Weer een prima album van deze altijd betrouwbare band. De mengeling van electronica, melancholie en moderne metal klinkt weer erg imposant. Mooi opgebouwd ook, met voldoende afwisseling tussen uptempo en midtempo beukers. De songs zijn wat meer 'open' dan op de vorige plaat, waardoor alles weliswaar iets minder heavy is maar je wel beter de details binnen de songs kunt ontdekken.

Een Darkane album stelt nooit teleur, ook deze keer niet. Vermorzelende songs, vol brute riffs en lekker uptempo drumwerk. De zang is inderdaad een beetje anders, maar niet veel. Bevalt eigenlijk snel erg goed. Het album kent geen zwak moment- iedere song is de moeite waard. Mijn enige klacht betreft de sporadisch wat rommelige produktie. Maar dat is een detail. Zeer sterk album.

Het is even wennen aan de hoofdzakelijk cleane zang, maar dan komt al snel het besef dat dit gewoon weer een prima album van deze zweedse formatie is. Vooral de uptempo tracks zijn heerlijk. Darkane weet nog steeds vakkundig een brug te slaan tussen thrash- en melodieuze deathmetal, met zoals altijd veel ruimte voor heerlijk vette gitaarriffs en fijn drumwerk. Ook na bijna tien jaar afwezigheid.

Bruut debuut, iets rommeliger en minder strak dan de volgende albums, maar nog steeds de moeite waard. Een flinke brok agressie, vol monsterlijke riffs en tempowisselingen. Jammer dat de zang hier nog niet zo goed is ontwikkeld als op later werk.

Voor dit zesde album is zanger van het eerste uur Lawrence Mackrory teruggekeerd op het nest. Hij was voor het laatst te horen op het debuut Rusted Angel uit 1998. Het is in ieder geval alsof hij nooit is weggeweest. Zijn afwisselend venijnige en brute zang past perfect bij het uptempo en aggressieve songmateriaal. De melodieuze death metal imponeert nog steeds naar behoren, met beukende tracks als Ostracized en Humanity Defined als hoogtepunten. Producent Daniel Bergstrand leidt alles wederom in goede banen en zorgt ervoor dat alles maximaal effectief uit de speakers knalt.

Veel metalcore-bands worden melodieuzer en gematigder naarmate ze ouder worden. Darkest Hour ook, maar men is wel zo slim om deels de oude aggressie en energie te behouden. Dit levert in combinatie met sterk songmateriaal heel wat moois op. De ene na de andere uitstekende song wordt op de luisteraar afgevuurd en het album wordt, naarmate het vordert, steeds beter. En het zijn juist de meer 'gewaagde' songs die hier imponeren. Zoals de semi-ballad By The Starlight, een duet met Draemings, dat dromerig begint en zich uiteindelijk ontpopt als bikkelharde kraker. Geweldig.

Fijne metalcore, maar helaas wat aan de onevenwichtige kant door het qua kwaliteit nogal variërende songmateriaal. Een genadeloze mokerslag als Stand And Receive Your Judgment wordt bijvoorbeeld afgewisseld door een wat flauwe midtempo meezinger als Demon(s). Sowieso zijn de cleane refreintjes niet het sterkste punt van de band. Darkest Hour kan beter dan het hier laat horen, al is het zeker geen verkeerd album.

Ik kon de meer melodieuze koers van de laatste paar albums wel waarderen, maar ben blij dat de band hier vol overgave terugkeert naar de compromisloze metalcore waar het ooit allemaal mee begon. Dit gelukkig gekoppeld aan een reeks sterke tracks, waar eigenlijk geen misser tussenzit. Van begin tot eind is dit voluit beuken geblazen, met slechts sporadisch een rustpuntje en een wat lager tempo. Op gegeven moment wordt het allemaal wellicht een beetje too much, maar dit is toch wel een bijzonder aangename verrassing.

Deze amerikaanse metalcore-band levert altijd goed werk af, ook ditmaal, al is het uiteindelijk helaas niet één van hun betere albums geworden. Daar is het songmateriaal net niet sterk genoeg voor en laat men her en der wat steken vallen. Zo is het instrumentale Amor Fati te verwaarlozen en zijn de uptempo tracks net niet woest en bruut genoeg om zich echt te kunnen onderscheiden. Degelijk beukwerk, dat wel. Beste track is wat mij betreft het sfeervolle en mysterieus klinkende One With The Void.

Uitstekend metalcore album, kort maar zeer krachtig. Wanneer je de plaat voor de eerste keer beluisterd valt het kwartje nog niet echt, maar bij herhaald gebruik krijg je in de gaten hoe goed en strak alles feitelijk is. De korte, compact songs zijn ontdaan van overtollig vet maar puilen wel uit van heerlijke gitaarsolo's, brute riffs, woeste zang en beestachtig drumwerk. Beste song is wat mij betreft Black Sun, mede door het lekkere polka-ritme.

Weer een prima album van deze metalcore specialisten. Het songmateriaal is niet erg verrassend, maar alles zit wel weer goed doortimmerd in elkaar en de plaat klint heerlijk vet. Meest opvallende song is het lange instrumentale Terra Solaris.

Prima woeste thrash met elementen van metalcore en death metal. De zang is wat eentonig, maar de songs zijn vrij sterk en worden retestrak ingespeeld. Na een tijdje gaat alles wat op elkaar lijken, maar toch laat het album een goede indruk achter, vooral door het lekkere gitaarwerk en de beestachtige ritmesectie.

Franse metalcore, en helemaal niet slecht. De plaat walst als de spreekwoordelijke bulldozer over je heen, zodat je niet al te veel hoeft na te denken over het gebrek aan originaliteit en de niet heel erg bijzondere songs. De energie die van het album afspat maakt veel goed.

Flinke tegenvaller van deze franse band. De metalcore van het vorige album is verdwenen, om plaats te maken voor ruige southern rock. Niets mis mee, ware het niet dat het songmateriaal gewoonweg niet boeiend is. De tracks zeuren maar een beetje door, zonder echt tot leven te komen. Interessante riffs en melodielijnen ontbreken grotendeels.

Prettige progressieve metal uit Zweden, vooral de moeite waard door het hoge niveau van musiceren. Met name het gitaar- en drumwerk zijn niet te versmaden. Het songmateriaal blijft hier sporadisch wat bij achter en ook de zanger, hoewel niet slecht, kan de boel niet naar een hoger niveau tillen. De avontuurlijke muzikale krachtpatserij en de prima produktie zorgen er gelukkig wel voor dat het album fijn wegluistert.

Dit blijft een beetje System Of A Down light, maar toch leuk. De springerige, aanstekelijke en haast vrolijk klinkende metal heeft soms wat last van het te veel herhalen van refreintjes en niet alle tracks zijn even memorabel, maar op cruciale momenten overtuigt de boel wel weer. Het album wint ook aan kracht naarmate het vordert, met als hoogtepunt het stemmige, vrij ingetogen maar evengoed indrukwekkende titelnummer.

Omdat System Of A Down al heel wat jaren geen albums meer maakt moeten we het maar doen met Scars On Broadway van gitarist/ zanger Daron Malakian, iets dat overigens helemaal geen straf is. Ook dit tweede album staat vol met energieke, springerige songs die niet hadden misstaan op een lukraak album van SOAD. De zang van Serj Tankian is overigens wel een gemis, aangezien Malakian slechts een beperkt bereik heeft en zijn iele stem op gegeven moment wel wat gaat irriteren. Je gaat dan toch weer verlangen naar nieuw werk van SOAD. Hopen maar...

Helaas net zo vlak en op veilig spelend als het vorige album. Hier en daar een sterke song (opener Renegade, Crawling Back To You en het titelnummer zijn best lekker), maar overwegend is de mengeling van zoetsappige ballads en matte huisvrouwenrock nu niet bepaald bijzonder. Jammer, want Daughtry's zang blijft opmerkelijk goed en alles klinkt door de prima produktie uitstekend. Wellicht dat hij maar eens ingelijfd moet worden door een rockband die wel weet hoe men goede songs schrijft.

Wellicht iets minder suf dan voorganger Baptized, maar het scheelt niet veel. Ook ditmaal zijn er amper gitaren te ontdekken in het geluid en is het futloze popmuziek dat de klok slaat. Het songmateriaal is op zich zo slecht nog niet, maar het is allemaal te geforceerd en op veilig spelend. En de stem van Chris Daughtry komt gewoonweg beter tot zijn recht wanneer er lekker ouderwets gebeukt kan worden, iets dat hier bepaald niet het geval is.

Een verademing na de laatste paar bijzonder slappe albums van meneer Daughtry, al is het songmateriaal ook ditmaal nogal voorspelbaar en op veilig spelend. Maar er zijn in ieder geval weer gitaren te horen en de stem van Daughtry komt goed tot zijn recht. Het album begint sterk met lekker zware, meeslepende tracks als Desperation, World On Fire en het bijzonder aanstekelijke titelnummer. Gaandeweg wordt alles wat meer gezapig en blijkt het lastig de aandacht er volledig bij te houden, maar al met al een stap in de goede richting.

Een overdaad aan voorspelbare ballads en onpersoonlijke, vrijblijvende teksten doen dit album voortijdig de das om. De stevige, uptempo songs als You Don't Belong, Open Up Your Eyes, Ghost Of Me en Supernatural zijn wel de moeite waard. In die hoek valt er voor de beste man nog wel wat winst te behalen. Degelijk gemaakte en gezongen amerikaanse rock, maar liefhebbers van het genre verwijs ik direct door naar Shinedown's The Sound Of Madness. Zo hoort dat te klinken.

De amerikaanse zanger is eindelijk terug op niveau met deze energieke en lekker stevige EP. Het songmateriaal wijkt feitelijk niet eens zo veel af van de recente slappe albums van Daughtry, maar de toevoeging van loodzwaar gitaarwerk en de volle overgave waarmee de zangpartijen worden gebracht maakt een wereld van verschil. Zes fijne tracks; prima EP.

Zo goed als het reeds eerder uitgebrachte The Day I Die wordt het helaas niet op deze EP, maar het songmateriaal mag er zeker zijn. Meneer Daughtry heeft geleerd van zijn laatste paar bijzonder slappe albums en komt ook ditmaal voor de dag met een reeks sterke, lekker zware tracks, waar zijn machtige strot goed bij past. Meer van dit graag.

Feitelijk kent deze prima EP maar één nieuwe track, het uitstekende en lekker zware titelnummer. De overige drie kennen we reeds van eerder uitgebracht werk. Niettemin zijn ook die niet te versmaden, met meneer Daughtry in topvorm.

De Periphery/ Textures-achtige bands schieten de laatste tijd als paddestoelen uit de grond. Deze band uit Australië is er weer zo één. Lompe giraarriffs, afwisselend melodieuze en geschreeuwde zangpartijen, een zware electronische ondergrond, je kent het wel inmiddels. Niettemin fraai in elkaar geknutseld en best goed, ook al is het geluid niet bijster origineel. Men had nog wel wat meer dynamiek kunnen aanbrengen in de songs, nu is het af en toe net niet stevig genoeg, maar overwegend is dit een onderhoudend en sfeervol plaatje. Tegen het einde verslapt de aandacht, dat wel.

Gelukkig zijn er sporadisch weer wat grunts te horen die tegengas bieden aan de vlakke en nogal saaie cleane zang van Mikko Heikkila. De sfeervolle doom-metal op dit vierde album steekt verder vakkundig genoeg in elkaar, met veel ruimte voor mooie melodielijnen en ingetogen passages. Echte uitschieters ontbreken helaas. Het afsluitende Mother Earth is wat mij betreft de beste track.

Tuomas Saukkonen, de man achter dit project (en vele andere), is de Stephen King van de metal: uitgevers en fans kunnen zijn productiviteit amper bijbenen. En net als bij King is alles dat hij uitbrengt min of meer de moeite waard. Dawn Of Solace laat de wat meer ingetogen kant van Saukkonen horen, met stemmige, lang uitgesponnen tracks die slechts sporadisch echt heavy worden. Fraai is het allemaal weer wel, al gaat ook hier de cleane zang van de beste man op gegeven moment een beetje tegenstaan, net als op het vorige album. Net iets te zeurderig en vlak. Afgezien daarvan wederom een prima album van de alleskunner.

Naast Black Sun Aeon en Before The Dawn is dit nog een band/ project rond de fin Tuomas Saukkonen, die hier zo'n beetje alle instrumenten en gedeeltelijk de zang voor zijn rekening neemt. De mengeling van loodzware doom-metal en post-rock klinkt voortreffelijk en doet wel wat denken aan nog zo'n goede finse band, Ghost Brigade. Het is allemaal tot in de puntjes verzorgd en met zijn krappe 40 minuten veel te kort. Voorlopig het enige wapenfeit van de band; waaarschijnlijk heeft Saukkonen het te druk met al zijn andere projecten.

De fin Tuomas Saukkonen heeft het druk deze maand, aangezien ook het nieuwe album van zijn band Wolfheart in april uitkomt. Met dit soloproject doet hij het wat rustiger aan, met een overwegend ingetogen geluid waarin grunts geen plaats hebben. Qua sfeer gaat het meer richting een band als Katatonia. Het klinkt in ieder geval allemaal erg fraai en meeslepend, al is de zang van Saukkonen net iets te vlak om echt indruk te maken. Het kan er mee door, maar echt onderscheidend wil het niet worden. Jammer, want de meeste tracks zijn wel echt goed.

Het vorige album, The Grand Design uit 2010, kon ik best waarderen, maar hier slaat deze nederlandse band de plank grotendeels mis. Het geluid is verschoven richting matte retro-progressieve rock, resulterend in langdradige, saaie tracks die eigenlijk nergens weten te pakken. De nogal doffe en rommelige productie helpt ook niet mee. En het geheel zeurt ruim een uur door.