Cd 2 was de eerste die ik ben gaan beluisteren; ik was wel benieuwd wat ome Tom ons te vertellen had op Tom Tales.
Welnu, een hoop humor onder begeleiding van wat piano-gepingel en dat meer dan 30 minuten lang. Leuk voor een keer maar meer ook niet. Laat ik dat maar als een extraatje zien. Ik heb dat ook een beetje met Nighthawks at the Diner alleen heeft Waits het op dit album goed opgelost door het op een extra cd te zetten.

Cd 1 bevat naast 1 gesproken Story (over zijn eBay avontuur) Waits-composities in een voortreffelijke setting: veel nummers hebben een compleet andere aanpak gekregen wat me in veel gevallen ook goed bevalt. Ik noem een Singapore, of wat te denken van een Waits die keihard Prince achterna gaat op het uiterst funky Such a Scream waar de kleine dwerg uit Minneapolis ook z'n uiterste best voor zou moeten doen!
En wat is Live Circus een heerlijk sprookje geworden: alsof Amélie van een mooie prinses in een grommende zwerver is veranderd.
Tom gromt zich 17 nummers lang door zijn repertoire en doet dat tijdens diverse shows van de tour (dit is dus niet één complete avond die we te horen krijgen). Hij kronkelt, hij snauwt en hij entertaint dat het een lieve lust is en het publiek eet uit zijn hand.
Ik heb niet zo veel met live-albums maar hier zie ik het helemaal voor me en besef ik dat Tom Waits momenteel op de nummer 1 positie staat om ooit nog eens live mee te maken, hoe lastig het zal worden dat dit ook daadwerkelijk zal lukken (om over de belachelijke prijzen maar te zwijgen).
Door die andere aanpak van de nummers is Glitter and Doom Live zijn geld dubbel en dwars waard en dat kan voorlopig dan ook niet anders beloond worden met 4,5 eh, glitters...... plus de mededeling dat dit veel meer is dan 'gewoon een live-album' en dat het inkleuren van de gele sterretjes ondoenlijk is. Vier is veel te weinig om aan te geven wat ik nu echt het mooist vind om naar te luisteren.

Voor de liefhebbers:

1. Lucinda / Ain't Goin Down (Birmingham - 07/03/08)
2. Singapore (Edinburgh - 07/28/08)
3. Get Behind The Mule (Tulsa - 06/25/08)
4. Fannin Street (Knoxville - 06/29/08)
5. Dirt In The Ground (Milan - 07/19/08)
6. Such A Scream (Milan - 07/18/08)
7. Live Circus (Jacksonville - 07/01/08)
8. Goin' Out West (Tulsa - 06/25/08)
9. Falling Down (Paris - 07/25/08)
10. The Part You Throw Away (Edinburgh - 07/28/08)
11. Trampled Rose (Dublin - 08/01/08)
12. Metropolitan Glide (Knoxville - 6/29/08)
13. I'll Shoot The Moon (Paris - 07/24/08)
14. Green Grass (Edinburgh - 07/27/08)
15. Make It Rain (Atlanta - 07/05/08)
16. Story (Columbus - 06/28/08)
17. Lucky Day (Atlanta - 07/05/08)

Met een opener als Tom Traubert's Blues kan het eigenlijk al niet meer fout gaan: het wat zoetere geluid van de eerdere albums samen met de rauwe kenmerkende stem van Waits. En als Step Right Up daar dan gelijk op volgt kan ik een glimlach niet onderdrukken: vooruit kom uit die luie bank nu en loop swingend naar de keuken om jezelf daar eens lekker te verwennen met een hapje en een drankje. Heerlijk, het perfecte zondag-lekker-niks-doen-gevoel.
En dat gevoel blijft eigenlijk het hele album wel hangen. Invitation to the Blues is ook voor mij wel een van de hoogtepunten op dit album.
Een album waarbij je misschien niet eens meer kunt spreken over hoogtepunten, het gaat namelijk wel op voor het geheel.

Deze jongen moet wat gaan bekennen: ik ben ooit naar een concert van Toni Braxton geweest. Hoe ik daar in terecht ben gekomen ?
Het begon met deze cd, Secrets. Deze heeft een grote rol gespeeld in 1996.
Un-break my heart was net een hit aan het worden toen ik heftig verliefd aan een relatie was begonnen. Ook in het uitgaansleven kreeg ik de dance-versie regelmatig te horen. "Ons nummer " dus. En toen was de relatie over, en de hit na maanden op zijn retour. Prompt rolde ik in een volgende relatie (wat nu na 7 1/2 jaar nog steeds zo is ), en kwam dit nummer regelmatig nog voorbij. Het was een nummer geworden met gemengde gevoelens. Dus de cd toch maar eens gekocht. In die tijd zag ik alles door een roze bril en was de cd prima te pruimen en ja dan is een concert-kaartje als kado erg leuk.
Maar wat was dat concert slecht zeg en deze cd, brrrrrrr. Maar eerlijk is eerlijk: het zal altijd wel een bijzondere rol blijven spelen. En ja, was het maar met een ander album zo geweest .
Het is niet anders. Vanwege de "memories" toch 2 sterren dan. Maar het zijn er eigenlijk 1,5 te veel.

Tord Gustavsen's laatste project is een muzikaal trio met drummer Jarle Vespestad en de Afghaans-Duitse Simin Tander en wat levert dat een juweeltje op!

What Was Said is een verkenning en vermenging van Noorse kerkmuziek met daardoor heen werk van de poëet B. Hamsaaya wiens werk vertaald werd en geïntegreerd in Christelijke Noorse hymnes. Het Soefisme raakt op dit album het Christendom.

Als niet-gelovige kan ik hier wel degelijk enorm van genieten: dit album is zo puur en straalt rust uit. De ingetogen zang van Tander (op aardig wat nummers in Pashto gezongen) is hartverwarmend en Gustaven's piano troostend. De drums van Vespestad zorgen dat het jazzy randje behouden blijft en biedt een mooie basis.

De tijd staat stil op dit album, het verenigt en lijkt hoop te willen bieden. Of kortweg: schitterende muziek!

Bevalt dit en wil je ook eens iets klassieks proberen dan zou Valentin Silvestrov wellicht een mooi uitstapje kunnen zijn, het doet me er qua sfeer wel aan denken af en toe.

Kan het eigenlijk nog mooier? Een box in de vorm van een piano, het kindje van Tori Amos, de geliefde van Tori Amos, het instrument waarmee ze mij toch wel in vervoering weet te brengen. De laatste jaren misschien wat minder dan voorheen maar als je de box opendoet en de schat die het verbergt aantreft is er het besef dat Tori gewoon een zeer bijzondere artieste is waar ik van ben gaan houden en het zal altijd wel een blijvende liefde zijn.
Er staan prachtige nummers op die verplicht voer zijn voor liefhebbers en toch niet op de reguliere albums staan. Ik noem een Flying Dutchman als absolute hoogtepunt op dat gebied.
Goed, er staan nummers op deze verzamelaar die we allemaal al kennen en in bezit hebben maar toch vind ik een andere versie soms om de vingers bij af te likken: Hey Jupiter is schitterend in de Dakota mix en ik ben ook verliefd op de versie van Baker Baker die ik sinds het concert met het Metropole orkest vorige week nu met andere oren beluister. Dat was toen een hoogtepuntje met de strijkers en de herkenning is groot als je de Alternate Mix op cd 1 hoort.
Tel daar nieuwe nummers bij op en je kunt stellen dat ondanks de dubbelaars dit toch een box is geworden die bijna een must-have moet zijn voor de meer dan gemiddelde liefhebber en daar reken ik mezelf zeker toe.
Tja en dan heb je de opgave om favorieten aan te vinken. Ondoenlijk. Maar wat maakt dat ook uit. Er staan genoeg momenten op deze box die er zijn om te koesteren, vinkje of niet.
A Piano: the Collection is een juweel geworden in mijn cd-verzameling en ik hoop dat het Tori nog vaak gaat lukken mij mooie momenten te bezorgen. Momenten van ontroering, geluk, plezier.....

Een nieuwe Tori......... tja, echt warm kan ik er al een aantal jaar niet meer van worden en toch wil ik ze horen en hebben. Ze blijft een favoriet en mijn zwak voor haar blijft.
Het probleem met haar laatste paar albums is dat ze meestal te lang duren en daardoor nogal langdradig zijn. Als ze ze korter en krachtiger had gemaakt had ik ze waarschijnlijk boeiender gevonden.
Ook dit album duurt weer veel te lang en bevat echt te veel nummers. U zegt: 'dat is toch juist meer waar voor je geld?' Dat zal best maar het is wel een te lange zit om die reden en niet alles is even sterk.
Goed, Abnormally Attracted to Sin gaat een beetje alle kanten op en bevat invloeden van zo'n beetje al haar albums. Toch ga ik weer voor de zwelgende ballads als Maybe California en Ophelia.
Ik was bang dat ik door dit album misschien wel eens helemaal klaar zou zijn met Tori maar dat valt reuze mee. Juist door de afwisseling (beetje pop, beetje rock, beetje zwijmel) is het album goed vol te houden en ben ik er niet eens zo ontevreden over.
Ik weet dat ik dat met de voorgangers ook wel zo had en dat pas later de vermoeidheid begon toe te slaan waardoor ik nog steeds voornamelijk haar eerste twee albums draai en die latere albums zelden tot nooit.
Of dat dit album ook gaat overkomen durf ik nu dus niet te zeggen, wel dat mijn zwak voor La Amos altijd wel zal blijven bestaan.
We horen niks nieuws meer; het is echt een beetje been there done that. Ook nu had het album korter gemogen etc. etc. Maar ach, we hebben er weer een flinke portie nieuwe songs bij en skippen kan altijd nog.
De geluiden vooraf deden me wat huiveren, achteraf na beluistering vind ik het wel meevallen (op een paar saaie nummers na): we krijgen een beetje wat we al tijden krijgen. Reken je niet op een Little Earthquakes deel 2 dan zit je wel goed met dit album. Maar verwacht in elk geval niks nieuws want dan kun je dit album beter maar overslaan want eerlijk is eerlijk: spannend is Tori anno 2009 niet echt meer.

Die Tori. Gek wijf is het toch, maar wel mijn lekkere gekke wijf.
Deze keer laat ze Santa, Clyde, Isabel, Tori, & Pip opdraven om haar nummers te vertolken.
Zoals gezegd vond ik haar laatste albums duidelijk wat minder dan de eerste stuks. Niet dat die latere nu zo slecht zijn, maar ze duren te lang en daardoor bevatten ze wat mindere goden.
Met angst en beven ga ik dit American Doll Posse dan ook tegemoet.
Lees mee en kijk aan het einde of ik er wederom zo over denk: goed, maar te lang. Of deze keer niet?

Yo George opent intiem op piano. Dit zijn de nummers waar ik zo dol op ben. Tel daar een prima tekst bij op en we kunnen zeggen dat de kop er af is op een meer dan uitstekende manier.
Big Wheel zwierf al over het net. Tori rockt haar kontje er af op dit nummer. Deze dame kan al nooit stilzitten achter de piano, maar met nummers als deze zal dat al helemaal niet gaan lukken. Het is niet de sprookjesachtige Tori met die prachtige piano-songs, maar desondanks kan ik dit nummer wel waarderen want ook deze jongen kan zijn kontje niet op zijn stoel laten zitten als hij dit hoort.
Bouncing Off Clouds is niet veel meer of minder dan een prima popsong. Als liefhebber van die schitterende piano-songs moet ik toch wel even slikken. Maar schuif ik dat even terzijde dan blijft er wel een goed nummer staan. Naar Tori maatstaven behoorlijk pittig ook. Maar doordat het zo toegankelijk klinkt gaat het misschien ook wat minder snel vervelen. Het pakt me wel vrij snel namelijk en het luistert lekker weg.
Op Teenage Hustling gaat mevrouw ook weer voluit en klinken de gitaren luider dan ooit. Maar het moet gezegd dat het wel prima klinkt. Je krijgt al snel de neiging mee te zingen. Het is even wennen allemaal want dit is toch een andere kant van Tori, maar vooruit het kan er allemaal uitstekend mee door.
Digital Ghost is wat rustiger van toon. Melodieus en de piano krijgt weer een grotere rol. Later keert de gitaar weer terug en neemt de macht over. Geen hemeltergend nummer waar ze soms mee uit de hoek kan komen, maar gewoon een lekker nummer. Gevaarlijk uiteraard op een album met zoveel nummers.... Toch heb ik wel wat met deze song.
You Can Bring Your Dog gaat ook weer agressiever te keer. Heerlijk als Tori haar kreunstemmetje weer laat horen, maar oh wat zijn die gitaren toch wennen. Ze zal veel fans van zich vervreemden denk ik. Zelf moet ik eerlijk toegeven dat ik het wel leuk vind dat ze deze kant eens laat zien. Met haar debuut Y Kant Tori Read ben ik niet bekend en dat schijnt ook rock te zijn. Ze heeft het blijkbaar toch in zich. Dit is haar minder-moeilijk-doenerige kant. Recht voor zijn raap en niet te veel gedoe. Down to Earth zou ik haast willen zeggen, maar dat is bij Tori Amos misschien toch ietwat te veel gezegd.
Mr. Bad Man is een springerig piano popliedje met mooie vocalen. Helder. Verder wel eentje in de categorie niemandalletje. Vullertje nummer 1 is wat mij betreft binnen.
Fat Slut is een korte interlude. Noisy gitaren op de achtergrond en smerig gezongen:
´Fat slut you said
What luck I said
To be stuck in your, your happy family
Well don’t you dare I said
Judge me you go
And stick it in somewhere
I’m I’m sicka hearin’ it, you go
Stick it in somewhere I’m
I’m sicka hearin’ it´
Girl Disappearing is het eerste nummer waar ik ontroerd door raak. Welopvallend dat het gelijk een nummer is waar de gitaren thuis mogen blijven. Prachtige strijkers en de piano die weer de baas is. Heel mooi gedaan en dit is een lievelingetje van mij.
Secret Spell heeft een pakkende melodie. Het is wederom wat steviger van opzet, maar het bevat niet het gitaargeweld dat we eerder tegenkwamen op dit album. Ook dit nummer doet mij wel wat. Ik vind het in elk geval een erg lekker nummer. Pop? Ja okee, maar ze doet het prima.
Devils and Gods is wederom een kort intermezzo. Apart en zeker niet verkeerd. Ik word altijd wat kriebelig van interludes e.d., maar dit is op zich zo verkeerd niet. Blijft wel het feit dat het te kort duurt omdat het simpelweg uitnodigt tot meer en dan zeg ik: of wel op je album zetten of gewoon weglaten.
Body And Soul heeft een zwaar geluid. Donker en dwingend. Alsof er een mars gewandeld moet worden. Ook nu weer een agressieve gitaar die de boel nog eens versterkt. Met militaire precisie gaat Tori ons voor in deze rauwe song.
Toch is het dan wel weer erg fijn om een mooi en hemels nummer als Father's Son te horen. Hoe leuk de nieuw ingeslagen weg soms ook kan zijn, dit vertrouwde warme bad blijft mij toch nog steeds het best bevallen.
Een mooi piano-liedje met dwarrelende melodieën en dat ietwat zweverige. Heerlijk. Dat vond ik altijd al en dat zal ik ook altijd wel blijven vinden. Zo hoor ik haar toch het liefst. Blijf dat mysterieuze houden meid!
Programmable Soda is een grappig barok hoempa nummertje. Minder vullertje dan Mr. Bad Man maar ook niet bepaald eentje uit de categorie hoogtepunt. De tijdsduur is ook niet bepaald lang te noemen. Het zorgt er wel voor dat het album lekker afwisselend is en dat de verveling uitblijft (en we zitten al bij nummer 14!).
Code Red is een degelijk nummer. Krachtig en niet al te veel poespas. Wel weer voorzien van een rauwer randje, maar dat gaat inmiddels voor het merendeel van de nummers op. Geen slecht nummer trouwens.
Roosterspur Bridge schittert weer volop. En ja hoor het is wel weer zo'n ouderwets mooi liedje op piano en met akoestische gitaar. Een heerlijke melodie doet de rest en dan hebben we een schitterend nummer te pakken die tot de betere van dit album behoort. Ze laat horen dat ze het nog steeds kan en dat doet me goed en zoals gezegd zorgt het er voor dat de afwisseling groot is op deze cd en dat de verveling daardoor bij mij weet uit te blijven, maar de tijd zal dat moeten leren want bij de laatste twee albums duurde het ook een flinke tijd voor ik besefte dat het te lang duurde en iets te veel zwakkere zusters bevatte.
Beauty of Speed doet me vooralsnog niet zo veel. Beetje een nietszeggend nummer. Maar goed dat zou dan vuller nummer twee zijn (de korte intermezzo's niet meegerekend), dus het valt reuze mee.
Almost Rosey heeft een beetje last van hetzelfde als de voorganger. Het gaat nog wat langs me heen. Zou het dan toch vermoeidheid zijn die de overhand gaat nemen? Of is het nummer gewoon niet zo heel sterk? Dat laatste geloof ik niet echt zo erg. Maar tot nu toe gaat het toch echt te veel langs me heen.
Velvet Revolution is weer een tussendoortje. Ook dit is er eentje die ik graag in een langere versie had gehoord want het boeit me behoorlijk. Waarom nu toch? Het zal ongetwijfeld zijn redenen hebben gehad, maar ik vind het wel een gemiste kans.
Dark Side of the Sun heeft wel wat meeslepends. Tori zingt dwepend en smekend en zuigt je op in dit nummer. Betoveren doet het me niet maar aanspreken wel.
En daarmee zijn we bij het einde van dit album beland ware het niet dat er nog 3 extra tracks zijn te vinden op de luxe editie te beginnen met Posse Bonus. Ook dit nummer is een wat korter nummer zoals we ze al eerder zijn tegengekomen. Veel herhaling en weinig boeiend of spannend. Leuk als extraatje ja en dan heb je het wel weer gezegd.
Smokey Joe is dan heel wat anders. Een redelijk spannend nummer dat mijn aandacht goed weet vast te houden in het begin maar naar het einde toe verlies ik dan toch wat van mijn concentratie. Een persoonlijk hoogtepunt zal het dus niet gaan worden maar het is een redelijke aanvulling op het album zelf.
Op Dragon zingt Tori weer met haar wat smekende stem. Dat rauwe randje dat ze dan toevoegt aan haar stemgeluid vind ik altijd wel wat hebben. Het nummer zelf is wat dromerig maar is terecht een soort van bonus. Ik spring er in elk geval niet van in de juichstand.

23 (!) Nummers heb je dan achter je kiezen. Mijn ervaring daarmee bij vorige albums pakte niet goed uit. Ook dit album is lang, maar tot nu toe ervaar ik het als minder storend dan bij die voorgangers. De afwisseling is daar verantwoordelijk voor.
De ruigheid die Tori nu toepast door de electrische gitaar naar voren te schuiven zal even schrikken zijn voor de fans. De nummers worden er wat gewoontjes door, maar ik vind ze vaak behoorlijk swingend en ik kan er op zich wel wat mee.
Nee, het zal geen Little Earthquakes deel 2 meer worden voor mij maar die hoop had ik toch al opgegeven.
Tori Amos blijft wel in de eredivisie der vrouwelijke popartiesten staan voor mij en daar zal dit American Doll Posse zeker niets aan af doen.
De tijd zal moeten leren waar ik dit album kan gaan plaatsen tussen de andere cd's, maar voor nu heb ik en met mij de vele fans er een stevige kluif aan. Ik kan me vervelender dingen bedenken.

Ben ik met je eens. Wat ik ook zonde vind is het feit dat er geen cd is verschenen van haar optreden met het Metropole Orchestra, want dat had echt iets toegevoegd aan haar discografie.

Dit optreden in Moskou op 3 september 2010 (Crocus City Hall) is een solo performance. Die zijn vaak erg mooi, maar voor mij persoonlijk op den duur ook wat lang wegens het ontbreken van andere instrumenten.
Natuurlijk is het prachtig wat ze doet: Tori = haar piano en haar piano = Tori, maar zo'n machtig orkest als toevoeging was live wel erg bijzonder om mee te maken.
Laat ik hopen dat het alsnog ooit uitgebracht gaat worden.

From Russia with Love is een dubbelaar die is toegevoegd aan een exclusieve, uitgebreide box:

This Special Edition includes:

· Tori Amos "TORI" Edition Diana F+ camera

· Special Edition "China" Lens Set:
(55mm Wide Angle "Distance" and "Close" Close Up Lens)

· Exclusive & Unreleased "Live from Moscow" Double CD" signed by Tori

· Glossy Black Flash

· Limited Edition Tori Photo taken in Moscow using her "TORI" edition Diana F+

· Roll of 400 / 120 Color Film and custom cover TORI (Diana F+ Book)

Je mag er ook goed voor in de buidel tasten en dan heb je wel wat bijzonders. Maar ik zit niet te wachten op zo'n camera of weet ik het wat voor toevoegingen. Mij gaat het om de dubbelaar en daar is verder helemaal niks mis mee. Het klinkt weer als een klok. Tori verwent haar Russische publiek uitstekend, is goed bij stem en speelt weer schitterend piano.
Op de setlist valt ook niet veel aan te merken.
Hiermee is dit album vooral leuk voor de grote liefhebbers waar ik mezelf zeker toe reken, maar ook voor de luisteraars die bij de laatste albums zijn afgehaakt. Dit is Tori in haar meest pure vorm en dat is anno 2010 nog steeds dik in orde. Botox of niet.

Mocht Tori met de google translator op deze site koekeloeren dan heb ik toch wel een prangende vraag aan haar: waarom kiezen voor nummers die grotendeels al met orkest gespeeld werden op je reguliere albums?!

Verkoopt een soort Greatest Hits beter wanneer er een ander stickertje op geplakt kan worden onder het mom 'dit is toch anders'?
Wilde Deutsche Grammophone snel nieuw werk op hun label en was dit de makkelijke weg?

Veel van mijn muzikale helden hebben zich ooit aan dit soort praktijken gewaagd (en dit jaar meer dan ooit) maar meestal voegt het wel wat toe. Een Patrick Wolf die electronische nummers verandert in nummers voorzien van piano en cello is toch wat anders of je het mooi vindt ja of nee daargelaten.

Op Gold Dust staan dus nummers die in de originele versies al aardig bombastisch waren en hier is het niet anders maar daarbij zijn de verschillen vaak niet eens zo groot.
Als dan een zeer favoriet nummer van mij eigenlijk gewoon een stuk minder mooi is geworden (Jackie's Strength) dan vraag ik me toch echt af waarom.

Waarom Tori? Het Metropole orkest is een fijn orkest en ik weet dat je ze een warm hart toedraagt maar dat kan nooit de reden zijn dat je dit album uitbrengt. Wat wil je hier nu mee uitdrukken eigenlijk? Leuk dat je 'girls' een facelift hebben gekregen maar hadden ze die nu echt nodig? Had verrassender keuzes gemaakt. Had compleet andere dingen gedaan en ik had het waarschijnlijk schitterend gevonden maar nu luister ik naar een album vol nummers in een Best of vorm die opnieuw zijn ingezongen en hier en daar iets zwaarder zijn aangezet door orkest.
Eerlijk gezegd had ik dan liever een live-album gehoord van je optreden met het Metropole orkest in de Heineken Music Hall (2009). Dan heb je een document in handen waar je herinneringen aan kunt koesteren.
Nu is het één groot twijfelgeval.

Twijfelen is het ook hoe ik dit moet beoordelen. De nummers an sich blijven gewoon ijzersterk. Ik ben nog steeds een groot Tori liefhebber en deze uitvoeringen zijn niet per definitie slecht te noemen (alhoewel ik ze bijna allemaal minder vind dan de originelen.... dat krijg je als de uitvoeringen zo dicht naast elkaar blijven liggen..... dan ga je meer dan ooit met elkaar vergelijken).
Moet ik het album afstraffen omdat ik het niet helemaal snap? Moet ik het album afstraffen omdat ze Jacie's Strength vernaggelt?
Of moet ik objectief blijven; dit album beoordelen zoals het is?

Ja natuurlijk maar zo werkt dat nu eenmaal niet. Ik weet echt niet goed wat ik er nu van moet vinden. Ik weet wel dat ik enorm uitkijk naar haar optreden in Rotterdam volgende week want live is dit gewoon geweldig, dat vond ik de vorige keer namelijk ook zo.
De Torihoge fans zullen elk klein detailtje dat anders is op dit album wel weer de hemel inprijzen zoals ze volgende week in de Doelen ongetwijfeld ook weer slaafs naar voren zullen kruipen bij de laatste nummers zoals ze dat altijd doen bij haar concerten. Ik ben dan toch wat kritischer.

Weet je wat: ik kies voor de veilige middenweg (en die ligt qua beoordeling lager dan ik doorgaans aan Tori geef en daar zit dan een nog hoop loyale liefde bij zullen we maar zeggen).

Kate Bush was in de jaren '80 een grote favoriet van mij. Het sprookjesachtige, het mysterieuze sprak me aan (zie ook mijn commentaar bij enkele van haar albums).
En begin 1992 was daar tussen alle grunge-geweld een domineesdochter genaamd Tori Amos die me aardig deed denken aan Kate Bush. Waar de laatste albums van Kate steeds meer aan spanning moesten inleveren, daar stond Tori opeens in de schijnwerpers met een album die net zo fantastisch klonk als het oude werk van Bush met diezelfde spanning en avontuur.
Voor zover de vergelijking met Kate Bush, want al snel bleek dat Tori Amos geheel op zichzelf stond en niet meer afgeschreven kon worden als kloon (waar ik het overigens ook nooit mee eens ben geweest).

Op opener Crucify wordt al snel duidelijk dat Amos een domineesdochter is in het van religie doordrenkte nummer dat ook op single verscheen. Hierin vraagt ze zich af waarom ze zich elke dag weer kruisigt voor haar geliefde.
Het is een prachtig nummer waarin de piano een dominante toon voert. Zeker in die tijd was het een verademing om dat te horen in alle door gitaar gedomineerde muziek. Tori Amos was de vrouwelijke tegenhanger van de macho gitaar grunge. Maar nergens lieflijk of teder: deze dame had ballen.
Girl is een mooi popnummer die halverwege een schitterende 'bridge' in het nummer kent. Verder valt de zang hier op: van smachtend tot fluisterend en daarbij is de instrumentatie wonderschoon.
Ook op Silent All These Years speelt piano de hoofdrol. Wie Tori Amos wel eens live aan het werk heeft gezien weet dat ze één met haar instrument is: ze kronkelt er omheen en dat is in dit nummer ook hoorbaar. Ze kruipt helemaal in het nummer (die ze steevast haar little girls noemt).
Dit is dus die sprookjeachtige pracht die ook een Kate Bush kan laten horen. Ik meen dat het haar eerste single van dit album was. Het orkest ondersteunt de piano overigens wederom formidabel; nergens weet het nummer te verzanden in overdadige bombast.
Precious Things kent een fantastische tekstregel: 'so you can make me cum, that doesn't make you Jesus'. Ook in dit nummer speelt het geloof dus een rol.
Ik zei al dat Tori ballen had en op dit nummer vind ik dat ook voelbaar. Hier en daar klinkt het soms ronduit agressief zonder daarbij aan raggende gitaren en donderende drums te moeten denken.
Een fantastisch hoogtepunt van dit album is het nummer Winter dat we inmiddels wel als Tori-klassieker kunnen benoemen. Hier zingt ze over de sexuele bewustwording van een jong meisje en doet dat door winter-metaforen te gebruiken.
Het nummer klinkt ook snijdend en scherp.
Happy Phantom kent een jazzy-feel. Hierdoor komt het wat luchtiger over en geeft het ons luisteraars even tijd om op adem te komen. Hier komt de humoristische kant van Amos naar boven.
Voor mij persoonlijk is China het absolute hoogtepunt van dit album, sterker: het behoort tot mijn favoriete 3 Tori Amos nummers! Opvallend denk ik, omdat vele fans dit juist één van haar mindere nummers vinden.
Misschien is het kitsch-gehalte iets te hoog, ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat het mij de adem ontneemt en dat ik helemaal door de sfeer in dit nummer opgeslokt kan worden en soms lukt het me zelfs wel wat traantjes te laten (mits in de juiste bui natuurlijk).
Leather ('I can scream as loud as your last one'): volgens Amos is de kerk verantwoordelijk voor het wegnemen van passie. Ik quote: 'Religie scheidt het lichamelijke van het geestelijke, koppelt lust los van liefde, en scheept de gelovingen op met frustraties'.
Dit nummer is behoorlijk sexueel gekleurd en toont de kracht aan waarmee Amos te werk gaat.
Mother leunt wederom op het schitterende pianospel. Het zijn dit soort nummers die live altijd weer een hele zaal tot zwijgen weet op te leggen. Tori + piano = enorme kracht. Dit nummer bewijst die stelling.
Tear In Your Hand is dan weer wat meer pop en zorgt weer voor een moment om te herstellen van het toch wat zware Mother. Op dit nummer horen we ook wat meer instrumenten langs komen, het is niet alleen maar piano wat de klok slaat.
Me And A Gun is het meest opvallende nummer van dit album en niet alleen omdat het a capella vertolkt wordt. Tekstueel gezien is het ronduit schokkend: het is een innerlijke monoloog van een vrouw die verkracht wordt door een lifter die ze heeft opgepikt. Ze bedenkt allerlei dingen om vooral afgeleid te worden van de afschuwelijke daad. Zelf is Amos ooit ook in een auto verkracht en dat maakt dit nummer extra pijnlijk, je durft er haast niet naar te luisteren, zeker ook door de manier waarop ze dit zingt.
Titelsong Little Earthquakes sluit het album hemels af (let vooral op het haast mantra-achtige "Give me life. Give me pain. Give me my-self again"). Hierop komen een hoop elementen van dit album samen en vormt het mede daardoor een prachtig einde van een prachtige cd.
Met dit debuut sloot ik Tori Amos in mijn hart als zijnde mijn favoriete vrouwelijke artiest naast Kate Bush en Joni Mitchell.

Mijn allereerste reactie toen ik zag dat Tori ook al een kerstalbum had opgenomen was: 'O nee toch, zij ook al?!'
Laten we eerlijk zijn: maar weinig mensen vinden kerstalbums leuk of willen het op z'n minst niet toegeven het stiekem toch wel leuk te vinden.
Maar wat als je een groot Tori-liefhebber bent? En nog lastiger: wat als je vindt dat Tori niet helemaal de oude meer is? Zou zo'n holiday-album dan niet de doodsteek zijn?

Ik heb me voorgenomen dit alles terzijde te schuiven en dit zo neutraal mogelijk aan te horen. Voordeel één is in elk geval dat er niet van die krakers als een Silent Night op staan. Voordeel twee is dat de sound van Tori misschien wel eens heel geschikt kan zijn voor een iets betere kerstbegeleiding dan dat we normaal voorgeschoteld krijgen.
What Child, Nowell is eigenlijk klassieke Tori: lekkere piano, lekker nummer en eigenlijk hoor ik haar graag zo.
Star of Wonder is een nummer waar het lekker meezwieren is. Tja, de baljurken en smokings lijken niet ver weg maar wat is dit een zeer aangenaam nummer zeg. De oosterse riedels geven het net een stukje extra chique mee. Geen moeilijkdoenerij deze keer: gewoon doen waar ze goed in is.
A Silent Night With You is best wel een beetje kerst-klef. De violen doen hun stroperige werk en de kerstklok luidt volop. Zou ik dan toch moeten toegeven dat ik kerstmuziek leuk vind? Nee, want dat vind ik niet. Waarom komt Tori er dan mee weg? Ja, ik geef het toe: hoe klef en zoet dit nummer ook is, als ik dan toch een kerst-cd moet gaan opzetten dan wil ik graag A Silent Night With You beleven Tori!
Aan de titel Candle: Coventry Carol kunnen we al zien dat dit ongetwijfeld een klassiek nummer moet zijn. Zo komt het inderdaad ook over. Ik neem aan dat dit een traditional is (ik ben even te lui dit uit te zoeken). Het barokke sfeertje is onmiskenbaar en het past goed bij miss Amos. Vol klasse neemt ze ons mee terug naar lang vervlogen tijden toen kerst nog echt kerst was. Charles Dickens? Ja, dat komt bij mij ook naar boven.
Holly, Ivy And Rose is een typisch kerstnummer (volgens mij gebouwd rondom Lo, How a Rose E'er Blooming, misschien nog beter bekend als Es ist ein Ros entsprungen) maar ook hier keert Tori terug met een oosters sausje. Natuurlijk is het liefjes en zoet, maar we moeten ook wel eerlijk blijven. Het is en blijft een kerstalbum. Mensen die daar echt 100% geen behoefte aan hebben, Tori Amos op het hoesje of niet, die moeten deze cd sowieso vermijden.
Harps of Gold is een luchtig popnummer waarin het kerstvakantiegevoel je tegemoet komt. Zelfs een 'in excelsis Deo' mag niet ontbreken.
Snow Angel staat ook bol van de strijkers met Tori achter de piano. Eigenlijk hoor ik haar zo altijd wel erg graag, niet voor niets is het nummer China van haar debuut één van mijn favoriete nummers. Ik geloof graag dat anderen dit stroperig vinden en dat is het misschien ook wel, maar ik mag er graag in zwelgen.
Dat Tori haar vrouw-zijn graag uitdrukt moge bekend zijn. Jeanette, Isabella is dan ook haast een nummer dat er wel op moet staan zou je zeggen. Ik heb er overigens nog nooit van gehoord. Ik vind het ook geen typisch kerstnummer zoals sommige andere op dit album wel zijn. Natuurlijk is ook dit nummer rijkelijk voorzien van strijkers en zwoele piano-klanken, maar dat is nu eenmaal de algehele sfeer van het album. Ik vind dit gewoon een heerlijk Tori popliedje zoals ze ze soms wel vaker schrijft en zoals ze ze de laatste albums ook wel eens vergat te schrijven.
En dan is het even schrikken! Het eerste eigen geschreven nummer gaat fel van start met een big band. Jawel! Tori op de jazzy big band toer! Pink and Glitter heet het nummer en we zijn er mee in een zwoele nachtclub beland. Meerdere artiesten zijn haar voorgegaan met dit soort nummers of eigenlijk complete albums. Ik zal eerlijk zijn: ik ben blij dat het geen compleet album in deze stijl is geworden. Ik vind het allemaal maar zo zo en het valt uit de toon. Het zal ongetwijfeld voor velen juist een favoriet nummer zijn omdat het eens wat anders is maar ik val nu eenmaal op de piano-getinte nummers. Het is niet anders.
Emmanuel is misschien wel één van de bekendere kerstkrakers op dit album. Nu vond ik Sufjan Stevens het al helemaal perfect vertolken dus het wordt lastig om daar overheen te gaan. Ik moet zeggen dat ze het er goed van afbrengt: het is redelijk ingetogen ondanks de rijke orkestratie. Misschien wel omdat ik het nummer an sich altijd wel goed weet te pruimen. Het is stijlvol gedaan.
Winter's Carol heeft om te beginnen al weer een mooi intro. Verder is dit zo'n typisch ouderwets Tori-nummer (ook al is het geen eigen nummer van haar). Ik hoor hier Little Earthquakes of Under the Pink tijden herleven. En jazeker, daarmee keert ook de Kate Bush-associatie terug. Niet erg: het was indertijd de reden dat ik verliefd werd op Tori zoals ik ook al jaren verliefd was op Kate. Heerlijk nummer!
Het andere eigen nummer is afsluiter Our New Year. Gelukkig geen schelle blazers die het nummer openen, maar een bescheiden Tori op piano. Langzaam zwelt het nummer aan tot een uitstekend nummer zoals Tori ze wel eens vergat te maken de laatste jaren.

Tori Amos zal bakken met stront over zich heen gekieperd krijgen van zowel critici als fans (ben het al tegengekomen op het net). Het maken van een kerstalbum schijnt voor sommigen een strafbaar feit te zijn. Het strookt niet bepaald met een vriendelijke kerstgedachte, maar ik zou zeggen: 'dikke middelvinger'.
Tori heeft eindelijk weer een album gemaakt waar ik me lekker bij voel, waar ik niet constant denk 'wat jammer dat de oude magie weg is'.
Dit is geen meesterwerk, en ja, ik vind het best jammer dat er een kerststicker op geplakt moet zitten juist bij een album dat me eigenlijk heel goed bevalt. Geen moeilijkdoenerij of geforceerde nummers. Gewoon rond piano opgebouwde popliedjes die lekker in het gehoor liggen.
Ik hoop dat ze hierdoor op een volgend album weer een beetje terugrijpt naar waar ze goed in is. Laat dit kerstalbum dan maar de ingeslagen weg zijn.

Een nieuwe Tori Amos is altijd wel een feestje. Zelfs al weet je dat het wederom een lang feestje gaat worden, al helemaal met de bonustracks.
Zonder ook maar een noot ervan gehoord te hebben (nou ja, de singles even niet meerekenen dan) heb ik al 'kritiek' zoals ik dat zo vaak heb bij Tori's albums: lieve schat, maak die albums toch niet zo lang.

Maar goed, dat heeft ze altijd al gedaan en ze werden alleen maar langer leek het wel. Bij de eerste albums ging dat nog heel goed, maar de latere albums werden er toch wel wat zwakker door vanwege overdaad.

Natuurlijk kan je het ook anders zien en alleen maar blij zijn met heel veel Tori, maar ik heb altijd de indruk gehad dat haar albums net wat meer impact zouden hebben als ze wat puntiger zouden zijn. Ach, hier spreekt wel een trouwe fanboy. Tori kan het nooit slecht doen bij mij en dat doet ze op Native Invader ook niet. Dan weet u dat vast.

Reindeer King is een machtig mooie opener. Typisch weer zo'n nummer waar het haar lukt mij in te palmen, te betoveren. En als we het dan toch over overdaad hebben: bam, zeven minuten krijg je gelijk al voorgeschoteld en het is geen minuut te veel.
Een vrij rustig begin. Tori klinkt ontspannen en dat is ook het geval op Wings, een nummer dat wat minder klassiek overkomt dan de opener, maar meer het avontuur opzoekt zoals op From the Choirgirl Hotel bijvoorbeeld en dan toch niet geforceerd wat op haar latere albums nog wel eens voorkwam.

Broken Arrow gaat dan net weer een klein stapje verder, maar verzandt niet in te veel experimenten. Het klinkt vrij natuurlijk allemaal en Tori zingt relaxed. Ik denk dat het de kleine akoestische randjes zijn die het nummer laten ademen. Was dit er niet dan zou het net wat te zwaar worden. Het zijn wel weer van die nummers die ik prima vind, maar waar ik niet helemaal van uit mijn dak ga zoals bij de opener. Gewoon mooi, en dat heeft Tori wel vaker. Het blijft ook net niet lekker genoeg hangen om echt indruk te maken.

Cloud Riders was al bekend: relaxte flow, dankzij de gitaar. Prima nummer, maar het was er niet eentje die me toen omver blies. Doet het nog steeds niet, ook al vind ik het wel mooi. Up the Creek vond ik dan weer wel gelijk erg sterk en dat nummer weet alleen maar te groeien. Geweldig vind ik dat.

Breakaway is gewoon een lekker ouderwetse pianoballad en ook hier valt de ontspannen toon me op, zoals de gitaren op Wildwood opvallen. Het laat haar nummers wel wat ademen en dat vind ik eigenlijk best een vooruitgang op een album dat toch vooral weer heel erg typisch Tori Amos is.

Chocolate Song vind ik als titel wat dubieus. maar goed, het gaat om het nummer, dat knisperend van start gaat en waar een fel gitaartje de boel wat van peper voorziet. Het doet me (nog) niet zo heel veel. Bang pakt me dan gelijk een stuk beter. Het is niet uitzonderlijk, maar heeft een pakkende melodie die ervoor zorgt dat je snel in een goede flow zit. Gewoon een heel fraai nummer en dat geldt ook voor Climb. Eenvoud siert Tori hier absoluut.

Het is het album van de korte titels. Bats is ook zo'n sierlijk nummer wat redelijk eenvoudig blijft. We hebben het allemaal wel eens van haar gehoord, maar ze blijft redelijk dicht bij zichzelf heb ik het gevoel.

Op Benjamin houdt ze het wat korter en gelijk blijkt het dan krachtiger. Ze zou dat echt wat vaker mogen doen van mij. Het houdt de aandacht gelijk een stuk beter vast.
En om dan af te sluiten met Mary's Eyes is gewoon uitstekend, want dit is een sterke track. Openen en eindigen met zulke tracks laat toch best een goede indruk achter.

Tenzij je de twee bonustracks er nog bij neemt (niet te vinden op de vinylversie, die op moment van schrijven nog wel even op zich laat wachten, want zoals vaker komt deze later uit dan de cd en officiële mp3 versie).

Upside Down 2 en Russia maken het album uiteraard nog wat langer. Het zijn gelukkig wel mooie toevoegingen en de vinyl-liefhebbers hebben pech een piano-beauty als Upside Down 2 te moeten gaan missen want dit is toch wel erg mooi. Een hoogtepuntje op het album wat mij betreft. Ook Russia wordt heel fijn klein gehouden en is daardoor krachtig.

Een meer politiek geladen album zoals American Doll Posse. Een album waar ik ook best enthousiast over was maar met dezelfde kritiek: het mag wat puntiger door keuzes te maken.
Verder stelt Tori zeker niet teleur. Ze weet me helaas niet meer te verrassen. Alleen op Reindeer King is er even de betovering van de eerste albums.
Is dat erg? Nee, want Tori levert gewoon een zeer degelijk album af waar de fans prima mee uit de voeten kunnen en waar ze waarschijnlijk niet heel veel nieuwe luisteraars mee zal weten te bereiken. Een beetje preken voor eigen parochie is niet erg. De kerk zal zeker gevuld zijn. De concertzalen ook.

De heftige onweersbui is voorbij, de wind is gaan liggen, de broeierigheid keert terug en het water in de haven voor mijn deur is weer gladgestreken. Slechts mensen die genieten van hun avondje uit in kroegen, restaurants en disco zijn hoorbaar door mijn open deuren.
Wat een genot is het dan om juist op dat moment te mogen luisteren naar het nieuwe album van Tori Amos.

Een album op een klassiek label waarmee al een beetje wordt aangegeven welke richting we het moeten gaan zoeken. Niet geheel nieuw voor Tori Amos; ze flirt zo vaak met klassiek maar het schept bij mij hoge verwachtingen want het is toch de kant die ik het meest waardeer van haar.
De vooruitgesnelde nummers Shattering Sea, Nautical Twilight en Carry lieten al een Tori in topvorm horen en deed me verlangen naar de rest. Het gaat hier om een album met een thema en daar kunnen we allen helemaal in opgaan als we dat wensen.

Shattering Sea wat al bekend was mag het bal openen met zware pianoslagen en een strijkersorkest. Je moet er van houden en dat doe ik volop. Het nummer kruipt heftig zijn eigen weg en komt neer als een mokerslag.
Snowblind gaat vervolgens wat liever van start. Het is Tori volgens beproefd recept: zonder frutsels, op piano met begeleiding van de klassieke musici. Meeslepend tot op het bot.
Maar gezegd moet worden dat als je in het verleden niks met Tori kon je dat nu ook niet kunt. Leuk weetje: dochter Natashya is net als op Midwinter Graces weer van de partij in dit nummer. Het zal niet de enige keer zijn dat je haar hoort.
Battle of Trees duurt bijna 9 minuten maar dat is geen minuut te veel. Het is een nummer met karakter: mysterieus kronkelt het door en je waant je zelf in een Tim Burton landschap.
Maar ook hier geldt: je moet er van houden of voor in de stemming zijn. Het is toch net even wat 'zwaarder' allemaal en waarschijnlijk zullen velen het pretentieus vinden. Ik hou wel van een beetje theater en zit dus helemaal goed in het rode pluche voor wat betreft Night of Hunters.
Fearlessness klinkt heel aards: een herfstwandeling aan zee maar daar gaat het niet over alhoewel de zee wel een rol speelt in dit nummer.
Dochter Natashya keert terug op Cactus Practice. Overigens doet ze dit in de rol van Annabelle die haar kijk op het verhaal weergeeft en telkens een gedaante van een dier aanneemt: "Every couple has a version of what they call the truth". Ze biedt een elixer van de cactus aan om de diepste emoties los te krijgen. Misschien wat lachwekkend alhoewel je het ook onderdeel van het sprookje kunt noemen.
We zijn dan toegekomen aan het langste nummer van dit avontuur genaamd Star Whisperer. Hier komen de gevoelens naar boven die ontstaan na het drinken van de cactus.
Wederom een schitterend hoogtepunt!
Op Job's Coffin keert Annabelle (dochter Natashya) terug als vos. Ik kan me voorstellen dat luisteraars hun wenkbrauwen optrekken bij de grote rol die deze jonge dame krijgt op Night of Hunters. We konden er al aan wennen op het kerstalbum maar het wordt hier flink doorgezet. Ik kan er prima mee leven.
Nautical Twilight klinkt dan ineens heel vertrouwd omdat ik dat nummer al erg vaak beluisterd heb. Het geeft ook aan dit dit een album is wat je regelmatig zult moeten opzetten wil het gaan groeien (of je moet een fanboy zijn als ik).
Het is een schitterend nummer waar alle instrumenten vloeiend over elkaar heen buitelen.
Your Ghost klinkt dan gelijk weer een stuk droeviger maar is wederom bloedmooi. Voor mij kan het allemaal al lang niet meer stuk.
Edge of the Moon borduurt voort op het vorige nummer. Na ruim 3 minuten volgt er een verrassende wending waar het nummer opeens lucht lijkt te krijgen en een stuk helderder wordt.
Op The Chase vertelt Annabelle dat ze moet gaan. Het is een vocaal één-tweetje tussen Tori en haar dochter; een opmaat voor de titeltrack Night of Hunters dat een beetje de sfeer ademt van het album Midwinter Graces. Ik vind dit ook meer musical in de stijl van Oliver! dan klassiek. Maar wel degelijk een erg lekker nummer.
Seven Sisters is de enige instrumentale track en dan zijn we toegekomen aan Carry dat ook al langer te beluisteren is. Een afsluiter in stijl.


Het is toch weer een ware tour de force geworden. Een lange zit (een euvel waar Tori vaker last van heeft). Ik denk een extra lange zit als je hier gewoon niet van houdt. Want dat is het wel: er is te veel sprake van een totaalpakket (haast een mini-opera) en dat moet je liggen. Geen verschillende nummers maar één lang muzikaal avontuur en als je niks met klassiek hebt is er misschien zelfs sprake van een extra handicap alhoewel klassiek-liefhebbers dit zeker niet onder klassiek willen zien staan en dat is wel terecht.
Nights of Hunters is Tori Amos zoals we haar kennen maar dan met een wat pittiger randje. Goed gekruid en dat is mij goed bekomen. Anderen zullen zich er in verslikken en daarmee kent 2011 weer een album dat grote liefhebbers zal aantrekken als wel enorme tegenstanders (ik heb al negatieve geluiden van Tori fans gelezen).

Little Earthquakes is in januari 30 jaar oud. Bizar hoe de tijd vliegt. Ik weet nog goed hoe hyper ik was toen ik het voor het eerst hoorde. Voor mij was ze de nieuwe Kate Bush (waar ze ook veel mee vergeleken werd).
De drie daaropvolgende albums waardeerde ik ook nog hoog, maar het was geen Little Earthquakes.
Daarna werd het weer wat minder. Telkens weer een uitstekende beoordeling mijnerzijds maar grootste punt van kritiek was toch wel de lengte van de albums. Te veel vullers, elk album opnieuw.

Ocean to Ocean is wat dat betreft voor haar doen behoorlijk kort en puntig. Zou ze meelezen op deze site?

Ik mag haar graag live meemaken en mijn trouw is onvoorwaardelijk. Na het horen van Ocean to Ocean blijft dat ook wel zo.

En waarom dan wel? Heel simpel: we horen een zeer degelijke voortzetting van al haar voorgaande albums, en juist het feit dat ze nu eens niet tot in den treuren doorgaat maakt het album behapbaar en blijf je beter in de bekende Tori-flow zonder dat het vermoeiend wordt of wat gaat vervelen.
Ze zal haar fans zeker een plezier doen met dit album, nieuwe fans zullen hier niet mee gewonnen worden en in z'n algemeenheid is dit gewoon een prima en degelijk album, en dat is gelijk ook wel het kritiekpuntje.

Tori emotioneert niet echt meer, verbaast al helemaal niet, maar levert gewoon kwaliteit af. Of dat erg is laat ik aan eenieder. Het is een constant album met deze keer geen nummers voor mij die er echt bovenuit steken, maar ook geen vullers. Ik blijf liefhebber en geniet van Ocean to Ocean en ga dan ook weer heel degelijk roepen dat dit geen Little Earthquakes is, maar wie boeit dat na 30 jaar nog?!
De stap voorwaarts is de stap om eens een wat korter album af te leveren wat gewoon goed werkt.

Fijn album!

Een nieuwe Tori en dan ontdaan van de wat zware klassieke invloeden, ook mooi maar een wat luchtiger Tori is iets waar ik toch wel aan toe was en zie...... single Trouble's Lament geeft de richting al aan: frisser en fruitiger dan we de laatste tijd gewend zijn.

America is gelijk al een opener om verliefd op te worden en de piano ballade Wild Way klinkt zo mooi maar het 'I hate you' is niet van de lucht.
Weatherman gaat absoluut terug naar de old days van het debuut. Moeilijk om het allemaal met elkaar te vergelijken natuurlijk want het is geen 1992 meer waar Little Earthquakes echt een soort aardbeving veroorzaakte in mijn muzikale landschap maar het ademt toch wel die sfeer.

Lastiger vind ik 16 Shades of Blue waar ze wat meer het experiment opzoekt zoals ze dat deed op b.v. From the Choirgirl Hotel of To Venus and Back, albums waar ik zelf altijd wat meer moeite mee had.

Maids of Elfen-mere heeft dan wat weg van Midwinter Graces (sorry niet-liefhebbers maar ik vind dat dus wel een leuk album) en Giant's Rolling Pin kan zo terecht op Boys for Pele en het schitterende Selkie had op Under the Pink gekund.

En zo staan er meer van die typische Tori piano nummers op. Ze stapt af van de grote orkestrale nummers die behoorlijk klassiek getint waren en ze keert terug naar de nummers waar de piano centraal staat en het krachtige liedje weer de kern vormt.
Enige nadeel is nog steeds het feit dat Tori het niet aandurft om wat van haar baby's te dumpen om daarmee een korter en krachtiger album te presenteren. Het is nu onder het uur gebleven maar had er nog een stuk of 3 geschrapt en het was perfecter.

Hoe dan ook is het fijn te horen dat Tori naar het verleden kijkt en wat kiest uit haar back-catalogus en daar wederom een tijdloos tintje aan mee weet te geven.
Of dit een klassieker gaat worden is nu natuurlijk niet te zeggen en ik denk ook niet dat we daar op moeten wachten. Tori heeft zich al bewezen en zal nooit meer op dezelfde verpletterende manier een album aan ons kunnen presenteren, kritisch als we zijn.
In dat geval zit er maar 1 ding op en dat is gewoon mooie liedjes geven waar de echte Tori liefhebbers van kunnen genieten en dat gebeurt op Unrepentant Geraldines wel denk ik.

Het zou zomaar kunnen dat afhakers bij dit album weer kunnen aanhaken. Benieuwd of dat gaat gebeuren

Twee namen flitsten er door mijn hoofd bij het horen van de eerste tonen van Blessa: The Avalanches en Animal Collective.
Die tweede naam bleek zo vreemd niet want het schijnt een nogal standaard vergelijking te zijn als het om Toro Y Moi gaat.
Nu vind ik Animal Collective best aardig maar ik raak er niet door in jubelstemming zoals veel critici en luisteraars dat wel doen. Als ik dan The Avalanches er bij haal dan moet ik ook eerlijk zeggen dat ik het album Since I Left You aanvankelijk erg leuk vond maar dat de sjeuigheid er toch al snel weer van af ging.
Niet echt een uitgangspunt om al zo vroeg te gaan zitten voor deze release van Chaz Bundick die pas officieel eind februari uit komt.
Toch waren het kwalificaties die toegedicht werden aan deze man als zijnde R&B, Indie Rock, Electronic Dance en Psychedelica vermengd tot een geheel eigen creatie die het hem deden en er voor zorgden dat ik Causers of This ben gaan beluisteren.

De nummers klinken veelal lekker mellow en dat komt door de aangename fusie die gitaren, synths en de zweverige zang met elkaar zijn aangegaan. Er hangt regelmatig een funky vibe in de lucht maar dan wel eentje van het rustiger soort. Je kent dat wel: drankje in de hand en het voetje tapt rustig mee op de maat van de soms ietwat zweverige klanken. Heel soms heeft het wel iets weg van die foute jaren '70 softporno films, maar met zo'n vergelijking sla ik dan ook de plank wel weer mis want daarvoor zitten er veel te veel spannende wendingen in de nummers en klinkt dit heel wat speelser. Maar toch wil ik dat 'hokje' er even bijgehaald hebben want ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten.
Kom ik op een kritiekpunt die toch wel zwaar weegt in mijn beoordeling en dat is de zang. Ik vind die echt ondermaats en soms ronduit storend. Het is zo vreselijk kleurloos af en toe. Ik vrees ook dat dit typisch zo'n album gaat worden dat heel erg aanslaat bij een bepaalde groep muziekliefhebbers en dat het zo'n kleine hype kan gaan worden waar we dan vervolgens later niet veel meer van vernemen. Ja, toch wel het Avalanches-effect zeg maar.
Voor nu is het even best lekker allemaal maar ik vrees dat dit album het misschien niet gaat redden tot aan die officiële release eind februari en daarmee is mijn eerste beluistering van een 2010 release er nog niet eentje waar ik van in een hallelujah-stemming geraak.
Categorie: tijdelijk best aardig.

Het kan me geen reet schelen dat dit een 'uniek muzikaal project is gebaseerd op gedichten van verstandelijk beperkte mensen' , het kan me geen reet schelen dat mijn partner Roosbeef niet kan aanhoren en vraagt of het alstublieft uit mag, het kan me geen reet schelen wie hier de grootste lolbroek is met inkoppertjes, het kan me geen reet schelen dat het voor een goed doel is en het kan me ook geen reet schelen wat anderen er van vinden

Ik snap juist bij dit soort muziek heel goed dat dit enorme tegenstanders vergaart, daarvoor is het ook gewoon te 'uitgesproken'.
Misschien daarom wel dat ik er blijkbaar nogal onbevangen tegenover kan staan (het is namelijk muziek die ook mij enorm zou kunnen tegenstaan vanwege het hoge zeikerigheidsgehalte). Het is opmerkelijk dat 'naïef meiske' Rebergen een soort kinderlijkheid bij mij naar boven weet te brengen, en ja daar heeft niet iedereen behoefte aan; geloof ik graag. Niet dat ik me er infantiel door ga gedragen maar het is zo heerlijk simpelweg genieten en echt, dat gebeurt op geheel andere wijze dan andere albums waar ik dol op ben.
Een glimlach is mijn deel, elke draaibeurt weer, en dat is mooi. Heel mooi, en fijn toch dat muziek zulke uiteenlopende reacties teweeg kan brengen: dan doet het tenminste iets.

Dacht ik ook al aan.


Dus nogmaals: het kan me geen reet schelen. Als ik het maar leuk vind

Beach House en The XX waren allebei succesvolle bands met hun dromerige, coole sound.
Trailer Trash Tracys kan daar aan toegevoegd worden.

Ze doen niets nieuws op dat gebied (mag ik Cocteau Twins noemen?!) en veel andere artiesten hebben hetzelfde gedaan maar net als bij genoemde voorbeelden weet dit gezelschap er toch bovenuit te steken. Het is zo'n cd waar je eigenlijk vrij snel voor valt. Ik althans wel.

Dromerig, romantisch en toch ook onderkoeld. Het zijn ingrediënten voor een spannend popplaatje die, ook al heb je het al eerder gehoord, toch weet te pakken door zijn catchy nummers en zweverige zang van Suzanne Aztori.

Domino heeft in het verleden wel vaker bewezen met leuke nieuwe acts op de proppen te komen en dat doen ze nu weer.

Hou Trailer Trash Tracys in 2012 in de gaten zou ik zeggen. De eerste interessante release van het komende jaar is voor mij een feit. Ester is een erg goed album!

Rammelige droompop van het betere soort

Van de week Amyl and the Sniffers - Cartoon Darkness voor het eerst beluisterd. Lekkere pokkeherrie af en toe, maar ik had wel zoiets van 'nu even niet' en 'nog meer van dit soort bandjes'.

Eigenlijk gaat dat voor Tramhaus ook wel op. Weer post-punk, weer herrie en geschreeuw. Ik ben een oude lul denk ik: geloof er allemaal niet meer zo in (zei ik bij Amyl ook al). Maar hetzelfde hier: heel even als afwisseling is het nog wel okée. En het feit dat ze uit Rotterdam komen plus dat Lukas Jansen zingt over hoe het is om als gay op te groeien in een heteroseksuele wereld zorgde ervoor dat ik er in een week tijd nog een bak herrie achteraan ben gaan gooien (dank u voor de tip deric raven).

Rotterdamse herrie. Tramhaus klinkt zoals Rotterdam is: rauw, maar ook met wat tedere kanten. Die moet je dan wel weer een beetje ontdekken.

Lekker plaatje, maar de jaren waar ik als begin-twintiger uren naar dit soort bands (Pixies, Nirvana, de hele mikmak) kon luisteren liggen wel achter me. Met mate voor mij dus.

Oh, wat is The Only Thing met Susanna Hoffs toch heerlijk. Die zwoele stem van dat kleine wijffie die er op haar 61e nog steeds geweldig uitziet (ja, deze jongen had wel een beetje een crush op haar in de jaren '80).

Maar eigenlijk is het hele album gewoon weer kwaliteitspop van de bovenste plank. Travis levert tien puik verzorgde liedjes af (waarom dan ook moeilijk doen over de titel?!).

Dat levert weinig spannende muziek op, maar daar hebben we Travis nooit op kunnen betrappen. Maar dit is wel de band van nummers als Why Does It Always Rain On Me?, Sing en Side. Dat niveau weten ze wederom net niet te halen, maar het album klinkt ondanks alles toch fris en het heeft een mooi, helder geluid. De 'rock' van het debuut horen we ook terug in bijvoorbeeld Valentine, daar heb ik net wat minder mee, maar het drukt de pret ook niet echt.
De strijkers die regelmatig terugkeren dompelen de nummers onder in een warm bad en dat is zeer aangenaam.

Travis is gewoon een heerlijke zekerheid: je weet wat je kunt verwachten.

Een nieuwe Travis is voor mij niet meer iets om reikhalzend naar uit te kijken. Zoals ik al eerder zei is het een beetje been there done that.
Toch heb ik goede herinneringen aan een optreden van hun in Vredenburg en hebben ze me fijne momenten bezorgd met hun tijdloze liedjes. Het vorige album vond ik een verbetering t.o.v. 12 memories dus ik moet ook eerlijk toegeven dat ik benieuwd was naar deze snelle opvolger van The Boy with No Name.
Opener Chinese Blues is voor Travis begrippen wat steviger: een beetje een combi tussen hun bekende werk en het misschien wat onbekende debuut.
J.Smith is al wat langer bekend en mag dan wel herkenbaar zijn als typisch Travis maar is toch een beetje anders dan we gewend zijn van ze: het is wat ruwer en heeft wat minder mooie randjes. Op een gegeven moment keert zelfs het 'ruige randje' van het debuut terug en ik moet zeggen dat dat me wel bevalt.
Dat Travis terugkeert naar hun rock geluid mag wel duidelijk zijn onderhand, want ook op Something Anything scheuren de gitaren en krijgen we zelfs een heuse solo voorgeschoteld.
Met Long Way Down gaan ze terug de tijd in en krijgen we zo'n lekker ouderwets rockgeluid. Geen opsmuk, maar behoorlijk direct en best catchy.
Broken Mirror wordt lieflijk gezongen maar kent toch een wat gruizige achtergrond en opeens moet ik denken aan de laatste worp van R.E.M. (Accelerate): die gingen ook al terug naar kort, krachtig en wat ruwer.
Last Words doet me erg denken aan Turin Brakes; dat bandje dat indertijd in het voorprogramma stond van Travis in Vredenburg en die ik daar leerde kennen en waar ik al snel een liefhebber van werd. Beide bands waren een tijdje redelijk gezichtsbepalend in mijn muzikale voorkeur. Maar dit is dan wel een vergelijking met de latere Turin Brakes. Het is in elk geval een prima deuntje wat op zich niet veel voorstelt maar waar je jezelf al snel betrapt op meezingen.
Quite Free is uptempo maar iets minder gruizig. Toch benadrukt ook dit nummer hun rockkant.
Get Up klinkt vrolijk maar doet me tot nu toe nog niet zo heel erg veel terwijl het relaxte Friends juist weer erg goed aanslaat. Het is wat rustiger maar het sprankelt wel en daarbij valt het op tussen de voornamelijk rockende nummers op dit album.
Song to Self doet denken aan Keane maar dan met gitaren (alhoewel we beter kunnen zeggen dat Keane dan aan Travis doet denken ). Ook hier in elk geval gitaren.
Before You Were Young heeft iets groots in zich: heel in de verte hoor ik een Coldplay-achtig echootje of misschien ook wel iets U2.
Het mag duidelijk zijn dat dit toch wat anders is dan we gewend zijn en tegelijkertijd is de band inmiddels wel zo goed geworden dat hun eigen sound er goed in te herkennen valt. Dit is gewoon Travis anno 2008 die een beetje terugblikt naar de ruigere sound van hun debuut maar dat wel op een frisse manier doet waardoor het toch weer een leuke aanvulling blijkt te zijn op de rest van de discografie.

Acht nummers waren al bekend en gaven aan dat Travis niet van plan is om af te wijken van het vertrouwde geluid.
Hun vorige album stelde me ietwat teleur. Die teleurstelling zat hem meer in het feit dat daarvoor twee 4,5* albums zaten waarvan The Invisible Band in 2001 zelfs mijn nummer 1 werd over dat jaar. Want zeg nu zelf: 4 sterren voor een teleurstelling mag je toch eigenlijk niet zo benoemen?
De acht liedjes die ik hoorde stelde me tevreden. Wel was het zo dat ik Travis een beetje ben gaan zien als een station dat gepasseerd is. Meer, meer, meer houdt een keer op natuurlijk.
Nu met de resterende drie ook gehoord te hebben kan ik dus gaan oordelen.
Ook dit album gaat 4 sterren krijgen met de mededeling dat ik dit dan wel een prettiger album vind dan de voorganger die eerder neigt naar 3,5*. En dat gepasseerde station? Ach, ik vind het eigenlijk wel zo lekker om ze weer te horen dus ik ga er voor!
Opener 3 Times And You Lose is al typisch herkenbaar Travis. Heerlijke melodie-lijnen, de soms wat fluisterachtige stem van Fran Healy; alle ingrediënten van een mooi popliedje zijn weer aanwezig. Welkom terug boys.
Selfish Jean is een vrolijk up-tempo nummer. Ook hier horen we niks nieuws maar wel horen we weer pure kwaliteit. Ik zie mezelf al in elk geval de zomer tegemoet gaan met nummers als deze. Heerlijk toch?!
Single Closer is charmant en pakkend. Lief en teder. Het lijkt op het eerste gehoor allemaal simpel en eenvoudig maar als je goed luistert hoor je hoe sterk het in elkaar zit. En daarin schuilt de kracht van deze band. Hemelse popliedjes uitgevoerd door een buitengewoon sympathieke band. Saai? Zal het voor veel mensen om die redenen zeker zijn. Ik vind het heerlijk. Ook ik kan maar geen genoeg krijgen van Travis terwijl ze keer op keer met niets nieuws komen en dat zegt iemand die graag vernieuwing hoort in bandjes! Travis hoeft het niet te doen voor mij, voor hen maak ik graag een uitzondering mits ze met sterke liedjes komen.
Big Chair is dus ook weer een sterk liedje. Alsof de wereld ineens overzichtelijk is geworden, alsof er opeens meer vogels fluiten, alsof alles in dit leven toch minder somber is als het lijkt.
Battleships zorgt dat dat gevoel behouden blijft. Wederom een glimlach om je mond en fluitend de deur uit.
Eyes Wide Open marcheert lekker door en laat me over een tijd ongetwijfeld hard meezingen op de maat. Een twee, doorlopen maar.
Van My Eyes kan ik alleen maar het gelukzalige moment dat ik beleef met dit album vasthouden. Vriendelijk groet ik de buren, ik lach eens vriendelijk naar de postbode en ik zie alleen maar blije mensen om me heen. Truttig? Zal best, maar soms heeft een mens behoefte aan houvast. Travis weet het te bieden.
One Night bestaat wederom uit prachtige melodielijnen. Hier valt de harmonieuze zang goed op. Ik herken andere nummers uit het verleden hierin maar vraag me niet welke. Doet er in dit geval ook niet toe want ik vind het mooi.
Out In Space lijkt een heel klein beetje te experimenteren. En dat pakt goed uit. Het krijgt een sprookjesachtige lading mee en het maakt het nummer mysterieus.
Colder is wat grilliger en wat minder duidelijk een helder en simpel popliedje. Experimenteel? Welnee, maar in vergelijking met de rest valt het ietwat op.
New Amsterdam sluit het album af en doet dat degelijk. Wat zeg ik? Dat doen ze erg goed. Wat een heerlijk nummer zeg. Na de bekende seconden stilte (mag hier nu eens een einde aan gemaakt gaan worden?) volgt nog een hidden track, Sailing Away. Beetje onlogisch want het sluit naadloos aan bij de rest en voor mij hoeven die seconden stilte dan ook niet.
Overigens is er ook nog een nummer dat soms wel en soms niet op de tracklist staat (op de site van Travis zelfs overigens niet): een duet met KT Tunstall genaamd Under the Moonlight. Ook dit is een prima nummer. Leuk als het er wel op staat en geen gemis als het dat niet doet.

Travis is een band die mijn hart al wat jaren terug gestolen had. Toen ik ze live meemaakte in Vredenburg Utrecht kon dat al niet meer stuk. Dit album werd al door mij besteld zonder een noot gehoord te hebben. Het toont mijn vertrouwen aan in deze mannen en dat vertrouwen blijkt dus niet beschaamd.
Het gaat een mooie zomer worden met The Boy With No Name.

Met zo'n cover weet je bij Travis wel weer hoe laat het is. Ja, het is voorspelbaar allemaal en zo klinkt het ook maar dat doen ze al jaren.
Ik was bang dat ik er wel klaar mee zou zijn maar nu ik het een paar keer beluisterd heb hoor ik toch wel weer de eenvoudige prachtliedjes die de band ons zo vaak voorschotelt.

In alle rust geven ze je een hoop moois maar het moet gezegd: ze blijven hetzelfde pad bewandelen en eens is dat misschien genoeg. Ik zelf dacht dat meer en meer bij de vorige twee albums en dit zou wel eens de nekslag kunnen worden voor de band van mijn kant. Maar ik geef toe: ik vind het allemaal weer erg fijn klinken. Misschien te lang niks van ze gehoord en was de adempauze wel even goed?!

Niet dus, want ik ga gewoon de eerste stem en reactie bij dit album plaatsen

Het album opent weliswaar bluesy maar dan wel op de Tricky-manier. Puppy Toy stoot me in elk geval niet af en nodigt uit tot verdere beluistering.
Bacative klinkt ook opvallend toegankelijk met een reggae-vibe; van gekte is in elk geval geen sprake. Dit klinkt lekker loom en sleazy. Het grappige is dat Trick spreekt over de zangeres als 'The female voice on Bacative, for example, is this Spanish girl who I don't really know and who isn't really a singer'.
Tricky mag dan een regelrechte bitch schijnen te zijn, op Joseph klinkt hij welhaast lief. Je beseft wel degelijk dat er meer achter schuilgaat maar Tricky is hier beslist niet dat nare ventje. Opgejaagd lief dan.
Op Veronika horen we Tricky zelf niet terug op zang. Wel ene Veronika die het nummer ook schreef. Het schijnt een vriendin te zijn uit een Italiaanse band (ze heeft een eigen myspace pagina). In elk geval is dit nummer uiterst catchy (met dank aan producer Switch van o.a. Mia en Santogold).
C'mon Baby is een gedreven song met flinke punkrock-invloeden en zeer fijne samenzang die me terug doet denken aan het debuut. Vintage Tricky?
Ook Council Estate doet me denken aan dat geweldige debuut. Het lijkt wel alsof Tricky zijn scherpte herwonnen heeft. Hip-hop met rock en lekkere samples: het is er allemaal weer in dit nummer.
Past Mistake klinkt wat donkerder en duister en doet een beetje denken aan de nieuwe Portishead (Third): ook hier bevalt de samenzang me weer uiterst goed en mede hierdoor ontstaat de broeierigheid die ik ook hoor op Maxinquaye.
De zang is afkomstig van Tricky's ex Lubna met wie hij op een niet fijne manier uit elkaar is gegaan.
Coalition is wat experimenteler en legt meer de nadruk op de 'rap' van Tricky en de freaky geluidjes. Toch slaat het nergens door in eindeloos geexperimenteer.
Cross to Bear heeft weer vrouwelijke zang in de hoofdrol en geeft het nummer gelijk iets helders mee. Tricky fluistert wat mee op de achtergrond en dat doet ie natuurlijk wel vaker. Het gebruik van de cello in dit nummer is behoorlijk goed gelukt en zou ik haast origineel willen noemen omdat het enerzijds vervreemdend werkt en anderzijds zo natuurlijk wordt ingepast in dit nummer.
Op Slow keert de rock terug. Waarschijnlijk te veel rock voor de echte liefhebbers van de man (dit doet me dan weer denken aan het album Blowback). En waar kennen we dit nummer toch van? het zal toch niet? Jawel! Kylie scoorde er een enorme hit mee en Tricky geeft er nu zijn eigen draai aan. Maar hoe dan ook vind ik de versie van Kylie een heel stuk geiler dan deze.
Baligaga heeft lekker baswerk en gaat de ska-kant op of is het toch meer ragga of reggae. In elk geval behoorlijk swingend.
Far Away heeft weer dat bijzondere strijkerswerk alhoewel dit toch uit een doosje komt of ernstig door de mangel is gehaald. Ook dit nummer is behoorlijk toegankelijk en pakte mij bijzonder snel.
School Gates kent wat akoestische country-achtige invloeden maar is wel degelijk een typisch Tricky nummer want het broeierige blijft behouden. Lubna is wederom van de partij. Het doet me een beetje denken aan de fijne samenwerking tussen dat andere stel Mark Lanegan & Isobel Campbell.

Mag het inmiddels duidelijk zijn dat hier compleet onverwacht een sterk album van Adrian Thaws naar boven is komen drijven?
Ik moet voorzichtig zijn, want over Blowback was ik aanvankelijk ook heel erg enthousiast en dat zakte later weer weg maar mijn gevoel zegt nu dat dit album eindelijk weer eens richting het sterke debuut gaat. Het haalt het er nog niet bij maar het is in elk geval op de zeer goede weg en dat is al heel wat.

Tricky was in z'n beginperiode zo'n artiest die er toe deed: hij was vreemd, opvallend en maakte bijzondere muziek. De laatste jaren is ie dat niet meer. Het is een bekend recept waar hij telkens een ander sausje overheen giet en laten we eerlijk zijn: het zijn toch vaak de dames die zijn muziek een stempel meegeven. Maar goed: zijn bezwerende manier van zingen/praten/rappen is dan uiteindelijk toch wel kenmerkend genoeg om het stempel af te maken.
Op dit album staan zeer korte nummers die bij elkaar nog net de 30 minuten niet volmaken. Misschien niet eens zo erg, want Tricky albums zit ik zelden in z'n geheel uit.
Op Mixed Race horen we een toegankelijk geluid, iets wat we ook al vaker gehoord hebben. Minder broeierig ook. Een nummer als Kingston Logic deed me zelfs heel erg in de verte een beetje aan Daft Punk denken en de jazzy, bluesy invloeden zijn ook weer aanwezig (Early Bird, Come to Me).
Hakim zorgt voor oosterse sferen en er zijn weer bekende nummers terug te herkennen zoals Peter Gunn Theme in Murder Weapon. Dan een beetje disco in Time to Dance en we kunnen stellen dat het een veelzijdig album is geworden. Weliswaar wat aan de korte kant en zeker niet verrassend.
Maar moeten we dat nog wel willen verwachten van Tricky anno 2010? Nee, ik denk het niet. Daarvoor kun je beter nieuwe broeierige artiesten opzoeken als een Gonjasufi.
Tricky is een gevestigde naam en met korte plaatjes als deze zal hij geen opzien baren maar zal hij ook niet zo heel veel fans verliezen.
Het is allemaal best aardig, meer ook niet.

Troy “Trombone Shorty” Andrews is een 24-jarige artiest uit New Orleans die o.a. op zijn trompet en trombone funk, jazz, R&B, rock en hip-hop in de blender gooit en er een zelfbenoemde stijl uitperst die hij zelf Supafunkrock noemt.
Laat daarbij gasten als Lenny Kravitz en Allen Toussaint aan meedoen en je hebt een album dat de aandacht weet te vangen.
Een album waar het party-gevoel hoog staat en wat je volgens mij vooral live moet ervaren want dan zal het feestje op z'n best zijn.
Misschien zit hier voor mij persoonlijk wel het probleem in dat ik dit album leuk vind maar dat het niet uitstijgt tot enorme hoogtes.
Dit is muziek die je vooral live moet voelen. Hier op cd doet het dat niet overtuigend. O ja hoor: hier zijn uitstekende muzikanten aan het werk, maar ergens klinkt het net even te gepolijst en denk ik dat niet alle rauwe energie is gevangen in deze 3 kwartier.

De jaren '80 zijn nog still alive blijkt wel: beetje Echo and the Bunnymen, beetje Jesus and the Mary Chain, beetje The Church en ga zo maar door.

Tropical Popsicle zou zomaar een verloren gewaand bandje uit mijn eigen tienerjaren kunnen zijn. Ze zouden zo in Vara's Verrukkelijke 15 hebben kunnen staan en het had een hit op de woensdagmiddag radio kunnen zijn.
Maar ja dat was toen en Tropical Popsicle is toch echt van nu. Als kritische veertiger zou ik natuurlijk al voorzichtig moeten zijn want 'uiteraard haalt niets het bij het echte werk uit die jaren' maar dat zou valse romantiek zijn.

Tropical Popsicle levert een glorieuze single af met Ghost Beacons, echt een nummer dat je op repeat kunt zetten. Zeker weten het hoogtepunt van Dawn of Delight maar dit album heeft wel degelijk meer te bieden.
Dit is geen ordinaire jaren '80 retro, daarvoor voegen ze te veel eigentijdse dingen toe en hoor ik ook overduidelijk psychedelische elementen terug in hun sound (die hoes past ook beter bij psychedelische tijden dan bij de doomy jaren '80).
Neem The Beach with No Footprints: Jacco Gardner doet de jaren '60 herleven maar dat doet Tropical Popsicle ook. Huh? Het ging toch over de jaren '80 en zo?!
Juist! En dat bedoel ik dus... dit album ademt heel wat meer uit dan je op eerste gehoor zou denken en al helemaal als je bij Ghost Beacons blijft hangen wat je dus zeker niet moet doen omdat ook andere nummers de meoite waard zijn.

En dat is het knappe van dit album: haast onmogelijk te combineren geachte stijlen doen dat hier toch. Van jaren '80 wave, via krautrock naar psychedelica: het kan allemaal.
Het is donker en luchtig te gelijk; één en al tegenstrijdigheden die zorgen voor een alleraardigst album dat misschien hier en daar ietsje te bleek klinkt maar dat veel belooft voor de toekomst.
Dawn of Delight is alvast een sterke start en ik ben benieuwd waar ons dat naartoe zal voeren in de toekomst.
Laten we het voorlopig hier maar even mee doen en dat is al fijn genoeg.

Ondanks het feit dat ik Sigur Rós-liefhebber ben is het met postrock nooit echt wat geworden. O ja hoor, sommige dingen vind ik best leuk maar het zal nooit helemaal mijn ding worden.
Opmerkelijk dus dat ik me toch aan dit album ben gaan wagen. Misschien omdat er een kleine link naar Sigur Rós is vanwege de productie die in handen was van Jolyon Thomas, de zoon van Ken Thomas die lang met de IJslandse boys heeft samengewerkt.
Hoe dan ook wist het album me te boeien terwijl het volgens mij binnen het postrock-genre niet eens zo heel speciaal is (maar daar mogen de kenners nog wel eens op terugkomen). Er zitten wat fijne twists in sommige nummers (trompet) die ik normaal niet zo snel tegenkom binnen deze rock-vorm.
Het ontbreken van vocalen is geen groot gemis en de heren weten een prima sfeer neer te zetten.
Ik kan me zo voorstellen dat deze band ooit met iets heel groots zou kunnen komen. Het nummer My Yeshiva is alvast een voorproefje daarvan.
De tijd zal het leren.

Volgens 'het IJslandse publiek' de beste cd uit IJsland na Ágætis Byrjun van Sigur Rós.
Als dat zo is dan moet ik dat natuurlijk wel even beluisteren om te zien of ik dat een beetje kan volgen of er zelfs mee eens zijn. Ágætis Byrjun behoort voor mij tot de mooiste albums ooit gemaakt (misschien wel het mooiste) dus wat zou ....Lifun van Trúbrot dan met mij doen?!
Nou, daar kan ik wel kort over zijn: deze kenmerkende psychedelische rock voor die tijd haalt het bij lange na niet bij dat meesterwerk van Jonsi en kornuiten.
Maar is de vergelijking wel eerlijk? Niet bepaald. Dit is rock zoals er rock gemaakt werd in die tijd. Beetje zweverig soms maar verder wel degelijk goed te pruimen het is alleen niet helemaal mijn ding ook al luister ik er soms best wel eens naar. En hier en daar doet het me zelfs ietwat aan The Who denken die ik zeer hoog heb zitten.
Niet meer kijken naar die lijst waar dit album op 2 stond want het is ook maar een lijstje als zovelen.
Ik denk dat liefhebbers van dit genre hier goed mee uit de voeten kunnen. Zelf vind ik het jammer dat de teksten in het engels zijn. Het schijnt dat dit op de vorige albums niet helemaal het geval was.
Al met al een prima album van een band waar ik nog nooit van gehoord had.

Het debuut Hearts on Gold is totaal langs me heen gegaan en dus zei de naam Tu Fawning me helemaal niks.
Dan is het altijd leuk om je aan iets nieuws te wagen maar wel met een grote kans dat je iets voorgeschoteld krijgt dat je allemaal al eens eerder en vaak beter gehoord hebt.

Bij A Monument kan ik mijn vinger er niet echt op leggen: het klinkt bekend en toch ook weer niet. Misschien door het repeterende karakter van de nummers die je in een soort trance brengen.
Er gaat een zuigende kracht van uit. Regelmatig hoor je allerlei extra geluiden die toch niet volledig naar voren komen waardoor het vervreemdende karakter nog eens extra benadrukt wordt.

Door dit alles ontstaat er een fascinerend album dat mij enorm weet te boeien ondanks dat ik niet zo erg kapot ben van de zang. Het heeft eenzelfde soort aantrekking als Anna Calvi dat vorig jaar had: ietwat rauw en spannend en toch toegankelijk genoeg, wel met dat verschil dat de zang van Anna me heel wat meer deed.

Voorlopig ben ik met Tu Fawning nog niet klaar en ik ben benieuwd wat voor een effect dit gaat hebben op de langere termijn: gaat dit een blijvertje worden en groeit dit door naar een onverwachte favoriet dit jaar of verdwijnt dit toch weer snel naar de achtergrond en blijft alleen het plezier van de ontdekkende luisterbeurten staan?!
Hoe dan ook: op dit moment is dit absoluut een zeer aangenaam plaatje.