Tja wat moet ik hier van zeggen. Voor mij is Bon Jovi Bon Jovi niet meer. Het lijkt wel of ze hun eigen sound verloren zijn. Het vorige album was ook al niet geweldig, maar dit is nog minder. Het niveau van Keep The Faith of Slippery When Wet gaat niet meer gehaald worden ben ik bang. Zonde.

Goede muziek, dat zeker. Voor mij alleen net iets te eentonig. Di album gaat bij mij ook best wel snel vervelen. Het titelnummer, Boulevard en Holiday zijn voor mij de favorieten. Deze nummers luister ik ook veel vaker apart dan dat ik het hele album opzet.

Dit was mijn kennismaking met Keane. Ik kende ze natuurlijk al wel van de radio, maar had nog nooit een heel album geluisterd. Viel zeker niet tegen, alleen vind ik de singles wel het beste van het album. Het hoogtepunt is voor mij het overlopen van The Iron Sea naar Crystal Ball.

Beste nummer voor mij is Nothing In My Way. Zat destijds in de soundtrack van een voetbalspel (Fifa 2007) en heb dat nummer toen zo vaak geluisterd, echt geweldig. Sinds het moment dat ik dat nummer hoorde, ben ik Keane wat meer gaan volgen.

Ik vind dit een erg fijn album. Het enige probleem is de volgorde. De ballads staan te dicht op elkaar, en de eerste 3 nummers hadden ook beter verspreid kunnen worden over het album.

Verder had ik graag het nummer Shout erbij gezien (B-side van de single Cry) Maar Michael verkoos You are my life boven Shout. Jammer, want Shout is ook een fenomenaal nummer.

De laatste tijd zet ik weer steeds vaker een album op van MJ. Dit na 2 jaar geen enkel album van de King Of Pop beluisterd te hebben. In de periode na zijn dood heb ik zijn muziek zovaak gedraaid, dat ik er wel even klaar mee was.

Hoe gek het voor sommige mensen ook klinkt, ik heb hier minder 'klik' mee dan met Bad, Dangerous, History en Invincible. Ook met Off The Wall heb ik niet zoveel. Dit komt grotendeels omdat Off The Wall en Thriller nog erg richting de soulkant gaan (met name Off The Wall) waar hij met The Jackson 5 bij Motown mee is opgegroeid. Het latere werk is volwassener, wat ruiger en minder glad. Billie Jean, Thriller en Beat It staan op dit album op eenzame hoogte. bij nummers 2,3 en 9 heb ik de neiging te gaan skippen.

Voor mij kan deze niet tippen aan Bad en Dangerous.

*3,5

Vinyl is natuurlijk nog weer een heel ander verhaal. Maar als jij de mastering niks vindt is dat jouw mening en smaak. Ik vind het wel prettig zo. Maar meningen verschillen

Vandaag de super deluxe editie aangeschaft. Speciaal een aantal maanden voor gespaard. Flinke tegenvaller. Nog steeds geen lyrics (geen hele grote ramp, staan ook wel op internet maar was toch een kleine moeite geweest om ze gewoon toe te voegen) en de mastering van deze heruitgave is op zijn minst gezegd beroerd. Wel een mooi fotoboek, maar het gaat mij uiteraard toch meer om de muziek. Erg jammer.

Vandaag voor het eerst kennisgemaakt met Pearl Jam. Kende al wel wat nummers van de radio, maar nog nooit een heel album gedraaid. Ik heb erg veel geluisterd naar Nirvana laatste tijd en dat beviel zo goed dat ik Pearl Jam ook eens wilde proberen. En dat valt niet tegen. Ik wil zeker niet de discussie Pearl Jam - Nirvana weer aanwakkeren, want het zijn beide geweldige bands. Ze zijn beide ook niet met elkaar te vergelijken eigenlijk. Nirvana is veel meer recht toe recht aan, waar Pearl Jam veel variatie heeft en veel technischer is. Verder vind ik veel van Nirvana's nummers nogal depressief van aard. Voor Ten geef ik voor nu 4 sterren. Ik ga hem zeker nog vaak opzetten, mijn ontdekking van het jaar Ik kan niet wachten om de rest van Pearl Jam's oeuvre te luisteren

Dit is toch niet helemaal mijn ding. Had laatst een paar cd's geruild met een maat van me (Pink Floyd fan) waaronder dit album. Ik heb het een kans gegeven, maar het kan mij niet bekoren. Slecht is het zeker niet, Time (op de klokken na) en Breathe zijn zelfs uitstekende nummers. Verder irriteerde ik me het meeste aan TGGITS, wat ik echt helemaal niks vind. Het loopt wel lekker in elkaar over, dat dan weer wel. Misschien moet ik hem toch eens luisteren onder 'invloed'

3,5*

Weet niet wat het is maar het wil maar niet klikken tussen mij en Pink Floyd. Heb eerst TDSOTM geprobeerd (meerdere malen zelfs) maar kwam daar niet hoger uit dan 3,5*. Dat is bij deze precies hetzelfde. Ik heb deze nu 8 keer gedraaid. Er staan voor mij 2 pareltjes op, namelijk nummer 1 en het titelnummer. Maar de rest haalt dat niveau niet voor mij. Het is wel goed, maar ik vind het niet zo bijzonder als andere mensen het vinden.

Zal binnenkort The Wall ook maar eens proberen.....

Normaal gesproken is Queen live echt top. Alleen stoor ik me hier echt aan het feit dat Roger's stem beter hoorbaar is dan die van Freddie en het vele aantal covers wat gespeeld wordt gedurende het 2e deel.

Ik snap de discussie hier ook niet. Freddie heeft zelf gezegd dat de band het af moest maken zonder hem. Ik vind dat ze dat perfect hebben gedaan. Het is namelijk een hele klus een album te voltooien zonder zanger. Ze konden toch niet anders dan oud materiaal te gebruiken?

Freddie's laatste wens was om zo veel mogelijk nummers na te laten zodat de band het album kon afmaken. Als je dit gaat afkraken omdat het meeste b-sides zijn, heb je duidelijk geen gevoel voor de situatie waarin Queen zich bevond.

Brian, Roger en John hebben er een echte Queenplaat van gemaakt. Daar was het Freddie om te doen. Als Freddie nog had geleefd was het natuurlijk heel anders verlopen en was deze plaat er waarschijnlijk nooit gekomen. Maar om dit af te kraken als cash-in gaat echt veel te ver.

Btw. Ik las trouwens net dat de studio in Montreux (waar Innuendo en gedeeltelijk Made In Heaven zijn opgenomen) open is voor publiek De indeling van de studio is nog precies hetzelfde als toen Freddie Mother Love inzong. Er zijn zelfs een aantal nummers in ruwe versies te horen

Dit is toch niet echt een standaard verzamelalbum, met name omdat er veel nummers opstaan die bijna nooit op verzamelaars van Queen terechtkomen. Dit kan best een leuke aanvulling zijn voor mensen die alleen GH 1 en 2 hebben. Deze is toch beter dan GH 3 vind ik.

Dit vind ik het beste studioalbum van Rory. Geweldig van begin tot eind. Het enige zwakkere nummer naar mijn mening is Empire State Express. Zeker geen slecht nummer (die heeft Rory niet ) maar kan mij gewoon minder bekoren dan de rest. Blijft eeuwig zonde dat dit zijn laatste wapenfeit zou blijken

Het 2e album kan ik je ook aanbevelen, is misschien nog wel beter dan de 1e

Ik bedoelde meer vergeleken met de andere 5 Doorsplaten De meeste mensen hebben het altijd alleen maar over het debuut en L.A. Woman. Dat is in mijn ogen onterecht, deze is zeker net zo goed. Ik wil er best een 4,5 van maken, als jij daar vrolijk van wordt

Geweldige liveplaat. Al vind ik de laatste 6 nummers wel net iets minder. De 2 bonusnummers die op de deluxe versie uit 2011 staan zijn wel zeer de moeite waard!!

Na een aantal luisterbeurten moet ik toch concluderen dat dit album nergens echt beklijfd, op een uitzondering na. Uitschieter is voor mij The little things that give you away. Dat is in mijn optiek het enige nummer van deze plaat dat een U2 klassieker kan worden. Absolute dieptepunten zijn American Soul, 13 en The Showman. Van een band als U2 verwacht ik persoonlijk meer dan het recyclen van oud materiaal. De overige nummers doen me vrij weinig. En dat is opmerkelijk voor mij, omdat ik van elk U2 album wel een aantal persoonlijke favorieten heb.

Kortom: Een release waar ik als fan heel erg lang naar uitgekeken heb maar die uiteindelijk een behoorlijke tegenvaller is.

Dit album wordt echt per luisterbeurt beter. Ook de bonusdisc is genieten. De akoestische versie van Every Breaking Wave is bijna beter dan de albumversie. Dat nummer mogen ze live akoestisch blijven spelen Had niet gedacht dat ze dit nog in zich hadden, aangezien ik No line On The Horizon
toch een stuk minder vond. Bono klinkt op dit album ook veel beter dan op het vorige.

Ben benieuwd of ze nu meteen gaan touren of dat ze eerst Songs of Experience nog uitbrengen. Deze comeback valt mij tot nu toe niet tegen