Dankzij 'Thirteen'' van Teenage Fanclub kwam ik inmiddels alweer een kwart eeuw geleden bij Big Star uit. Dat was echt liefde op het eerste gehoor. Niet eens dat ik alle songs echt top vind, de nummers die dat wel zijn zijn echter zo goed dat vijf sterren voor hen te weinig is en het gemiddelde vijf wordt.

Als ik lees onder welke omstandigheden de plaat tot stand gekomen is, hier en daar wat uurtjes bij elkaar sprokkelen in de studio waar drummer Jody Stephens werkte (en later eigenaar werd), dan komt er niets anders dan een delicaat meesterwerk tevoorschijn. De prachtige harmonieën op gitaar en zang zijn van hoge kwaliteit. De nostalgie naar een jeugd die al een tijd voorbij is en kalverliefde wordt zo mooi bezongen. In een aantal nummers raken zowel Chris Bell als Alex Chilton aan het beste in zichzelf en elkaar. De balans is voorbij perfect. Misschien ook wel te goed, beter dan zij konden verdragen. Bell verlaat de band al snel en niets wordt meer hetzelfde, ooit.

Ja, The Beatles zijn all over dit album, maar op een manier die niet alleen eer doet aan The Fab Four, het is ook een testament van de kwaliteiten die alle vier de leden van Big Star etaleren. Ze kunnen allemaal een goede song schrijven. Zo bekeken is het mij nog steeds een raadsel hoe dit album zo totaal onder de radar kon blijven, tot dat een paar bandjes uit de marge van de jaren 90 er naar gingen verwijzen en een van die twee, The Posies, zelfs mee op tour gingen met de twee leden, Chilton en Stephens, die er wel voor voelden om een herstart te maken. In ieder geval dank voor die verwijzingen, want ik had dit album niet graag willen missen.

Gelukkig heb ik het tribute concert in het Paard een aantal jaar terug kunnen zien. Wel triest om te constateren dat het enig overgebleven lid, drummer Jody Stephens, de zwakke schakel bleek in het geheel. Teveel foutjes.

Double Infinity is een prima album, waarbij nummers die in de basis vrij simpel van opzet zijn, met onderhuidse geluiden een mystieke laag en spanning meekregen. Dit is een album dat geheimen heeft die zich over de tijd gaan prijsgeven. Nieuwe geluiden die ontdekt kunnen worden. Misschien omdat ik niet zo heel veel kon met de eerste albums en pas aan boord kwam bij 'Dragon' etc., dat deze plaat meteen heel goed valt. Het begint met vier sterren, maar wie weet...

Totaal een geval van generatiekloof (of twee) inmiddels en toch hoor ik hier en daar wel iets in deze plaat. En dan doel ik niet direct op de stiltes van The xx en Lorde, de rustige nummers van Adele of de invloeden van dansmuziek in vooral de manier van zingen, want de rest is diep weggepoetst in de mix. Nee, ik doel vooral op de single 'Bad Guy', die grotendeels heel lekker in elkaar zit en op de spanning die Billie Eilish weet op te roepen. Dat het album uiteindelijk veel gevarieerder wordt dan ik ooit had kunnen bevroeden aan de hand van de eerste vijf nummers, is ook opvallend.

Als geheel heb ik het idee naar iets echt nieuws te luisteren, maar dat kan aan mijn geringe kennis van moderne muziek voor en door jongeren in dit genre liggen. Feit is, dat als ik de radio hoor op een jongere zender, ik zelden iets hoor wat hier op lijkt. Dus toch, vernieuwing?

Het tweede feit is dat dit album niet voor mij is gemaakt en natuurlijk ook niet voor mij is. Te ver bij mijn favoriete muziek vandaan. En toch hoor ik er iets in, maar net niet genoeg om er echt in te investeren.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De hoes doet het album volkomen recht. Zoals de waterverf in het aquarel aan alle kanten doorloopt, met de paar zwaar aangezette vlekken als contragewicht, zo vervloeit de muziek op Elephanta in echo en atmosferische stukken, met live waarschijnlijk oorverdovende herrie als tegengewicht.

Elephanta is een prachtig album dat het orgel van Ray Manzarek (The Doors), new wave, The Velvet Underground, de vroege U2 met de stemmigheid van Leonard Cohen laat samenvloeien. En heel veel van daarna, maar dat kan allemaal hierop teruggeleid worden. Dat doet Bird On The Wire op een wijze die het tegelijkertijd een eigen gezicht geeft. En dat is knap te noemen.

Ik sluit niet uit dat de 3,5 nog kan groeien naar meer. De plaat zit nu al in mijn achterhoofd voor het eindejaarslijstje. Als de band de lichte eenvormigheid die over de hele plaat uiteindelijk wel toeslaat er uit weet te krijgen, staat zij aan het begin een mooie carrière.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Wie anders dan erwinz zette me op het spoor van Bird Streets? Zijn recensie spoorde mij aan te gaan luisteren op de Bandcamp pagina van de band en de verslaving aan het album was vrijwel direct aanwezig. Het is eindelijk van een eigen recensie gekomen.

Het begin van het album is poppy, alternatief indie en The Shins ineen. Heerlijke samenzang, een eindeloos aantal instrumenten dat door elkaar verweven wordt. Er is altijd nog wel een extra melodietje te vinden binnen het geheel.

Des te verrassender is het dat de akoestische gitaar tevoorschijn komt in het tweede nummer. 'Betting On The Sun' heeft een warme ondertoon, goed ondersteunt door het warm klinkende Hammond orgel. Het soort refreintje waar ook een Nederlandse band als The Maureens een patent op heeft. The Beatles zijn niet persé de hele tijd als inspiratie te horen, maar veel nummers hebben wel zo'n typisch Beatles slotakkoord.

Wie op zoek gaat naar bands of artiesten die hun stempel gedrukt hebben op deze plaat, zal er vele vinden. Dat is echter alleen storend als de gebruiker van die invloeden er zelf niets aan toevoegt. Juist dat doet Bird Streets in grote mate. De eerste helft van het album is vrijwel foutloos met 'Stop To Breathe' als hoogtepunt. Er kan altijd nog een gitaarlijntje gestapeld worden, zo blijkt. Dit zou het einde van de plaat hebben moeten zijn. Wat een statement zou dat geweest zijn!

Nu wordt het vervolg toch iets minder. Nog steeds goede songs, maar het zeer speciale ontbreekt vanaf dat moment. Daar is niets ergs aan gezien het niveau van wat vooraf ging. Een menselijk album dus en geen perfect album. Nog steeds zijn **** volkomen gerechtvaardigd.

Gezien de activiteit op deze plaats heeft verder nog niemand hem ontdekt. Dat wordt toch echt wel hoog tijd.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Al heb ik eerder muziek van Birth of Joy gehoord, Hyper Focus is mijn echte kennismaking. De overeenkomsten met muziek die mij in mijn jeugd om de oren vloog, vallen direct op. Het vette orgelgeluid van John Lord is tot leven gekomen op deze plaat. Het orgel draagt de plaat ook en dat zet Birth of Joy weer apart van de begin jaren 70 bands als Deep Purple en Uriah Heep of ons Focus. Daar speelde de gitaar een veel dominantere rol dan op Hyper Focus.

Hiermee is wel de tijds- en plaatsbepaling aangeduid waar Birth of Joy de mosterd vandaan haalt. De classic rock zoals deze in de U.K., maar zeker ook ons land toen gespeeld werd. Alleen al door de trio bezetting, drums, orgel, gitaar, zet deze band zich apart van het verleden. Maar op compositioneel niveau is er verschil. Birth of Joy maakt de muziek, maar is (nog?) niet van hetzelfde niveau. Dat is overigens geen schande, want er is genoeg te genieten op Hyper Focus. Neem een nummer als 'Forenoon' waar de band classic rock weet te vermengen met invloeden van Marillion en een band als Flying Colors. Het geluid waarvoor wordt gekozen zet het nummer prettig apart van de rest. De elementaire virtuositeit waarmee de band de nummers brengt doet de rest.

Waar een nummer als 'Riff Raff' mij heel snel verveeld, gewoon te eentonig, daar verrast de band met aangename, maar zeer stevige psychedelische outings, waar het veel betreden pad wordt verlaten en het experiment meer gezocht. Zo staat Hyper Focus al gauw als een huis en rockt Birth of Joy als een klok. Niet het beste (classic) rock album dat ik ken, maar meer dan verdienstelijk is het zeker.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Goede plaat met een mooie mix van jaren 80 doom and gloom en psychedelische rock, waardoor In Limerence een prima plaat voor de jaren 20 is. Deze band heeft veel goede keuzes gemaakt, met single Hideaway als fiere koploper.

Mijn kennismaking verliep met het openingsnummer 'I Am'. Eentje van het soort dat in staat is een luisteraar volledig omver te blazen. 'Jacqueline' van Franz Ferdinand deed dat bijvoorbeeld. 'What Went Down' van Foals en nu dus 'I Am'. Het soort nummer dat totaal kan overrompelen.

Nu schuift 'I Am' ook nog eens op richting een tikje waanzin, iets dat op het album nog een paar keer gebeurt. Het is een welgemeend advies om daar voorbij te luisteren, want de rest van het aanbod op Black Foxxes is geweldig. Het hierboven al gememoreerde 'Badlands' trok me direct over de streep. Ik zag mezelf direct terug in de midden jaren 80 dansend op 'She Sells Sanctuary' and 'Rain' van The Cult. Mark Holley lijkt Billy Duffy ingehuurd te hebben, als ik de gitaarpartijen zo hoor.

Black Foxxes speelt enorm goed met dynamiek. Tot over het randje toe, zoals ik al memoreerde. In hele rustige nummers komt het moment dat Holley zich niet in kan houden. Soms lijkt het alsof de stoppen in de studio doorsloegen en de rest van de band gehaast volgt. Alsof ze geen idee hadden wat er stond te gebeuren.

Ik kende de band niet voor dit album. In zekere zin is dit ook een nieuwe band, omdat beide andere oerleden de band verlieten eerder dit jaar en zijn vervangen. Als er dus sprake is van een verandering van koers kan dat verklaren waarom de bassist en drummer de band verlieten of er uit zijn gezet. Wat het ook is, opnieuw levert 2020 een prima album af.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Met 'Schlagenheim' was ik na twee en een half nummer wel klaar. Dat maakte me niet heel erg benieuwd naar Cavalcade. TIjdens het beluisteren 'John L' veranderde dat echter vrij snel. King Crimson met Adrien Belew, niet dat ik daar echt naar kon luisteren, maar toch wel een aantal keren gedraaid, lang geleden. Zelf het olifanttrompetter op gitaar komt terug op deze plaat!

Wat ik echt van Cavalcade moet gaan maken, weet ik nog steeds niet. Feit is dat ik de plaat nu meerdere malen gespeeld heb en dat zal blijven doen, denk ik. Het is gewoon echt een heel weirde plaat. Sommige stukken doen mij aan Zappa denken, waar hij een van zijn zangers ver buiten het normale liet zingen, tijdens een van zijn meer idiosyncratische uitstapjes. Kortom, niets lijkt te gek voor deze jonge, Britse band op zijn tweede plaat, waarbij invloeden van voor de rock en roll explosie van de jaren 50 voorbij komen. Grofweg, wat ook bij The Beatles wel eens voorbij kwam, maar dan zo anders. Een avontuur waarop de luisteraar wordt meegenomen, mits deze zich durft over te geven aan weliswaar gecontroleerde, maar wel totale gekte. Heel veel spannender kan muziek niet gepresenteerd worden. Of ik het over een jaar echt goed vind? De tijd zal het leren.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Stilstand is achteruitgang. Gelukkig gaat dat niet op voor Black Rebel Motorcycle Club. Ik zou zelfs zeggen dat de jaren van rust de band goed heeft gedaan. 'Spectre At The Feast' was een redelijk goed album, maar deze bevalt me steeds beter zelfs.

Mijn probleem met BRMC is dat ik alles wat de band uitbracht, bleef vergelijken met die ene song van het eerste album. Ik heb besloten daar mee op te houden. Die song ligt bijna 20 jaar achter ons, schokkend maar waar. Zodra ik dat doe, blijkt hoe goed Wrong Creatures is.

De plaat staat vol met gruizige rock die wordt versierd met donkere maar uiterst creatieve gitaar- en baslijntjes ondersteund door stevig voortstuwende drums. Dit is gewoon wat de bedoeling is als ik naar BRMC luister. Wrong Creatures is een album dat kracht uitstraalt, variatie biedt op de juiste momenten en in iedere song interessante momenten biedt. Zelfs in de enkele zwakke broeder. Dat maakt een sterk album, als zelfs de overduidelijk zwakkere broeders goed te beluisteren blijven.

Afsluiter 'All Rise' is dan misschien wel het meest illustratief voor Wrong Creatures als geheel. Het lied begint als een piano ballade en wordt stukje bij beetje opgepompt tot een song van epic proportions. Steeds iets harder, feller, gruiziger. Iets dat BRMC het hele album lang weet te doen. Gewoon een heel erg prima BRMC plaat dus.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Na het goede 'Jupiter, Part 1', volgde het heel goede 'Jupiter, Part II'. Dit is deel drie en ja, ook deze plaat is van uitzonderlijke kwaliteit. Toch is er iets raars aan de hand. De plaat heet _Up_, de hoes is afwijkend en de muziek, het blijft Blaudzun natuurlijk, is anders. Blaudzun heeft zijn werk laten rijpen en is daarmee afgeweken van de intentie waarmee dit drieluik van start ging: spontaniteit en snelheid. Sterker, de band heeft de plaat eigenlijk uit het drieluik gehaald. Daar lijkt een reden voor te zijn. Blaudzun is zo tevreden met de nieuwe plaat, "dit is de sound waar ik al die tijd naar op zoek was", dat er kennelijk een sterke reden was om hem apart te zetten. Wat levert dit muzikaal op?

Inderdaad een plaat die groeit en groeit. Ik heb er nu een aantal weken naar mogen luisteren. Van een aanvankelijke lichte teleurstelling, de plaat klonk bij eerste beluistering wel heel erg braaf, ontdekte ik bij de vervolgsessies steeds meer. Hoe open het geluid is vergeleken bij Jupiters I en II, de ruimte die met name de piano krijgt in veel nummers, hoe een solo instrument de ruimte heeft te excelleren in plaats van tussen de kieren die een topzwaar geluid in het verleden open liet uit te moeten kruipen, vrijwel kansloos, de modernere elektronica die hier en daar is toegelaten. Kortom, Blaudzun toont zich op zijn kwetsbaarst.

Inmiddels lees ik in recensies dat dit de beste plaat van de band tot op heden is. Zover ben ik nog niet, maar dat _Up_ over nog enkele luisterbeurten de concurrentie met 'Heavy Flowers' en 'Jupiter II' aan kan gaan, lijkt wel vast te staan. De aanschaf op vinyl is dan ook geen discussie meer voor mij. Waar eerdere albums vooral brein en lijf aanspraken, richt _Up_ zich ook tot hart en ziel. Dat zou uiteindelijk wel eens een winnende combinatie kunnen zijn.

Ik schreef na 'Promises Of No Man's Land' dat Blaudzun aan de toppen van zijn kunnen en idioom zat en om te groeien aan dat idioom zou moeten gaan schaven. Na drie Jupiters kan geconcludeerd worden: operatie geslaagd, patiënt alive and kicking. De drie platen zijn een indrukwekkend testament van een periode waarin veel veranderde, persoonlijk voor Johannes Sigmond en algemeen voor de wereld, met drie prachtige platen als resultaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Met 'Jupiter, Part I, nam Blaudzun een wellicht verrassende, maar voor mij juiste afslag. Met "Promises Of No Mans Land' had hij het eindpunt van een ontwikkeling bereikt en voor mij een irritatie punt. Met Jupiter, Part II zet de band een nieuw hoogtepunt neer. Een aantal geweldige nummers met een enorme dichtheid en soortelijk gewicht die bijna ieder individuele uiting van bandleden onmogelijk maakt. En toch weet telkens een instrument, een melodie, een manifestatie van individualisme voor even aan de geluidsmuur te ontsnappen. Telkens valt er weer iets nieuws te ontdekken. Een individueel nummer aanwijzen heeft ook niet echt zin. Dit is een album, een eenheid. Qua sfeer en eigenschappen. Vanaf de allereerste beluistering tot aan vandaag boeit Jupiter, Part II me iedere luisterbeurt. Ja, het is onmiskenbaar Blaudzun. De manier waarop de band muziek maakt opgeteld bij de stem van Johannes Sigmund maakt het onmiskenbaar eigen.

'Jupiter, Part I' vond ik goed. Niet alleen omdat Blaudzun zichzelf anders presenteerde, maar ook de songs. Het overtuigde mij uiteindelijk niet volkomen. 'Heavy Flowers' bleef mijn favoriet, met name omdat het licht daar toch telkens door de duisternis heen mocht komen. Daar is op Jupiter, Part II geen enkele sprake meer van, maar perfectie wordt wel bereikt. Om heel kort te gaan, 'Heavy Flowers' heeft een serieuze concurrent gekregen voor beste Blaudzun album tot op heden. Laat de deel III maar komen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Dit album zou wel eens hun beste tot op heden kunnen worden voor mij. Ik heb de indruk dat Blaudzun tot de essentie van zijn muziek is afgedaald en dat perfect weergeeft. Geen enkel nummer hoeft zich te verbergen achter versieringen en er wordt vrij direct gerockt. Tel daarbij een aantal complete topnummers op en je hebt een geweldig album. Nu nog leren wat de tijd brengt, want dat is niet altijd voorspelbaar. Tot dan is het extreem genieten.

In mijn ogen is Blaudzun sowieso een Nederlandse artiest die internationaal aan de weg moet kunnen timmeren, Wat exportsubsidie is op zijn plaats MinEZK/RVO.

Voor mij is dit de plaat die Blaudzun naar eenzame hoogten stuwt. Met openings track 'Euphoria' legt Johannes Sigmund de brug met 'Heavy flowers' perfect neer om daarna alle schroom van zich af te schudden. Op Promises of no man's land horen we een band in zijn volle glorie. Ja, Blaudzun moet uitkijken geen format te worden, maar dat telt zeker niet voor dit album. De groei in de composities, de uitbundigheid binnen het extreem melancholieke kader dat Blaudzun kent en volledige overtuiging waarmee de band haar nieuwe songs neerzet, vertellen mij dat the sky the limit kan zijn voor Promises of no man's land. Dit is Blaudzun's beste album tot op heden, daar heb ik geen enkele twijfel over. Het feit dat de plaat iedere keer voorbij is voordat ik er erg in heb, is een teken dat de tijd stil staat als ik er naar luister. Dat is een bijna nieuwe ervaring voor me.

Het volledige verslag staat op het blog van WoNo Magazine

WoNa

Vele jaren van stilte worden eindelijk doorbroken door het duo Carter-May en Ansell. Het heeft vier jaar geduurd voordat de muziek die al in 2015 in de steigers stond eindelijk het licht ziet. De release van een aantal singles daargelaten, heeft Blood Red Shoes op knappen gestaan na de jaren van heel veel en hard werken samen. Het zou eindeloos zonde zijn geweest als dit was gebeurd, want een nieuwe Blood Red Shoes is altijd fijn.

Wat mij altijd bevalt, is de echte wisselwerking binnen dit duo. In tegenstelling tot veel andere duo's zijn hier de taken behoorlijk verdeeld. Natuurlijk valt de gitaar meer op dan de drums waar het om melodie gaat, maar verder zingen beiden om en om en met elkaar. Dit geeft een eigen dynamiek aan de muziek van Blood Red Shoes. Beiden zijn ook in staat om goede nummers te schrijven, die niet voor elkaar onder doen. De som van 1 + 1 = hier altijd minimaal 2 1/2.

Dat blijkt ook weer op Get Tragic. Nee, er staat geen nummer op dat zo goed is als mijn favoriet '7 Years' van 'In Time To Voices', ook mijn favoriete album, maar als geheel scoort Get Tragic een dikke voldoende, met 'Mexican Dress' als absolute topper.

Opvalt dat Get Tragic afstapt van de duo setting. Er gebeurt meer dan de twee op een podium redelijkerwijs kunnen reproduceren. Gaat er dus een derde (of vierde) muzikant mee op tour of worden songs gewoon naar een duo setting gestript? We kunnen het begin februari gaan zien.

De extra geluiden en muzikanten maakt van Get Tragic een meer gelaagde en gevarieerde plaat. Meer elektronica, maar ook een track die zo maar de soundtrack van nieuwe James Bond film zou kunnen zijn. De diepgang maakt het album aantrekkelijk om naar te luisteren. Nieuwe wegen verkennen, is een uiterst belangrijk proces voor een band, maar soms moeilijk te verteren voor fans. De dik vier jaar stilte tussen de twee laatste platen heeft Blood Red Shoes de tijd gegeven om vernieuwend te zijn en afstand te creëren tussen de verwachtingen van fans. Die tijd is goed gebruikt. Oud en nieuw ontmoeten hier elkaar op een heel verfrissende manier. Blood Red Shoes kan nog jaren mee.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Blood Red Shoes vindt zichzelf niet zo zeer opnieuw uit, maar heeft met medeneming van dat waar ze goed in is, alternatieve rock, een nieuwe laag over haar muziek uitgesmeerd: elektronica. Dat pad werd al voorzichtig betreden met het vorige album 'Get Together'. Daar kwam het nooit helemaal tot leven, in tegenstelling tot live, waar de energie er van afspatte in Bitterzoet.

Die energie heeft zich vertaald naar Ghosts On Tape, waar de stukken er regelmatig van af vliegen. Hiermee zet het duo een goede stap in haar verdere ontwikkeling. Deze band is er voor de langere duur en heeft zichzelf met dit album weer op de kaart gezet voor de toekomst. Ghosts On Tape gaat zich zeker mengen met de beste twee voorgaande platen van Blood Red Shoes.

Afgelopen week sprak ik een ex-collega. "Door jou moest ik Blood On The Tracks luisteren. Ik had er nog nooit van gehoord en nu is het een van mijn favoriete albums". Ik heb hem zelf ook maar weer eens opgezet. De impact die de plaat begin jaren 90 op me maakte toen ik de LP 2e hands kocht, heeft het niet meer, maar wel voel ik diezelfde emotie weer als ik er naar luister. 'If You See Her, Say Hello', bijvoorbeeld is een uiterst pijnlijke break up song, waar 'Lily ...' juist meesterlijk vertelwerk koppelt aan het betere gooi- en smijtwerk is. Zulke nummers van Dylan kunnen mij niet lang genoeg duren. Dat geldt overigens ook voor het wat snerende 'Idiot Wind'.

Toen, nu best lang geleden, raakte Dylan mij op een persoonlijk niveau. Tot die tijd had ik veel albums van hem, maar eigenlijk was mijn kennismaking 'Desire' het enige album dat ik echt goed vond. 'Biograph' deed het ook erg goed, maar in die tijd had ik het geld niet om terug te graven. Na de eerste The Bootleg Series brak dat moment aan. Met Dylan terug de tijd in. 'Blonde On Blonde' en Blood on the Tracks waren de eerste twee van vele platen. Deze plaat bleek toen het bijzonderst. Waarom deze kan ik niet verklaren. Net getrouwd, bijna vader, wie zal het zeggen? Feit is dat het diep ging. Nu is het gewoon heel erg goed. Een echte ***** plaat.

Iedereen heeft zijn eerste keer met iets of met muziek. Dylan was een artiest die ik heel lang alleen maar van naam kende. Je hoorde zijn muziek nauwelijks op de radio op de uren waar ik kon luisteren als. Dat veranderde in de winter/voorjaar van 1976 en ik met mijn radio en cassetterecorder klaar zat om de LP Top 20 met Willem van Beusekom bij de Vara te tapen op dinsdagmiddag 16.00 uur. Heel hard fietsen, dan was ik op tijd thuis.

Desire was een van de platen die ik zo leerde kennen. 'Isis', ''Mozambique', 'Romance In Durango', een stuk van 'Hurricane', 'One More Cup Of Coffee', stonden allemaal op een paar bandjes. Voor een paar jaar was dat wat ik kende van Dylan. Al snel hierna kwamen zeer magere jaren. Desire is voor mij dus een plaat die op vrij eenzame hoogte staat, samen met een paar platen die ik pas in de jaren 90 leerde kennen. toen ik wel terug ging zoeken na de eerste Bootleg Series gekocht te hebben.

Desire heeft het rommelige dat platen van Dylan kenmerkt, maar tegelijkertijd gebeuren er een aantal prachtige dingen. De viool van Scarlett Riviera is geweldig, de tweede stem van Emmylou Harris doet wat wonderen en Dylan zelf is geweldig in vorm.

Voor iemand van 16 waren de verhalen op de plaat geweldig. 'Isis', jaren voordat 'Indiana Jones' uitkwam, is een uitermate beeldend verhaal. Ik zat achterop dat paard, zeg maar. Dat gold ook voor 'Romance In Durango'. Ik zag het voor me, leefde mee, in een taal die ik redelijk onder de knie begon te krijgen.

Tot mijn verbazing vond ik geen LP in mijn collectie. toen ik hem recentelijk wilde opzetten. Wel een cd, uit de jaren 90. Dus die maar een paar keer achter elkaar gespeeld. Nog steeds geweldig en nog even beeldend als altijd.

Ik trek blind een LP uit de kast. Tot mijn verbazing valt de plaat zo in mijn hand. Binnenhoes afwezig. Lijm losgelaten. De plaat zit vol met een ongelofelijk aantal krassen. Omdat ik de hoes uit mijn ooghoek toch herken, blijft het geen verrassing wat er opgezet is. Ik wist niet dat ik New Morning als LP had. Vast 2e hands gekocht lang geleden, maar, op de krassen en butsen na, wat klinkt deze plaat lekker. Dylan in een uiterst relaxte topvorm. Nee, New Morning hoort niet bij het rijtje hele grote Dylan platen, maar schurkt zich daar lekker tegenaan vanaf de onderkant.

Ja, het is een beetje een rommeltje in de opnames, maar dat is hoe Dylan scheen te werken in die tijd. Opnemen en klaar, tenzij het echt anders moet qua tempo, arrangement, etc. Dat weten we van de Bootleg Series. Oefenen met de sessiemuzikanten is soms al teveel gevraagd. Ze vinden hun weg maar en dat hoor je hier en daar. Blijft over hoe goed het toch in elkaar steekt. Een pluim voor alle betrokkenen.

Wat opvalt op dit album, is het aantal stijlen muziek die voorbij komen. We horen iets van zijn folk kant terug, met begeleiding, maar net zo goed jazzy stuff, ballades en mystiek. Het nummer was zo obscuur niet of Manfred Mann's Earth Band wist er wel een hit van te maken, van 'Father of Night'. In alles komt Dylan goed weg hier. Dat is een deel van de charme van New Morning, er zit avontuur in de plaat. Dylan verkent, hoe schetsmatig soms ook, verschillende muzikale stijlen en vult ze in met zijn enorme aanwezigheid. Opnieuw een teken dat Dylan doet waar hij zin in heeft, ook al lijkt dat minachting voor zijn fans of carrièrematige zelfdestructie. Wie terugkijkt sinds grofweg 1991 (de eerste The Bootleg Series), weet dat Dylan gelijk heeft, hoe diep de shit soms ook was waar hij zijn fans doorheen liet waden in de jaren 80. Het beste is voor het laatst bewaard. In 1970 was het nog lang geen jaren 80. New Morning is een prima plaat.

Na een aantal grondige luisterbeurten staat het voor mij wel vast: meesterwerk. Het eerste Dylan album waarbij ik geen enkele reserves heb, sinds Time Out Of Mind. Na 'Love & Theft' heb ik zelfs niets meer gekocht. Ik vond het allemaal maar matig.

Maakt Dylan hier de balans op? De opmerking is al door velen gemaakt, het antwoord is onomstotelijk ja. In de teksten zitten zoveel referenties, vaststellingen, sneren en observaties gestopt. False Prophet steekt er wat dat betreft bovenuit. Hier spreekt hij tot iedereen die hem iets wilde laten zijn waar hij niet aan mee ging werken. Hier krijgt de "Judas" schreeuwende man in Manchester zijn echte antwoord in plaats van het "play loud!": "I'm no false prophet, I just said what I said".

Het is ook belangrijk dat we horen wat hij te zeggen heeft. Ieder woord is verstaanbaar, duidelijk gearticuleerd en prachtig gefraseerd gebracht. Dit zijn niet zo maar teksten. Ik ben geneigd te schrijven dat dit zijn muzikale testament is.

Qua muziek is de plaat niet vergelijkbaar met welk Dylan album hiervoor dan ook. Alles wat Dylan niet nodig heeft om zijn verhaal te doen, is weggestreept en toch kan ik niet stoppen met luisteren. Zelfs Murder Most Foul luister ik alle 16.55 minuten ademloos uit. Daarnaast staan er ook een paar echte parels op die zo mee kunnen in de verkiezing van zijn beste nummers. False Prophet en het vaak genoemde Key West, maar niet een nummer valt door de ondergrens heen en dat is bij Dylan wel eens anders geweest in de laatste zeg 40 jaar.

Waar ik bang voor was, is dat op het moment dat ik klaar was met mijn recensie, dat duurde even, ik een overlijdensbericht zou lezen, zoals bij Bowie en recentelijk Pau Donés van Jarabe de Palo. Dat is gelukkig niet gebeurd. Of er meer Dylan komt en of het de moeite waard is, dat gaan we mee maken als we allemaal blijven ademen. Voor nu is er een nieuwe plaat die in het rijtje van de heel grote platen mee kan.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik heb de twee cd versie aangeschaft, maar wat mij direct opvalt is hoe nummers van de twee albums die ik altijd steriel heb vinden klinken, I and I en Empire Burlesque, totaal tot leven komen, zelfs een soulfeel krijgen in het geval van de laatste plaat, in deze alternate versions. Na een paar luistersessies kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat het volkomen terecht blijft dat er van The Bootleg Series nog steeds nieuwe edities worden uitgegeven. Al heeft de man er zelf niets mee van doen, dan nog maakt iedere plaat weer zijn nalatenschap alleen maar groter. Er staat hier zo ontzettend veel moois op en dat van platen, inclusief 'Shot Of Love', die ik niet boven *** zou scoren en EB nog lager. Dat verschil in score is niet voor het eerst. Het blijft een fascinerend fenomeen die Dylan en ongrijpbaar/onbegrijpelijk in zijn toenmalige output. Mocht er ooit een goedkopere versie van het geheel komen, dan zal ik de rest ook tot mij nemen.

Ik heb alleen de sampler op Spotify geluisterd. Op basis daarvan is duidelijk dat de man de pannen van het dak stond te spelen in die tijd. Wat ik hoor is zo geïnspireerd, zo emotioneel en bovenal zo overtuigend, dat de vlammen er ruim 36 jaar na dato nog steeds van afspringen.

Nu vond ik de Budokan plaat, opgenomen in 1978 en mijn eerste Dylan live album, al geweldig. Dit is er de overtreffende trap van. Wat een prachtige plaat. Wat een geweldige songs en wat een bezieling. Je zou het iedereen, bijna, aanraden, al dan niet born-again, Christian worden.

Te bedenken dat de man zelf totaal verguisd werd in 1979 en 1980. De hele muziek wereld viel over hem heen (opnieuw) en niemand luisterde meer naar wat hij deed. Mooi om te zien wat de tijd doet. Als je Dylan fan bent (gebleven of geworden), dan ontvang je hier de Heilige Graal. Zo maar, omdat Dylan of het productie team achter hem, besloten heeft het allemaal uit te brengen.

Ik ben gestopt met nadenken, waarom we er telkens achter komen dat een deel van het beste werk op die Bootlegs staan. Gewoon in dank aanvaarden. Die versie met tig optredens er in laat ik aan me voorbij gaan, maar de essentie van deze uitgave gaat zeker in huis gehaald worden.

Die drie studioplaten die hieraan te grondslag liggen, heb ik deze eeuw waarschijnlijk nog niet gedraaid. Wel hebben 'Biograph' en 'The Bootleg Series 1-3' mij duidelijk gemaakt dat er een aantal prima nummers gemaakt zijn in die periode. Dat wordt op Trouble No More even aangescherpt. Prachtige toepasselijke titel dus. De tijd heelt alle wonden. Hopelijk ook voor his Bobness zelf ook.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ha ha ha ha ha ha ha ha ha! Moet ik dit serieus nemen? Nee, natuurlijk niet. Mag ik dit heel lekker vinden. Ja, natuurlijk. Het is alsof de (klein)kinderen van Normaal de koppen bij elkaar hebben gestoken en goed geluisterd hebben naar de muziek van (groot)vader en wat tijdgenoten zoals Herman Brood en anderen en dat alles in een blender hebben gegooid. Schorum Uut De Skiettente kwam er aan de andere kant uit als smoothie uit. Heerlijk, sappig en vol van smaak.

Rock and roll, classic rock is wat de klok slaat. De klok op rock met andere woorden. Bökkers is een stuk steviger dan Normaal. ZZ Top, Aerosmith en 'Bad Case Of Loving You' het zit er allemaal in. Samen met een vuige gitaar sound, een tinkelende piano of een vette Hammond sound, rockt de basis van drums, bas en ritme gitaar stevig door. Dat alles gezongen met een Achterhoeks accent en de tongval van Buizen Beerend.

Enige research vertelt mij dat Bökkers uit Salland komt. Dat is de Achterhoek niet. Mijn westerse oren helpen hier niet. Dat er sprake is van een directe invloed lijkt mij wel duidelijk.

Wat Bökkers voor elkaar krijgt, is dat er een feestje gebouwd wordt op plaat. Een feestje dat door JB Meijers in zekere banen wordt geleid en uitermate herkenbaar klinkt zonder voorspelbaar te worden. Dit fijne lijntje weet de band feilloos te snuiven, eh, bewandelen. De beuk gaat er in vanaf de eerste noot en wordt het hele album lang volgehouden. Ik probeer me een liveshow voor te stellen en zie eigenlijk alleen maar bierdouches voor mijn ogen, die klotsen uit de hoog gehouden glazen, terwijl alle lijven tegen elkaar aan staan te springen. Dit lijkt mij de enige juiste vertaling van het woord feest op plaat.

Ik begon met de vraag of ik dit serieus moest nemen. Het mooie van Schorum Uut De Skiettente is dat de band zichzelf ook niet serieus neemt, maar daarna alles doet om perfect te klinken. Een perfecte groove neer te leggen om op te springen. Een beat om te voelen in alle vezels. Daarmee maakt het een vrij perfect album in dit genre, waar iedere fan van die grote Amerikaanse bands direct op aan zouden moeten slaan. Zaal Takens zal heel snel te klein zijn.

Dit verhaal komt van mijn blog WoNo Magazine

Dit is een plaat die mij heen en weer doet slingeren. Steeds heb ik het idee dat hier veel meer in had gezeten als Bombay die sluier van lo-fi had afgelegd en voor een iets helderder geluid was gegaan. Overigens zonder de alternatieve rock en indie pop te verloochenen. De meeste songs hebben iets wat aantrekt. Daar ligt het zeker niet aan. Het feit dat Show Your Teeth mij geregeld aan Caesar doet denken en daar achter beelden van bands als Avi Buffalo doet oproepen zonder daar negatief door beoordeeld te worden, geeft aan dat het met de meeste songs wel goed zit. En toch blijft het allemaal net te kleurloos. Omdat het een bewuste keuze lijkt, is het geen gemiste kans. Dat neemt niet weg dat ik dat toch blijf vinden. 1 * minder dus dan er had ingezeten. Ook een beetje door die irritante stemvervormer.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

P.s. De verhalen hierboven lezend. Ik beloof de eerdere plaat snel te gaan luisteren. Is er nooit van gekomen.

Tja, het is mijn muziek nooit geweest, maar deze plaat wist zich mijn muzikale universum in te dringen. Een deel, het meer traditionele folk gedeelte, bevalt me redelijk goed. Het andere deel, vooral het middenstuk van fABLE, klinkt uitermate geforceerd in mijn oren en kan ik weinig mee. Beyoncé nadoen werkt echt niet. Tot recentelijk had ik helemaal niets met Bon Iver, dus dit is al een hele vooruitgang.

Gisteren stelde ik een deel van het gezin bloot aan deze plaat. Het oordeel was unaniem: "wat een zeur, wat een neuzelaar". En dat is oppervlakkig gezien heel goed te begrijpen. Wie hier naar de muziek luistert, hoort vrijwel niets en inderdaad zonder context een vaak zeurderige stem.

Wie hier echter voor gaat zitten en het album op zich in laat werken, hoort prachtige muziek. Bonnie 'Prince' Billy maakt platen die allemaal op elkaar lijken, maar deze is voor mij een van de favorieten. Gewoon omdat sommige nummers zo enorm speels zijn. Alsof zijn darkness even heeft plaatsgemaakt voor vlinders in zijn buik. Die fladderen dwars door deze muziek heen in de vorm van prachtige wendingen en een akkoordenwisselingen die direct een glimlach op mijn gezicht brengen.

Er is nogal wat te doen over de achtergrondzangeres. Ik vind het prachtig. Het past volkomen bij de, alles is relatief, frivoliteit die Will Oldham etaleert op The Letting Go. Hij doet dat letterlijk hier en daar en dat werkt heel goed. Een enorm positieve plaat, die alleen maar lijkt te zeuren, maar juist straalt.

Recent weer eens uit de kast getrokken. Deze samenwerking blijft een van mijn favoriete Will Oldham albums. Het is basaal, droog, maar alles is raak. Het hoogtepunt voor mij is meteen het openingsnummer. Niet dat de rest daar ver achter blijft, maar hier klopt alles en de tekst intrigeert me enorm.

Het is een album dat ik heel makkelijk kan draaien en prachtig kan vinden maar tegelijkertijd totaal achterhaald. Dat heeft niet alleen te maken met de productie maar zeker ook de (uitspraak van) teksten. Ik zal 12 geweest zijn toen ik 'Testament' voor het eerst hoorde. Een vriendje zijn moeder had de single van 'Het Land Van Maas En Waal'. Dat nummer kende ik natuurlijk al veel langer, want was heel veel op de radio geweest. 'Testament', de b-kant, trof me enorm. Het liet me iets zien van wat er rond die leeftijd voor het eerst begon te knellen in de opvoeding, maar ook dat het wel goed zou komen. Tien jaar later was dat ook zo. Maar daarna? Dan is het gepasseerd jeugdsentiment, met die dingen die je meeneemt zo lang je verder leeft. Alleen bleek het niet zo makkelijk om een aantal dingen "terug te geven", hoe graag ik dat toen ook had gedaan. Ook die gingen mee.

Dat alles daar gelaten. Ik kocht deze plaat niet lang geleden tweedehands op LP. Niet grijsgedraaid, want hij klinkt prima. (En The Kik deed ook nog een duit in het zakje recentelijk. Hun versie is misschien wel mooier. Er kan nu ook meer qua productie, etc.) Toch viel de plaat een beetje tegen, merkte ik. Misschien omdat ik er iets of beter nog meer van verwacht had?

Wat opvalt, is dat de productie van deze plaat prima is. De arrangementen zijn dik in orde. Daar had Boudewijn niet veel over te zeggen, schat ik zo. Er staan een aantal echt prachtige nummers op deze plaat en daar schaar ik de #1 hitsingle ook onder. Prachtig gemaakt en Jeroen Bosch is naar mijn mening perfect in muziek en tekst omgezet. En Boudewijns dictie? Tja, dat was toen gewoon zo. Luister naar die andere Nederlandstalige #1 hit uit die tijd van Karen Kent. Daar is het veel storender. Nu, want toen was het gewoon zo. Iedereen op tv en de radio klonk zo. Het was me niet opgevallen totdat ik beide platen echt beluisterde recentelijk.

Het zijn dus de teksten, hoe mooi ook, die niet meer bij me passen. Erg? Nee, helemaal niet, want de nummers zijn veelal prachtig en meezingen is meezingen. Lennaert Nijgh schreef heel dicht bij zichzelf en zijn ervaringen als begin 20-ger en doet dat schitterend. Met alle twijfel, stoerheid en onzekerheid van een jonge man op zoek naar wie en wat hij echt is. Die zoektocht, het experiment dat het leven is, heeft hij prachtig neergeschreven. Dat kan ik in 2019 alleen maar onderschrijven.

Ik heb eigenlijk maar een vraag over. Ga ik The Kik op LP aanschaffen of niet?

Een heerlijke plaat voor wie van een mix van rock and roll, garage rock en powerpoprock uit de V.S. late jaren 70 houdt. Brad Marino houdt van een lekker stuk gitaar herrie met een goede melodie en puntige solo's. Er staat geen misser op deze plaat, wel enkele heel positieve uitschieters. Deze plaat is 40 jaar te laat gemaakt, maar wel zo geslaagd dat ik alleen maar blij ben dat ik hem in bezit heb. Waarschijnlijk vind ik hem nu leuker en beter dan ik hem toen gevonden zou hebben. Ik merk dat ik de output van Rum Bar records enorm waardeer. Zo ook Extra Credit. Het album is onbedaarlijk energiek, neemt zichzelf niet geheel serieus en de band is op dreef.

Deze liedjes komen mijn oren binnen, draaien daar wat rond en zonder uitzondering komen ze via mijn mond naar buiten omdat ik hard mee sta te zingen. Gewoon enorm lekker en weinig gecompliceerd. Tegelijkertijd weet Marino een paar soorten muziek prima te mixen. Ongeveer zoals Dave Edmonds en Nick Lowe dat in de 70s deden. Een vleugje punk door de rock en roll, The Ramones light met een veel betere zanger. Bovendien heeft het er alle schijn van dat de soloplaat van zijn The Connection maatje Geoff Palmer, 'Pulling Out All The Stops', nog leuker is.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Brad Marino zet er vaart achter. Ieder jaar een solo album, nadat zijn samenwerking met Geoff Palmer in ieder geval voorlopig is gestopt. Marino weet hoe je een goede rock and roll song in elkaar zet en krijgt alle elementen op de juiste plaats. Goede refreinen, korte puntige intro's en solo's, een goede hook. Voor de meeste van zijn songs weet hij er altijd een aantal te vinden die opvallen en de songs de juiste swing en impact geven.

Vanaf Chuck Berry gemeten weet hij invloeden uit het verleden op de juiste manieren in zijn eigen werk te versmelten. Veel liedjes zijn daarom op een prettige manier een feest der herkenning, zonder ze te ondermijnen. Daarvoor is het enthousiasme, spelplezier en kwaliteit te hoog. Brad Marino is geen supertalent, maar een zeer degelijke songsmith die precies weet welk effect hij kan en wil bereiken. Zeg maar de Ron Sexsmith van de moderne(re) rock en roll. Looking For Fun was eigenlijk een betere naam voor het album geweest. Al zijn er mensen voor wie dat hetzelfde is natuurlijk.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.