Ik ken twee albums van Tiësto te weten in My Memory en Just Be.
Die eerste is door mijn ega gekocht (en hoor ik nog wel eens terug in de auto) en die laatste kocht ik ooit voor mijn amerikaanse zwager en, heel stout, heb ik toen op een cdrom gebrand.
Bij dat album las ik een quote van de immer wijze VanDeGriend:

En zo is het maar net, want het gaat ook op voor dit album.
Heb ik deze keer een 'excuus' om er naar te luisteren? Ja, wel degelijk, maar ik moest er op facebook achterkomen dat Jonsi van Sigur Ros gastvocalen verzorgde net als o.a. Kele Okereke van Bloc Party, Tegan and Tara en Nelly Furtado. Genoeg om mij op z'n minst nieuwsgierig te maken en zeker wetende dat ik iemand hier thuis er sowieso wel blij mee zou maken.
Het titelnummer met Jonsi vind ik eigenlijk erg lekker totdat de bekende Tiësto-beuk er in komt die er niet echt goed bij past.
Maar goed, er staat meer op en het klinkt allemaal best hoor. Het is mijn muziek niet en daardoor redelijk enig in zijn soort hier in huize aERo (buiten de 538 dance serie die zo lekker wegdraait tijdens lange autoritten).
Het zal vast erg plat zijn, het is zo commercieel als de neten maar als afwisseling zo af en toe kan ik dit wel pruimen. Voor mij zijn de drie cd's die ik ken dan ook erg inwisselbaar ook al zullen ze ongetwijfeld voor de kenners nogal verschillen. Voor mij is het boem boem boem met vocalen en soms vreet dat heerlijk weg.
Sambal bij?

De in 1987 in Armenië geboren Tigran Hamasyan scheen al jong een muzikaal 'wonderkind' te zijn.
Momenteel studeert hij in Los Angeles en is zijn nieuwe album A Fable zojuist verschenen.
Op dit album staan 13 dynamische solo-piano nummers. Met ruim 50 minuten nog best een zit voor mij, maar toch weet hij me al die tijd in z'n greep te houden, mede doordat hij zijn stem heel af en toe inzet als extra instrument (of hij fluit uiterst subtiel, wat wonderbaarlijk niet stoort).

Het album voelt soms 'klassiek' aan en dat zou wel eens voordeel nummer twee kunnen zijn die ervoor zorgt dat ik dit album goed weet te waarderen. Het is zwaarder dan Solo Piano van Gonzales, maar ergens heeft het ook eenzelfde soort uitstraling.

Kortom: na de heerlijke nieuwe cd van Avishai Cohen waar de nadruk op de bas ligt, nu een jazz album dat me goed bevalt met de nadruk op piano, beter: waar de piano de hoofdrol krijgt.

Zeer fijne ontdekking!

Tigran Hamasyan leerde ik begin 2011 kennen met zijn wonderlijke album A Fable.

Het was dus uitkijken naar de opvolger waarvan ik single Road Song al geslaagd vond.
Opener The Poet doet me erg denken aan de exotische jazz van Avishai Cohen en dan met name diens werk waar ook op gezongen wordt.
Dat zijn nog eens binnenkomers zeker ook omdat ik Avishai hoog heb zitten.

Het hele album ademt wel een soortgelijke sfeer uit maar vergelijken is niet eerlijk zeker ook omdat Tigran een eigen stijl heeft.
Tigran is sowieso een begenadigd pianist en dat is te horen op dit nieuwe album dat wat makkelijker toegankelijk is dan al z'n voorgangers, in elk geval lijkt het niet op het veel minimalere A Fable.

Hij stoeit met de Armeense invloeden maar niet al te nadrukkelijk waardoor er een perfecte balans ontstaat tussen de etnische invloeden, jazz en toch ook wel moderne westerse muziek (er worden flarden electronic ingezet). Het gebruik van strijkers verhoogt bij mij de feestvreugde alleen maar.

Shadow Theater is kleurrijk, inspireert en klinkt fris en jeugdig.
Wie niets moet weten van jazz kan zich toch met een gerust hart aan dit album wagen want verdomme nog aan toe wat is het heerlijk om zoveel vitaliteit in 1 uur muziek gestopt te horen.
Tigran weet te verwonderen, ontroeren en doet je muzikale bloed sneller stromen en zo hoort het.

Dat Shadow Theater maar een heel wat groter publiek mag krijgen dan de voorgangers want Tigran verdient het.

Live lijkt het me ook geweldig. Helaas kan ik niet als hij in de buurt optreedt (Lantaren Venster) maar als ik dit zie dan baal ik daar toch wel een beetje van: YouTube - Tigran Hamasyan | ?????? ????????

Opmerkelijk: 11 albums op deze site en geen enkele stem. Laat ik dan maar de eerste geven.

Brönner is een Duitse muzikant wiens jazz invloeden kent uit bebop, pop en soundtracks. Als ik dan labels als chill of smooth jazz lees krijg ik wat kriebels en kan ik me voorstellen dat er geen stemmen geplaatst zijn. Dit soort jazz is toch iets om met een boog omheen te lopen.
Mijn kennismaking viel mee. Ja, het is soms wat gelikt en ja het is wel een beetje achtergrond jazz voor de hippe tenten waar mensen vooral trendy en interessant willen zijn en doen maar ik had het veel erger verwacht.

Zet dit op de achtergrond en het is niet veel anders dan een lekkere lounge cd waarvan ik dan ook weer moet toegeven dat Brönner een beetje tekort gedaan wordt als ik het hier bij zou laten want de man kan best spelen (voor zover ik dat als niet al te groot kenner kan beoordelen). Maar spannend zal het nergens worden.

Een prima album, maar een grote liefde zal het nooit worden. Oordeel zelf door eens te kijken en luisteren naar de video bij Will of Nature

Blue Afternoon..... het derde album van Tim Buckley. Het was zijn eerste zelf-geproduceerde.
Waar de eerste twee albums soms nog wat romantisch overkwamen en goed in hun tijdsbeeld pasten daar vind ik dit album wat volwassener klinken. Op dit album gebruikt Buckley wat jazz(y) invloeden.
Opener Happy Time heeft een heerlijke flow en zijn stem klinkt warm. Nergens acrobatische toeren, maar gewoon een erg mooi nummer.
Chase the Blues Away bevat duidelijk al die jazz-invloeden. Het is nog wel duidelijk folk maar het is juist die jazz-invloed die er nog eens een wat donkerder tintje aan geeft. Heel ingetogen, maar o zo boeiend. De man is een kunstenaar voor wat betreft zijn stem.
I Must Have Been Blind klinkt vrij mellow en lijkt een nogal laidback-sfeer te hebben. Toch vind ik dat zo'n term het daar mee tekort doet. Dit gaat duidelijk dieper dan dat. Meerdere keren luisteren is ook meerdere laagjes ontdekken. Ik vind dit een heerlijk nummer waar ik telkens weer door gegrepen kan worden.
The River klinkt net als de voorgangers wat akoestischer. Zo knap om een folksong een jazz-twist mee te geven, telkens weer verbaast het me, voeg daarbij de ontroerende vocalen en je hebt een ijzersterk nummer te pakken.
So Lonely krijgt een blues-sausje en dat werkt ook heel goed. De prachtige vocalen die er doorheen worden gewoven maken het helemaal af.
Cafe klinkt spannend en broeierig. De muziek kruipt langzaam onderhuids en de stem betovert je waar je bij staat. Op nummers als deze hoor je dat Buckley zijn oude stijl aan het loslaten is en duidelijk nieuwe wegen aan het verkennen is zonder door te slaan in experimenteerdrift.
Blue Melody klinkt wat luchtiger. Alsof de zilte zeelucht je langzaam aan in zijn dromerige greep krijgt. Vocaal weer ijzersterk.
The Train kent intense jazzy gitaar die de prachtige stem van Buckley sterk ondersteunt. Het vormt de afsluiting van een intense plaat die na al die jaren nog steeds weet te betoveren.

Waren het op de vorige cd zes nummers waar je het mee mocht doen, hier zijn het er slechts vijf. Alle vijf weliswaar met een behoorlijke tijdsduur en ik denk ook wel dat het er genoeg zijn voor dit duidelijk experimenteler album van Tim Buckley.
Al op de vorige twee albums liet Buckley horen niet vies te zijn van nieuwe wegen; op Lorca voert hij dat net nog even verder door.
Je moet er allemaal van houden: bij tijd en wijlen komt het nogal creepy op mij over. Dit staat in geen vergelijk met de eerste twee albums van de beste man. Niks romantiek of vrolijkheid.
Spannend? Zeker weten! Knap gedaan? Onmiskenbaar! Aan mij besteed? Soms. Ik waardeer de experimenteerdrift maar ik blijf altijd op afstand luisteren. Dit album weet me niet op te zuigen. Ik bewonder het zoals velen dat in musea doen: hand onder de kin, beetje interessante pose aannemen, wenkbrauwen fronsen en toch wel concluderen dat de man iets heel bijzonders heeft gemaakt. Maar raakt het mijn hart? Nee, dat doet het niet. Ik vind het een bijzonder album, maar beschouw het niet als mijn favoriete Buckley.

Het beeld dat ik een beetje van Tim Knol krijg is dat het een sympathieke artiest zou zijn. Daar weet ik uiteraard niets van (heb hem nog niet live aan het werk gezien) dus ik moet het gewoon met deze cd doen.
En laat ik sympathiek nu ook een prima term vinden die deze muzikale lading prima dekt. Dat de naam Johan valt is niet zo heel vreemd, maar toch vind ik Knol anders: lichter, luchtiger, en dat zeker niet in negatieve zin. Ik denk zelf ook richting een artiest als Solo (J.Perkin, Michiel Flamman zo u wilt). Ook deze artiest van eigen bodem maakt nummers die makkelijk en losjes aanvoelen.
Elk liedje op dit album heeft charme. Elk liedje voelt behaaglijk en vertrouwd.
Ik snap de opmerking 'iets meer boterhammen met pindakaas Knol ' van user muziekobsessie best wel. Het lijkt alsof Knol iets te bescheiden te werk gaat en dat er nog een hoop moois in de man zit dat er ooit hopelijk nog uit gaat komen. Maar voor mij is die bescheidenheid op dit moment gelijk ook zijn kracht: het is wat lieflijk misschien maar daardoor heeft het ook wel wat pakkends.
Mij doen deze liedjes dus wel wat. Tim Knol komt eerlijk over en ondanks dat we niet veel nieuws te horen krijgen weet hij toch te overtuigen. Zeker een belofte voor de toekomst.
Ik zet nu nog even bescheiden in, geheel in lijn van dit debuut, maar het zou me niet verbazen als Tim Knol zo'n album gaat worden dat wat langer meegaat en dat me meer en meer in z'n greep krijgt. Als dat het geval gaat zijn zal ik dat zeker met een verhoging belonen.
Voor nu: petje af voor dit leuke album!

Dit jaar is nog maar net van start gegaan en kent al aardig wat sterke releases. De nieuwe Timesbold is er eentje die in het rijtje 'hoge verwachtingen' stond en die dat begin dus alleen maar sterker zou kunnen maken.

Old Hannah start al sterk: het is minder 'sereen' dan de nummers op de voorganger en 'rockt' wat meer (laten we rock dan wel heel breed zien). Gebleven zijn de banjo en ietwat klagerige zang. Kort, maar krachtig met z'n 3 minuten.
Voor je het weet zit je al bij Any Lethal Storm. Ook hier speelt de banjo een grote rol. Een uitstekende opbouw naar een wat explosiever geluid, gas terug en gaspedaal weer naar beneden. Hallelujah, een een dikke voldoende voor het orgel.
All Readymade gaat dan wat lieflijker van start. Dat lieflijke gaat geleidelijk over in meeslepend. Het geluid heeft iets rauws, terwijl de instrumentatie heel zoet is (klarinet, strijkers). Mooi liedje dat lekker fliedert en fladdert en waar iedereen mij tegelijkertijd flink mag aanspreken op deze term. Schitterend nummer als je het mij vraagt.
Takeaway is somberder van toon; slepend, traag en horen we de zingende zaag weer terug? Jazeker. De zang is hier gelijk een stuk somberder en het klinkt hierdoor behoorlijk triest allemaal. Tom Waits is niet ver weg.
When I Come Around doet helemaal terug denken aan dat prachtige, verstilde album Eye Eye. Wat zijn dit toch mooie composities. Pure eenvoud en tegelijkertijd zo rijk.
Ook Hollow Halo straalt iets triestigs uit (op zich niet vreemd voor Timesbold, maar na de vliegende start valt het toch wel op). Een warm orgel ondersteunt de zingende zaag en de soms wat metalige klanken hier en daar.
Mama lijkt een nummer uit lang vervlogen tijden. Het beeld kan op zwart-wit en even waan je je in een tijd waar alles nog rustig was en waar je nog tijd had om echt stil te staan bij de dingen van het leven.
Cancão Bebendo weet dit beeld nog even vast te houden. De sfeer is somberder en duisterder. Grote wolken zijn inmiddels voor de zon gekropen en de stemming slaat om.
Gelukkig is akoestisch getinte Fencepost weer wat luchtiger en weet je te behoeden voor een algehele depressie. Mag ik deze dans van u?
Recover Ring start als een klein liedje maar krijgt later een volvet, donker geluid. Niet dat het nummer weer die rock-kant toebedeeld krijgt maar de produktie maakt het nummer tot het donkere wat dit nummer op een gegeven moment uitstraalt.
Voor Lame Horse kan ik alleen maar op 'eenvoudig mooi' komen. Het geluid is vertrouwd en hier en daar slechts wat subtiele toevoegingen die er voor zorgen dat dit toch net even wat anders klinkt dan op de voorganger Eye Eye en tegelijkertijd er zo op had kunnen staan.
Be Leaving is een gestript nummer, ontdaan van al te veel franjes en weet prima te ontroeren op een heel kleine manier.
Aan alle moois komt een eind zo ook aan dit album en wel in de vorm van Far To Strange. Ingebed in natuurgeluiden nemen we afscheid van een wederom ontroerend mooie plaat die zich wat mij betreft kan meten aan Eye Eye. Die plaat moest indertijd langzaam groeien bij mij, nu is het een feestje om alles terug te horen. Een treurig feestje weliswaar maar dat kan mij er niet van weerhouden om een zelfde beoordeling te geven namelijk 4,5* (toe maar.............. daarmee voeg ik wederom een sterke release toe aan mijn lijstje favoriete albums van dit nog zo verse jaar). Het was de 4 jaar wachten waard!

Tindersticks doet het altijd goed bij mij: Simple Pleasure kreeg 4*, het debuut 5* en de rest allemaal 4,5*.
Favoriet bandje? Me dunkt! En toch, hoe gek het ook klinkt, is mijn liefde voor de band niet zo groot als voor een hoop andere artiesten.
Komt het omdat de band een soort bescheiden rol op de achtergrond speelt? Ik heb werkelijk waar geen idee, want aan de kwaliteit ligt het niet.
Dat Falling Down a Mountain al zo snel na The Hungry Saw komt is een aangename verrassing die ik voor kennisgeving aannam toen ik er van hoorde om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag.
Die orde kan nu dan onderbroken worden doordat ik kennis heb kunnen maken met hun nieuwste worp.
Automatisch ging ik er al van uit dat het toch wel weer goed zou komen met dit nieuwe album, zeker gezien de geschiedens van de band op dat gebied. En zo geschiedde:

De titelsong Falling Down a Mountain valt op door het jazzy sfeertje (saxofoon). Daar doorheen hangt een monotoon dreigend sfeertje dat het nummer iets gruizigs meegeeft (en in de verte hoor ik zelfs een dEUS-sfeertje). Geen gemakkelijke opener als je het mij vraagt maar wel een lekkere.
Keep You Beautiful is gelijk al een stuk liever en hier komt de stem van Stuart Staples weer om de hoek kijken: het is donker, melancholiek en tegelijkertijd heeft het iets troostends. De klankkleur is een stuk lichter dan op het vorige nummer maar gaat wonderwel op een schitterende manier samen met die stem. Ja, die stem (zucht). Alsof je in een warm bad stapt waar je nooit meer uit wilt. Waar de opener een beetje jazzy was daar voel je hier meer soul. Echt opzienbarend is het nummer overigens niet echt. Gewoon lekker zeg maar (anderen zullen zeggen 'saai' en daar kan ik wel inkomen want er gebeurt niet veel in het nummer maar voor mij hoeft het ook niet).
Harmony Around My Table is uptempo en heeft haast een Belle & Sebastian-achtige vrolijkheid in zich, het is dat de stem van Staples altijd wel zorgt voor een droevig randje. Zelfs de la-la-la's ontbreken niet in dit nummer. Het is misschien even wennen maar als dat lukt is het een leuk gegeven om ook deze kant van de band te horen (ook al heb ik het meestal niet zo op la-la-la's).
Peanuts valt op omdat Mary Margaret O'Hara dit nummer inzet. Tindersticks heeft vaker ballads met een gastvocaliste en meestal zijn dat voor mij gelijk de hoogtepunten. Ook hier is het nummer zeker geen peanuts want het slaat goed aan, misschien minder dan die andere duetten, maar mooi is het zeker weer. Meeslepend is ook een prima omschrijving (mooi hoe subtiel de blazers worden toegevoegd, met de mondharmonica heb ik minder want die vind ik zelfs wat storend).
She Rode Me Down geeft al snel het country/prairie gevoel. Lichtvoetig? ja best wel eigenlijk en ook het handjeklap komt weer tevoorschijn. Daar doorheen bromt de cello er lekker zwaar doorheen wat voor een apart contrast zorgt. Verder geeft de trompet het de tint mee die zeker ook bijdraagt aan dat 'wilde westen gevoel'.
Op veel albums komt altijd wel een instrumental voor. Op dit album gebeurt dat in de vorm van Hubbard Hills (en later op het album ook de afsluiter). Meestal zijn het uitstekende sfeerschetsen en hier is het niet veel anders. Ik hoor er de warme gloed van de hoes in terug die wat mij betreft staat voor dit nummer.
Black Smoke klinkt zoals we Tindersticks gewend zijn van hun oudere albums. Het komt ook wat meer in de richting van wat Nick Cave en zijn Bad Seeds wel eens laten horen. Een ietsiepietsie rauwer zoals user Bart al aangaf maar dat mag verder ook niet echt een naam hebben. Ik vind het een wat minder nummer eigenlijk.
No Place So Alone heeft ook wel een Cave-sfeertje. Misschien door het lichte gospeltoontje dat er in zit wat op zich niet nieuw is voor Tindersticks. Het nummer klinkt verder redelijk monotoon en gaat in dezelfde cadens voort.
Factory Girls opent lieflijk op piano en is gewoon een mooie romantische ballade. Het doet me overigens denken aan een bestaande hit maar ik kan er niet opkomen ('My Way' of toch niet; wie het weet mag het zeggen). Mooi in al zijn eenvoud. Meer hoeft het soms niet te zijn en daar zijn de mannen altijd al sterk in geweest.
Over piano gesproken; de titel van de afsluiter heet simpelweg Piano Music en is wederom een bloedmooi nummer met eigenlijk vrij eenvoudige instrumentatie en waar geen zang aan te pas komt. Hoe fijn is het dan dat ze daarmee telkens toch zo'n geweldige sfeer neer kunnen zetten. Een beetje zwieresque is het ook wel. Heerlijk!

Is dit album nu echt bijna 4,5* waard? (ik hou het voorlopig even op 4*) Alweer? Ben ik dan gewoonweg niet kritisch?
Het zou zomaar kunnen. Maar wat als je er als altijd weer voor de volle 100% van geniet?!
Als ik afstandelijker zou gaan luisteren zit er tussen de hoogscorende albums onderling best verschil, maar mijn gevoel zegt toch dat ze er weer in geslaagd zijn iets moois te brouwen en daar beloon ik dan ook naar.

Altijd spannend om dan eindelijk een langverwachte release te horen. Tindersticks is een band die bij mij niet kapot kan en alleen maar hoog scoort.
Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat er ooit nog een Tindersticks album zou verschijnen maar het feit is daar: The Hungry Saw staat op punt van uitkomen. En wat voor een album is het geworden!!!
Overigens bestaat de band nu nog uit Stuart Staples, gitarist Neil Fraser en keyboard speler David Boulter aangevuld met drummer Thomas Belhorn en bassist Dan McKinna.

Het gaat rustig, instrumentaal van start met een Introduction bestaande uit fijne klanken die een heerlijk triest sfeertje uitstralen. Alsof je eenzaam en verlaten door verregende straten van een grote stad loopt, helemaal alleen en toch omringd door ik weet niet hoeveel anderen die op de een of andere manier toch onzichtbaar blijven.
Op Yesterday Tomorrows komt de soul er in. De warme stem, het warme orgeltje.... en ik ben weer verliefd: wat maken deze mannen toch mooie muziek. Ik spring een gat in de wolken want dit is toch muziek zoals ik het wil horen, muziek die mij raakt, muziek met bezieling.
The Flicker of a Little Girl weet bubbachups niet te overtuigen. Mij dus wel: en ik heb dat vaker met bubba. De laatste Ray LaMontagne kon hem niet bekoren toen deze net uit was en ik was in de gloria (en zie het stemgemiddelde), Songdog is ook niet zijn ding. Dus het zal dan wel kloppen . Ik vind het een zeer prettig en goed in het gehoor liggend nummer dat minder triest klinkt dan we normaliter gewend zijn. Dit soort nummers gaan mij nooit vervelen.
Come Feel The Sun start op piano. En als dan die schitterende cello erbij komt smelt ik maar weer eens. Met dit soort nummers ga ik echt totaal voor de bijl. Heel puur en klein gehouden en daardoor dringt het zeer diep naar binnen.
E-Type staat bol van de blazers en hierdoor kan het best een volvet soulnummer genoemd worden. Wat een stijl en wat een klasse spreiden ze hier ten toon. De vrouwelijke achtergrondzang geeft het een wat ondoorgrondelijk tintje mee. En Stuart? Die horen we hier niet zingen.
Op The Other Side Of The World horen we die donkere stem uiteraard weer terug op een typisch Tindersticks nummer: mysterieus, broeierig en donker. De strijkers gooien hun vibrato lekker open waardoor er een dun frivool laagje op komt te liggen.
Een combinatie die zeer goed uitpakt want het raakt me weer enorm.
The Organist Entertains klinkt ook heel donker. Alsof je in een of ander aftandse badplaats terecht komt waar in een miezerig zaaltje een varieté-artiest op een kille winterdag zijn ding doet, een ding dat nog maar weinig mensen weet te boeien en dat handjevol dat aanwezig is zit er met verveelde gezichten bij boven hun lauwe bakken koffie. Wederom een instrumentaal nummer en het zorgt voor een prettige afwisseling.
Titelsong The Hungry Saw klinkt dan weer veel opener en frisser. Het is gewoon een lekker popnummer waar de melancholie eens wat minder van afspat. Qua stijl doet het in de verte een beetje aan Belle & Sebastian denken ware het niet dat de donkere stem van Stuart het toch een andere draai weet te geven.
Mother Dear is een walsje maar dan wel van de sombere soort. Na verloop van tijd wordt de wals ruw verstoord door de gitaar die er wat doorheen begint te 'vervelen' om dan vervolgens toch te verliezen van zoete strijkers die op komen zetten uit het niets. Voeg daar dan ook een verdwaalde blazer bij en je hebt een bijzonder nummer te pakken.
Boobar Come Back to Me is een nummer zoals Tindersticks er wel meer hebben. Dat is geen probleem want laten dit soort nummers nu gewoon altijd erg mooi klinken en dat doet deze ook.
Sfeervol is een goede omschrijving, en het orgeltje maakt het alleen nog maar sfeerverhogender. Verder heeft dit nummer een uitstekende opbouw waar naar een climax toegewerkt wordt, een climax die bij deze band altijd binnen de perken blijft en nergens ontspoort. En vervolgens eindigen ze weer heel intiem en ingetogen.
Intiem en ingetogen is ook het nummer All the Love. Akoestische gitaar en tinkelende bel zijn daar perfecte ingrediënten voor. Voeg er nog serene dameszang aan toe (alsof een zeemeermin ons de zee in wil lokken) en laat de cello zijn zware bromklanken naar voren halen, dan is aERo weer dik tevreden. Hypnotiserend nummer!
The Turns We Took mag afsluiten. Het doet dat op majestueuze wijze. Vol flair en met een elegantie waar de koningin jaloers op mag zijn.

Hoe ongelooflijk is het feit dat dit jaar nog maar anderhalve maand oud is en ik nu al niet meer kan kiezen tussen 5 (!) top-albums die elkaar staan te verdringen om op de eerste plaats te mogen staan.
Momenteel ben ik zwaar onder de indruk van deze nieuwe Tindersticks die geen nieuwe wegen inslaat maar wel weet te ontroeren en betoveren zoals ze dat eigenlijk al zo vaak hebben gedaan en daardoor krijgen zij nu de eer om die eerste plaats te gaan bezetten.
Dat er een pronkstuk aan de indrukwekkende Tindersticks-discografie toegevoegd wordt mag duidelijk zijn.
Het zou mooi zijn als meerderen deze mening delen! Zo niet, dan geniet ik zelf lekker door

Acht albums gingen The Something Rain voor. Negen albums waarvan het debuut de volle mep van 5* kreeg, vijf albums 4,5* en twee albums 4*
Dat Tindersticks hoog aangeschreven staat bij mij moge duidelijk zijn. Dat dit nieuwe album daar zeer waarschijnlijk niet veel onder zou duiken was voor mij eigenlijk wel een behoorlijke zekerheid: hun albums gaan altijd automatisch in de voorbestelling.

Toen ik opener Chocolate voor het eerst hoorde ontstond er toch wel even verwarring: prachtige sfeer, muzikaal weer erg herkenbaar alhoewel het minder donker lijkt (maar dat is vaker voorgekomen); alleen het spoken word was toch even net wat anders en dan ook nog eens 9 minuten lang. Kom d'r maar in Tindersticks!

En dat doen ze.... volop sfeer, warm, gevoelig en soms juist ook weer afstandelijk. Tindersticks zoals ik ze wel ken. Ondanks dat ze altijd wel op dezelfde wijze opereren heeft ook dit album een eigen soort sfeer. Wat spannender dan de voorgangers misschien maar altijd uiterst herkenbaar.
Misschien niet meer zo vreemd als je al je negende album aflevert. Zolang de heren weten wat kwaliteit is en dat ook toepassen kan ik wederom zeer tevreden zijn.
Zonder de nummers afzonderlijk te bespreken kan ik concluderen dat dit verplicht voer is voor de Tindersticks liefhebbers. Voor luisteraars die niet bekend met dit gezelschap zijn zou het geen slechte instapper wezen maar zou ik gevoelsmatig toch verwijzen naar de eerste twee albums om echt bekend te raken met het kenmerkende geluid van de band.
The Something Rain schuwt het experiment niet maar heeft toch zeker ook zijn wat toegankelijker geluid zoals op de laatste albums. Het lijkt soms wat minder somber van toon en bij het nummer Slippin' Shoes moest ik af en toe zelfs een beetje aan het geluid van, schrik niet, UB40 (Food for Thought) denken: zullen die blazers wel zijn
Een erg aanstekelijk nummer overigens met een behoorlijk 'zomers' geluid.

Misschien ben ik niet kritisch genoeg meer maar ook deze nieuwe kan ik geen lage beoordeling geven.

Al vanaf de eerste tonen met de mondharmonica (Ennio Morricone inspiratie?!) weet je al weer dat je een ruime drie kwartier desolate klanken voorgeschoteld zult krijgen. Triestheid alom, een waar tranendal en dat het toch allemaal vertrouwd zal aanvoelen; dat inmiddels zo bekende warme 'Tindersticks bad'.

Vanaf Second Man horen we de vertrouwde stem van Stuart Staples, toch wel één van de meest markante stemgeluiden uit het hedendaagse muzieklandschap als je het mij vraagt. Het heeft in mijn oren iets deftigs (ik heb dat ook bij Bryan Ferry) maar zijn geluid zal ongetwijfeld voortkomen uit minder deftig gedrag. Stuart's manier van croonen bevalt me in elk geval.

En bevalt dit nieuwe album waar ik best wel naar uitkeek me dan ook? Vooralsnog heb ik er nog wat gereserveerde gevoelens bij.
Ja, er vallen best wel wat dingen op, zoals de blazers op Help Yourself die het geheel bijna een funky-disco-saus meegeven. De vocale bijdragen van Lhasa en Jehnny Beth zijn ook fijn (duetten tussen dames en Stuart bevallen me eigenlijk altijd wel), de dromerige, rokerige nummers. De sfeer.......
En toch knaagt het een beetje. Ze hebben betere albums gemaakt en toch is dit wederom niet slecht. Integendeel. Het klinkt uitstekend, maar de nummers hebben wat meer moeite om goed te beklijven.

Natuurlijk zal de tijd het leren. Natuurlijk ben ik ook deze keer weer ruimhartig in mijn beoordeling, want mooi is het nog steeds en er zitten echt een paar pareltjes tussen, maar ik moet het voorlopig houden op 3,75* (die ik dan wel weer naar boven afrond) waarmee ik dit als een iets minder album beschouw. Maar dan nog steeds 'minder' met een enorm gouden rand en de tijd zal het leren of deze mening blijft staan

Tindersticks is zo'n band die precies past in mijn favorieten-rijtje waarin ook bands als Cousteau of Nick Cave & the Bad Seeds staan: mooie, donkere muziek met vooral die warme stem (hier van Stuart A. Staples).
Het is muziek die me weet te ontroeren, die er voor zorgt dat er een soort draaibeweging in mijn maag ontstaat. Geen draaibeweging zoals je die voelt wanneer je een kater hebt, maar zo eentje die je voelt als je verliefd bent.

Verliefd is ook de juiste term die ik aan kan voeren toen ik dit album voor het eerst hoorde. Wat een prachtmuziek kan er zo af en toe toch gemaakt worden.

Het is voor mij heel erg moeilijk om hier aparte hoogtepunten te gaan benoemen. Het zijn er simpelweg te veel.
Ook kan ik bij deze cd de nummers niet apart gaan beschrijven. Ik zal in dat geval telkens in herhaling gaan vallen met termen als 'wonderschoon', 'ontroerend', 'melancholiek', 'donker'.
Toch wil ik op die laatste term (donker) nog wel even kort terug komen zo aan het slot van mijn liefdesbeschrijving met betrekking tot dit album: persoonlijk vind ik dit niet eens zo'n heel donker album van Tindersticks. Of ligt dit nu echt aan mij en zorgt de verliefdheid voor een roze wolk die het gehoor enigszins vertroebelt?

Vooruit, toch een persoonlijk hoogtepunt noemen dan: The Not Knowing

Als Broem mij tipt weet ik dat ik alert moet zijn, want zelden zit ie ernaast, zeker als het een vrij directe tip is.

Ook voor mij is Tiwayo niet bekend, maar ik liet mijn eerste luisterbeurt volgen op die van de Letse band JUUK en het sloot er naadloos op aan op wonderlijke wijze.
Al bij opener Daughter of the Stars weet ik dat deze muziek bij mij past. Vooral de ietwat hese stem bevalt me, alsmede de wat dromerige sfeer.

En ineens bedenk ik me dat het om een Fransman gaat die een Engelstalig album heeft gemaakt om vervolgens de link te leggen met Geoffrey Gurrumul Yunupingu. Is het de zang? De sfeer? Het is anders, ik weet het, maar het voelt een beetje zo. Tracy Chapman is ook een naam die me gelijk te binnen schiet.

Soldier of Love is het tweede nummer en al genoeg om mij gelijk veel liefde te laten voelen voor TIWAYO. Typisch muziek die gelijk raakt, daar heb ik helemaal niet meerdere draaibeurten voor nodig om daar achter te komen (maar die gaan er uiteraard zeker nog wel veel volgen!).

Alles wat volgt is prachtig. De zang, de emoties die hij daarmee overbrengt, de relaxte stijl (die me soms ook een beetje doen denken aan Nina Simone), gewoon het hele totaalplaatje.
Folk, gospel-blues, pop.... Desert Dream heeft het allemaal, maar vooral emotie. Een album dat gemaakt lijkt te zijn voor jou alleen.

Koptelefoon op en waan je de enige reiziger op de wereld met TIWAYO als gids.

Omdat het tweede album van de Fransman Tiwayo me goed beviel stoomde ik gelijk door naar het debuut, een debuut dat notabene op het Blue Note label is uitgebracht!

Dan moet er wel iets bijzonders mee aan de hand zijn zou je denken en dat is het zeker. Uiteraard horen we ook hier de rauwe, hese stem van Tiwayo, maar waar Desert Dream behoorlijk melancholisch overkomt en behoorlijk puur, daar is The Gypsy Soul of Tiwayo wat rijker georkestreerd (ongetwijfeld zal Blue Note aardig wat geïnvesteerd hebben) en waar ik bij Desert Dream aan bepaalde artiesten moet denken (Nina Simone, Geoffrey Gurrumul Yunupingu, Tracy Chapman), daar denk ik hier weer wat meer aan grote held Asaf Avidan en misschien heel gek: Selah Sue.

Ongetwijfeld door de grotere gospel en blues-invloeden die we hier terughoren met hier en daar een licht vleugje reggae. Ook horen we gospelkoortjes waardoor ik een wat zomerse vibe ervaar.

Waar het op Desert Dream mijmeren is, daar is het op The Gypsy Soul of Tiwayo meer swingen.

Hoe snel kan het soms ineens gaan: binnen nog geen twee uur tijd heb je er ineens een nieuwe favoriet bij die enorm binnenkomt. Of dat ook op lange termijn zo gaat blijken te zijn is afwachten, maar het is wel duidelijk dat Broem het hier goed aanvoelde dat Tiwayo echt iets voor mij zou zijn, want dat is het zeer zeker, en ik weet heel zeker voor veel meer mensen die mij volgen. Ik zou zeggen: beluister de twee albums van deze Fransman eens. Het chanson is mijlenver weg, dus dat kan je vergeten, maar je krijgt er heel veel moois voor in de plaats.

Vorig jaar trad de band Vetiver op in Rotown, Rotterdam. In het voorprogramma stond Tom Brosseau. Voor mij dubbelop feest, omdat ik deze zanger behoorlijk hoog heb zitten.
Ik zie hem nog staan voor een bijna lege zaal (was gewoon genant): helemaal alleen. Maar wat een sympathieke kerel. Hij maakte tijd voor het publiek, ondanks dat hij heel erg verlegen overkwam.
Tijdens het optreden van Vetiver stond hij vlak bij ons (wij zaten overigens aan een tafeltje vooraan het podium; waarschijnlijk neergezet om het nog enigszins vol te doen laten lijken).
Heerlijk om dus weer nieuw werk te horen van de man met de bijzondere stem.
Muzikaal gezien is er niet veel nieuws te horen (alhoewel Down on Skidrow iets van Tom Waits weg heeft met weliswaar een wereld van verschil qua stem). Wederom pareltjes van folksongs met die stem in de hoofdrol (want opvallen doet ie daar zeker mee).
Het is een concept-album over zijn woonplaats Grand Forks en dan met name de overstroming aldaar in 1997.
Heerlijk album dus weer van deze Tom Brosseau. Het zal ongetwijfeld weer ongemerkt aan eenieder voorbij gaan, maar dat maakt het dan weer zo'n bemind pareltje dat je niet zo hoeft te delen met anderen.

Vakmanschap is meesterschap, zo was het toch?!

Tom Brosseau zal altijd wel verbonden blijven met het optreden dat ik van hem zag voor een lege Rotown als voorprogramma van Vetiver. Ik meld dit bij de andere albums en ook hier is dat weer zo. Hij heeft daar een hoop sympathie gekweekt en dat werkt toch mee in hoe je een artiest dan bekijkt en beluistert.
Het is 2 jaar geleden sinds zijn laatste album release Cavalier en alsof de tijd nooit heeft stilgestaan zet hij zijn koers voort op Posthumous Success. Dat wil zeggen akoestisch getinte nummers op gitaar en de ietwat klagerige zang er overheen.
Maaaarrrrr............ op dit album valt het wel op dat de sound iets ruwer is en zelfs een soort van uptempo in enkele nummers. Daarbij zijn er nu ook veel meer instrumenten te horen wat zijn sound gelijk een stuk voller maakt. Dat is prettig want het geeft dit album zijn meerwaarde ten opzichte van de vorige. Er is dus duidelijk sprake van een koerswijziging.
Op Cavalier merkte ik dat mijn aandacht wat begon te verslappen. Op herhaling nummer zoveel zit ik immers niet meer te wachten hoe sympathiek ik Brosseau ook vind en daarom is dit nieuwe album een schot in de roos wat mij betreft.
Posthumous Success is een wederom een degelijk album van een man die weet hoe je op eenvoudige wijze een hoop mooie liedjes voor het voetlicht kunt werpen.
Favourite Colour Blue opent dit album en sluit het ook (het is dus geen fout in de tracklist). FatCat heeft daar als promotiepraatje het volgende over te zeggen: 'The album could be a set of stories or books on one's shelf: the opening and closing tracks, Favourite Colour Blue - the same song - not the device of reprise, rather equal opposites or bookends.' Let wel: de tweede versie is veel electronischer waar de opener behoorlijk akoestisch is.
Ik ben zeer in mijn nopjes met deze koerswijziging die me soms een beetje aan Turin Brakes doet denken en zo zal Tom Brosseau voorlopig nog in mijn schijnwerpers blijven staan ook al zijn er maar weinig andere users die dat ook doen.

Tom Dice behoort dit jaar samen met o.a. de zweedse Anna Bergendahl, de Israelische Harel Skaat en de Turkse MaNga tot mijn persoonlijke favorieten op het songfestival (ik kan er nog wel een paar opnoemen trouwens).
Harel Skaat is een grote favoriet bij fans en bookmakers en die kende ik al wat langer, Bergendahl's album is inmiddels door mij hoogstpersoonlijk goedgekeurd en ik was ook wel benieuwd naar die van Tom Dice, alhoewel ik daar wel een beetje vrees voor had, want hoe leuk ik Me and My Guitar ondanks al zijn clichés ook vind; een album vol trek ik niet.
Het valt mee: de afwisseling is voldoende en Dice laat horen meer in zijn mars te hebben. Jammer dat het toch allemaal niet in mijn straatje past.
O ja hoor: op het songfestival is het een leuke, frisse afwisseling, maar op het grote speelveld moet Tom nog behoorlijk groeien en weten zijn liedjes me niet echt te pakken (i.t.t. die van tegenstander Anna Bergendahl). Ik mis iets: het sprankelt niet voldoende, het weet de middenmoot niet genoeg te onstijgen: het is mij allemaal wat te vlak, te doorsnee wat op zich niet erg hoeft te zijn maar het weet mij gewoon niet te pakken.
Op zich allemaal niet zo'n ramp natuurlijk omdat dit toch een hoek binnen de pop is die mij sowieso niet zo veel doet.
Tom Dice zal het bij een bepaald deel van het popluisterend publiek vast goed doen en ik hoop nog steeds dat hij de finale weet te halen inclusief een hoge notering want dat verdient hij wel.
Maar of het echt gaat gebeuren??? Gelukkig blijft het maar bij dat ene liedje en valt dat genoeg op.

Met een stem die gevoelsmatig raakvlakken vertoont met Scott Walker, Antony, Benjamin Clementine, John Grant of zelfs Morrissey heb je gelijk mijn aandacht.

Nu nog onderscheidende nummers die me in vervoering brengen. Daar heb ik gelijk het 'probleem'. Het zijn echt geweldige nummers, maar de magic touch die zorgt voor een torenhoge waardering ontbreekt net (of moet later misschien nog komen) en hoo rik niet op alle nummers. Denk dat het de uptempo nummers zijn die hier verantwoordelijk voor zijn (hoe leuk ook).

Maar het neemt niet weg dat dit een ijzersterke release is. Heel af en toe krijg ik een Jens Lekman glimlach momentje (The Dubbing Artist).
Z'n stijl is er eentje die in mijn straatje past: rijk, beetje vaudeville af en toe, en vooral boeiend. Daarom hoop ik dat die magic touch nog komt. Zo niet dan past dit heel mooi in het rijtje Ed Harcourt, Christian Kjellvander, Daniël Knox enzovoort.

Gewoon heel fijn dus! Met als hoogtepunt Perseus and Lampedusa, dat is dus wel de magie die gelijk toeslaat. En natuurlijk zijn stem....

De echte pracht en praal vinden we in elk geval in de tweede helft (naast het al genoemde Perseus and Lampedusa, Collect All the Empties en Mannequin Heart), dus ik zou dit zeker helemaal beluisteren.

Eens in de zoveel tijd raakt muziek je als een mokerslag. Recht in je smoelwerk. Bam.... daar mag je het mee doen.

Dat niemand mij dit indertijd getipt heeft begrijp ik nog steeds niet: alle ingrediënten zijn aanwezig waar ik altijd helemaal in op kan gaan.
Waar het nieuwe, tweede album van Tom Hickox ijzersterk is, maar net de magische finishing touch ontbeert, daar hoor ik het hier wel.

Alleen al de twee openers The Angel of the North en The Pretty Pride of Russia raken me diep. Maar sowieso de akoestische tint in combinatie met viool, blazers of piano die veel nummers meekrijgen zijn ronduit schitterend te noemen. Neem Let Me Be Your Lover: dat is toch een muzikaal orgasme?!

Op dit album klinkt Hickox als het sobere broertje van Jay Jay Johanson, en muzikaal toont het verwantschap met artiesten als Benjamin Clementine of Daniel Knox. Zelfs Nick Cave of Morrissey kunnen wel genoemd worden.

Het is allemaal zo mooi en het komt zo diep binnen. Hopelijk is dat een gevoel dat lang gaat blijven, want dan zal dit tot mijn persoonlijke 5* favorieten kunnen gaan behoren. Tot die tijd wil ik het goed op me laten inwerken. Van de eerste luisterbeurten ben ik nog even van de leg. Mooi, want hoe sterk ik de tweede ook mag vinden, dit is wat ik écht wil horen!

Muziek die je in hogere sferen weet te brengen, muziek die je weet te grijpen, muziek die je doet leven. Afsluiter Goodnight verenigt dit allemaal in zich.

Waarom ontdek ik deze plaat drie jaar te laat?! Ach, wat dondert het ook. Dit is tijdloos en mag de eeuwigheid in....

Dit moet door veel meer mensen gehoord gaan worden.

HugovdBos, west, Mjuman, muziekobsessie (je tipte me immers zijn nieuwe), Edgar18, Edamboy, thetinderstick, Broem, Lura, Fathead, Martin Visser, musicfriek, Bardt1980 en al degenen die ik nu vergeet

Tom Jones? Nee, niks voor mij. Zijn manier van presenteren vind ik te patserig. Ik heb er echt helemaal niks mee.
Jarenlang dus afdeling 'not for me'.

Totdat ik de cd van Jonathan Jeremiah gehoord had en er toch wel wat ome Tom in terug hoorde.
Zou het dan toch? Uiteraard ken ik zijn hits als It's Not Unusual en ach... dat vind ik een leuk nummertje maar meer ook niet. Maar steeds meer bekroop me het gevoel dat ik de sfeer van een hele cd (en dan zeker zo'n ouwetje als deze) wel eens zou kunnen waarderen omdat ik toch wel ben gevallen voor dat stijltje van Jeremiah waar ik in elk geval wat elementen van Tom Jones in ontdekte.
En eerlijk is eerlijk: zijn Prince-cover van Kiss kon ik van tijd tot tijd best waarderen.

Laat ik het dan maar zeggen: dit tripje Along Came Jones beviel eigenlijk best wel. Niet een cd die ik dagelijks zou kunnen opzetten (daarvoor vind ik het soms toch wat te cheesy), maar de strot die hij opentrekt is toch best fijn en deze blanke soulpop klinkt best lekker swingend.

Nogmaals: het zal nooit een persoonlijke favoriet gaan worden maar ik was toch aangenaam verrast, alhoewel ik dat eigenlijk best wel had kunnen weten gebaseerd op de hits die ik van hem ken.

Tom McRae staat altijd garant voor mooie, gevoelige nummers op prachtige wijze gezongen.
Voeg daar vaak een bezwerende muzikale begeleiding bij en elk album opnieuw kan ik dan weer concluderen dat het een artiest is die blijkbaar geen wanproducten aflevert, of vooruit: wat mindere albums. Elke keer kom ik dan ook op dezelfde score uit. Er is te weinig onderscheid in 's mans werk.

From the Lowlands is wederom een juweeltje en klinkt redelijk sober waardoor alle aandacht weer volop naar de stem van McRae kan gaan. Een stem die op verhalende wijze weer van alles voor het voetlicht werpt. Het is knap zoals hij er voor kan zorgen dat je helemaal in hem opgaat; je aan zijn lippen hangt als het ware. Alsof hij je met z'n gitaar bij jou in de woonkamer toezingt. Jij en Tom helemaal alleen en alles wat je dan nog kunt is ademloos luisteren.
Er zijn er maar weinig die dat gevoel bij mij weten op te roepen. Tom kan het.
Als je dan ook dat vreselijke Sloop John B (ja, ik ben niet zo'n Beach Boys liefhebber) weet om te toveren tot een versie waar ik prima mee kan leven dan heb je klasse (maar toegeven: ik vind het het minste nummer van dit album).

En dat is Tom McRae, evenals dit Alphabet of Hurricanes Part 2: pure klasse en het neigt aardig naar dat fantastische debuut door de sobere aanpak!

Altijd fijn te zien dat goede artiesten met een nieuw album komen.
2007 Is wat dat aan gaat een heerlijk muziekjaar....

Opener Set The Story Straight is onmiskenbaar McRae. Glasheldere stem en mooie begeleiding. Ook al wil hij halverwege wat meer 'rocken' met zo'n stem blijft het gewoon bloedstollend mooi. Dit is een heerlijk, heldere popsong zoals hij het zo goed kan.
Minder akoestisch en een wat rijper geluid. Ja dit bevalt me wederom heel goed.
Bright Lights klinkt vanaf de eerste tonen al wat meer pop en uptempo. Het is goed te horen dat McRae dus ook goed uit de voeten kan op nummers als deze. Hiermee schudt hij toch zijn stempel als de troubadour met de fijne liedjes van zich af zonder zich compleet te vervreemden van zijn fans.
Maar de fans van het eerste uur die toch liever de oude McRae horen worden niet vergeten op Got A Suitcase, Got Regrets. Akoestische gitaar en piano vormen de basis en daaroverheen die schitterende stem van de zanger. Wat een ongelooflijk liedje is dit toch. Heel, heel, heel mooi!
Op Keep Your Picture Clear slaat McRae nieuwe wegen in: een beetje jazzy, bluesy sfeertje. Weg van de straat en hup de rokerige bar in. Het misstaat hem zeker niet. Maar ach, we zetten in die club gewoon de boel op stelten door het publiek halverwege te verrassen met een heerlijk eruptie van geluid.
Houdini And The Girl klinkt dan opeens weer heel lief met drumcomputer en akoestische gitaar. Het toont de kracht van dit album aan: het kent veel variaties, het gaat alle kanten op en toch blijft het één geheel.
Sound Of The City is meer rock zoals ook Springsteen wel eens laat horen. Alleen hier niet de oerbrul van Springsteen, maar de fluwelen stem van McRae. Het is een heel degelijk nummer, niet erg verrassend, maar dat hoeft niet als je kwaliteit aflevert op dit formaat.
On and On start heel sierlijk. Heerlijk die combi van trom en gitaar. Het nummer krijgt wat meer body door toevoeging van de piano en strings en is daarmee wederom een hoogvlieger te noemen.
Deliver Me weet ook te ontroeren. Het straalt eenzaamheid uit, eenzaamheid zoals ik het ook vaak tegenkwam op de vorige albums. Hieruit blijkt dat hij ook dat niet verleerd is. Alsof dit soort nummers uit zijn mouw worden geschud. Even heerlijk wegdromen kan hier goed.
One Mississippi heeft een beetje een Ryan Adams feel. Het is een stevig popnummer zonder rare fratsen en daardoor dus degelijk te noemen. Voor mij is het daardoor juist een ietwat minder nummer. Absoluut niet verkeerd, maar het raakt me tot nu toe nog wat minder dan de voorgaande songs.
The Ballad of Amelia Earhart is wat slepender, weer meer McRae zeg maar. Ook hier toch wel een beetje die southern inslag. Een vet orgeltje is hier mede verantwoordelijk voor en de zang galmt lekker weg.
Lord, How Long? sluit deze nieuwe cd plechtig af. Het is een juweeltje in de beste traditie van de man.
Minder spannend of grillig dan zijn tweede album mischien. Het is een doorgaande lijn van zijn derde album All Maps Welcome.

Het is fijn te weten dat er nog steeds albums als deze gemaakt worden, het is fijn te weten dat Tom McRae voldoende inspiratie had voor alweer een erg goed album.
Hiermee is zijn naam definitief toegevoegd aan mijn lijstje favoriete artiesten.
Goed dat je terug bent Tom.....

2007 een goed muziekjaar zei ik toch?!

Tom McRae is voor mij een blijvertje gebleken.
Just Like Blood was mijn eerste kennismaking toen dat album net uitkwam, en daarna kocht ik gelijk het debuut, dat ik tot op de dag van vandaag zijn beste vind. Misschien door de puurheid ervan, want de albums erna kregen meer toevoegingen en daarop probeerde McRae meer dingen uit waardoor zijn discografie behoorlijk veelzijdig is geworden.
Misschien is dat ook wel de reden dat hij een blijvertje is geworden. Hij blijft boeien en weet je telkens weer te verrassen zonder zijn eigen kenmerkende geluid compleet te laten varen. Ook live vond ik het een aangename artiest.
Dit album zet zijn muzikale reis voort: de melancholische stem is herkenbaar uit duizenden en muzikaal weet McRae het allemaal weer bijzonder fraai in te kleuren.
Tegelijkertijd wordt ook wel duidelijk dat hij vanaf dit album nu niet echt meer weet te verrassen (alleen een beetje op het uptempo Please misschien). The Alphabet of Hurricanes bevat van alle voorgaande albums wel iets. Blijkbaar zijn alle wegen nu wel verkend en dan is het zaak om gewoon met kwalitatief goede nummers te komen.
En om daar gelijk een antwoord op te geven: ja, het zijn uitstekende songs. Degelijk. Ambachtelijk. Dat is goed nieuws uiteraard. Tegelijkertijd merk ik ook wel dat ik er daardoor iets minder warm voor loop als die 7 jaar terug toen ik zijn eerste twee albums leerde kennen. Toch kan ik dat gevoel ook wel weer loslaten en dit album op zijn eigen meritus beoordelen. Dan blijkt dat ik een sober nummer als American Spirit of Out of the Walls gewoon weer ontroerend mooi vind (en waar zijn stem weer perfect uit de verf komt) en dat ik een hoop mooie vondsten ontdek in zijn wat vollere liedjes. Sowieso horen we weer wat meer van die sobere liedjes, en dat moet veel liefhebbers van het debuut wel aanspreken denk ik.
Met andere woorden: Tom McRae is inmiddels een vaste waarde aan het worden; elke nieuwe release weer, en daarmee wordt zijn rijtje cd's om de 2,3 jaar gewoon een beete langer in mijn kast en word ik nog wanhopiger over het feit waar ik die krengen toch allemaal moet gaan laten

Another Love is en blijft een geweldig nummer maar Hold Me vond ik een stuk minder dus het was even afwachten hoe de rest zou klinken.
Tom Odell klinkt als een mengeling tussen The Veils en Ed Harcourt en waar ik bij die artiesten regelmatig geraakt wordt daar lukt Odell dat toch niet helemaal.

Het zijn prima nummers maar ergens krijg ik het gevoel dat het 'bedacht' is (wat gewoon niet zo is dus het is een persoonlijk probleem vrees ik). Maniertjes? Misschien maar die hoor ik ook terug bij The Veils of Harcourt.
Misschien dat ik het op den duur allemaal wel weer gehoord heb of zo of het is toch dat verdomd mooie nummer Another Love die de lat zo hoog legt en zelfs dat vind ik niet helemaal kloppend want de rest vind ik zo slecht nog niet ook al doet Can't Pretend me aan Toploader denken.

Tom Odell levert kwalitatieve poprock geschikt voor het grote publiek alsmede de wat alternatievere doelgroep. Dat zal hem vast en zeker geen windeieren leggen en tussen mij en Tom komt het ook wel goed. Mijn enthousiasme is gewoon wat getemperd waarschijnlijk door te grote verwachtingen bij Another Love (die weliswaar al naar beneden werden bijgesteld bij de daarop volgende single). Het zou me niks verbazen als ik er volgende week al weer anders over denk.

Een nieuwe Tom Pintens met een ander geluid.... als dat maar goed gaat dacht ik, want ik ben nogal fan van zijn eerste twee albums vol kleine, leuke liedjes met heerlijke teksten.
Ik was al Tom liefhebber toen hij nog in Zita Swoon zat en ik hou van zijn productie voor Roosbeef.

Op opener Flatscreen horen we dat 'nieuwe' geluid gelijk al goed: inderdaad ietsje ruiger en meer nadruk op gitaar, maar wat is ruig en in hoeverre overheerst de gitaar om te spreken van een vernieuwde rocksound?!
Het valt dus wel mee en gelukkig is ook de tekst van dat nummer al weer uitermate leuk zodat ik opgelucht adem kan halen en rustig verder genieten.
Dat lukt gelijk al goed door de aangename single, tevens titeltrack De Oogst. Hier hoor je duidelijk het vakmanschap van Pintens en wederom ben ik 'in love' op een cd, want wie van dit nummer geen lentegevoel krijgt is gewoon een ijskonijn
Ik denk dat we zijn invloed op Zita Swoon ook niet moeten onderschatten wat dat aan gaat.

Het is jammer dat Pintens met zijn vorige albums niet het grote publiek heeft weten te bereiken zoals een Roosbeef of Eefje de Visser dat wel deden.
Misschien omdat het geen meisje is? Jammer. Helpt het als ik zeg dat het een aardige krullenbol is?

De nieuwsgierigen onder ons moeten snel zijn: hij staat momenteel op de luisterpaal van 3voor12. En ik ben benieuwd of anderen ook af en toe 'Sint-Nicolaas, Sint-Nicolaas breng ons vanavond een bezoek' in hun hoofd krijgen tijdens het nummer Hij Denkt.

Tom Pintens is een naam die voor velen misschien nieuw is.
Zita Swoon liefhebbers weten wel beter: zij kennen deze krullenbol als de veelzijdige sidekick van Stef Kamil Carlens.
Daarnaast was Pintens ook leider van de bands Flowers for Breakfast en 2000 Monkeys, beiden bandjes die perfect passen in wat er al jaren speelt in de Antwerpse muziekscene.
Nu staat Pintens er in zijn eentje voor en geeft hij zichzelf bloot door in het nederlands te zingen. Dat is even wennen, want ook al is het niet in dialect, voor Nederlanders blijft het toch een Vlaams randje houden (denk een klein beetje aan Raymond v/h Groenewoud).

Opener is de single Al Die Tijd, ook te beluisteren op de myspace pagina van Pintens. Dit is een allercharmanst nummer waar de vriendin van Pintens, Ellen Schoenaerts verantwoordelijk is voor de tekst (overigens voor alle teksten op dit album).
Geen opsmuk, maar heerlijk recht door zee met pure instrumentatie. Prachtig nummer, waar ik keer op keer van kan genieten.
Zij Houdt van Vechten doet me heel erg aan de eerder genoemde Raymond v/h Groenewoud denken maar dan wel in combinatie met iemand als b.v. Spinvis.
Ook hier blijft de instrumentatie spaarzaam: poppy melodietjes met een hoofdrol voor piano. Nergens electrische gitaren. Echt zo'n pareltje die meerdere draaibeurten nodig heeft om zich in al haar pracht aan je te ontvouwen.
Nieuwe Tarzan start lekker op akoestische gitaar en krijgt al snel begeleiding van een prima beat. Nergens zwaar, altijd luchtig en vooral heel erg zwierig door het gebruik van de synths. Avontuurlijk zoals ook Zita Swoon dat kan zijn. En dat het in het nederlands wordt gezongen maakt het voor mij eigenlijk alleen maar boeiender, zoals ook Spinvis weet te boeien. Duidelijk een topper dit nummer in driekwartsmaat!
Stanley doet me in het intro een beetje aan Air denken en daar is het gebruik van synths verantwoordelijk voor. Wat een mooi en heerlijk nummer is dit. Ook hier is het de eenvoud die siert.
Camping Kobalt is wederom redelijk akoestisch van opzet, althans: geen stevig drumwerk of electrische gitaren. Hierdoor denk ik ook gelijk weer terug aan de akoestische setting van A Band in a Box waar Zita Swoon goed mee scoorde. Lekker swingend, zwoel en mooi gezongen ook al heeft Pintens geen ijzersterke stem.
K heeft een iets voller drumgeluid en klinkt net even wat 'harder'. Dat laatste is natuurlijk heel erg relatief, want je moet het bezien in het totaalplaatje. Het piano-werk valt hier zeer positief op. Het is nergens hysterisch of uit de bocht vliegend en krijgt daardoor een heerlijk relaxed karakter.
Lola heeft een beetje een discogroove. Zou live best wel eens een lekker hoogtepunt kunnen zijn: typisch zo'n nummer waarop je je even kunt laten gaan, zeker als het live net even explicieter uitgevoerd gaat worden.
Meisje van Vroeger brengt weer wat rust in de tent. Een heerlijk, bijna hypnotiserend ritme dat je weg weet te voeren van al je beslommeringen. En misschien komt dat ook wel door het stemgeluid van Tom die dan wel niet heel erg bijzonder of krachtig te noemen is maar op mij wel een rustgevende invloed heeft. Warm wil ik het ook wel noemen.
Exit Don Quichot heeft een funky orgelgeluid. Door de achtergrondzang krijg ik zelfs een beetje een Doe Maar deja-vu.
Wijzer zit ook knap in elkaar: verzorgde akoestische instrumentatie met zeer lichte speelse dingen die nauwelijks opvallen maken het een licht verteerbaar nummer. Waar Spinvis hier net even meer experimenteerdrift opvoert zoekt Pintens het op in puur vakmanschap: een zoektocht naar het perfecte liedje. Klein, maar fijn.
Met Gewoonte is het einde van deze langspeler al weer in zicht. Wederom genieten van de pianoklanken. Dit is gewoon heel oprecht en puur.

Tom Pintens levert hiermee een zeer sterk solo-debuut in eigen taal af. Petje af voor de inbreng van vriendin Ellen Schoenaerts die met aanstekelijke teksten op de proppen komt. Aarich Jespers, Mirko Banovich en Rudy Trouvé hebben ook bijgedragen en dat zijn zeker niet de minsten (en het blijft ons kent ons natuurlijk).
Voor mij persoonlijk misschien wel de grootste verrassing van dit jaar tot nu toe!
Het zou heel erg jammer zijn als dit album een stille dood sterft en ik hoop dan ook dat liefhebbers van b.v. Spinvis dit album in elk geval een kans willen geven.
Ik start met 4* met absoluut de mogelijkheid nog een halfje omhoog te gaan.

Wederom is Tom Pintens er in geslaagd een voortreffelijk album af te leveren in eigen taal.
Dat hij een groot talent is bewijst hij ook al door zijn medewerking aan het album van Roosbeef (die een echt Pintens stempel draagt).
Dit album ligt prima in het verlengde van zijn debuut en het lijkt of Pintens zich hier nog ontspannender voelt en zijn draai heeft gevonden. Misschien omdat hij zich blijkbaar comfortabel voelt door in zijn eigen taal te zingen waar dat op het debuut een beetje wennen was.
De teksten zijn leuk om te horen en ik merk dat ik er toch met meer aandacht naar luister dan ik normaliter doe.
Het debuut geniet nog wel een lichtere voorkeur maar het verschil is te klein om daar echt waarde aan te hechten. Gevoelsmatig sprankelt het wat meer op zijn vorige album dat ik hier en daar iets scherper vond. Dit nieuwe album is wat constanter.
Ik hoop dat de solowerkjes van Tom Pintens wat beter opgepikt gaan worden want de belangstelling is wat aan de matige kant tot nu toe: hij verdient het wel.

En dan wil ik bijna gaan zeggen ' ja maar deze meneer heeft dan ook een gouden formule die hij er telkens op loslaat' om vervolgens te beseffen dat dat een heel gevaarlijke uitspraak is waarmee ik ome Tom te kort doe.

Nee, natuurlijk is er geen formule. Wel is er herkenbaarheid en dat is die stem en de lekker rauwe manier van musiceren want wat me nu juist opviel aan Bad As Me is dat het allemaal wel herkenbaar mag zijn maar dat ik het ergens toch net even anders vind dan de laatste albums, zeker aan het begin van de luistertrip. Veel korte, puntige, bluesy nummers en enorm veel schwung.

Neem opener Chicago: geen minuut te veel, swingend als de beste en zelfs de bromstem lijkt hier in toom gehouden te worden. Alsof Solomon Burke vriendelijk knikkend meedeint op die grote troon in de hemel met een glimlach van oor tot oor. Als je dit nummer hoort weet je dat 'onze' brulboei het hem weer flikt en dan moeten er nog 12 nummers volgen!

Raised Right Men heeft hetzelfde spooky sfeertje als Red Right Hand van Nick Cave, niet te vergelijken en toch ook weer wel. Sleazy en sinister. Slepend en zuigend waardoor je er haast niet meer aan kunt ontsnappen. Alleen hele grote meneren kunnen dit. Laten zowel Cave als Waits nu grote meneren zijn. De soul en blues spatten hier van af: geweldig! Minpuntje? Het had best wat langer mogen duren wat mij betreft.
Talkin At the Same Time doet me op vreemde wijze denken aan de serie True Blood waar de 'southern lifestyle' ook extra benadrukt wordt en waar de soundtrack graag put uit nummers als deze. Wederom valt me op dat Waits hier meer dan ooit zijn stem in bedwang houdt. Niet het gebrom en gebrul maar alles binnen de perken. Je zou haast gaan denken dat dit geschikt gaat zijn voor luisteraars die daar nu juist altijd zo'n moeite mee hebben. Het is in elk geval goed toeven bij dit desolate sfeertje dat hier toch even fijntjes neergezet wordt.
En dan komt het haast hysterische, maniakale maniertje dan toch zoals we dat ook hoorden op voorproefje Bad As Me (de titeltrack). Alhoewel.... ook hier op Get Lost lijkt hij zich toch te beheersen en is het vooral het nummer zelf dat zo heerlijk jakkert en jaagt. Vies en vunzig maar toch ook niet ontdaan van zijn schoonheid en daarmee haast toegankelijk te noemen.
Face to the Highway is een Waits-ballad pur sang. Je zou kunnen zeggen dat we die nu onderhand wel kennen. Maar wat dat betreft heb ik er blijkbaar nog niet genoeg gehoord en is dit een welkome aanvulling op het hele ballad oeuvre dat al zijn albums bevolkt.
Pay Me dobbert lekker voort en is de spreekwoordelijke warme deken de komende winter.
En over voortdobberen gesproken: dat doen we nog even op het met een tropisch sausje overgoten Back in the Crowd. Kort, krachtig en zwoel. Haast een lief liedje.
Maar dat lieve gaat er op de titelsong Bad As Me vanaf. Net als op Get Lost zo'n lekker zompig geluid met dank aan de blazers. Gelijk snap je weer dat de oude dEUS putte uit het werk van Waits evenals Moondog Jr. dat later Zita Swoon werd. Toevallig bandjes die ik om die sound zo ben gaan waarderen. Het cirkeltje was snel rond zullen we maar zeggen. Ondanks dat ik dit nummer nu al wat keren heb gehoord wil het maar niet gaan vervelen; de kracht van een altijd tijdloze Waits!
Kiss Me haalt de vaart er gelijk weer uit. Prima nummer hoor, maar eigenlijk vind ik dat er te snel al weer een ballad wordt ingezet, een ballad die me vooralsnog ook niet zo heel erg veel doet in vergelijk met alle vorige nummers.
Alsof mijn wens gelijk in vervulling mag gaan: Satisfied gaat weer lekker loos op een groezelige manier en waar Tom eens lekker zijn schuurpapieren geluid laat horen. Niks nieuws want we kennen dit soort nummers onderhand wel maar ze blijven zoals eerder gezegd toch boeien. Ook nu weer.
Last Leaf is een lieflijk liedje: mooi, maar volgens beproefd recept. Daardoor hoog tijd voor wat smerigers en dat krijgen we op Hell Broke Luce. Kapitein Zwartbaard lijkt zijn piraten hier aan te voeren en is medogenloos (of is het nu de Waits-variatie op Full Metal Jacket?!).
Wat mij betreft een geslaagd experiment: verrassend en afwisselend en hoognodig om Bad As Me niet al te ballade-achtig te maken. Ongetwijfeld een nummer dat niet iedereen zal bevallen. Mij dus wel.
Dertien nummers als je de bonus-editie niet in bezit hebt. Dertien nummers die net de 45 minuten halen. Dertien nummers die in nummer dertien New Year's Eve de boel horen afsluiten. Wederom een typische Waits-tranentrekker.

Horen we wat nieuws op Bad As Me? In het begin leek het er op dat Waits toch een wat andere koers leek te varen dan op voorgaande albums maar als snel merk je dat dat toch niet helemaal het geval is.
Het is een geweldig album geworden waar het gebrul wat minder lijkt te zijn maar of dat genoeg is om nieuwe zieltjes te winnen betwijfel ik ernstig. Bad As Mee preekt hiervoor toch te veel voor eigen parochie en aangezien ik lid van de kerk ben is er voor mij weer genoeg om van te watertanden. Weinig echt extreme gekte waardoor het allemaal vrij toegankelijk overkomt..... ik ben er zeer content mee en had niet anders verwacht eigenlijk.

Meest ontroerende cd van Waits. En eigenlijk past deze term niet echt bij deze bijzondere artiest vind ik: "ontroerend" klinkt zo lieflijk, zo zoet. Maar eigenlijk is dit album dat wel een beetje, zeker vergeleken met zijn laatste albums. Maar gelukkig is en blijft het Waits en hangt er ergens toch een zweem van verval en teloorgang in de lucht: dit geeft het toch weer net even dat extraatje.
Samen met "Raindogs" behorende tot mijn lievelingetjes onder de Waits cd's.