Het slotstuk van zijn Young Sinatra-serie.

Een serie dat me overigens volledig onbekend is aangezien dat drie mixtapes zijn en ik enkel de studioalbums van Logic beluisterd heb. Met YSIV focust hij zich voornamelijk op boom bap en wil de gastheer het gevoel van rapalbums uit de gouden tijd (jaren '90) terugbrengen. Absoluut een gedurfde zet omdat hij met de voorganger ongekende hoogtes van succes bereikt had en dan met zijn vierde album besluit om pure Hip Hop te maken.

Hij is niet echt gelukt in het boom bap-gevoel te laten primeren. De intro, de single One Day, 100 Miles and Running, Ordinary Day en ICONIC staan toch redelijk ver van die sound. Hierdoor is het enige spoor van rode lijn dat dit album bevat niet geslaagd naar mijn mening.
One Day is vrij verschrikkelijk, de rest is oké maar passen niet geheel in zijn concept. De intro bevat vanaf de helft berichten van zijn fanbasis (The RattPack). Geweldig voor de diehard fans en dat Logic zoiets doet maar voor mij, en de algemene luisteraar, heeft dit weinig meerwaarde.

De producties komen zoals altijd voornamelijk van zijn jeugdvriend 6ix, ook hij levert hier weer mooi werk. Logic is inhoudelijk minder interessant dan op zijn vorige platen maar rapt wel heel sterk, maakt gebruikt van verschillende flows en doet dit uitstekend.

Nergens schiet er een track boven de rest uit of wordt het heel noemenswaardig of zelfs gedenkwaardig... uitgezonderd van Wu-Tang Forever uiteraard. Dat nummer is een parel en het is bewonderenswaardig dat Logic voor elkaar gekregen heeft om ELK lid (+ de voor mij onbekende Scotty Wotty) van The Wu hierop te verzamelen.
Gemakkelijk één van de betere nummers van Logic... al ligt dit voornamelijk aan de levende legendes op die track.
De titeltrack is ook absoluut nog het vermelden waard.

Geen slecht album maar ook geen hoogvlieger. Het blijft allemaal minder goed bij dan zijn vorige drie albums. Het begint weer heel kort met de crew van Aquarius III maar voor de rest zit er hier niets van fictief verhaal of noemenswaardige rode draad in, iets wat ik toch wel mis om eerlijk te zijn. In het verleden is toch gebleken dat dit één van de showstelers en sterkste punten is van Logic.

Verlaging naar 3,5*

Misschien wel Ludacris' beste album tot nu toe.

Na Battle of the Sexes, meermaals uitstellen van dit album en bepaalde promosingles die vooraf gingen had ik hier bar weinig vertrouwen in. De uitgebrachte singles die Ludaversal gehaald hebben waren me nog onbekend.

Onze gastheer rapt op elke track ijzersterk en klinkt steeds hongerig alsof het zijn debuutalbum is. Niet alleen is zijn flow superstrak en heerlijk snel, ook is hij naar mijn mening één van de rappers met de meest verstaanbare stem.

Niet alleen Luda verdient lof, ook de beatbakkers leveren goed werk. We krijgen traditionelere Hip Hop beats, radiovriendelijke en ook harde knallers als Call Ya Bluff, Get Lit en Mike WiLL Made It's Come and See Me.

Elk nummer wordt hier met veel plezier gedraaid maar de Intro, Call Ya Bluff(!), Beast Mode, Get Lit, Come and See Me (Mike WiLL + Big K.R.I.T.!), Good Lovin' en Ocean Skies zijn toch wel mijn favorieten. Vooral het verhaal over z'n vader dat Ocean Skies bevat is wel aangrijpend!

Ook de deluxe editie bonusnummers zijn allen van een subliem niveau. Money en In My Life zijn hier de hoogschieters.

Ludacris heeft me positief verrast door hier een sublieme plaat af te leveren. Als hij dit niveau kan aanhouden mag hij nog wel even doorgaan met zijn rapcarrière!

4*

Eén van zijn betere albums.

Ik ben wel bekend met al de albums van Lupe Fiasco en ik erken hoe goed hij is in zijn vak maar het heeft nooit willen klikken tussen mij en hem. Als muziek van hem opstaat pruim ik het goed maar ik zet Lupe gewoon niet vaak op, hoe goed het ook binnenkomt. Drill Music in Zion is al weer zijn achtste album, is volledig geproduceerd door Soundtrakk en hemzelf én is geschreven + opgenomen in drie dagen tijd.

Het eerste wat opvalt zijn de producties, daar heb ik niets op aan te merken. Naar mijn gevoel zijn dit de beste instrumentals waar Lupe ooit over gerapt heeft, er zit ook genoeg variatie en gelaagdheid in. Over het algemeen is dit een heel rustgevend project, bewonderenswaardig dat beide heren dit op 3 dagen tijd gemaakt hebben!

Lupe Fiasco rapt deze prachtige producties helemaal aan flarden en ook tekstueel laat hij horen hoe sterk hij wel niet is, deze rapper is zeker onderschat (inclusief door mezelf). Andere rappers komen niet langs om het stokje even over te nemen maar ze worden ook nergens gemist, de gastheer draagt het album perfect zelfstandig.

Ik vrees een beetje dat ik dit album, net zoals de vorige albums, niet heel veel meer zal opzetten maar dit is zonder meer de volle 4* waard!

Sterk hoor.

Lupe Fiasco heb ik altijd wel weten waarderen maar ben er nooit fan geweest. Zijn albums en EP's check is steevast, al zet ik ze niet ontzettend veel op. Je hoort aan de flows, teksten, stemgeluid en de gehele projecten dat dit gewoon een sterke rapper is, het kwartje is echter nooit volledig gevallen bij mij persoonlijk.

Samurai is alweer zijn negende studioalbum en is net zoals haar voorganger volledig geproduceerd door zijn oud-medewerker Soundtrakk. Dat Lupe super klinkt op de prachtige composities van Soundtrakk moet voor de kenners geen verrassing zijn, daarbij is een speelduur van een halfuur en een geheel van maar 8 tracks echt gewoon perfect. Er staan geen fillers op waardoor de rapper en de producer geen ruimte voor verveling of fouten gelaten hebben.

Deze LP is blijkbaar geïnspireerd door Amy Winehouse, het concept is hoe het zou klinken moest zij een battle rapper worden. Het concept heb ik zelf nog niet helemaal gevonden, maar dat geeft niet. Dit project is gewoon een sterk album dat lekker weg luistert.

4*

Zeer fijne uitbreiding.

Samurai DX is de deluxe-versie van het 2024-album Samurai, niet uitgegeven als een toevoeging op dat bestaande album maar als een losstaande EP. Dit vind ik persoonlijk al een veel toffer concept dan de gebruikelijke deluxe-edities van LP's.

Met High Note en SOS staan er twee nieuwe tracks op deze EP. High Note is héérlijk. Lupe rapt op een hoog niveau en de zang van Luv Moore klinkt beeldschoon.
De drie nummers met zanger Troy Tyler zijn remixen van nummers die op Samurai stonden.
High Note is voor mij meteen het hoogtepunt, de overige vier nummers moeten om eerlijk te zijn maar weinig onderdoen voor de opener.

Top EP'tje!

Dikke 3,5*