Ik ken meneer Davies voornamelijk van zijn soundtrack-werk met John Carpenter en diens zoon Cody; dit album ligt een beetje in het verlengde daarvan. Het is niet puur synthwave wat de klok slaat, ook zijn er ambient-invloeden en zo komen er nog wel een paar genres langs. Helaas zijn de tracks niet erg boeiend en komt de boel slechts sporadisch tot leven. Het kabbelt voornamelijk maar een beetje door. Niet vervelend, maar ook niet memorabel. John Carpenter speelt op de track Destructive Field overigens een riedeltje mee.

Aardig album, net als de vorige twee, maar waarom staat er zoveel oud materiaal op? Best Of Me is nota bene de eerste track van het vorige album en zowel The Day We Never Met als Come Back Home kennen we reeds van de onlangs verschenen verzamelaar, getiteld, eh, Best Of Me. Inspiratie op? Verder een aangenaam plaatje, met als enige miskleun het infantiele en vervelende Birthday Suits.

Meneer Cocke is een amerikaanse componist die voornamelijk muziek maakt voor allerlei trailers van recente blockbusters, zoals The Amazing Spider-Man en The Girl With The Dragon Tattoo. De korte tracks zijn best leuk, maar omdat ze zonder uitzondering dezelfde opbouw hebben verveelt het album al snel, ondanks de korte speelduur. Een sfeervolle subtiele electronische opbouw, dan een minuutje beuken en klaar. En dat 14 keer.

Toffe cover van H.R. Giger, maar met het album zelf kan ik helaas wat minder. De zang van meneer Danzig is duidelijk een acquired taste, die ik niet bepaald deel. Hij klinkt als een fucked up en veelal onverstaanbare kruising van Elvis en Jim Morrison. De muziek is daarentegen best te pruimen, met een aantal aardige songs (zoals opener Godless en het aanstekelijke Dirty Black Summer), al is het jammer dat het album zo kaal is geproduceerd. Het had allemaal wel wat voller en steviger mogen klinken.

Deze band heeft in de loop der jaren een opmerkelijke ontwikkeling doorgemaakt. Ooit begonnen als melodieuze death metalband is het roer inmiddels radicaal omgegooid. Het geluid is meer en meer verschoven richting gothische rock, met veel electronische en new wave-elementen. Stevig is het bij vlagen nog steeds, al zijn de grunts op één hand te tellen. De band beschikt gelukkig over een prima zanger die de songs absoluut meerwaarde weet te geven. Het songmateriaal is daarnaast ook best oké. Het had allemaal wel wat ruiger en minder gelikt mogen klinken, maar dit blijft een interessante band, ook met deze commerciële koerswijziging.

Iets te gelikt in elkaar gezet album. De songs klinken allemaal erg lekker en de dynamiek tussen beukwerk en melodie is knap uitgevoerd, maar het is net iets te doordacht, waardoor echt gevoel uitblijft. Neemt niet weg dat het een zeer acceptabele plaat is, voor de liefhebbers van metal met een melodieus en electronisch randje.

De band heeft hier definitief afscheid genomen van het ruige verleden, alhoewel de energie van de plaat af spat. De mix van brute moderne metal en clean gezongen refreintjes is zeer geslaagd, al zijn niet alle composities even sterk. Al met al wel één van de beste albums van de band.

De sound van de band begint op dit album al te verschuiven naar wat meer melodieuze metal. Cleane vocalen blijven echter nog grotendeels uit. Lekker plaatje dat van begin tot eind genadeloos doorbeukt. Qua produktie en compacte songs is de band er nog niet helemaal, maar er wordt wel weer kwaliteit geleverd.

Ik wilde haast zeggen: oerdegelijke metal uit Zweden, maar de band komt uit Duitsland. Gelukkig is dit niet echt te horen (behalve heel af en toe in de uitspraak). Prima moderne metal, ietwat voorspelbaar uitgewerkt. Track 8 (No Way Home) valt een beetje uit de toon met zijn Paradise Lost-achtige sound, maar de rest is heerlijk vet en bruut. Afwisselend brute zang en cleane refreinen, in de beste zweedse traditie.

Geslaagd debuut, waarop de latere meer melodieuze aspecten van de band nog niet echt te horen zijn. De inmiddels typerende cleane zang wordt hier ook maar eenmalig ingezet, in een heel kort geluidsfragment. Overwegend meer doom- en deathmetal dan op de latere albums, maar goed uitgevoerd. Veel effectieve doodsrochels en gekrijs. De toegevoegde keyboard-partijen dragen zeker bij aan de sfeer. De produktie is acceptabel, maar wel wat rommelig en kaal.

Ik vind Ylem uit 2010 een erg sterk album en was benieuwd of de band voor die tijd ook goed bezig was, maar dit blijkt slechts ten dele het geval te zijn. De death metal die men hier ten gehore brengt klinkt door de uitstekende produktie overweldigend en retestrak, maar de songs zijn inhoudelijk niet echt bijzonder en soms zelfs aan de wat saaie kant. Het klinkt allemaal ook iets te vrijblijvend, met een gebrek aan memorabele riffs en melodielijnen. Dat probleem zou op Ylem gelukkig verholpen worden.

Afwisselende black metal, net als de paar vorige albums die ik van deze duitse band ken de moeite waard, alhoewel niet helemaal mijn ding. Ik mis vooral lekker hakkende gitaarriffs. Sporadisch duiken die wel op, zoals in het titelnummer, maar men had zich daar wel wat meer op mogen richten, naar mijn smaak. De meer langzame tracks vind ik daarnaast niet zo sterk. Beste song: het woeste maar tegelijkertijd bezwerende Pulling At Threads, voorzien van een erg mooi refrein.

Het songmateriaal pakt me hier helaas wat minder dan dat van voorganger Ylem. De songs zijn daarnaast sporadisch aan de saaie en langdradige kant. Neemt verder niet weg dat de stemmige death metal weer sfeervol en overtuigend wordt gebracht. Het is even wennen aan de wat rauwe en rommelige produktie, maar uiteindelijk heeft het album wel een origineel en mooi gedetailleerd geluid meegekregen.

Indrukwekkende black metal; er wordt een massieve, loodzware muur van geluid opgetrokken die continu boeiend blijft. Inderdaad, het tempo ligt overwegend wat laag, maar storend is dit nergens. De imposante produktie maakt het geheel helemaal in stijl af. De beste songs bevinden zich in de eerste helft van de plaat, al blijft de kwaliteit het hele album gehandhaafd. Ik kende de band nog niet, maar afgaande op dit meeslepende album ga ik zeker op zoek naar eerder werk.

Stevige amerikaanse rock, niet echt verrassend of origineel, maar wel solide en onderhoudend. Niet alle songs zijn de moeite waard: een track als Straightjacket is aan de flauwe en simpele kant en met de stichtelijke tekst van Caught In The Light kan ik ook niet zoveel. Gelukkig staan daar sterke songs als Come Alive en Burns Your Eyes tegenover.

Anonieme maar goed klinkende amerikaanse rock, uitstekend geproduceerd. De stevige songs zijn de moeite waard, maar in zoetsappige semiballads als Dear Addie gaat het niveau flink omlaag. Hier en daar flink wat invloeden van Muse, vooral in de songs Simple en de titeltrack. Originaliteit is dus ver te zoeken, maar het jatwerk wordt wel met overtuiging gebracht.

Erg eentonige melodieuze rock/ metal uit Finland. Het voortdurende, nadrukkelijke aanwezige piano-gepingel gaat direct in de openingstrack al irriteren en daarna wordt het alleen maar erger. De band kan één kunstje en dat wordt vervolgens 9 keer herhaald. De dik aangezette romantische treurnis is op zich zo slecht nog niet, maar het album kent veel te weinig afwisseling.

Het altijd betrouwbare Dark Tranquillity stelt ook ditmaal niet teleur. De dreigende, sfeervolle melodieuze death metal van de zweden steekt weer kunstig in elkaar, met vooral in de eerste helft van het album een reeks ijzersterke tracks. Luister maar eens naar de geweldige opener Encircled. Tegen het einde is de rek er een beetje uit en worden bepaalde songs wat voorspelbaar uitgewerkt, maar alles blijft de moeite waard.

Absoluut één van de beste albums van de band, met uitsluitend goede songs. Hier en daar treedt eenvormigheid op, maar door de subtiele electronische details en de krachtige produktie blijft alles interessant. De beste songs zitten in het begin van de plaat, maar echt afzwakken doet het album niet.

En weer een prima album van deze zweedse melodieuze death metalband, het tiende inmiddels. De formule is nog lang niet versleten, te oordelen naar het hier aanwezige energieke en veelzijdige songmateriaal. Alles is mooi in balans en er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de produktie, met veel fraaie electronische details. Geen slechte songs te bekennen en de band weet in zowel de up- als midtempo tracks te boeien. Knappe prestatie van een band die inmiddels bijna 25 jaar bestaat.

Uitstekend album dat een mooie combinatie biedt van death metal en meer melodieuze, van electronische details voorziene moderne metal. De zang blijft continu ruig, er zijn geen cleane zangpartijen. Geen slechte song te bekennen- het album kent alleen maar sterke beukers. En de band zou op de albums hierna alleen nog maar beter worden.

De band herpakt zich hier gelukkig na het nogal gezapige en iets te gladde vorige album Moment uit 2020. De balans tussen ruige en melodieuze passages is hervonden, daarbij geholpen door een grote reeks sterke tracks. Zo fel als in het uptempo Unforgivable heeft men in lange tijd niet meer geklonken. Naar het einde toe komen er weliswaar een paar wat mindere songs langs, maar het hoge niveau blijft grotendeels gehandhaafd. Alleen de ingetogen afsluiter False Reflection had van mij niet gehoeven.

Uitstekend metalalbum met uitsluitend sterke songs. Goede produktie, veel afwisseling en een prima balans tussen aggressie en melodie.

Ik ben de albums van de band in omgekeerde volgorde aan het beluisteren, dus van nieuw naar oud. Deze plaat bevalt me goed; de songs zijn wat transparanter dan het latere werk, met meer ruimte voor melodie en electronische details. Vaak doet het wat denken aan Paradise Lost. Het is jammer dat de band nergens echt losgaat, dat had de dynamiek van het album ten goede gekomen. Nu kabbelt alles een beetje door, maar wel op een prettige manier. Productioneel ook dik in orde. Op naar voorganger Projector!

Het album begint erg lekker met een paar tracks die als vanouds fijn doorbeuken, maar gaandeweg wordt het songmateriaal toch een beetje voorspelbaar en gezapig. Het gebruik van cleane zangpartijen in de refreinen draagt bij aan de meer ingetogen en melodieuze insteek, maar daarnaast kunnen we wel stellen dat de band wel eens betere songs heeft geschreven. Hier en daar klinkt het materiaal zelfs een beetje kitscherig. Overwegend vind ik het overigens best een oké album dat fijn wegluistert, maar het ligt gewoonweg niet op het niveau van eerder werk.

Deze middelmatige EP is het eerste wapenfeit van de band met gitarist Mikael Stanne op zang. Hij klinkt marginaal beter dan de naar In Flames vertrokken Anders Friden; het songmateriaal is ook net iets beter dan op het debuut, maar nog steeds niet opzienbarend. De vier tracks laten wel een licht stijgende lijn horen die op de albums hierna gelukkig definitief werd doorgezet.

Minste album dat ik tot nu toe gehoord heb van de band (maar ik moet de eerste drie albums nog beluisteren). Het grootste probleem, naast de niet bijster goede songs, ligt bij de zang. De ruige stukken zijn zoals altijd dik in orde, maar de overdaad aan cleane, nogal gothic aandoende zang is veelal niet om aan te horen. Dit past ook slecht bij de band. Het is te dik aangezet en gewoonweg te pathetisch.

Bij release in 1993 was dit ongetwijfeld heel vet, maar inmiddels klinkt dit debuut helaas behoorlijk gedateerd. De melodieuze death metal die de band hier laat horen is vooral eentonig, mede door het saaie gekrijs van zanger Anders Friden, die hierna zou vertrekken naar In Flames. Lekker zware riffs ontbreken, net als enige vorm van groove. De iele melodielijntjes doen herhaaldelijk denken aan het oudere werk van Iron Maiden en Metallica, maar nergens wordt dat niveay gehaald. Gelukkig zou de band hierna een grote reeks uitstekende albums uitbrengen, met gitarist Mikael Stanne als zanger.

Goed uitgevoerde metal, knap in elkaar gezet en goed geproduceerd, maar het is niet helemaal mijn stijl. Het gebrek aan variatie gaat de plaat na een paar songs parten spelen en het doorlopende gekrijs gaat op den duur ook wat vervelen. Jammer, want vooral het gitaarwerk is erg sterk. Ik kan me meer vinden in het meer recente, meer bombastische werk van de band

Degelijk metal-album, nog niet zo verfijnd als de meer recente platen, maar sterk genoeg om over de hele linie indruk te maken. Veel korte, stevige songs, maar gelukkig ook wat meer episch werk, zoals het fraaie Insanity's Crescendo. De bonustracks zijn ook de moeite waard.