Deze man maakt gewoon geen slechte plaat. Altijd een 7 of een 8, werkelijk ieder liedje. Kop, staart en midden, met doorgaans een korte puntige gitaarsolo om je vingers bij af te likken. En dan te bedenken dat dit zijn muzikale kliekjes zijn! Van The Kinks tot The Ramones en terug en dan wat V.S. powerpop als kruidenmengsel om het af te maken.

Dit album kabbelt heel aangenaam verder. Als ik in de stemming ben dan is dit een prima album om af en toe naar te luisteren. Brigid Mae Powers speelt haar muziek met een stevige blik in de achteruitkijkspiegel. De Engelse folk van rond 1970 is zeker leidend en de band Traffic of beter gezegd Steve Winwood was geïnteresseerd om daar een bijdrage aan te leveren. Op het live album 'Welcome To The Canteen' staat een versie van '40.000 Headmen', dat een blauwdruk voor dit album lijkt te zijn. (Geen nummer haalt die kwaliteit overigens.)

Dit album is duidelijk met liefde gemaakt. De drie co-producers hebben de meeste nummers mooie arrangementen meegegeven, zonder teveel te doen. Het is de, soms licht zeurende stem van Power die leidend blijft op de plaat. Ik kan me voorstellen dat haar stem een dingetje is voor sommige mensen, maar voor mij is het meestal o.k. Het is een aardige plaat, maar niet meer dan dat.

Dit is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Dit album gekocht na afloop van zijn show in Bleyenberg. 'Het Magazijn' bleek een kelder die door kan gaan voor bunker. Donker, klein, maar goed gevuld. Er staan een paar prachtige nummers op dit album, die aantonen dat broeder Dieleman heel kleine, maar uiterst effectieve liedjes kan schrijven die de concurrentie met erkende grootheden zeker aankunnen.

Het lied dat hij schreef naar aanleiding van het overlijden van zijn moeder, 'Zilverspa', is prachtig, maar het doet mij ook sterk denken aan een nummer van St. Thomas, een Noorse artiest die jaren geleden een album heeft uitgebracht. Wat zoekwerk levert de titel 'I'm Coming Home' op. Zo veel breekbaarder dan de stevige Zeeuw Dieleman. 'Zilverspa', 'O.L.V. van de Polder', het zijn prachtige nummers, die tot op de dag van heden uitnodigen om mee te zingen. Dat gebeurt dan ook.

Op Alles Is IJdelheid zijn de eerste aanzetten te vinden van wat Dieleman later is gaan doen, bijvoorbeeld in het derde nummer 'Zingen Bij Beurte'. Hier is de meerderheid toch "gewone" nummers in een bijzondere setting van banjo, leegheid, de spookachtige achtergrond zang van Janine van Osta en het werk van producer Pim van der Werken. Te samen maakt het een album dat prima werkt.

Het was nogal een aankondiging van broeder Dieleman op Twitter: "mijn beste album ooit", of iets van die strekking. Zo, dacht ik, dan moet deze plaat dus over 'Uut De Bron' heen en op een bepaalde manier ook over 'Komma'. Al schat ik die plaat lager in dan de eerst genoemde. Beide platen zie ik als gesamtkunst, een werk waarin heel veel samenkomst naast het maken van muziek. Op 'Uut De Bron' de geluidsfragmenten, het spoken word in het Zeeuwse dialect, de fragmentarische muziek, de elektronica en de onderliggende, vaak prachtige liedjes. Op 'Komma' werd dat meer uit elkaar getrokken. Ook was de verrassing ervan af. Dit werd echter volledig gecompenseerd door het overdonderende artwork. Dat kwam met een prijskaartje, maar dit was het meer dan waard.

Liefde Is De Eerste Wet is allereerst een "gewone" plaat. Natuurlijk met een verhaal of wat. Centraal staat de 19e eeuwse kunstenaar in knipsels, die langs huizen en markten trok om zijn werk aan de man te brengen. En de opgetekende verhalen van wandeltochten en wat daarlangs gehoord kan worden voor wie de tijd neemt om te kijken en luisteren. Toon Dieleman doet dit en dat heeft zich vertaald in 13 liedjes. Meer dan ooit toont hij zich de chroniqueur van het Zeeuwse landschap.

Begeleid door een prima band, wordt alles uit de liedjes gehaald wat er in zit; en meer. Openingsnummer 'Glasvol, Liefje' legt de brug naar 'Komma' en met name het titelnummer. Zodra de brug is over gegaan, komen de singles 'Nieuw Raam' en 'Jacobsladder' voorbij en is Liefde Is De Eerste Wet volledig los. Een werkelijk prachtig begin van het album. broeder Dieleman neemt zijn luisteraars wederom mee op zijn wandeltochten en laat hen via zijn teksten en muziek ervaren wat hij heeft ervaren. Dat levert een aantal prachtige vergezichten op en even zovele intieme details.

Liefde Is De Eerste Wet vergelijken met de twee eerder genoemde platen, is zoiets als met appels en peren. Laat dat achterwege en dan, ja, veruit. Deze plaat is enorme stap, zowel compositorisch als de interactie met zijn band. Dit is een ontzettend mooie plaat en, wederom, jaarlijstjes materiaal.

Op WoNoBlog staat een eerder geschreven recensie, die nogal afwijkt op sommige plaatsen. Dat is wat Liefde Is De Eerste Wet allemaal met mij doet.

"Een meesterwerk van eenzame schoonheid", zo concludeer ik in mijn post op WoNoBloG. Dat is op verschillende manieren uit te leggen en ze zijn ook van toepassing. Het is een soort muziek waar ik verder niet mee in aanraking kom. Het bevindt zich op eenzame hoogten, onaantastbaar haast. Het wordt gezongen en gesproken in een dialect dat moeilijk verstaanbaar is voor een niet Zeeuw. De kwaliteit is ongenaakbaar. De muziek straalt eenzaamheid uit, het alleen zijn in de polder en kreken.

Dit alles heeft broeder Dieleman weten te vangen in zijn nieuwe plaat Komma, dat overigens meer een gesamt kunstwerk genoemd kan worden. Zonder zijn vorige plaat 'Uut De Bron' had ik nooit naar 'Het Gat Van Pinten' kunnen luisteren, was direct afgehaakt. 'Uut De Bron' is uniek door de synthese die Dieleman aanlegde tussen sfeerimpressies en muziek, de collages en liedjes. Op Komma wordt dit uit elkaar getrokken tot twee majestueuze delen, die beide een unieke inkijk geven in de ziel van Toon Dieleman.

Hij laat ons zien wat er zoal uut de bron van zijn diepste wezen kan komen, vertaalt naar muziek, tekst en beelden die ons bereiken. Een enorme kracht waar wij deelgenoot van worden gemaakt. Luisteren naar 'Het Gat Van Pinten' is als er lopen, de mogelijkheid tot verbeelding en innerlijke verplaatsing is meer dan uniek. In die zin neemt broeder Dieleman de luisteraar echt mee op zijn al in het verleden gemaakte tochten. Het land is het land, maar het zit diep verankerd in Toon Dieleman, op een manier dat het iedereen vervolgens toekomt.

Dan zijn er ook een aantal prachtige "gewone" liedjes. Ook hier overtreft hij opnieuw zichzelf. De groei in zijn werk is aanzienlijk. Luister naar prachtige verhalen, gezet op soms schetsmatige muziek, die werelden opent.

Ik heb echter geen idee waar broeder Dieleman nu nog mee kan komen, maar ik laat mij tegen die tijd weer volkomen verrassen, als het niet overrompelen is.

Bry is het type straatmuzikant/soloperformer die in zee gaat met een top producer, met name van veel acts waar ik niet zoveel mee heb, die bijna het hele album heeft ingespeeld. De vraag is dan van wie is dit album nu echt: Bry of de producer, Greg Wells?

Is dat erg? In dit geval nee, omdat 'Bry' een album is dat de zon niet even iets harder laat schijnen op dagen dat dat nodig is en alle andere dagen net even iets aangenamer maakt. Heel veel meer moet er niet achter gezocht worden. Op 'Bry' staan een aantal vrolijke popdeuntjes, een beperkt aantal singer-songwriter songs in hun kalere essentie en zelfs een nummer dat richting rock schuift (in een heel nette vorm). De meeste nummers hebben een fraaie omlijsting gekregen en een "extra" instrument dat opvalt door een mooie bijdrage, die de song apart zet van de voorgaande. Bry flirt voorzichtig met The Proclaimers en The Decemberists, om een paar referenties te noemen. Voeg daarbij de prettige zangstem van Bry en het luistert allemaal heel prettig weg.

Kortom, niets om heel enthousiast over te worden, maar wel vrolijk op de juiste momenten.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.