Laatste album van deze amerikaanse rockband; zanger Tyler Bates zou hierna een sterke doorstart maken met het veel betere Starset. Elementen van die band zijn hier al te horen, vooral qua zanglijnen, maar het songmateriaal van Downplay is veel simpeler en voor de hand liggend. Niettemin best een aardige rockplaat, met tien korte maar lekker in het gehoor liggende tracks.

Bijna gelijktijdig uitgebracht met de film Straight Outta Compton, iets dat geen toeval kan zijn. De comeback van meneer Dre gaat aanvankelijk een beetje timide van start, maar vanaf track 7 (Loose Cannons met Xzibit) gaat de boel behoorlijk los. Vanaf dat moment boeit het album moeiteloos tot het einde. De vele gastoptredens moeten het feit verbloemen dat we Dre zelf niet echt veel te horen krijgen, maar goed, zijn productionele kwaliteiten staan wederom buiten kijf. Qua teksten grijpen veel tracks terug op zijn roemruchte verleden (zo komt N.W.A. veelvuldig langs), iets dat gezien de timing van het hele gebeuren alleen maar extra slim is. Ik had zelf wat minder R&B en soul-invloeden willen horen op het album, maar de meeste tracks zijn uiteindelijk wel de moeite waard.

Het is zeker genieten met dit album, alhoewel het allemaal minder verrassend en intens is dan voorganger Turning Season Within. De band heeft de stijl hier geperfectioneerd, wat leidt tot unaniem sterke songs zoals de sublieme opener The Drowning Age. Ik moet wel zeggen dat de plaat als geheel wat vlak is, omdat verdere echte uitschieters lijken te ontbreken. Het is allemaal bijzonder fraai en meeslepend, maar ik mis hier en daar wat originaliteit en felheid. Misschien moet het album zijn geheimen nog prijsgeven. Ik kom erop terug na meerdere draaibeurten. In ieder geval een prachtig album, mooi verzorgd in elkaar gezet en meer dan uitstekend geproduceerd.

Draconian is absoluut één van mijn favoriete doom-bands. Ook dit album is weer zeer sfeervol en qua songmateriaal ijzersterk. De band weet steeds precies de juiste snaar te raken en wisselt tragere stukken af met meer riff-georiënteerd metalwerk. De ruige stem van de zanger en de engelachtige stem van de zangeres gaan prachtig samen. En de platen hierna worden alleen maar beter...

Dit blijft één van mijn favoriete metalbands; ook dit nieuwe album stelt niet teleur. Het is even wennen aan het minder bombastische geluid en het overwegend behoorlijk lage tempo van de meeste songs, maar wat is het allemaal weer fraai. De stem van de nieuwe zangeres Heike Langhans past perfect bij het songmateriaal en zij krijgt direct een hoofdrol toebedeeld. Gelukkig zijn de grunts van Anders Jacobsson ook nog steeds op niveau. Wederom prachtig uitgewerkte melancholische doom-metal in ieder geval, heerlijk meeslepend en dreigend. Draconian heerst in ieder geval nog steeds, zoals de titel ("koning") al suggereert.

De plaat begint erg traag en kent in de eerste twee tracks niet veel afwisseling, maar gelukkig wordt dit vanaf track 3 helemaal goedgemaakt. Vooral Serenade Of Sorrow en The Morningstar zijn erg fraai. De band hangt hier qua geluid nog een beetje in tussen de wat kale melancholie van de eerste albums en de bombast van het hierop volgende Turning Season Within, hun beste album tot nu toe. Productioneel ook nog niet zo sterk als dat album, maar er valt genoeg te genieten. 4 sterren dus.

Ijzersterk album, groots en meeslepend. Geen enkele mindere song, alle tracks zitten uitstekend in elkaar, met precies de juiste dosering van brute metal en melodie. Vooral de zang is erg goed, zowel de mannelijke als de vrouwelijke vocalen. De heerlijk bombastische produktie maakt het subliem melancholische geheel in stijl af.

Op basis van het geweldige The Sethian, de beste en bruutste song, had ik het album graag de volle score willen geven. Maar helaas... er staan ook negen andere tracks op de plaat. Dat is uiteraard overdreven aangezien er meer sterke songs aanwezig zijn, maar we kunnen wel voorzichtig stellen dat dit album zowel de beste als de zwakste kant van de band laat horen. Draconian is absoluut op dreef in de stuwende, stevige passages voorzien van zowel intense grunts als engelenzang, maar men zakt weg in de meer ingetogen stukken, die aan de vlakke en soms zelfs saaie kant zijn. Te vaak neemt men ook gas terug, daar waar juist doorgepakt zou moeten worden. Nee, dit kan niet in de schaduw staan van Turning Season Within en A Rose For The Apocalypse, wat mij betreft de twee beste albums van de band.

Sombere, zich overwegend traag voortslepende doommetal. Goed uitgevoerd en de songs zijn ook best oké, maar op gegeven moment gaat het gebrek aan afwisseling en tempo toch wel een beetje opbreken. Jammer ook dat de produktie niet erg sterk is en de mannelijke vocalen te ver achter in de mix staan. Wat meer gothic van stijl dan de latere albums, die zwaarder en meer 'metal' zijn. Beste track is opener The Cry Of Silence.

Feitelijk 'slechts' een EP, maar met een speelduur van bijna een uur kun je dit best zien als een volwaardig album. Het imposante, ruim 23 minuten lange titelnummer is de voornaamste trekpleister, maar de vier live-covers (en medleys) zijn eveneens uitstekend. De band opereert hier op de top van zijn kunnen en weet van iedere track iets moois te maken.

Prima album, wat avontuurlijker en lichtvoetiger dan de twee platen hiervoor. Wel jammer dat op een totaal van negen songs een derde deel uit ballads bestaat, en nu niet bepaald de beste die de band heeft gemaakt. Gelukkig zijn de overige zes songs sterk genoeg om dit gemis te compenseren. Outcry is weliswaar niet zo best, maar ik kan het aanstekelijke en 'poppy' Build Me Up, Break Me Down juist wel waarderen. Beste twee songs vind ik Lost Not Forgotten en Bridges In The Sky.

Weinig tot geen nieuws onder de zon en geen van de zeven tracks springt er echt uit, maar toch wel weer een fijn album. Wat ik een beetje mis is experimenteerdrang en variatie binnen het songmateriaal. Het kleurt nu allemaal wel heel erg binnen de zelfopgelegde lijntjes. Dat gezegd hebbende lijkt de band er hier wel weer wat meer zin in te hebben en is er zowaar sprake van hoorbare spelvreugde. Geen topper, wel een degelijke middenmoter.

Het vertrouwde geluid is weer terug na het erg matige The Astonishing, net als de kwaliteit. Het materiaal verrast eigenlijk nergens, maar vrijwel alle songs zijn behoorlijk goed. Het spelplezier is daarnaast optimaal aanwezig en James LaBrie is uitstekend bij stem. Het beste wordt voor het laatst bewaard- Pale Blue Dot is een prachtig nummer dat oude tijden doet herleven. Had ook nog wel wat langer mogen duren, wat mij betreft.

Twaalfde album alweer, met de band goed in vorm. Alle bekende elementen komen langs, wat dat betreft biedt de plaat weinig verrassingen, maar het songmateriaal zit meer dan degelijk in elkaar en productioneel klinkt alles geweldig. Qua sfeer en teksten is alles ditmaal iets luchtiger dan de meeste voorgaande albums. Bepaalde songs zijn ook wat meer toegankelijk, vooral door de goed in het gehoor liggende zanglijnen en bepaalde poppy refrereintjes. Al met al een zeer verzorgd, lekker album, met als enige klacht dat de band wellicht iets te doordacht klinkt en teveel op safe speelt. Een instrumentaal nummer hier (Enigma Machine), een epische afsluiter daar (Illumination).

Behoorlijk ondergewaardeerd album, ook door mijzelf, dat met terugwerkende kracht toch behoorlijk goed blijkt te zijn. Misschien lag het aan de suffe hoes. Eigenlijk vind ik alle songs de moeite waard, zelfs een alom verguisde track als You Not Me. Die is weliswaar aan de poppy en commerciële kant, maar toch mooi. Het album biedt verder een reeks knap uitgebalanceerde en zeer afwisselende songs, van ballads tot stevige rocksongs tot epische werkstukken. Dus eigenlijk alles dat je van Dream Theater mag en kan verwachten. Oké, het is niet één van hun betere platen, maar deze Falling Into Infinity heeft de tand des tijds prima doorstaan.

De eerste cd ("dark") staat vol met de meer stevige songs; de tweede ("light") bevat de rustige songs. Wat mij betreft is de eerste cd verreweg de beste. Deze bevat dan ook uitsluitend krakers, al zijn sommige tracks helaas voor dit verzamelalbum in de remix gegaan. De drie nieuwe remixen van songs van Images And Words zijn meer gitaar-gericht geworden, maar ik vind het geen verbetering. Ze klinken wat kaler en minder mooi. Voor de Dream Theater-fan is deze plaat volstrekt overbodig, voor de beginnende luisteraar biedt het wel een representatief overzicht tot nu toe.

Eén van de betere Dream Theater-albums, met een unaniem sterke reeks songs. Vooral Sacrificed Sons is magistraal, maar feitelijk zijn alle songs de moeite waard. Het lange afsluitende titelnummer is de meest opvallende track, met een Pink Floyd-achtige sfeer en een tekst die onlosmakelijk verbonden is met The Beatles.

Solide album met een hoofdrol voor de op het nest teruggekeerde Mike Portnoy. Zijn virtuoze drumpartijen spelen een belangrijke rol in het avontuurlijke, zij het verder weinig verrassende songmateriaal. Qua geluid doet het album wel wat denken aan Train Of Thought, dat ook beschikte over de nodige ruige riffs en uptempo tracks. Beste tracks zijn wat mij het lange Night Terror en de nog veel langere afsluiter The Shadow Man Incident.

Uitstekend live album, extra interessant door de toevoeging van een orkest op disc 2 en 3. Aparte songkeuze ook, met op disc 1 een aantal onbekendere tracks. De band is op dreef en de produktie prima.

Iets minder avontuurlijk en daardoor minder verrassend dan voorganger Octavarium, maar nog steeds een geweldig album. De plaat bevat uitsluitend sterke songs en wordt naarmate hij vordert eigenlijk alleen maar beter. Qua sfeer zit het album in de richting van Train Of Thought: het iets hardere werk dus.

Minste album van de band tot nu toe voor mij. Dubbel zo teleurstellend omdat het een concept-album betreft, iets waar Dream Theater nu juist zo goed in is. Hun vorige concept-album, Scenes From A Memory uit 1999, behoort tot mijn favoriete platen aller tijden. Ditmaal slaat men de plank behoorlijk mis, met een oubollig verhaaltje en een overdaad aan mierzoete ballads. Het is een dunne scheidslijn tussen intrigerend concept en kitscherige musical, zo blijkt maar weer eens. Helaas komt de stroperige kitsch meer dan eens langs. En dat twee uur en tien minuten lang. Is er dan helemaal niets goed aan het album? Jawel hoor: Moment Of Betrayal is top.

Minder genuanceerd (en een stuk steviger) dan andere albums uit het oeuvre van de band, iets dat niet overal even goed uitpakt. Het geluid van het album is, mede door de wat kale produktie, aan de eenvormige kant, waardoor de meeste songs nogal op elkaar lijken. Het materiaal is zonder meer goed, maar er staan wat mij betreft geen geweldige songs op en bepaalde tracks gaan veel te lang door. Ik ben absoluut van van zwaar en scheurend gitaarwerk, maar het past niet helemaal bij Dream Theater.

Eerste en minste album van de band. De songs zijn op zich best goed, maar de gebrekkige produktie en de matige zang van Dominici zorgen voor een schouderophalend geheel. Het wordt wellicht tijd het hele album opnieuw op te nemen met LaBrie op zang en een ditmaal wel sterke produktie. En dan mag men direct met een betere albumhoes op de proppen komen.

Leuke soundrack van de film Studio 666, zogenaamd ingespeeld door de band Dream Widow, maar in werkelijkheid is dit gewoon Foo Fighters. Hier en daar best stevig; luister maar eens naar de Slayer-achtige opener Encino. Gaandeweg ook wel wat Foo Fighters-achtig songmateriaal, maar het blijft allemaal lekker onvoorspelbaar en energiek. Beste track is het lange afsluitende Lacrimus dei Ebrius, dat bol staat van de tempowisselingen en voorzien is van een fijne, onmiskenbare Black Sabbath-vibe.

Prima tweede album van deze zwitsers, nog wat beter dan het debuut door sterker songmateriaal, meer afwisseling en meer dynamiek binnen de songs. Qua zang valt er ditmaal ook iets meer te beleven; het is niet alleen maar brullen geblazen, er is ook ruimte voor meer subtiele, cleane zanglijnen. Tegen het einde stuiten we op een paar songs die niet heel sterk zijn, maar gelukkig sluit het heftige Wants & Needs het album op fraaie wijze af.

De melodieuze progressieve death metal van de eerste twee albums heeft hier grotendeels plaats moeten maken voor toegankelijke, zwaar door Linkin Park beïnvloede metalcore. Dus veel zoete refreintjes en makkelijk te behappen liedjes, hier en daar gelukkig nog wel voorzien van het betere beuk- en brulwerk. Jammer dat het geluid zo vlak en anoniem is geworden.

Deze band komt uit Zwitserland en speelt melodieuze progressieve death metal, met hier en daar wat metalcore-elementen. Hierdoor doet het totaalgeluid wel wat denken aan een band als Mutiny Within, maar Dreamshade is wel veel steviger. De songs beuken ongenadig door en het album kent een geweldige produktie, waardoor het geluid kraakhelder blijft en niet verzandt in een rommeltje. Alle instrumenten zijn goed te horen, inclusief de nadrukkelijk aanwezige keyboards, die voor wat extra sfeer zorgen. Een prima debuut al met al, met als minpuntje dat alle songs wel erg op elkaar lijken. Inmiddels is er een tweede album, wellicht dat daar wat meer afwisseling te horen is.

Sfeervol, vrij ingetogen album met over het algemeen mooie songs. Ik ken het eerdere werk van de band (nog) niet, maar de plaat nodigt zeker uit tot het ontdekken van die eerdere albums. Had hier en daar wat meer mogen 'rocken' en het had ook iets avontuurlijker mogen zijn, maar alles zit knap in elkaar en het geheel klinkt als een klok.

Woest voortbeukende moderne metal, vrij extreem qua zang, waardoor de boel herhaaldelijk naar deathcore neigt. Eenvormigheid is het voornaamste euvel van het album, want de band klinkt goed en de songs zijn acceptabel genoeg. Met wat meer afwisseling had dit een knaller kunnen worden. Helaas heeft men geen herkansing gekregen- het is bij dit debuut gebleven.

Afwisselende maar nogal simplistisch uitgevoerde metal. Hier en daar een leuke track, maar overwegend zijn de songs nogal flauw. De band weet ook niet goed de te varen koers te bepalen: het ene moment hakt het er ongenadig bruut in, a la Killswitch Engage, vervolgens wordt er een melige rampestamper a la Pro-Pain voorgeschoteld. Nee, dan was het vorige album, For Torch And Crown uit 2012, meer consistent en sowieso beter.