nieuwe stijlen, maar daar was de kwaliteit toch veel consistener (en hoger) naar mijn idee.