Omdat mijn sympathie voor de heren groot is, toch maar geluisterd naar het nieuwe album dat al wat opmerkelijk van start gaat met een electronisch intro. Al snel nemen de gitaren het over en volgt een behoorlijk stevig nummer, althans voor Turin Brakes-begrippen: Last Chance. Turin Brakes lijkt haast wel een Editors-achtige kant op te willen gaan!
Ghost klinkt ook wat ruwer dan we gewend zijn.Meer rock and roll maar dan nog wel met het kenmerkende TB-randje. Het is wel even wennen, maar dat de heren het roer omgooien is duidelijk.
Something in My Eye heeft een beetje een Coldplay-intro. Echt nieuw is dit dus niet te noemen want vele bands zijn de heren voorgegaan op dit terrein. Doe dan toch maar de nieuwe Saybia als we deze weg in willen slaan. Aardig nummer, maar echt raken doet het me (nog) niet.
Single Stalker blijf ik een niemandalletje vinden. Ik heb er al diverse draaibeurten opzitten voor wat betreft dit nummer, maar het blijft een vlak nummer wat nergens echt spannend wordt, emotioneel raakt of zelfs goed blijft hangen. Dit deden de heren voorheen toch wel beter.
Other Side kent wat country-invloeden en is een rustig nummer. Op zich niet zo verkeerd maar ook hier krijg ik het gevoel dat het maar niet onder de huid wil kruipen en eigenlijk verlang ik dat wel van Turin Brakes-liedjes.
Dark On Fire, de titelsong, is ook al langer bekend en vind ik dan weer wel een sterk nummer. Het opmerkelijke is ook dat dit nummer nog het dichtst tegen hun 'oude geluid' aanschuurt. Misschien moeten ze gewoon bij die sound blijven?!
Maar nee hoor, Real Life moet dan weer een wat ruigere gitaarsound krijgen en verzandt daarmee wederom in een wat saai middenmootnummer.
For The Fire is midtempo en blijft wat te lang voorttreuzelen. Het ruigere gitaargeluid met de soms wat grote gebaren doet het nummer niet echt verbeteren. Het blijft saai en weet geen emotie op te wekken.
En vrolijk rock 'n rollen we verder op Timewaster. Tja, de titel zegt het al een beetje. Als ik nummers binnen dit genre wil horen dan zijn er genoeg bands die dat beter kunnen. Flauw.
Nou ja flauw is de titel Bye Pod evengoed. Het nummer zelf is wat kleiner en lieflijker. Hier komt de typische zang gelijk weer beter uit de verf en dit nummer vind ik dan weer een stuk aangenamer om te horen. Dit is ook saai zegt u? Misschien is dat ook wel zo (het oude werk werd ook vaak als dusdanig omschreven, evenals soortegelijke bands) maar het is wel gewoon een mooi popliedje en die hoor ik liever dan halfbakken rocksongs.
Gelukkig houden ze Here Comes The Moon ook wat kleiner en akoestischer waardoor het nummer een mooi en vooral sterk liedje blijkt. Ze kunnen het nog wel degelijk!
Afsluiter New Star is behoorlijk gestript van allerlei toeters en bellen waardoor het een eenvoudig nummer is geworden maar wel puur. Zanger + gitaar. En zo hoort dat. Zo wil ik Turin Brakes horen. Op het vorige album gingen ze een poppy kant op en dat kon me ook goed bekoren, op dit album willen ze laten horen dat ze ook 'ruiger' kunnen klinken en dat ze kunnen 'rocken'. Of ze hiermee hun saaie imago van zich af willen schudden weet ik niet. Ik weet wel dat het voor mij niet hoeft want ik vind ze er slecht in geslaagd.
Gelukkig staan er ook nog wat goede momenten tussen waardoor ik twijfel tussen een 3* en 3,5*
Nou vooruit dan maar, omdat ik de boys sympathiek vind een 3,5* met de opmerking dat het wel een zeer krappe 3,5* is (plus dat ik heel mild ben) en daarmee is het minste Turin Brakes album tot nu toe wat mij betreft.

Turin Brakes is typisch zo'n bandje waar ik indertijd verliefd op ben geworden. Ik zag ze voor het eerst in het voorprogramma van Travis: het rammelde (door technische problemen) aan alle kanten, maar ik was verkocht. Ik ging op zoek naar de cd en was nu echt helemaal om. Het is ook nog eens een bandje die lekker klein is gebleven (i.t.t. b.v. Coldplay die ik al snel moest gaan "delen" met het grote publiek).
Het debuut van Turin Brakes koester ik nog steeds, de tweede deed me helaas wat minder (m.u.v. een nummer als Painkiller).
En dan nu de cruciale derde:
They Can't Buy the Sunshine. Mijn eerste reactie was "Is dit Turin Brakes ?". Ja de stem van zanger Olly Knights is gelijk herkenbaar, maar wat een luchtige vrolijkheid. En ik vind het nog goed ook. Een prima opener waar ik gelijk door rechtop ging zitten.
Dan komt Red Moon er achteraan. En ook hier een heldere produktie en het tempo ligt beduidend hoger dan we van de heren gewend zijn. Maar ook nu weer een perfect popliedje. Ik was al vrolijk door de opener, maar nu ben ik het al helemaal. Potverdrie.....ze hebben er zin in !
Forever is typisch zo'n rustig nummer die zo op Ether Song had kunnen staan. Een mooi liedje, maar ik hoor ze nu toch wel heel graag van die vrolijke nummers zingen. Geeft niks: want dit is de stijl waar ik indertijd voor ben gevallen.
Asleep With the Butterflies is ook een nummer dat wat meer up-tempo is dan voorheen. Beetje funky invloeden er in, en we horen duidelijk dat de richting duidelijk een andere kant op is gegaan, terwijl dit de herkenbaarheid niet heeft aangetast.
De single Fishing for a Dream ligt een beetje in het straatje van Badly Drawn Boy. Een lekker nummer met (ja ja nu weten we het wel) een vlotter tempo. Prima keuze geweest om dit als eerste single uit te brengen, maar of het nu gaat zorgen voor de grote doorbraak betwijfel ik ernstig.
Road to Nowhere is geen cover van de Talking Heads hit. Wat dan wel ? Een mooi, meeslepende song waar de meerstemmige zang waar Turin Brakes zo bekend om staat goed uit de verf komt. Grappig is dat velen denken dat de 2e stem verzorgd wordt door Gale Paridjanian, maar dat is dus niet zo: Olly Knights zingt alle stemmen in op de studio-albums. "Remember the sun where The Beach Boys were playing".....aha, nu snap ik hem.
Over and Over is wat meer rock, nou ja rock in Turin Brakes begrippen dan. Het "stampt" lekker weg. Voor mij persoonlijk een iets mindere song van deze cd.
Last Clown heeft een soul-inslag. Het is duidelijk ook weer een andere vorm die ze toepassen binnen hun eigen inmiddels vertrouwde geluid. En aan het eind krijgen we dan ook nog eens een jazzy melodietje te horen !
Above the Clouds start met een lijzig 1-2-3-4. Wat volgt is een mooi klein liedje die mij wel raakt. Een beetje in de stijl van een artiest als Tim Hardin (of kom ik nu aan een wel heel grote kleine naam ?). Persoonlijke favoriet !
Building Wraps Round Me valt op door het staccato gitaarspel. Het combineert de Turin Brakes oude stijl met een lichte country invloed. Een werkelijk zeer goed nummer: een hoogtepunt op de cd.
Jackinabox laat ook duidelijk weer dat andere geluid horen. Inmiddels ben je er als het goed is wel al aan gewend geraakt. Hier duikt de funky swing weer op. Lekker zomers nummer in elk geval.
De officiele afsluiter is de song Come and Go. Hier hoor je een luchtig zomerbriesje door het nummer waaien. Het is een beetje jazzy en maakt meer gebruik van electronica, iets waar ik dus wel even aan moest wennen (zou dit dan de volgende stap gaan worden ?). Aan het einde worden we nog even verrast met een secret track. Om heel eerlijk te zijn geloof ik het nu wel met die hidden tracks (een grap die volgens mij voor het eerst op Nirvana's Nevermind opdook, en dan ook nog eens niet op alle versies).
Dan de eindconclusie: Jackinabox is een album dat zeker nieuwe fans kan opleveren, maar of dat gaat gebeuren weet ik zo net nog niet. Oude fans zullen in 2 kampen verdeeld raken: of ze balen dat dit geluid meer pop en zomers is i.p.v. herfstachtig en droevig.
Ik zelf vind het echt geweldig, misschien ook omdat ik Painkiller (Summer Rain) van de voorganger Ether Song zo enorm waardeer. Ik vind dit album dan ook leuker dan Ether Song, maar The Opimist LP blijft toch wel de onbetwiste nummer 1 voor mij. Voor nu geef ik 4,5 ster (met het risico dat het op lange termijn toch misschien bijgesteld moet gaan worden naar beneden: te veel luchtigheid is niet altijd goed ). Maar die beoordeling is wel degelijk met de verwachting dat dit zo blijft........we zullen zien.

Het debuut van Turin Brakes kwam uit in een tijd dat ik graag naar dit soort muziek luisterde. Kings of Convenience, Coldplay, I Am Kloot, Keane en Travis (waar ik Turin Brakes als voorprogramma van zag in Vredenburg). New Acoustic Movement was de verzamelnaam voor dit soort bandjes. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

En toen kwam de klad er een beetje in. Het deed me allemaal niet zo heel veel meer en een aantal van deze bandjes vielen te veel in herhaling.

Zo ook Turin Brakes. De laatste worpen waren niet verkeerd, maar het raakte me allemaal niet meer zo, deed me niet veel meer.
Toen ik zag dat Lost Property zou gaan verschijnen haalde ik er mijn schouders ook wat over op. Hun laatste vond ik nu ook niet zo geweldig.

En ik kan er kort over zijn: ook Lost Property is niet zo bijzonder.
Toch weten de mannen prachtliedjes te schrijven waar de samenzang een sterke troef is. De inkleuring is soms wat voller maar dan niet lomp, eerder subtiel, waardoor er een rijk palet aan geluiden ontstaat die prachtig in elkaar overvloeien.

Verder heb ik het gevoel dat ze wat teruggrijpen naar hun oude sterke stijl en dat doet dit album goed waardoor ik het dan wel niet zo bijzonder mag vinden; ik geniet er wel weer wat meer van.
Deze sympathieke band zal dan ook altijd wel gecheckt worden door mij en ik moet zeggen dat het fijn is om ze weer te horen met een album vol ambachtelijke pop/folk liedjes.

Kijkend naar de hoezen van Turin Brakes kunnen we wel stellen dat ze wat met luchten hebben, op hun vorige album Dark on Fire na.
Eigenlijk wel heel tekenend omdat ik dat album nu juist hun minste vond en Outbursts een grote test zou gaan worden voor wat betreft mijn enthousiasme over deze band.
Een band die ik in november 2001 leerde kennen als voorprogramma van Travis. Het gebeurt niet vaak, maar Turin Brakes deed totaal niet onder voor het al even geweldige Travis daar in Vredenburg Utrecht.
Toch liep het niet lekker voor de mannen omdat ze technische problemen hadden, wat ze perfect op wisten te lossen door gewoon lekker te blijven jammen tot het verholpen was. Hiermee hadden ze mij voor zich gewonnen en ben ik ze tot op de dag van vandaag blijven volgen. Zou het kleine missertje Dark on Fire slechts een tijdelijk dipje zijn of niet? Slecht was dat album nu ook weer niet te noemen. Misschien werd het een beetje te veel Turin Brakes voor mij en had ik er even minder behoefte aan.
De eerste tekenen in de vorm van Apocolips waren niet bepaald spetterend te noemen: een aardig nummer, maar meer ook niet. Zou het dan toch einde oefening Turin Brakes gaan worden?
Dan de tweede teleurstelling: ik was helemaal blij dat ze naar Rotown zouden komen. Heerlijk om een favoriet bandje dat toch ook in zalen als de Melkweg heeft gestaan opeens in zo'n klein zaaltje komt optreden en dan ook zo lekker in de buurt.
Ik heb er welgeteld twee dagen van kunnen genieten, want toen mocht ik de kaarten al weer inleveren. Een dubbele boeking zorgde er voor dat Turin Brakes niet naar Rotterdam zou komen, wel in Duitsland, en een vervangende datum zat er niet in.
Balen dus.............

Gelukkig is Outbursts een licht verteerbaar album geworden. De pop keert wat terug en de zogenaamd wat 'stoerdere rock-houding' van Dark on Fire is weer verdwenen. Gelukkig maar, want ik vond het niet goed bij ze passen.
Outbursts is een heerlijk licht en zonnig album geworden waar de mannen bewijzen het niet verleerd te zijn om pakkende nummers te schrijven. Als ik dit album hoor voel ik een warme, muzikale gloed over me heen komen: wuivend gras, bloemen in volle pracht en insekten zoemend over de bospaadjes. Het klinkt mij allemaal als een echt lome-zomerplaat in de oren. Misschien is het mijn verbeelding; maar ik hoor er wat zuidelijks in af en toe. Dat kunnen dus fijne autoritten naar Italië gaan worden komende zomer!.
Op Jackinabox deden ze dat overigens net even beter (en die cd heb ik erg veel in de camper gedraaid tijdens mijn vakantie in Scandinavië dat jaar waar het toen veel warmer was dan in Europa gek genoeg) en het debuut The Optimist LP zal altijd wel mijn lievelingetje blijven omdat ik indertijd gek was op die plaat en ik ze net ontdekt had in dat voorprogramma.
Ik trek dit een beetje gelijk aan Ether Song. Die had dan wel dat geweldige nummer Pain Killer (Summer Rain) en zo'n uitschieter mis ik hier een beetje. Maar over het algemeen vind ik dit gewoon een lekkere cd geworden waar we niet veel nieuwe dingen meer horen, waar het duo niks uitprobeert, maar waar ze laten horen nog niet uitgerangeerd te zijn.
Ik verlang na beluistering volop naar de zomer en geniet weer voldoende van de zoetgevooisde samenzang en heerlijke liedjes die laten horen dat het leven soms eenvoudig mooi kan zijn.
Outbursts komt gewoon in mijn cd-kast te staan en daarmee mogen ze nog wel even blijven als zijnde één van mijn favoriete bandjes. Fijn dat ze gewoon weer zijn gaan doen waar ze goed in zijn.

George Lewis Jr. (Twin Shadow) zegt zelf het volgende over zijn album: "bedroom-recorded music, but it's been done with the same attention as many classic B-movies."
Voor mij zijn het poppy klanken met een jaren '80 geest die rondwaart door de 11 nummers. Beetje pop, beetje electro, beetje wave: mengen en je hebt Forget, een titel die je kunt toepassen op het album als het het niet bevalt.
Aanvankelijk dacht ik dat ik dit behoorlijk zou gaan vinden maar hoe verder ik in het album kom, hoe meer ik besef dat het van me af begint te glijden. Het zal vast wel hip zijn, maar ik kan er niet helemaal goed inkomen. Ik heb dat wel vaker met dit soort albums: het is het net niet voor mij terwijl ik dat vermoeden vooraf juist wel heb.
Leuk, aardig en daar kan ik het voorlopig wel even bij laten.

Nieuwsgierig? Het album is volledig te stream op de MySpace pagina van Twin Shadow zelf.