Shoegaze is een genre waar ik soms heel geboeid naar kan luisteren, maar tevens ook wel eens een afkeer van heb. Noem het een haat-liefde verhouding en het is dan de band die bepaalt welke kant het op gaat. Post-rock idem.

Het Australische The Black Ryder bestaat uit Aimee Nash en Scott Von Ryper die opereren vanuit Los Angeles.
Alle ingrediënten voor een flinke portie shoegaze zijn aanwezig: etherische zang, langgerekte gitaarpartijen, maar ook strijkers en koorzang.
Donker en snijdend en toch het dromerige niet uit het oog verliezend.

Ik hoor er behoorlijk veel jaren '80 echo in terug. Denk daarbij aan Jesus and Mary Chain of Cocteau Twins, niet de minste namen wat mij betreft.
Waarschijnlijk zijn het deze invloeden (al dan niet bewust) die er voor zorgen dat dit album bij mij prima aankomt.
Er zit dan ook genoeg variatie in: het is niet alleen maar shoegaze of postrock. Een nummer als The Going up Was Worth the Coming Down heeft bijna een folky inslag en zorgt voor een eerlijk geluid. Noem het puur en minder zweverig.

Mooi is de opbouw in Throwing Stones dat ook begint als een kaal akoestisch nummer en eindigt met gospel gezang (ook aanwezig in Let Me Be Your Light.
En (Le Dernier Sommeil) The Final Sleep sluit het album perfect af en doet z'n titel recht.

Het probleem met dit album zal wel zijn dat de puristen er niet veel mee kunnen lijkt me: het slingert te veel allerlei kanten op.

Het heeft nog wel even tijd nodig om goed te landen denk ik zo, want vooralsnog ben ik niet omver geblazen, maar dit is wel zo'n album waar dat opeens kan gaan gebeuren.

Dit vind ik wat te kort door de bocht. Ja, zijn zang heeft er veel van weg en het eerste wat je denkt is 'Radiohead'.
Maar laten we eerlijk zijn: daar lijkt het verder toch niet zo heel erg veel op? Daar is dit toch te veel folk voor?! Ik hoor sowieso weinig vernieuwends, maar dat is in deze hoek haast onmogelijk en dan blijft over het zo goed mogelijk te doen en daar slaagt Bram Vanparys toch wel in als je het mij vraagt.
Ik vind zijn uitspraak soms wat storend: dan merk je toch dat het van oorsprong geen engelstalige zanger betreft. De nummers kabbelen ook ietwat te veel in elkaar over allemaal, maar dat is vaak een beetje inherent aan het genre en dat stoort me niet zo erg. Lief kabbelend kan op z'n tijd geen kwaad. Heel soms denk ik aan de Nederlandse buurman Lucky Fonz III, maar dat zal wel vloeken in de Belgische kerk zijn vrees ik

Het album valt zeker niet onder de categorie 'hoogvliegers' maar kan toch zeker aangeraden worden voor liefhebbers van wat rustiger plaatjes en voor, jawel, Radiohead-liefhebbers (en nogmaals: het is meer de stem die er op lijkt).
Tussen de wat onopvallender composities zijn ook genoeg pareltjes te ontdekken en daarom krijgt het van mij een ruime voldoende.

Tante Kim en Kelley Deal zijn er nog. Eigenlijk vind ik alleen Last Splash echt de moeite waard, want Pod deed me nooit zo veel, Title TK heb ik gewoon laten liggen en Mountain battles was het niet echt.

All Nerve in de Last Splash bezetting klinkt interessant, maar is toch meer van 'ach ja, wat waren ze toen leuk'.
Het is braafjes, charmant en bijt nauwelijks. Het tempo ligt over het algemeen vrij laag.
Archangel's Thunderbird is een beetje de Cannonball van dit album.

Beetje wat ik bij Magnapop ook heb: het zijn die paar nummers die ze zo onvergetelijk maakt en waardoor je van ze blijft houden. Al dit soort nieuwe albums zijn eigenlijk een beetje overbodig, maar toch nog genietbaar. Dus ach: laat ook ik deze terugkeer gewoon positief verwelkomen met een brave charmante glimlach bij het horen van All Nerve. Daar heb ik wel een half uurtje voor over.

Fanboys kun je beter maar niet aan het woord laten toch?!

Al vanaf het begin volg ik de band op de voet. En The Bullfight stelt nooit teleur. Ik krijg er eenzelfde gevoel bij als het werk van Stef Kamil Carlens. Niet muzikaal, maar de veelzijdigheid in de vorm van diverse projecten. Nu dus in het geval van The Bullfight de soundtrack van een film

Nu zal niet iedereen dat interessant vinden wellicht, maar je kunt 81 Bedford St. ook als een 'regulier' album beschouwen.
En als er dan Morphine-achtige nummers als Nur...Schmerz op staan kan je daar toch alleen maar gelukkig van worden?!

Maar ook de andere, wat rustiger nummers bevallen wederom erg goed. Daisy is een fijne aanwinst voor dit gezelschap en zorgt voor een aangename tegenhanger van Nick die we natuurlijk vanaf het prille begin al kennen.

Wat mij het meest opvalt aan 81 Bedford St. is de warmte die ervan uitgaat. Dat klinkt wellicht wat vreemd voor pop-noir muziek, maar toch ervaar ik het zo.

Deze fanboy zegt ook nu weer: heerlijk album!

Waarschuwing vooraf: mening van een fan!

The Bullfight volg ik al heel wat jaren en elke keer weet de band onder leiding van Thomas van der Vliet me te verrassen.
Deze keer meer dan ooit. Je bestelt het nieuwe album en dat moet dan wel goed gebeuren. Dat wil zeggen: de lp Amen, Demon (de originele soundtrack behorend bij de novelle 'Het Interview', debuutroman van Thomas), het boek 'Het Interview' met daarin prachtige liosnedes van Hélène Bautista met daarin weer een downloadcode voor een audioboek versie ingesproken door Alex Rouka plus als kers op de taart de instrumentale score die bij het boek hoort en waar je echt ingezogen wordt als bij een film uit lang vervlogen tijden. Oh, en dan vergeet ik bijna de fraaie poster in jaren '60 stijl die ook nog eens bij het boek zit.

Genoeg reden om al dit moois fysiek aan te schaffen dus. Nu doe ik dat toch al wel graag, maar hier heeft het gewoon echt meerwaarde.

Op Amen, Demon bewandelt de band gebaande paden, maar wat me toch wel opvalt is dat het bij elk album weer wat professioneler lijkt te klinken. De productie is fraaier dan ooit en de zang van Nick Verhoeven klinkt op dit album vrij relaxed. Waar sommige mensen nog wel eens moeite hebben met zijn zang, daar denk ik dat dat probleem hier nauwelijks aanwezig zal zijn. Ja, het is karakteristiek, maar het lijkt wat meer ingetogen deze keer en dat past hem goed. Als afwisseling horen we Daisy Cools op drie nummers, wat een mooi contrast vormt met de andere nummers.

Ook instrumentaal is het genieten. Conrad Freling (onze eigen muziekobsessie) die sinds een tijd meespeelt is te horen op banjo en mandoline en dat gebeurt heel subtiel, wat een schitterend effect geeft, net als de saxofoon van Dick Ronteltap die te horen is op de nummers Amen, Demon, Brad Pitt en Santa Maria. De muziek ademt echt op dit album en elke kleine knispering is te horen. De band vormt één organisch geheel.

Daarbij is het nu niet alleen maar pop-noir, maar krijgen we ook wat andere stijlen te horen zoals het swingende muzikale tussenstuk Brad Pitt. Uiteraard wel in de herkenbare The Bullfight stijl.

En dat laatste is een groot compliment. The Bullfight is inmiddels een begrip geworden in Rotterdam en omstreken en staat geheel op zichzelf. Thomas van der Vliet heeft zijn terrein alleen maar verder uitgebreid en weet toch alles aan elkaar te verbinden.

Geloof me: dit hele project is echt de moeite waard, fan of niet. Waar koop je zo'n totaalpakket aan kunst voor zo weinig geld?! Ik geniet daar volop van en het is even kijken de komende dagen of het de boekpresentatie in Rotterdam gaat worden, waar ook de linosnedes te zien zullen zijn of het optreden waar het album gelanceerd zal worden. Of gewoon allebei. Een luxe aan keuzes die gemaakt kunnen worden, zoals het ook mijn keuze is om nog even die fan te blijven.

The Bullfight verdient een veel groter publiek dan het nu heeft. Deze ruwe diamant mag onderhand echt eens breed ontdekt worden. Luister naar dit album, de soundtrack bij het boek, bewonder de linosnedes of geniet van het boek (dat ik op moment van schrijven nog moet gaan lezen, maar waar ik alle vertrouwen in heb dat ook dat de moeite waard zal zijn).

Ik meen ooit ergens eens gelezen te hebben dat The Bullfight er mee zou gaan stoppen en dat ik dat toen nogal spijtig vond te horen.
Of ik heb me vergist en heb het nooit gelezen of ze zijn er op teruggekomen. In beide gevallen kan ik alleen zeggen: gelukkig maar!

De Rotterdamse band is terug met een derde album, La Chasse genaamd. Waarom ben ik altijd zo lyrisch geweest over dit gezelschap? Allereerst omdat ze uit Rotterdam komen natuurlijk, maar vooral omdat ze muziek 'binnen mijn straatje' maken: donkere romantiek die aan de zelfkant van de maatschappij plaatsvindt. Denk aan Nick Cave, Tindersticks of misschien zelfs wel Leonard Cohen.

Somberheid met klasse: dat is wat ze ons telkens voorschotelen en het is nu al niet anders. Mijn enige kritiekpuntjes bij de vorige albums waren vooral dat er net iets te veel eigen smoel ontbrak. Niet helemaal terecht, want deze band heeft wel degelijk een eigen geluid maar het lukte me nooit goed om ze los te zien van zoveel andere gezelschappen die binnen dit genre opereren.

Op La Chasse doen ze dit misschien wel beter dan ooit. De nummers klinken iets minder duister en hebben wat meer lichtpuntjes. Nee, het is nog steeds geen hapklare brok met pop maar als je een heel klein beetje 'country' (let op de enorme aanhalingstekens) toevoegt dan begint het toch echt interessant te worden. Dat waren ze al, maar ze zijn het nu nog meer dan ooit.

Dit is pure, nachtelijke poëzie met een scheutje daglicht deze keer. Wat mag Nederland trots zijn op zo'n band en wat mag Nederland zich tegelijkertijd schamen deze band zo onontdekt te laten.
Hopelijk lukt ze het met La Chasse wel om uit de anonimiteit te geraken. Het zou niet meer dan terecht zijn.

De Belgen doen het altijd wel goed bij mij, meestal beter dan Nederlandse bands.
Gelukkig is er nu een debuut-album verschenen van een Nederlandse band (en dan ook nog eens uit Rotterdam!) die geheel mijn support krijgt.
Maar wat wil je? Nick Cave en Tindersticks zijn de onvermijdelijke namen waar ik gelijk aan moet denken (en jullie lezers waarschijnlijk ook) .
Logisch ook als je zo'n warme, donkere stem hebt als die van zanger Nick Verhoeven en je eenzelfde donkere sfeer kunt oproepen.
Daarnaast is het best een veelzijdig album die het niveau van genoemde acts net niet weet te halen, maar die wel degelijk van een uitstekend niveau zijn. En is het wel eerlijk om ze met giganten als Tindersticks of Cave te vergelijken (soms herken ik er zelfs wat Smiths/Morrissey in)?!
Een volgend album iets meer eigen smoel en deze band is het dan helemaal voor mij......

Laat ik Ghosttrucker met hun The Grand Mystique tot op heden genoemd hebben als Nederlands beste album van dit jaar, dan moet ik vanaf heden helaas voor hen gaan zeggen één-na-beste. Want die eer gaat nu naar The Bullfight.
Een Rotterdams ( ) bandje met een hoop potentie om groot te worden.

Donkere theatrale muziek in combinatie met een lekkere dosis zwierigheid: de ingrediënten zijn weer volop aanwezig bij één van mijn favoriete bands uit Nederland, Rotterdam om precies te zijn.

Shame, Guilt, Deception – individuals chapter I verschijnt via het label Brandy Alexander Recordings, een label dat een neusje heeft voor geweldige muziek. Het zou best meer aandacht mogen krijgen eerlijk gezegd.

Het album bestaat uit nieuwe nummers en bewerkingen van al bestaande. Ze zien het zelf als een soort verzamelaar: een bundeling nummers die los van elkaar staan. Vandaar de ondertitel Individuals Chapter I.

Is dat te horen? Nee. The Bullfight weet zo'n kenmerkende sfeer neer te zetten dat je die informatie echt moet hebben om dat te beseffen. Gewoon een prachtig volwaardig album wat mij betreft.

Gek genoeg vind ik de sfeer soms zelfs redelijk licht van toon in vergelijk met ouder werk en dat bevalt me goed. En over dat oude werk: heb je de debuut cd niet in huis, dan niet getreurd: het is als extra tweede cd toegevoegd (en het is en blijft een geweldig debuut vind ik; lees mijn review bij dat album maar).

Jammer genoeg niet op vinyl, want dat zou dit schitterende artwork (Jaco Putker) echt wel verdienen!
Daar heeft dit album dan ook z'n enige minpuntje mee te pakken: kom maar op met die lp versie!
Verder? Prachtplaat. Deze band verdient een groter publiek.

Op 6 mei is de cd release in theater Walhalla, een zeer leuke zaal in Rotterdam. Gaat dat meemaken!

Als groot fan van The Bullfight was ik vooraf wat huiverig voor een spoken word album. Ik heb gewoon niet zo veel met spoken word. Zelfs helden als Marc Almond en Nick Cave lukten het niet mij voor zich te winnen met dit soort albums.

Ik kan nu zeggen dat The Bullfight daar wel in is geslaagd. Misschien is dat wel geen goed nieuws voor Nick Verhoeven die de zang verzorgt in deze band uit Rotterdam. Want..... ik mis hem niet.

Niet helemaal, want zodra hij zich laat horen in de twee tracks waar geen gast aan meedoet veer ik toch weer op. Oud en vertrouwd zullen we maar zeggen.
Het is trouwens lastig om een favoriet nummer aan te wijzen. De Ogen van de Bruid past Spinvis als een goed zittend jasje. De opener Ozymandias met Barry Hay is onweerstaanbaar sexy en het nummer met Mark Ritsema, The Last Neanderthal, klinkt een beetje als dEUS of Tom Waits. Dat David Boulter (Tindersticks) ook aanwezig is op dit album is niet zo verrassend gezien het feit ik de band altijd in het hoekje van Nick Cave en Tindersticks plaats, maar het is natuurlijk wel heel tof om zo'n naam hier aan te treffen.

The Bullfight weet met dit album een spannend avontuur te leveren waar de voorgedragen teksten niet storen maar juist enorm prikkelend werken en fantastisch passen binnen de stijl van een band die wat mij betreft al veel bekender had moeten zijn.

Het is donker als altijd, broeierig waar ze om bekend staan, maar de gesproken gedeeltes geven de sfeer net wat extra's mee, daar waar ik het normaal op den duur vind vervelen.
Ik denk dat ze dat weten te voorkomen door verschillende gasten te hebben uitgenodigd. Hierdoor staat elk nummer op zichzelf en blijft het van begin tot einde boeiend.

Some Divine Gift is dan ook echt een cadeautje voor mij, zeker als je bij het transparante vinyl de prachtige kunstwerken erbij krijgt inclusief een cd.
'Het is deze keer wat prijzig' vertelde Thomas me bij bestelling, maar kom op zeg..... dat is een veel te bescheiden opmerking! Als je dit als pakket krijgt en je nog ruim onder de 30 euro blijft in tijden waar ze rustig 50 euro durven te vragen en je dan ook nog eens slechte kwaliteit vinyl krijgt dan mag je echt de conclusie trekken dat de titel van dit album de lading volledig dekt: Some Divine Gift.

Wat een pareltje is dit!

Met liefde prees ik vier jaar geleden het debuut One Was a Snake aan. Eindelijk een band uit Nederland die geheel in mijn straatje opereerde en die ook nog eens erg goed waren: The Bullfight uit Rotterdam!
Toch was ik dit gezelschap al weer wat uit het oog (of beter oor) verloren. Het is ook niet niks om vier jaar te wachten met de opvolger, maar gelukkig is die er nu. Stranger Than the Night is het gaan heten.

Laat ik maar gelijk met de kritiek beginnen; zijn we daar ook weer snel vanaf.
Ik heb er geen moeite mee als bandjes hun invloeden duidelijk laten horen, maar net als op het debuut is dit wel heel erg Nick Cave, Nick Cave en nog eens Nick Cave. Ik had een beetje gehoopt op iets meer eigen smoel deze opvolger, maar dat is dus niet het geval.
Al bij Bamboo Knife Woman waan je je in de Cave-periode Let Love In. Toch kan ik net als vorige keer ook wel een naam als Tindersticks laten vallen. Een nummer als Waiting for Anthony is daar een goed voorbeeld van.
Is deze kritiek erg bezwarend? Voor mijzelf niet echt. A) Het is gewoon goed gedaan, en net als op de voorganger ademt dit werk klasse. B) Ik ben een groot liefhebber van Cave en consorten dus waarom niet een ijzersterk album in dit straatje notabene uit Rotterdam?!
Want Stranger Than the Night is wederom een puik album te noemen. Geen baardige Warren Ellis op viool, maar een beter uitziende dame (Esther Vroegindeweij) en Nick Cave is hier gewoon Nick Verhoeven.
Het album rolt van het ene sterke nummer naar het andere en er zijn gewoon geen zwakke plekken aan te wijzen. De composities zitten goed in elkaar en qua instrumentatie klopt alles. Zo vind ik de zang van Linda Kreuzen op Nathalie, Strangle Me en Waiting for Anthony een absolute meerwaarde hebben. Wat dat aan gaat is het misschien te begrijpen dat we er vier jaar op hebben moeten wachten.
Als je iets origineels zoekt moet je niet bij The Bullfight wezen. Zoek je gewoon een zeergoed, donker album van eigen bodem dan is dit een enorme aanrader net als hun debuut.
En mijn opmerking bij dat debuut?

Tja............... misschien de volgende keer?!

Dat er op het Brandy Alexander label bijzondere muziek verschijnt mag inmiddels wel bekend zijn. Thomas van der Vliet is de verantwoordelijke man hierachter.
Dat is hij ook voor wat betreft 'zijn band' The Bullfight. Nog steeds Rotterdam's best bewaarde geheim.

Want laat ik dat gelijk maar van de daken schreeuwen: waarom staan ze nog niet in grote zalen en moeten ze het doen met de kleinere broertjes en zusjes daarvan?!
Waarschijnlijk omdat het aanbod uitstekende bandjes al zo groot is en misschien is het ook wel goed dat The Bullfight in de kleinere zalen staat: het komt de sfeer ten goede, want deze donkere rock-noir past daar ook perfect.

Zoals ze ook perfect past in een huiskamer en daar is nu een opname van op cd verschenen: Whisper in the Dark for Me: a Live Livingroom Recording.
Opgenomen in Den Haag afgelopen zomer (18 juni 2017) en zoals verwacht past het de vier heren en ene dame als een perfect zittend jasje. De muziek van The Bullfight leent zich hier uitstekend voor.
Ze weten hun donkere composities goed te vertalen naar een intieme setting. De sfeer blijft donker en duister, maar heeft ook iets warms en intiems. Nick Verhoeven kan zijn verhalen nog beter naar voren brengen en de muzikanten voelen elkaar goed aan. Je voelt de relaxte sfeer door je speakers naar voren komen. Alsof ze zelf in jouw huiskamer staan.

Als een band dat voor elkaar krijgt is de opzet geslaagd lijkt me. Voor mij zijn de nummers gesneden koek en doet dit album me terug mijmeren naar fijne optredens van wat ik als één van mijn lievelingsbandjes uit Nederland beschouw.
Ik wil ze nu eigenlijk met meer mensen delen en niet omdat ik er in het verleden geen aandacht aan schonk (ik promoot ze al vanaf het debuut), maar omdat ik graag meer enthousiaste liefhebbers wil zien bij de optredens, of dat nu huiskamers, kroegen, kleine zaaltjes of megahallen zijn.

The Bullfight verdient het gehoord te worden!

Als het prachtige artwork van Eline van der Vliet al niet genoeg is, laat dan het gebodene op deze livingroom recording de doorslag geven. Het is een fraai muzikaal avontuur in een warme setting geworden.

Ik verwacht niks meer, maar zeker ook niks minder van de heren.

Op Snow hebben ze het al over 'Lifting Me Higher' en heel eerlijk gezegd gebeurt dat nog niet echt op dit nummer dat gewoon een verdomd lang uitgerekt intro is. Een intro op gelijk al het langste nummer van Further Escape Velocity genaamd dat gelijk al een herkenbaar handjeklap Chemical Brothers anthem genoemd kan worden. Hier zie je de zalen en festivalweiden al flink van op en neer gaan. Dan mag Snow wel een langgerekt intro wezen: het is in elk geval de opmaat geweest voor een spetterend nummer.
Another World lijkt me de perfecte muziek als begeleiding bij het filmpje op de bijbehorende dvd. Maar wacht eens: moet dat niet andersom zijn? Precies. Dit klinkt mij een beetje teveel als achtergrondmuziek voor documentaires of zo en blijft daardoor niet echt hangen.
Het intro van Dissolve doet me een beetje denken aan U2's Where the Streets Have No Name. Je verwacht bijna dat Bono als gastvocalist zal gaan inzetten. Gebeurt niet. Wel heeft dit nummer een behoorlijke rockvibe met psychedilische trekjes zoals we dat ook terug kunnen horen op het album Dig Your Own Hole met als verschil dat ik de nummers op dat album sterker vond, want Dissolve is best een prima nummer maar zal ik zeker niet als topfavoriet gaan beschouwen. Een aardige middenmoter zeg maar.
Het paardengehinnik is alom aanwezig in het opzwepende Horse Power. Het toont aan dat dit album een beetje op een neer gaat voor mij. Waar ik sommige nummers maar zo zo vind, daar volgen dan weer lekkere stampers als deze. Vurig en stampend en zo hoor ik ze graag. Het 'vieze geluid' is zelfs weer een beetje terug. Block Rockin' Beats? Zoiets ja.
Het loopt naadloos over in het inmiddels al bekende Swoon. Alle nummers lopen trouwens in elkaar over.
Swoon doet me een beetje denken aan de roadtrip muziek (zo ervaar ik het tenminste) ten tijde van Come with Us, een album dat ik tot nu toe als hun zwakste beschouw, maar dat terzijde. Ook hier kan ik me zo voorstellen dat het met visuals één geheel gaat vormen, maar op zichzelfstaand vind ik dit repeterende nummer wederom in de categorie 'wel aardig' vallen.
K+D+B dan. Het kent een opvallend geluid dat we volgens mij nog niet eerder hoorden en dan doel ik op de percussie want verder is het wel weer redelijk herkenbaar Chemical Brothers. Minder poppy dan op de voorgangers. Iets zweveriger en dat is niet een nadeel eerlijk gezegd. Ik denk dat nummer nog potentie heeft om te groeien de komende tijd.
Zoals gezegd lopen de nummers naadloos in elkaar over. K+D+B sterft langzaam uit en Wonders of the Deep komt langzaam tot leven en is daarmee de afsluiter van een 8 nummers tellend album.
Het is opgebouwd volgens beproefd Chemical Brothers recept: traag begin, steeds wat toevoegingen en vervolgens wat feller van leer trekken. Dat felle valt deze keer overigens wel mee. Het heeft een indie-geluid van bandjes waar ik op dit moment even niet op kan komen (beetje shoegaze misschien?!). Een prima afsluiter maar wederom niet wereldschokkend.

Niet wereldschokkend vind ik een perfecte samenvatting voor het hele album. Het is dat ik een liefhebber ben van Tom Rowlands en Ed Simons. Het is dat ik ze nog nooit een onvoldoende heb hoeven geven. Maar voorop staat dat ik dit toch niet tot de topalbums van het duo ga rekenen. Misschien dat de tijd er nog wat mee gaat doen, maar dat ligt niet in de lijn der verwachting.
Blijft over: een lekker nieuw album waar ik deze zomer wel mee door kan komen en meer niet.

Daft Punk bracht ons niet lang gelden een soundtrack bij de film Tron Legacy en dat was toch even slikken: het was nauwelijks Daft Punk die we hoorden en toch vooral een echte filmscore.
Niet erg natuurlijk, maar toch even slikken.
En nu The Chemical Brothers met hun soundtrack bij de film Hanna.

The Chemical Brothers leveren al jaren prima albums af, maar de echte sjeuigheid is er ondertussen ook wel een beetje van af.
Ik was dus wel benieuwd hoe ze hun muziek wisten te vertalen naar het filmdoek, of beter: de soundtrack bij een film.
Uiteraard hoor je terug dat dit begeleidende muziek is, maar i.t.t. Daft Punk is de herkenbaarheid nog groot. Soms pakt het zeer goed uit en levert het heerlijke tracks als Escape 700 op, en soms is het gewoon niet meer dan een aardig melodietje die ongetwijfeld een aantal filmbeelden uitstekend zal weten te ondersteunen maar die als cd-track minder uit de verf komen. Afdeling: wel aardig/geinig.

Ik moet zeggen dat ik niet echt teleurgesteld ben; je weet dat het hier een soundtrack betreft, maar lyrisch ben ik zeker ook niet.
Een aantal leuke tracks, ook een groot deel opvulsels echt bedoeld voor filmondersteuning.
Het zal nooit echt iets worden tussen mij en soundtracks als deze, maar een krappe voldoende dan?..... net niet helaas: 2,5*.

The Chemical Brothers staan bij mij altijd wel garant voor een uurtje lekker genieten. Ondanks het feit er een lichte CB-vermoeidheid is ontstaan veer ik toch altijd weer op bij het horen dat er een nieuw album zit aan te komen, zo ook bij We Are the Night.

Opener No Path to Follow kan gezien worden als een intro met zijn minuut speelduur.Langzaam onwaakt het electronische monster dat ons straks de dansvloer op wil zien gaan. Het schijnt dat de Brothers hun werk hebben getest op de dansvloer en dat ze een album wilden maken die iedereen doet dansen. Promotie-praatje of niet; we zullen het wel horen de komende minuten (ik heb het inmiddels een paar keer beluisterd)........
We Are the Night is het eerste echte nummer van dit album waarop de heupen in beweging mogen komen of waarop je mokkend langs de kant mag blijven staan omdat het zo tegenvalt. Mij persoonlijk valt het zeker niet tegen. Het nummer is opzwepend en doet me heel in de verte wat denken aan Star Guitar (maar dan veel beter). Tekstueel gezien betreft het een repeterend, haast bezwerend opdreunen van de titel. Maar ach, teksten zijn voor mij van ondergeschikt belang op albums van dit duo. Swingen moeten we en swingen doen we op nummers als deze. Niet echt spectaculair, maar gewoon erg fijn.
Op All Rights Reversed doen The Klaxons mee. Op alle albums van The Chemical Brothers zijn gastartiesten te vinden en ze zoeken vaak de op dat moment hippe artiesten uit. Nu dus de Klaxons die als eerste gastartiesten mogen aantreden. Ook dit nummer heeft een hypnotiserende uitwerking, mede door de zang (let op de dreinerige achtergrondzang die hier haast als 'instrument' fungeert).
O ja die big beats van de eerste albums?! Ja die lijken tot het verleden te behoren en dat moet ook haast wel: dat kan niet tot in lengte van dagen door blijven gaan. Absoluut een lekker nummer dit All Rights Reversed.
Saturate heeft een wat donkerder geluid. Het is aardig te horen; ik vind het niet slecht, maar het doet me ook niet stijl achterover slaan. Aardig, het woord zegt het al en dekt de lading hier volledig wat mij betreft. Nu ben ik geen dance kenner (ik luister immers met rock-getinte oren) dus ik ben benieuwd wat anderen hier van vinden.
Do It Again mag inmiddels wel bekend zijn bij de liefhebbers. Ali Love verzorgt de gastvocalen op deze eerste single. Nu zullen het zeer zeker die rock-oortjes zijn want in tegenstelling tot de electronica mensen hier vind ik dit dus wel een erg lekker nummer. Natuurlijk hebben de heren sterkere nummers afgeleverd dan dit, maar ik vind het enorm aanstekelijk werken. Mijn humeur-meter stijgt bij het horen gelijk enkele graden de hoogte in. Juist dat ietwat simpele werkt bij mij goed en Ali Love is een leuke aanwinst.
Als je de titel Das Spiegel ziet ben je toch wel benieuwd of ze nu op de duitse tour gaan. Na wat electro gereutel komt er al snel wat meer schwung in het nummer door toevoeging van allerhande geluiden waaronder een soortement kirrende dame. Misschien dat zij duitse is want verder zegt de titel me niets hier. Het nummer huppelt vrolijk ruim 5 minuten door. Het is lente bla bla bla en verder gaat dit een beetje langs me heen.
Op naar het volgende nummer met een gastbijdrage van Fatlip genaamd The Salmon Dance. Meneer stelt zich persoonlijk voor in het intro: 'Hello Boys and Girls, my name is Fatlip. And this is my friend Sammy the Salmon. Today we're going to teach you some fun-facts about salmon and a brand new dance'. Dit alles op een soort kinderdeuntje waar Fatlip zijn verhaal dus doet. Grappig? Misschien. Ik zelf geloof dat wel eerlijk gezegd. Toch weet het me wel te boeien. Heel soms doet het me zelfs aan Pharrell Williams denken, maar ook dat zal wel voortkomen aan mijn gebrek aan kennis in die hoek. Laten we hopen dat er geen dansje bij hoort, want al dat gejump heden ten dage is voorlopig wel genoeg.
Burst Generator heeft, zeker in het intro, ietwat donkers van b.v. een New Order. Dit nummer zorgt zeker weer voor een euforie-stemming bij mij. Het is Chemical Brothers nieuwe stijl. Zeker verfrissend te horen en ondanks dat het nieuwe stijl is zijn de heren ook erg goed herkenbaar. Een meer dan uistekend nummer als je het mij vraagt.
A Modern Midnight Conversation volgt naadloos. Les Rhytmes Digitales en vele anderen gingen al aan de haal met deze 80's sound. Ik heb dat altijd wel vermakelijk gevonden, maar echt wild werd ik er ook nooit van. Wie hier de vocalen verzorgt is mij tot nu toe onbekend maar we moeten luisteren naar ons hart. Schelle en best lelijke geluiden domineren soms ietwat te veel. Daardoorheen dus de ijle stem gevlochten. Een moderne conversatie? Mwoah, eerder zweverig hippie-gedreutel op een jaren '80 ondergrondje. Ook hier past de term aardig. Ik ben nu eenmaal nooit echt een fan van deze sound geweest.
Op Battle Scars verzorgt singer-songwriter Willy Mason de vocalen. Maar eerst komt in het intro No Path to Follow nog even terug. En dan dus Willy Mason. Zijn stem valt zeker op; het nummer zelf doet dat iets minder. Het is wat rustiger van toon en heeft nergens iets opzwepends, laat staan een climax (na 3 minuten lijkt het er heel even op maar schijn bedriegt). Dance-liefhebbers kunnen hier weinig mee denk ik. Een bijzonder nummer, maar op albums als deze zoek ik toch eigenlijk net wat anders. Het nummer roept dus een hoop vraagtekens bij mij op: want wat moet je nu met een best goed nummer dat je eigenlijk niet wil horen op dit album?! Ach, het tekent de veelzijdigheid van de brothers moet ik dan maar denken.
Harpoons gaat nog een tandje lager. Is het feest soms ingekakt? Toch te weinig mensen de dansvloer op? Dan maar even chillen of zo? Of is het feestje gewoon voorbij? Time flies when you're having fun. Geen probleem want dit nummer zorgt voor een break. Leuk tussendoortje en tevens opmaat voor het nummer met Midlake, een band die ik vorig jaar ontdekte en ijzersterk vond. Als ik één band nu niet met de Chemical Brothers in verband zou brengen dan zijn het deze ietwat suffe heren uit Texas wel. The Pills Won't Help You Know heet de afsluiter. En ja hoor, het feest is dus ten einde op dit rustige nummer met een relaxte vibe. Midlake-kenners zullen met mij eens zijn dat de band hier een groot stempel op drukt. Blijkt gelijk dat Midlake dus inderdaad een zeer goede band is als je zo je stempel weet te drukken. De Chemical Brothers zorgen voor een uitstekende begeleiding. Wel jammer dat het feestje al weer voorbij is maar een afsluiter als deze willen we zeker toch niet missen. Nou ja, ik niet in elk geval.

Mijn sterren-regen voor alle reguliere albums ging van 4,5 naar 4, terug naar 4,5 waarna het even inzakte tot 3,5 om vervolgens met Push the Button weer tot 4 te komen.
Dit nieuwe album We Are the Night consolideert die positie met wederom een 4.
Het is een afwisselend album geworden wat een hoop kanten op gaat. De heren blijven zeker niet stilstaan en durven hier en daar best wat nieuwe wegen te bewandelen. De ene keer pakt dat zeer goed uit, de andere keer wat minder.
Ik besef maar al te goed dat dit duo erg geliefd is bij rock-liefhebbers en dit album zal niet anders doen. Maar ik denk niet dat er veel mis is met een cross-over bandje als dit. De echte kenners zoeken vast wel wat anders op.

Tegenwoordig bestel ik meer cd's per internet dan dat ik daadwerkelijk winkels binnenloop. Waar ik vroeger klant aan huis was, daar kom ik nu zo af en toe nog eens. Je mist een hoop charme op die manier, dat moet gezegd worden. Je wint een hoop gemak.
Onlangs liep ik weer eens een cd-zaak binnen en begaf me naar de luisterpaal aldaar.
Daar zag ik dit album van The Cinematic Orchestra staan en de omschrijving beviel me wel.
Opener To Build a Home opgezet en ik viel stijl achterover: dit was wel heel erg mooi zeg. Het deed me een beetje aan de cd's van Antony denken. Mooi, ontroerend en kippenvel bezorgend.
Familiar Ground doet dat iets minder, maar krijgt mij wel in haar greep. Lekkere triphop-achtige electronica met jazzy invloeden is wel aan mij besteed. Niet te moeilijk ook waardoor het zeer aangenaam luisteren is.
Child Song heeft een mooie bas, maar neigt me iets te veel naar lekkere hippe muziek voor in uw betere strandtent of zoiets. Dat vind ik beslist niet erg, maar het kippenvel blijft daardoor wel achterwege.
Music Box is chillen met akoestische gitaar. De zon onder zien gaan na een mooie warme zomerdag.
Op Prelude verzorgen strijkers de hoofdrol. Ondanks dat strijkers altijd wel een warm geluid geven heeft het hier iets afstandelijks en dat werkt wel bevreemdend moet ik zeggen.
Op As The Stars Fall keert het strijkersthema van Prelude terug onder begeleiding van beats. Zacht, soft en lazy. Beslist niet wereldschokkend maar het gaat er prima in.
Into You is behoorlijk akoestisch getint. Ook hier moet ik toch een beetje terugdenken aan alle hippe plaatjes die zo rond de eeuwwisseling verschenen. Erg verantwoord, erg hip. Lekker, maar mist net het extra duwtje dat voor echte ontroering zorgt.
Ma Fleur klinkt alleraardigst. De nadruk ligt wederom op het akoestische. Alsof een jazzbar al helemaal leeg is gelopen en de band nog wat speelt zo vlak voor sluitingstijd.
Breathe ademt het broeierige wat triphop bandjes ook wel hadden. Een Portishead is het niet, maar ik vind dit nummer zeker de moeite waard.
That Home is een kort nummer waar de piano de hoofdrol speelt. Patrick Watson zorgt toch weer voor (bijna-) kippenvel. Dit had langer mogen duren.
Time And Space vormt de sfeervolle afsluiter van deze cd.
Al met al een uitstekende cd met fantastisch baswerk. Door wat kleine minpuntjes hier en daar blijft het steken op 3,5* en dat is een mooie score dacht ik zo.

Natuurlijk was het debuut een bijzonder album en het werd dan ook algemeen bejubeld en natuurlijk was het te verwachten dat dat daarna ongetwijfeld over zou zijn.
Zelf vond ik Magic and Medicine nog leuker dan het debuut. Minder apart misschien, minder bijzonder, maar o zo pakkend wat mij betreft.
En eigenlijk vind ik dit nieuwe album een beetje dezelfde categorie: catchy nummers waar de scherpe randjes die op het debuut aanwezig waren niet meer te horen zijn, maar waar ik wederom zeer goed van kan genieten. Het past ook perfect bij dit zwoele zomerweer.
Er is niets mis met degelijke popsongs en al helemaal niet van het niveau dat The Coral weet af te leveren.
Ik ben er nu wel achter dat The Coral beter dit soort werk kan uitbrengen dan op de proppen te komen met krampachtige pogingen om weer met iets afwijkends te komen. Waarom zou je het debuut willen nabootsen? Doe waar je goed in bent en goed is Butterfly House absoluut.
Dit verveelt me voor geen meter. Saai? Voorspelbaar? Zal allemaal best. Ik luister er met alle liefde naar en ik denk dat de liefhebbers van de laatste albums dat zeker ook zullen doen. Voor mij persoonlijk is dit misschien wel het op één na favoriete album van de boys.....

Het debuut was een klapper indertijd. Lof alom en het leek wel of er met elk nieuw album een beetje van de magie verdween. Niet omdat het niet goed was, maar het werd wat gewoner en de pers had er steeds minder mee en het enthousiasme van de muziekliefhebbers bleek weg te ebben.

Niet bij mij. Ik bleef ze leuk vinden en ook die toegankelijker sound vond ik niet erg.

Mijn gevoel zegt dat ze veel van de oudere liefhebbers terug kunnen winnen met dit nieuwe album, Distance Inbetween.

Het klinkt wat dreigender, er lijkt wat vuur terug gekropen in de nummers en er hangt vaak een wat mysterieuze waas over heen. Alsof ze voelen op een definitief kruispunt terecht zijn te gekomen.
Het lijkt er op dat ze de juiste afslag hebben gekozen.

The Coral is en blijft een eigenwijs bandje en dat eigene was wat aan het verdwijnen (dat ik daar geen problemen mee had doet er niet toe).
Distance Inbetween is een heerlijk album van een bandje dat ik altijd wel ben blijven volgen. Nu nog maar eens live bekijken dan want dat is er nooit van gekomen. Begin April staan ze in Amsterdam. Ik heb wat om over te gaan twijfelen: wel of niet gaan.

The Coral................ zoals ik al eerder opmerkte past dit bandje in de categorie: tijd om af te haken en tegelijkertijd vertik ik het elke nieuwe release weer om vervolgens te concluderen dat het toch wel weer een fijn plaatje en dito bandje is.
Roots and Echoes heeft de eer om dit terugkerende praatje weer waar te maken.
Lukt dat?

Als ik opener en tevens single Who's Gonna Find Me hoor kan ik dat volmondig met ja beantwoorden. Ook een grote ja vanwege het hoge 'been there done that gehalte' (ik hoor een oude en vertrouwde Coral) en een dikke ja vanwege mijn terugkerende glimlach omdat ik het wederom een lekker nummer vind. Voeg daarbij korte ja-knikkende bewegingen met mijn hoofd die dus aangeven dat ik lekker mee doe op het nummer en het zit wel goed. Maar 1 nummer is nog te weinig dus dan maar gewoon door met Remember Me. Een lekker orgeltje en voor mij heeft dit nummer een beetje een country & western sfeertje. Ik zie zo een video-clip voor me in een of andere saloon. Dit slaat natuurlijk nergens op want het is gewoon perfecte britpop, maar dan wel britpop van uitstekende kwaliteit.
Op Put The Sun Back gaat het gaspedaal wat lager. Een lekker loom een laidback nummer is dan het gevolg. Sprankelend en fris, dat is hoe het klinkt en daarmee toont de band aan toch nog steeds relevant te zijn en niet door de aERo's van deze wereld aan de kant te mogen worden geschoven. Maar ik wilde toch wat nieuws horen? Misschien wel, maar stiekem ben ik ook wel blij dat het gewoon van een uitstekend niveau is en dan toch maar liever dat dan een experimentele miskleun. Dit is gewoon een heerlijke song.
Jacqueline heeft diezelfde frisse zomerse geur en laat het nu ook heel even zomer zijn! Hoe heerlijk schalt dit nummer dan uit de boxen met de deuren open en een verkoelende zomeravond als achtergrond-decor. Roseetje erbij en het is goed. Hier wil ik niet mee zeggen dat de band is afgezakt tot het niveau 'strandtent-muzak', maar dit nummer past nu gewoon heel goed bij het zomerse weer.
Fireflies kent ook de grilligheid niet die we op het debuut nog wel eens tegenkwamen. Ik vind dat niet erg omdat ik hun tweede album nog steeds als favoriet beschouw en ook dat album bevatte popnummers als deze. Het melancholieke toontje bevalt me goed. Weinig fratsen wat de geloofwaardigheid wel ten goede komt.
In The Rain gaat weer een tandje hoger. Lekker swingen is het zeker. De voetjes gaan in elk geval al goed mee op de maat dus dat zit goed.
Not So Lonely heeft een akoestische ondertoon. Hierdoor is het een melancholisch liedje geworden waar alle romantische zielen onder ons goed mee uit de voeten zullen kunnen. Soms is het heerlijk zwijmelen en als dat dan ook kan met The Coral dan zeg ik geen nee.
Cobwebs valt ook op door een ietwat akoestische toonzetting met sprankelende gitaren. Het valt me dit hele album al op: het klinkt allemaal bruisend, bubbelend en sprankelend. Licht, luchtig, zonder te verzanden in niksigheid. Nee, het is niet meer die spanning en sensatie van hun debuut, maar heel eerlijk gezegd vond ik dat deze band toen ook wat te veel gehypt werd daardoor. Dit klinkt allemaal wat degelijker en doordachter en daar hou ik wel van bij deze band. Normaal schuw ik het avontuur niet, maar dit jasje past ze goed. Althans: ik vind het ze goed staan.
Rebecca You is wederom uitstekende pop. Het is redelijk to the point en wint daardoor kracht. Het 'spannende' zit hem nu juist in hele kleine details zoals de instrumentatie. Het zijn de instrumenten op de achtergrond die hier juist een hoofdrol op eisen. Heel subtiel en daardoor uiterst krachtig. Geen noot te veel.
She's Got A Reason is lekkere catchy britpop.Het lijkt allemaal uiterst eenvoudig maar als je verder luistert hoor je dat deze band toch net even wat sterker is dan veel soortgenoten. Hoe alles in elkaar verweven is vind ik eigenlijk zeer bijzonder gedaan. Het spectaculaire bandje The Coral zoals we die leerden kennen indertijd is nog wel degelijk aanwezig alleen met wat minder bravoure.
Music At Night pakt je gelijk al weer in. Mij in elk geval zeer zeker. Een dwingend ritme en mooie koortjes en wederom een schitterende instrumentatie.

Tja, dan verdien ik toch virtuele billenkoek door weer even getwijfeld te hebben door te gaan met The Coral want ik ben eigenlijk heel erg in mijn nopjes met dit nieuwe album. Ik geniet er volop van. Misschien is het het zonnetje in mijn bol waar dit album een perfecte soundtrack bij vormt, maar ik ben er wel degelijk ook van bewust dat dit een ijzersterke cd is. Ze zullen er geen potten mee breken. Ze zullen er ook geen nieuwe fans meer mee vergaren maar ze hebben mij toch weer aan boord weten te houden. Wat zeg ik? Ze hebben mijn liefde weer helemaal doen oplaaien!

Laat ik voorop stellen dat deze nieuwe release me geen donder kon schelen ook al bezit ik alle studio-albums van The Cure en was ik er in de jaren '80 een groot liefhebber van (met dank aan een toenmalige vriend die er idolaat van was).
Toch wilde de completist in mij dit uiteraard horen en komt het sowieso naast hun titelloze album uit 2004 te staan.
Dan toch blijft er ook een stukje nieuwsgierigheid over: lukt het ze om me aangenaam te verrassen of niet?
Opener Underneath the Stars heeft iets majestueus zoals Plainsong dat ook wel heeft. Uiteraard is het nog veel te vroeg om te zeggen of dit nummer die vergelijking doorstaat maar toch kan ik wel zeggen dat het dat 'natuurlijk' niet doet. Maar echt eerlijk is het niet gezien het feit ik dat nummer grandioos vind en alles wat daarmee vergeleken wordt veeg ik toch wel van tafel zonder enig pardon.
Feit is wel dat ik iets proef dat me aanstaat: er is wat magie aanwezig en dat vind ik al heel wat.
The Only One laat horen dat The Cure ook prima popnummers kan schrijven. Ik weet dat het vloeken in de vleermuizengrot is maar ik ben altijd dol op de vrolijker nummers van dit gezelschap. Niet alles, en de donkerder nummers staan ook in hoog aanzien bij mij, maar ik ben wel één van de weinige die dit soort popnummers echt heerlijk vind. Een happy Smith vind ik ook een fijne Smith.
The Reasons Why heeft een ruw gitaarrandje met het typische Cure-sausje. Hierdoor blijft het nummer redelijk poppy en catchy maar weet het me minder te overtuigen dan The Only One. Maar hoe dan ook is het best pakkend en verveelt het me niet, wat veel nummers op de laatste albums wel deden.
Freakshow was even wennen toen ik dat voor het eerst hoorde en het gekke is dat ik het bij 1 luisterbeurt hield. Dit wilde ik in de juiste context beluisteren: het hele album dus. Het pas moeiteloos in het rijtje nummers dat tot nu toe te horen zijn geweest. Ook dit nummer valt in de categorie 'luchtiger werk' en zal ongetwijfeld niet door alle liefhebbers gewaardeerd worden.
Sirensong is een nummer uit de categorie Pictures of You. Het heeft een relaxed sfeertje en ik vind het schitterend; schitterend in eenvoud. Hier moet je niet te veel woorden aan vuil maken, hier moet je je gewoon door laten bedwelmen. Persoonlijk favorietje durf ik wel te stellen.
Wat in sprookjes gebeurt is niet echt maar misschien dat dit niet op gaat voor The Real Snow White. Het heeft een wat ruigere gitaargroove maar ook hier hoor ik niet het kenmerkende donkere in terug. Wel de ijselijke gilletjes van Robert Smith en als ik die hoor is dat toch wel een beetje een thuiskom-gevoel.
The Hungry Ghost doet me denken aan nummers van het Bloodflowers album en gelijk heb ik er al veel minder mee. Het blijft (nog) niet echt hangen en het jengelt mij vooralsnog iets te veel door.
Switch doet me dan weer wel gelijk opveren door het opvallende gitaar-intro en de manische drums. Zo jengelig als het vorige nummer doorzaagde zo gedreven jakkert dit nummer voort.
The Perfect Boy heeft een mooie opbouw en omvat een triestig gevoel waar ik mezelf heerlijk in kan onderdompelen. Prachtig zoals dat hier verpakt wordt in een ruime 3 minuten. Die tijden vallen me overigens toch al op: nergens gaat het overdreven lang door en houden de mannen alles kort en krachtig.
This. Here and Now. With You is een momentje waarop ik weer wat terugzak op de bank. Niet onaardig maar ook niet een nummer waar ik heel erg wild van kan worden. Wel mooie gitaarpartijen, dat zeker, en prima zang. Het wordt vast nog wel wat op langere termijn denk ik.
Sleep When I'm Dead doet me denken aan het werk van The Mission. Het schijnt afkomstig te zijn uit The Head on the Door-periode en laat dat nu net een zeer favoriet album van mij zijn.
Dit nummer behoort zeker ook tot één van mijn favorieten van dit album. Het oude vuur laait duidelijk weer op op dit 4:13 Dream. Okee, misschien wat overtrokken maar het komt wat mij betreft toch wel heel dicht in de buurt en daar dragen dit soort nummers ook aan bij.
The Scream is het meest opvallende nummer op deze cd. Het is duidelijk experimenteler en bevat een paar flinke gitaar-uitspattingen.
Smith krijst hier de longen uit zijn lijf. Niet 100% geslaagd bij eerste beluistering, maar zeker niet verkeerd na herbeluistering en dan blijkt het een groeiertje.
Afsluiter It's Over is qua titel natuurlijk goed op zijn plek. Furieus kolkt en draait dit nummer door en door.Het heeft een energieke drive en dat kan ik eigenlijk wel van het album in zijn geheel zeggen.
Het onverwachte is dan toch geschied: The Cure kan zich weer verheugen in mijn aandacht. Na een aantal magere albums is dit een grote sprong voorwaarts (of terug in de tijd zo u wilt).
Ik vind het een zeer geslaagd album en zal hier nog wel een tijdje flink van gaan genieten denk ik zo.
Welkom terug mannen!

The Cure............. jaren '80. Ik vond mezelf toen toch zo'n alternatief ventje door deze band goed te vinden
In werkelijkheid viel dat natuurlijk reuze mee. Ik heb me nooit bij de spinnenkapsels op de middelbare school aangesloten. Ik kende de albums. Ik moest wel want als een van je beste vrienden uit die tijd je er helemaal mee dood wist te gooien kon je er niet onder uit en daarbij vond ik het ook gewoon een band die heerlijke nummers afleverde. Ondanks dat ik de meeste albums kende ging ik in die jaren toch het meest voor de singles. De verzamelaar Standing on a Beach heb ik dan ook grijs gedraaid (letterlijk want ik had hem op LP).

Disintegration was een soort van uitzondering. Dit album had een vreemd soort aantrekkingskracht op mij, meer dan de voorgangers denk ik, ook al vond ik een album als The Head on the Door of Boys don't Cry misschien wel leuker, puur vanwege het feit dat ze toegankelijker waren.

Opener Plainsong staat eigenlijk al model voor die zuigingskracht. Alleen al de manier van openen. Hoe gracieus, hoe koninklijk. Hier valt je mond toch simpelweg van open.
Pictures Of You is nog steeds een klassiekertje. Een sterk nummer dat in die tijd ook werd gedraaid op de radio. Het was in die tijd zo slecht nog niet op die radio
Helaas vind ik dit nummer toch wat schade hebben opgelopen door de vermaledijde reclame. Het blijft een juweel, maar nu wel eentje met een bedenkelijk randje.
Closedown heeft ook dat mooie geluid. Het is dan wel donker, maar tegelijkertijd doet het je zweven door de ruimte. Licht in je hoofd en opstijgen maar. Cliché, cliché maar dat gitaargeluid is hemels.
Love Song doet me telkens weer een beetje ruw ontwaken uit die heerlijke toestand waarin ik me bevind tijdens Closedown. Het is een sterk nummer, maar op de een of andere manier heb ik soms het gevoel dat het een buitenbeentje is, het mag nog net meedoen maar meer ook niet. Onzin natuurlijk want het is toch wel één van de bekendere nummers van The Cure. En misschien maar goed ook dat het dit effect heeft. Hierdoor blijft het album boeien.
En ach, op Last Dance herpakken ze de sfeer weer. ik word er wat melancholisch van. Absoluut meeslepend.
Lullaby..........de spiderman he. Dit is Robert Smith op zijn best: een puik liedje, pakkend en toch voorzien van scherpe randen en een schitterende sfeer. Eigenlijk The Cure samengevat in 1 song.
Fascination Street laat dan weer duidelijk die donkere kant horen. Dit nummer staat bij mij toch een beetje voor de harde jaren '80 kant (ook al liep die bij verschijning van dit album ten einde). Somber van toon en vooral erg moody. Maar wel op een manier waarbij je er niet los van weet te komen.
Het kan nog donkerder en hoe. Zet Prayers For Rain op en je weet genoeg. Huiveringwekkend. IJzig. Maar ook hier weer die zuigende aantrekkingskracht tevens de kracht van dit hele album natuurlijk.
Bij The Same Deep Water As You begint het dan de draaikolk te worden die je compleet in zijn greep heeft en niet meer loslaat. Ondanks dat ook dit nummer zo donker van toon is hoor ik er ook wat lichts in. Het maakt je even helemaal los van alles om je heen en je voelt je helemaal vrij.
Titelnummer Disintegration heeft ook weer zo'n dubbel gezicht. Aan de ene kant het gevoel van verlies en tegelijkertijd toch ook weer hoop. Sterk nummer.
Homesick vind ik getuigen van pure schoonheid. Dit is echt een erg mooi nummer ondanks het trieste gevoel dat het weet op te roepen. Waarschijnlijk is dat laatste ook wel de reden dat ik het als zo mooi ervaar.
Untitled heeft het bekende vinkje van mij gekregen. Zo geweldig Plainsong is als opener van een album, zo geweldig is Untitled als afsluiter. De cirkel is rond. We zijn weer terug bij af........

The Cure. Nu ik er zo over nadenk is dit een band die het al heel lang goed doet bij mij. Halverwege de jaren '90 ben ik ze wat uit het oog verloren, maar desondanks is het wel één van die bandjes die de jaren '80 bij mij hebben weten te overleven en die me anno 2007 nog steeds weten te boeien. O.K. daar is het oudere werk dan wel meer verantwoordelijk voor dan het nieuwere werk, maar wie maalt daar om bij meesterwerken als dit album?!

Stelletje vleermui*&###@@.... the Cure dit, the Cure dat........... in de jaren '80 werd ik al bestookt met deze band door een goede vriend die me niet eens hoefde te overtuigen omdat ik dit bandje al sinds klassiekertje A Forest op handen ben gaan dragen. Een klassieker die het overigens goed deed in de top 100's van Veronica zo rond de Pasen. Maar nu ze weer eens komen optreden lijkt er een zwarte lucht over musicmeter getrokken en ontkom je er niet meer aan: het is voorlopig The Cure die de boventoon voert.
Voor mij weer eens een reden om dit album er bij te pakken, een album dat ik op een 7e plaats zag staan in mijn top 10. Lager dan waar de meesten hier hem plaatsen maar met 4* natuurlijk niet beroerd te noemen.
Opeens kriebelde het dus en werd het tijd om dit album tevoorschijn te halen. Een album dat ik al zo'n ruime 20 jaar ken maar dat toch niet heel erg vaak opgezet wordt.
Door al die vleermui*&###@@ en Cure-spammers (neem dit met een vette knipoog) was het vandaag Pornography time.

One Hundred Years heeft zo'n lekker zuigend geluidje. Waar ik het bij My Bloody Valentine niet kan velen daar vind ik het hier zo ongelooflijk lekker. Het stemmetje van Smith valt per dag anders. Soms kan ik er slecht tegen en soms past het zo heerlijk allemaal.
Hier is het een perfect onderdeel van het totaalplaatje. Snijdend langs de gitaarlijnen heen met strakke beat als ondertoon.
A Short Term Effect mag dan duister klinken, vandaag leek het wel of er een waterig zonnetje door de huidige grauwe, druilerige wolken heen brak (zou dat het zijn? zijn het niet al die spammers maar is het het weer dat me dit album uit de kast deed pakken?).
Oeroud favorietje is The Hanging Garden, ook te vinden op Staring at the Sea die ik in de jaren '80 eigenlijk nog het meest draaide. Dat heerlijke ritme, dat zweverige en toch met beide benen op de aarde weten te staan en daaroverheen die prachtige gitaarklanken. Dit zal altijd wel een favo blijven van mij.
Tinkelend en sprankelend opent Siamese Twins. Ja, niet bepaald termen waar je mee aan kunt komen bij een duister album als dit. Maar die eerste seconden zijn ook verneukeratief: langzaamaan trekt dit nummer me dieper en dieper naar beneden en dat beangstigt me soms. Niet altijd leuk, maar wel knap als je dat met muziek voor elkaar krijgt.
The Figurehead maakt die mood er niet beter op. Als in een draaikolk zuigt het je verder naar beneden en dan niet op een snelle wijze, welnee, het gaat tergend langzaam.
A Strange Day laat je vervolgens nog even lekker rondjes draaien om je tijdens Cold los te laten waardoor je in een soort vrije val terecht komt. Duizelingwekkend tol je in de rondte. Het geeft een soort opgelucht gevoel: je hebt niets meer in de hand en je durft je er aan over te geven. Voor mij reden om deze 2 nummers ook als de betere nummers te zien.
In de vorm van Pornography komt er een einde aan dit naargeestige sprookje waarin je opgezogen werd en waar het kolkte en draaide. De laatste seconden van dit album zijn veelbetekenend: alsof alles verdwijnt in een onzichtbaar putje. En waar het naartoe is gegaan is onbekend. Reden om het een volgende keer opnieuw uit te vinden en er wellicht ooit eens achter te komen.
Een zware bevalling en mensen hebben het er moeilijk mee; het gaat voor mij ook wel een beetje op en dat verklaart ook wel dat er Cure-albums boven deze geplaatst worden door mij.

Om nog even terug te komen op mijn eerste woorden: mag ik de fans een goed concert toewensen in de Ahoy. Jullie waren een beetje verantwoordelijk voor het feit dat ik dit album vandaag weer eens uit de kast trok en er dit stuk aan kon wijden

Het begint al op A Reflection. The Cure is niet een band die me echt weet te ontroeren. Natuurlijk hoor ik soms mooie nummers, maar the Cure pakt me meestal op andere wijze. Deze opener is een uitzondering. Ik vind het een ontroerend begin van een album. Het klinkt veelbelovend: hier gaat nog een hoop moois na komen en dat is in de loop der jaren ook wel gebleken, want het is niet voor niets samen met Disintegration mijn favoriete album van deze band.
Zoals ik elders al zei moet het zo rond 1983, 1984 zijn geweest dat ik echt goed met The Cure in aanraking kwam. Play for Today is misschien ook wel één van de eerste nummers die ik leerde kennen na A Forest.
Als ik het nu hoor is dat puur jeugdsentiment plus een beetje extra. Jeugdsentiment is namelijk 1 ding, maar nummers die me anno nu nog steeds weten te beroeren is wat anders. Zodra ik dit hoor heb ik onwijs veel zin om te dansen en moet ik terugdenken aan de dansvloer waar ik eind jaren '80 graag op vertoefde, wild dansend op de muziek waar ik toen eenmaal graag op bewoog (denk aan hits van The Cult, Sisters of Mercy en The Cure: en nee ik was geen vleermuismeneertje ).
Secrets blijft zijn naam eer aandoen. Het broeit, het gloeit maar blijft toch iets onderkoelds houden en het zal nooit of te nimmer zijn geheim prijsgeven. Opvallend is ook dat de zang hier niet echt een hoofdrol heeft gekregen.
In Your House heeft iets sprankelends in zich. Niet bepaald een term die je zo snel met the Cure associeert, maar toch ervaar ik het wel zo. Ik word hier lekker dromerig en loom van. Waar b.v. sommige nummers op Pornography me juist een beetje zwaarmoedig maken daar heb ik dat bij een nummer als dit totaal niet. Eerder tegenovergesteld.
Three komt traag en haast aarzelend op gang maar blijkt een spannende opbouw te hebben. Het blijft een ietwat vreemd nummer en misschien is het dit nummer wel dat me van die volle 5* weet af te houden.
The Final Sound is daadwerkelijk niet het laatste geluid op Seventeen Seconds. Het werkt sfeerverhogend en dient als een prima opstapje voor het volgende geniale nummer. Meer is het niet.
Dat geniale nummer is natuurlijk A Forest. Zoals ik bij Pornography al zei is dit jarenlang rond Pasen een knoepert van een hit geweest in de top 100 aller tijden van Veronica. Het was natuurlijk uitstekende kwaliteit tussen al die inmiddels zwaar uitgekauwde rock-hits. Dit ook uitgekauwd? Nee, dat vind ik dus niet. Waar je veel van die zg. top 100 hits op een gegeven moment niet meer kunt horen daar blijft dit nummer zijn kracht behouden. Misschien door het bezwerende karakter of misschien wel iets anders maar laat ik het simpel houden: het is van dusdanige kwaliteit dat het nooit zal gaan vervelen en dat is maar voor weinig grootse nummers weggelegd. Natuurlijk is dit persoonlijk, maar bij mij valt het dus wel degelijk in die categorie. Waanzinnig goed. Punt!
M klinkt hierna dan opeens behoorlijk luchtig en dat is maar goed ook want ik vind dit typisch zo'n heerlijk 'bijkomnummer'. Daarmee wil ik het overigens niet degraderen tot een minder nummer, integendeel. Juist doordat dit nummer deze toon heeft gekregen valt het op en dat is knap na zo'n hoogtepunt als daarnet.
At Night doet zijn naam wat mij betreft eer aan: ik vind dit ook een typisch nachtnummer. Het zware, brommende geluid staat me erg aan en ik blijf er van genieten.
Afsluiter Seventeen Seconds (ik doe niet aan bonustracks, limited editions en weet ik het wat voor gekkigheid) sluit dit album geheel in stijl af. Kalm, waardig en telkens verlangend naar nog meer Seventeen Seconds. Wat zeg ik? Zo'n ruime 2100 Seconds.

Oh de hype, de hype..... een nieuwe The Cure en vooraf leek het alsof er een wereldwonder zou geschieden. Heerlijk om in mee te gaan.

Laten we het wat verkleinen en kijken naar het oeuvre van de band zelf. Al sinds de jaren '80 volg ik ze en zoals velen vond ik het na Wish allemaal zo boeiend niet meer. In dat opzicht was de oplopende spanning te begrijpen. Iedereen was lyrisch over Alone en Disintegration werd volop genoemd. Laat ik eerlijk zijn: Alone is een prima nummer, maar echt voelen deed ik het niet en doe ik nog steeds niet. Ja maar Disintegration! Die staat bij mij op 5* ja, net als The Head on the Door.

A Fragile Thing dan. Prima hoor. Maar zó geweldig?! Vooruit: het album blind vooruitbesteld want als dit het beste is sinds Disintegration dan zal het toch wel. Toch?!

Nu ik het album sinds gisteren meerdere malen heb beluisterd kan ik alleen maar constateren dat het wel aan mij zal liggen. Ja, ik geef dit 4* en dat is waarschijnlijk omdat ik het goed wil vinden, want het is immers The Cure.

Het regent lovende woorden, de 5* beoordelingen zijn niet aan te slepen en ik zit op 3,75* of zo (rond ik het nog af naar boven).
Ik hoor geen Disintegration: waar zijn dan de Plainsongs? de Lovesongs? de Lullabys? The Same Deep Water as Yous of de Untitleds?

Ik vind het wat langdradig, ik voel het niet zoals velen het blijkbaar wel voelen. En ergens vind ik het geluid van het album ook niet zo mooi. Daarbij mis ik toch wel tracks als eerder genoemd, tracks waar ik zo enorm van hou.
Teleurgesteld? Een beetje wel. Het zal zeker aan mij liggen. Ik kom niet verder dan een prima album van The Cure, beter dan de laatste vier albums, maar dat is niet zo heel moeilijk.

Laat ik verduidelijken dat dit zuurder klinkt dan misschien bedoeld, maar ik word hier toch minder warm van dan waar ik aanvankelijk op hoopte en de lovende recensies zullen voorlopig toch wel de boventoon gaan voeren (een beetje tegenwicht dan maar). Ik zal het nog een paar keer op de draaitafel leggen en misschien komt het nog. Maar die vonk is er tot nu toe nog niet (ook niet bij de eerder uitgebrachte nummers die ik al beter ken).
Misschien moet ik voorzichtig concluderen dat The Cure voor mij voor altijd verankerd zal blijven in de jaren '80?! Doe ik Wish er voor het gemak nog bij (die ik ondanks dezelfde score boven dit album zet momenteel).

Eén ding is zeker: het is al een aantal dagen grauw en grijs weer en daar vormt Songs of a Lost World de perfecte soundtrack voor.

Van alle Cure albums geeft dit album nog wel het beste mijn' jaren '80 tienertijd gevoel' weer.
En zelfs op 40-jarige leeftijd komen warme gevoelens naar boven als ik The Head on the Door terughoor (zoals op moment van schrijven).
Voor mij was deze band in die tijd, ik spreek over 1985 het jaar waarin ik een zeer groot Prince-fan was en nog best veel top 40 luisterde, behoorlijk gewaagd. Een schoolvriendin was er gek van net als op Siouxie overigens en daardoor kwam ik toch in aanraking met de wat donkerder kanten van de muziekwereld. Ook de VPRO woensdagmiddag hielp daar aan bij net als Vara's Verrukkelijke 15.
Dat The Cure gewoon hits scoorden en daarmee ook 'top 40' genoemd kon worden deed daar niets aan af. Natuurlijk is dit album behoorlijk toegankelijk; iets dat zeker niet over elk album van de band gezegd kan worden, maar echt 'top 40'? Nee. Laten we het er maar op houden dat er in die jaren naast alle troep toch zeker ook heel veel goede dingen in terecht kwamen. Daar mogen we nummers als Close to Me (Oh, wat vond ik de clip toen leuk) toch zeker toe rekenen.
Dat ik al vrij jong een Cure liefhebber werd uitte zich ook in het kopen van de verzamel LP Standing on a Beach die ik grijsgedraaid heb. Toen ik de middelbare school eenmaal verlaten had was het een jeugdvriend die ervoor zorgde dat The Cure flink in beeld bleef omdat hij er helemaal in opging.
Na Disintegration zakte het langzaamaan een beetje weg allemaal en naar hun laatste albums luister ik meer een beetje plichtmatig en niet uit pure liefde.
Pure liefde is er wel voor The Head on the Door waar zo'n beetje elk nummer volledig in de roos is. Het vrolijke karakter spreekt me zeer zeker aan en het staat in mooi evenwicht met mijn andere twee grote favorieten Seventeen Seconds en Disintegration.
Een jeugdliefde vertroebelt het beeld/gehoor? Dacht het niet! Dit album is een klassieker en zal ik altijd wel blijven waarderen; of het nu wel of niet herinneringen ophaalt.

Om Nina Simone te overtreffen op Black Is the Colour is een uitdaging van jewelste en dat is bijna niet te doen. En inderdaad, dat lukt zelfs John Grant niet. Zijn stem is hemels, ik ben er fan van, maar ik mis juist op dat nummer het doorleefde van een Simone. Maar de instrumentatie is van dusdanig hoog niveau zoals ook de stem van Grant dat er toch een prachtversie overeind blijft.
Op Angel Eyes mis ik het kitscherige van ABBA, ik mis de pop. Maar wat The Czars er van brouwen is beslist niet verkeerd en die term gaat op voor de hele cd.

Het is allemaal melancholiek en daarmee geeft de band er een mooie draai aan.
Cover-albums zijn en blijven altijd gewaagd en het is haast niet te voorkomen dat je originelen beter vind omdat die gewoonweg beter zijn of omdat je er te bekend mee bent.
Wat ik dan goed vind aan deze cd is dat er een constante sfeer is en dat The Czars nergens verkrampt bezig zijn.

Daarmee kan ik het geen meesterwerkk noemen maar wel een absolute must om in bezit te hebben als je net als ik gek bent van het stemgeluid van John Grant en alle andere Czars albums.

The Dawn Brothers zag ik ooit tijdens een PopUp 010 optreden. Dat was behoorlijk verpletterend en dan speelden ze nog semi-akoestisch ook.

Ik was dus best nieuwsgierig naar hun debuut. Zou dat live-gevoel overeind blijven? Heel kort gezegd: nee. De energie die de mannen live weten te creëren is gewoonweg niet te vangen op een album. Maar eigenlijk kunnen maar weinig artiesten dat. Recentelijk Nathaniel Rateliff nog. Geweldige plaat, maar op een podium komt het nog beter tot z'n recht. Beetje zelfde vibe.
Allemaal rasartiesten die je op een podium moet zetten en hun ding laten doen.

Maar dan nog: The Dawn Brothers weten sfeer neer te zetten en doen dat op Stayin' Out Late ook. OnHollands goed zou ik willen zeggen, maar dat is zo'n dooddoener waar je ze geen recht mee doet.
Dit zijn twaalf ijzersterke nummers waar het speelplezier vanaf spat. En dat dit 's avonds live in een kleine club veel spetterender overkomt dan overdag thuis op de bank is nu eenmaal zou. Moeten ze live maar niet zo aanstekelijk werken en niet van dit soort muziek maken. Swingt en rockt als dolleman met een flinke portie soul.

Heerlijk hoor!

Zo'n tien jaar terug kwam Coldplay opzetten en deden bandjes als Vega 4 of Saybia het ook erg goed bij mij. Inmiddels zijn we wat jaartjes verder en zijn dit soort bandjes naar de achtergrond verdrongen door minder rechttoe rechtaan artiesten. Paradijsvogels als Antony of The Irrepressibles zwaaien nu de scepter en het is een zwierige bedoening geworden in huize aERo. Niks geen breed uitwaaiende stadionrock met emotionele snik.

The Daylights, met de broertjes Ran en Ricky Jackson plus drummer Svend Lerche, zijn op dat punt aardig wat jaartjes te laat kun je wel stellen want dit valt in de categorie Coldplay, U2, Saybia: een ietwat getergd klinkende zanger, makkelijk in het gehoor liggende rocksongs die behoorlijk veilig in de oren klinken. Ja, dat is toch echt hoe dit drietal klinkt. Doe daar de trendy baardgroei bij, hippe kleertjes en haardracht (zal vast nonchalant moeten zijn en totaal niet bedacht) en je hebt een bandje dat het best eens goed kan gaan doen bij een breed publiek. Youth (o.a. The Verve) produceerde dit titelloze album en geeft het een redelijk gelikt geluid met toch een ietwat ruw randje mee en hoppa, daar hebben we alle ingrediënten om dit album eens goed de grond in te trappen, eens lekker flink af te zeiken en te verketteren naar de laagste scores die maar te vinden zijn op musicmeter bodem.
Terecht? Je zou haast denken van wel. Eén Bono is immers genoeg, Chris Martin hebben we ook al dus moeten we er echt nog meer hebben? Zolang ze niet zo heel groot worden heb ik er eigenlijk niet zo veel moeite mee. Ik vond dit jaren geleden immers zeer plezierige rock en dat hoef ik niet helemaal van me af te schuiven. Eigenlijk heb ik het al een hele tijd niet meer gehoord en dan is het best wel aardig beluisterbaar. Dat ik er verder redelijk emotieloos onder blijf en dat ik het te onorigineel vind is iets waar niet veel aan te veranderen valt. Maar heel slecht? Mwoah. Ze zijn wat jaartjes te laat zoals ik al zei, maar misschien komt deze stijl weer helemaal terug. Snow Patrol doet het immers ook nog steeds goed bij een groot publiek en Coldplay mag dan wel niet meer zo populair zijn bij het gros van musicmeter-users..... er is vast nog wel ander publiek voor.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe dit verder zal gaan!

Voor liefhebbers van: U2, Coldplay, Saybia, Snow Patrol, Doves

Wow, wat een lekker album is dit.
Ik hoor de snerende stem van Placebo's Brian Molko in combinatie met de opzwepende nummers zoals ook een Arcade Fire die maakt (alhoewel ik die nog een heel stuk sterker vind).
En als ik dan ook flarden van een band als Belle & Sebastian terughoor kan het al niet meer stuk bij mij.
Eigenlijk is dit gewoon één grote grabbelton, want ik zou zo nog meer artiesten kunnen noemen (zoals b.v. Marc Almond).

Doet er niet toe; tegenwoordig kan je bij elk nieuw album wel gaan name-droppen. Dat is alleen handig om een beetje richting te krijgen als je er nog nooit van gehoord hebt. En zelfs dat kan fout uitpakken, want menigeen is het dan toch niet met die vergelijkingen eens.

Zal ik het dan maar kort houden? De hoge waardering hier is absoluut terecht!!!

Voorgangers Colfax en Scenic Sessions laten zien dat The Delines het op Musicmeter goed doen met uitstekende beoordelingen.
Nu Kacey Musgraves hip en happening is zou het misschien ook de deur voor dit gezelschap wat verder open kunnen zetten. Want country, met in dit geval een warme soul-saus, zou het goed moeten kunnen doen op dit moment. Maar eigenlijk is er geen enkele reden om te vergelijken, buiten het feit dat er in beide gevallen sprake is van een dosis country (en dat begrip is nogal ruim).

Middernacht-country-soul is een term die ik ergens voorbij zag komen. Niet heel slecht lijkt me. De lome sfeer is er zeker verantwoordelijk voor en de blazers zorgen voor de soul. Als ik echt wil vergelijken kom ik zelf uit bij een artiest als Lambchop. The Delines zorgen dat je al snel een zeer aangenaam gevoel krijgt van hun nummers.

Toch schuilt daar voor mij wel een beetje een gevaar in: ik moet een beetje mijn best doen om er echt serieus voor te gaan zitten en alles op me in te laten werken. The Imperial kan vrij gemakkelijk wat naar de achtergrond glijden, en dan gaat de boel makkelijk aan me voorbij. En misschien mis ook wat scherpe, spannende randjes. Het is wellicht net iets té fraai, maar ach, daar komt Kacey ook mee weg. Dus lekker veel blijven draaien en goed op me laten inwerken: gaat vast nog een hoop fraais opleveren.

Ik keek eigenlijk best wel uit naar Bang Goes the Knighthood: zo'n beetje alle Divine Comedy albums worden door mij goed gewaardeerd en qua stijl past het helemaal bij mij.
Al heel snel valt op dat het vaudeville-sfeertje weer volop aanwezig is en ik kan dus alleen maar zeggen: heerlijk, hier ben ik dol op.
En toch lukt het me tot nu toe niet echt om er goed in te komen: ik mis iets. Het kabbelt allemaal wat te veel voort. Jazeker, er staan gezellige stukjes muziek op zoals bijvoorbeeld Assume the Perpendicular, maar gezellig staat niet gelijk aan worden opgezogen door de mooie melodieën zoals op een aantal vorige albums. Gezellig voortkabbelen kan op den duur zelfs een beetje onverschillig maken en dat gevoel krijg ik een klein beetje.
Bang Goes the Knighthood is een prima album met muziek die ik waardeer, maar het is net even wat te stoffig en neuzelig om het te rekenen tot de betere Divine Comedy albums.
Teleurgesteld? Okee, een klein beetje dan. Slecht? Nee, dat nu ook weer niet want daarvoor hou ik toch te veel van vaudeville en barokpop en daarbij heb ik nog wel de hoop dat dit album nog wat zal groeien.
Als dat het geval is bent u de eerste die dat van mij te horen krijgt.

Bovendien kent gezelligheid geen tijd uiteraard.