Doet me weinig.

Joyner Lucas is in principe een (heel) sterke rapper dat weinig verkeerd doet. Hij doet me wat denken aan Hopsin. Beide zijn hevig geïnspireerd door Eminem, rappen op een hoog niveau, hebben we degelijk iets te zeggen (of het nu interessant is laat ik in het midden) en krijgen vaak de stempel "corny" toegedeeld. Hopsin was op een gegeven moment mijn favoriete rapper, nu luister ik er niet meer naar. Op een nieuw album wacht ik niet meer en moest er toch één uitkomen gaat het me weinig doen vrees ik.
Moest Joyner in dezelfde periode begonnen zijn ben ik er zeker van dat ik hier vroeger ook groot fan geweest zou zijn, nu beklijft het niet.

I Wish I Knew, One of Them en The Way That I Am zijn de hoogtepunten en de enige nummers waar ik naar terug zou kunnen grijpen.

Nummers als Tear Me Down, Riot, White Noise, Butterfly Effect en Momma zijn voor mij te zeemzoet met pop-achtige producties waar ik simpelweg niets mee heb. Qua gastartiesten springt Big Sean er bovenuit ook al zit hij in dezelfde categorie als de gastheer: hij interesseert me gewoon niet. DaBaby heeft ook een leuke strofe maar absoluut niets bijzonder.

De twee "therapy"-skits gaan echt nergens over, de eerste gaat ook veel te lang door. Leuke extra wel dat Kevin Hart weer voorbij komt in een skit én niemand minder dan Denzel Washington te horen is in een aparte skit!

ADHD 2, het derde studioalbum van Joyner Lucas, doet me net zoals de gastheer erg weinig. Volgens mij ga ik zijn volgende project zelfs niet meer checken.

3*

Beter dan ADHD.

Ergens in 2020 had ik om één of andere reden heel veel zin in het debuutalbum van Joyner Lucas. Heel veel kende ik er nog niet van maar het weinige dat ik van hem gehoord had stelde me tevreden, het was lang geleden dat ik nog eens zo uitkeek naar een debuutalbum.
ADHD kwam uit en het blies me niet weg, het was goed maar greep me nergens. Een aantal maanden later kwam zijn EP Evolution uit en dat project deed me helemaal niets.

Sindsdien heb ik nog wel een aantal losse singles van deze rapper beluisterd al konden ze me ook niet echt bekoren. 4 jaar na ADHD en Evolution is hier dan toch een tweede studioalbum: Not Now, I'm Busy. Initieel was ik niet van plan om dit project een kans te geven, Joyner stond ook totaal niet meer op mijn radar, maar ergens was ik toch benieuwd wat hij ervan gemaakt heeft.

Not Now, I'm Busy komt beter binnen dan zijn andere twee projecten die ik van hem ken. Joyner Lucas is wel écht een heel sterke rapper hoor, dat kan je op heel deze LP horen. Ongelofelijke controle bezit hij ook, het bewijs hiervan is onder andere het nummer 24 Hours to Live. Tijdens zijn strofes beukt de beat extra op het einde van sommige zinnen en moeiteloos neemt hij dit op in zijn flow, héérlijk om te horen.
Joyner is ook het type rapper dat degelijk dingen te zeggen heeft, of dit altijd even interessant is laat ik in het midden. Het is niet een rapper dat tof probeert te klinken en zo maar wat woorden achter elkaar zet omdat ze leuk klinken of rijmen... nee, Joyner schrijft echt vrij rechtlijnige teksten met inhoud.

Hij loopt wat over de lijn van het "corny" zijn, al kwam dat gevoel veel harder naar boven bij zijn twee projecten uit 2020.

De producties (voornamelijk van een Leo Son) bewandelen deze grens ook al zitten er wel een paar sterke beats tussen. Speciaal zijn ze nooit, ze klinken vaak ook aan de simpele kant, maar ze passen bij een rapper als dit.
Het leuke aan Joyner Lucas is dat je weet dat rappers die met hem op één track te horen zijn ook met hun A-game komen. Zo zijn er niet veel rappers, deze gastheer is er wel één van. YoungBoy Never Broke Again doet me normaal niet veel al vind ik zijn strofe op Cut U Off wel leuk. Sticks & Stones is exact het type nummer dat ik wil van Conway the Machine. De productie van Still Alright ligt aan de saaie kant, maar de gastheer, Logic en Twista doen hun werk prima.
I Didn't Go bevat wellicht de grootste verrassing: wijlen DMX. Een genot om een volledige strofe van die man te horen, zoveel gastbijdrages had hij niet op zijn naam staan dus extra leuk dat het Joyner wel gelukt was. Die Symba doet het overigens ook niet slecht.

Favorieten: Put Me On, I'm Ill, Broski, Sticks & Stones, Three Little Pigs en 24 Hours to Live. Maar over het algemeen vind ik dit wel gewoon een fijn album. Gaat het veel replay value hebben? Daar vrees ik een beetje voor, desondanks maakt dat weinig uit.

Lichte 4*

Gelukkig een stuk compacter dan deeltje één.

Bij een Juicy J-project weet je wat je kan verwachten: trapbeats, geen diepe teksten, veel repetitieve refreintjes en een ietwat aparte (houterige) flow van de rapper. Hierin stelt het niet teleur naar mijn mening.

Stoner's Night 3(!), Throw Dem Racks, I'm Sicka, Don't Trust, Denna Bitch, All I Need, Don't, Anybody, Do It to 'Em en Deep Down South zijn allen (erg) sterke nummers.

Workin' Hard is ook tof al is het refrein toch iets té repetitief. Smoked Out Dabbed Out en Whole Thang zijn ook goed, maar toch iets minder dan de nummers genoemd in de vorige alinea. Already is het minste nummer van de mixtape, dit komt vooral door Rae Sremmurd.

Vooral producers Mike WiLL Made It, Jahlil Beats en Sonny Digital leveren weer puik werk. Al blijft Juicy J toch het best tot zijn recht komen op zijn eigen beats (in samenwerking met Crazy Mike) vind ik.

Project Pat valt ook weer positief op!

Trouwens verschoot ik even positief toen Juicy J wat meer tekstueel werd op z'n tweede strofe op All I Need (over zijn verleden met Three 6 Mafia) en Don't.

Nog benieuwder naar Pure THC: The Hustle Continues, wat misschien zijn laatste album is!

4*

Sterk project!

Wie bekend is met Juicy J en Three 6 Mafia weet dat het niet de meest getalenteerde rappers zijn en tekstueel ook niet heel interessant zijn, wel zijn ze heer en meester in het soort Hip Hop dat ze maken. Juicy J zijn houterige flow, simpele en repetitieve teksten klinken heerlijk over knallende beats die vervuld zijn van de nodige drums, 808s, geweerschoten en ga zo maar door. Veel variatie is er niet te vinden in de discografie, al is dat geen probleem want je gaat voor een specifieke sound naar deze artiest. Ravenite Social Club is hierbij toch uniek in zijn catalogus aangezien dit een Jazz-Rap album is, Juicy J rapt enkel over live instrumentaties op deze LP.

Na een intro komen we aan bij nummers The Higher Up's, Don't Go Out en That's Gangsta. Inhoudelijk is dit de gastheer zoals we hem kennen... al is de aankleding wel anders. Hij doet zijn gebruikelijke ding niet op een harde Trap-beat van hemzelf (en Crazy Mike), Lex Luger en ga zo maar door... nee, die Trap-sfeer hebben hij en een band gecreëerd door middel van live instrumentaties. Tekstueel is het nog steeds dun en de refreinen zijn zoals je verwacht ontzettend repetitief, het vocale stuk is zoals we gewend zijn. Het klopt volledig en ze hebben die dreigende sfeer perfect kunnen vertalen naar een Jazz-Hip Hop sound.

Vanaf Everything All Good begint het album een rustigere sfeer te krijgen, iets wat toch ook vrij uniek is voor Juicy J. Zijn flow blijft hetzelfde maar inhoudelijk heeft hij ook echt wel iets te zeggen... het blijft wel Juicy J hé, dus nu ook niet te veel verwachten en zeker geen lyrical-miracle dingen.
Zo heeft hij het op dit album onder andere over de gevaren van record labels, zijn gezin, problemen van de maatschappij/wereld, gevaren van druggebruik, industryplants, geldproblemen en ga zo maar door. Het is verfrissend om deze man zo'n zaken te horen behandelen.

Mijn favorieten zijn tot nu toe Don't Go Out, That's Gangsta, Everything All Good, Thought It Was, Deserve It, The Bottom Line, To You, Sometimes en Things Changed. De overige nummers doen het ook goed en skip ik zeker niet, maar de genoemde nummers zijn net iets sterker.
The Bottom Line is wat mij betreft de absolute climax van Ravenite Social Club. De single To You komt heel dicht, prachtig eerbetoon aan Three 6 Mafia en voornamelijk aan de overleden leden Koopsta Knicca, Lord Infamous en Gangsta Boo. Voor de overgebleven leden moet het inderdaad niet gemakkelijk zijn om de helft van de groep te missen, interessant dat Juicy J hier eens dieper op in gaat.

Qua gastartiesten heeft hij het sober gehouden. Op Deserve It, To You en Things Changed krijgt hij ondersteuning van zangeres Emi Secrest, zij klinkt heel mooi op deze instrumentaties. Op de afsluiter komt ook zanger MacKenzie voorbij en ook hij klinkt gewoon prima op die compositie.
Cordae is de enige andere rapper dat te horen is op dit album. Hij doet het ook gewoon goed op Suicide Doors maar is niet heel memorabel.

Juicy J met ondersteuning van live instrumenten klinkt lekker, raar maar waar. Vooral heel verfrissend dat hij ook zachte nummers kan maken met wat inhoud op prachtige akoestische beats die niets te maken hebben met zijn gebruikelijke duistere Trap-sound.

Dit project verdient wel wat aandacht wat mij betreft, Juicy J bewijst echt niet zomaar een one-trick-pony te zijn!

4*

Stay Trippy is het eerste (en tot nu toe enige) project van Juicy J dat ik beluisterd heb. Mijn verwachtingen waren hoog door sommige videos van zijn mixtapes, gastbijdrages en de singles voor dit album… maar dat deze LP zo goed ging zijn had ik niet verwacht!

Het spreekt voor zich dat je niet bij dit type Hip Hop moet zijn voor de (diepe) teksten, clevere rijmschema’s en/of rapkwaliteiten van de rapper in kwestie.
Nee, dit ga je pas kunnen waarderen als fan van Trap-music, het straatje van bijvoorbeeld een Waka Flocka Flame. Al klinkt dit wel wat strakker (en commerciëler) dan de laatst genoemde.

De nummers dat Delars en ik in twee van de vorige berichten al aanhaalde vind ik nog altijd even heerlijk (ja, dat is bijna alles op het project ). Het gebeurt nog bijna dagelijks dat er hier toch een aantal nummers beluisterd worden van deze CD.

Er is één nummer dat me niet veel doet op heel het album; The Woods. Raar, want als fan van beide heren had ik verwacht dat dit net één van de toppers ging zijn. De track is al wel gegroeid bij me, dus misschien komt het nog wel helemaal goed.

Vooral petje af voor Juicy J zelf, Crazy Mike, Mike WiLL Made It, Young Chop, Lex Luger, Project Pat, Yelawolf, Young Jeezy, Wiz Khalifa (op Smoke a Nigga), Lil’' Wayne, A$AP Rocky en The Weeknd voor hun werk op dit album!
Zelfs Big Sean en 2 Chainz stoorde me niet, wat tegenwoordig niet vaak meer voorkomt.

Laat The Hustle Continues maar komen later dit jaar. Dit album stond op nummer één op mijn jaarlijst van 2013.

Valt beter mee dan verwacht.

Live and in Color is een collaboratiealbum van Juicy J en Logic, echter niet als rappers. Juicy J is de rapper van dit project, Logic de producer. Logic rapt enkel mee op The Problem, Shame en 20 Years Later. Elke track was qua beat een simpele trap beat waar Juicy J zijn welgekende ding op moest doen, Logic heeft vervolgens heel de vollere producties errond gebouwd en als ware producer dit album samengesteld. Type beats als dit (boom bap-achtig) zijn we niet gewoon van Juicy, maar in de studio rapte hij hier dus ook niet over.

Logic profileert zich weer als een uitstekend producer op deze LP en bewijst wat mij betreft wederom wel hoe hij een album in elkaar moet zetten. De overgangen zijn bijvoorbeeld ook zeer soepel.
Het is alleen uiteraard geen verrassing dat Juicy J maar een beperkte rapper is. Ik ben fan van de beste man en in het subgenre is hij heer en meester... ik hoef hem alleen niet te horen op "meer authentieke" Hip Hop producties. Wanneer ik hem opzet wil ik net die lompe, harde trap!

Zijn uitstap naar Jazz vorig jaar (Ravenite Social Club) maakte me warmer dan dit.

Shame, 20 Years Later en Black Rothstein liggen meer in de Trap-wereld, dat vind ik ook de uitschieters van Live and in Color. Project Pat flowt echt goddelijk op die tweede genoemde track. Die man moet ook eens dringend met een album komen.

De muziek is echter maar de helft van dit album... de andere helft is een interview waar de producer vragen stelt aan de rapper. Het begint al in de helft van de intro, gelukkig krijgen we die interludes daarna niet meer in de muzikale nummers zelf. Discussion 1 t.e.m. 8 is het interview, de producties van de voorgaande nummers gaan trouwens staat wel heel mooi over in de interludes. Dit interview stoort niet maar ben je wel een pak sneller beu dan de muziek... had dit gewoon apart op YouTube gegooid!

Daarnaast vind ik sommige vragen die Logic stelt ook erg dom: "Hoe was je eerste keer seks?" en "Wat was jouw reactie toen je hoorde dat ik eigenlijk een zwarte man ben?' had ik kunnen missen.

Voornamelijk wegens het ingevlochten interview lijdt de herspeelbaarheid.

3*

Dit is wat ik wil van Juicy J!

In 2016 hebben Juicy J, Wiz Khalifa en 808 Mafia-producer TM88 een collaboratiealbum uitgebracht als TGOD Mafia, nu zijn de twee rappers terug zonder die producer. Deze heren hebben Lex Luger uit zijn grot kunnen halen en heeft samen met het Three 6 Mafia-hoofd zelf en Crazy Mike voor de meeste beats van Stoner's Night gezorgd. Als je die drie namen leest weet je wel dat het goed zit op een Trap-album!

Het album knalt hard door de speakers, de producties zijn het beste wat ik in jaren gehoord heb in dit subgenre en Juicy J rapt er op zijn typische manier vlotjes over. Je moet niets nieuws verwachten van de beste heer, hij heeft nog steeds bijvoorbeeld dezelfde houterige flow en ontzettend repetitieve refreinen. Liefhebbers van Trap-muziek en Juicy J (bennerd?) zouden dit eigenlijk absoluut een kans moeten geven, dit klinkt beter dan de laatste paar soloworpen van hem.

Waarom is mijn cijfer dan geen volle 4 sterren? Wiz Khalifa. Hij past gewoon niet op dit soort producties naar mijn mening. Hij klinkt als een vis op het droge en redelijk ongemakkelijk, hij kan beter uit de voet met stoner-achtige producties. Neem bijvoorbeeld They Wanna See You wat zomaar een geniale banger kon zijn, ook met de chant "North Memphis" constant op de achtergrond. Wiz Khalifa brengt daar echter een verschrikking van een strofe, gelukkig klinkt hij degelijker op de andere nummers.
Why Do I Stay High is de vreemde eend in de bijt op deze plaat, dat is eerder de stijl van Wiz en hier voelt hij inderdaad op zijn plaats. Elle Varner zou uiteraard ook niet op een knetterharde beat passen.
Het nummer daarna mochten ze ook nog weglaten naar mijn mening, de vaart was toen toch al uit dit project.

BIG30 mocht ook achterwegen blijven maar Project Pat bevestigd wederom dat we wel degelijk een collaboratiealbum met zijn broer nodig hebben!

De titel vind ik trouwens niet bij deze muziek passen. Met het nemen van drugs heb ik buiten vroeger heel sporadisch eens een jointje geen enkele ervaring... maar ik neem aan dat terwijl er zo'n geweld door de speakers knalt je beter een pilletje of lijntje neemt in plaats van een joint?

Voornamelijk door Wiz Khalifa krijgt dit dus "maar" 3,5*.

Yes, een nieuwe JT!

Toch altijd reden voor een klein feestje wanneer Justin Timberlake met een album komt. Wat ben ik toch een groot fan van deze artiest. Prachtige muziek heeft hij al op zijn naam staan, als acteur zie ik hem graag bezig, hij is best grappig (zie bijvoorbeeld SNL/The Lonely Island) en normaal heb ik niets met dansen... maar hem zie ik graag bezig in zijn clips!

Everything I Thought It Was is absoluut niet zijn beste album, misschien zelfs wel zijn minste, al wil dat niet zeggen dat dit zesde soloalbum slecht is. De eerste paar luisterbeurten vond ik het wat identiteitsloos, de single Selfish trok ik niet en uitschieters kon ik niet achterhalen.
Maar na een aantal luisterbeurten is de klik gezet en geniet ik probleemloos als dit album opstaat. Ook een perfect album om op te zetten rondom mijn gezin... iets wat normaal niet het geval is.

Fuckin' Up the Disco, No Angels, Play, Infinity Sex, Sanctified, My Favorite Drug, Flame, Imagination en Alone vind ik de beste nummers op deze LP.

Groot fan van Justin Timberlake als soloartiest, met *NSYNC heb ik echter nooit iets gehad. Paradise laat me ook koud.

Desalniettemin: blij dat Justin Timberlake terug is met nieuwe muziek!

3,5*