Derde album van deze duitse thrash/ metalcoreband, alhoewel ik nog nooit eerder van hen gehoord had. Qua power en overtuigingskracht is het dik in orde. Productioneel steekt het album ook meer dan degelijk in elkaar. Wat songs betreft ben ik echter nog niet helemaal overtuigd. Alles beukt lekker door en de zanger is redelijk goed, maar het ontbreekt de band aan echt memorabele songs en bepaalde zang- en melodielijnen zijn aan de wat simpele kant. Daar kan dus nog wel wat winst behaald worden.

In ieder geval productioneel een stuk beter dan het vorige album, Full Circle. De songs hebben iets meer pit en zijn ook wat compacter. Door de korte speelduur van de plaat heeft het album gelukkig ook niet de kans om te gaan vervelen. Echte uitschieters ontbreken (al is More Than Worthless best een sterke track), maar de songs liggen goed in het gehoor en stoere meebrullers als Children Of The Gun en Horns Up zullen het live goed doen.

Minste album van de band tot nu toe, al doet het niet veel onder voor de eerste twee. Best lekkere, makkelijk in het gehoor liggende songs, maar de band mist absoluut een eigen geluid. De zanger zou overigens niet misstaan bij Alice In Chains; luister maar eens naar Reborn. De produktie is niet erg best, waardoor het album wat dof en zompig klinkt. Iets meer pit in de produktie had de plaat absoluut te goede gekomen. Vooral het gitaar- en drumgeluid hebben nu onder het matige geluid te lijden.

Zesde album alweer voor het amerikaanse Drowning Pool, die maar stug blijven doorgaan met het maken van stoere maar nogal anoniem klinkende rocksongs, voorzien van al even anonieme teksten. De ruige opener Push belooft een upgrade in kwaliteit maar helaas... al bij het tweede nummer blijkt de band toch weer voor de automatische piloot te gaan. Het resulteert net als op de vijf voorgaande albums in een constante stroom aardige maar amper memorabele meebrullers die degelijk in elkaar steken maar gewoonweg te dertien-in-een-dozijn klinken. Op naar anoniem album nummer zeven!

De band is met dit vijfde album inmiddels toe aan de vierde (!) zanger, ditmaal ene Jasen Moreno. Zijn stemgeluid past goed bij het geluid van de band, al zijn zowel zang als muziek aan de anonieme kant. Het lukt de band maar niet om met een echt memorabel album voor de dag te komen. De stevige amerikaanse rock/metal is degelijk genoeg en beukt lekker door, maar het songmateriaal blijft aan de eenvoudige en vaak wat gemakzuchtige kant. Makkelijk mee te brullen uptempo rocksongs dus, die het ene oor in en het andere even snel weer uit gaan.

We zijn inmiddels aangekomen bij anoniem album nummer zeven voor deze stoere amerikaanse rockband. Men vist in hetzelfde vijvertje als bijvoorbeeld Five Finger Death Punch, maar doet dat steevast net iets minder goed. Ook ditmaal weer de gebruikelijke mix van simpele maar aanstekelijke uptempo stampers en zeikerige popsongs die duidelijk mikken op airplay. In die laatste categorie zie ik het ondermaatse Everything But You overigens geen kans maken.

Wederom een lekker album van mevrouw Lipa, maar omdat alles zo aalglad geproduceerd en gladgestreken is luistert het geheel wel wat zielloos weg. Er wordt daarnaast qua songmateriaal geen enkel risico genomen. Jammer, maar bij vlagen is de plaat alsnog behoorlijk sterk, getuige aanstekelijke singles als Training Season en Illusion.

Leuk om ruim 25 jaar na het laatste album weer iets te vernemen van deze britse crossover-formatie, maar bij beluistering blijkt het heilige vuur allang gedoofd te zijn. Het songmateriaal is niet bepaald sterk, met een flinke reeks flauwe tracks, en de band presteert matig. Tekstueel is het ook allemaal een beetje blijven steken in de jaren '90. Kortom, op deze reünie zit niemand echt te wachten.

Meer gevariëerd en melodieuzer dan het debuut, maar helaas wel nogal wisselvallig. Er staan flink wat songs op die amper weten te boeien en maar een beetje aanmodderen. Gelukkig zijn er ook fijne tracks als Enemy Maker, Cry Dignity en Can't Stop, die de boel op de rails houden. De stijl van de band, een mengeling van reggae, hiphop en metal, blijft aanstekelijk.

Avontuurlijke metal uit Noorwegen, een soort kruising tussen Stone Sour en Faith No More. De band komt op de proppen met tien onderling erg verschillende songs, de één weliswaar beter dan de ander, maar altijd de moeite waard. Uptempo beukers als Throught The Peephole en Crows And Counting zijn onweerstaanbaar, vooral door de aanstekelijke zanglijnen. De zang is sowieso prima. Zoals gezegd is niet iedere song even sterk, maar het album is sterk en divers genoeg om van begin tot eind te blijven boeien.

Ruiger en rauwer dan voorganger Black Arts & Crooked Tails, iets dat een beetje ten koste gaat van de charme. Bepaalde details en melodielijnen raken een beetje ondergesneeuwd, mede door de nogal rommelige produktie. De zang is hier ook niet zo prominent aanwezig en meer achter in de mix geplaatst. Jammer, want de veelzijdige zanger is juist één van de troeven van deze noorse band. Verder een stevig voortbeukend plaatje, dat weinig rustmomenten kent. Vrij kort ook, met zijn speelduur van nog geen 33 minuten.

Het opgefokte en onstuimige kleine amerikaanse broertje van het finse Amorphis, zo kunnen we het geluid van deze band wellicht omschrijven. De wat rommelige produktie doet soms geen recht aan het songmateriaal, maar dit is best een prima album, vol dynamiek en vooral tempowisselingen. Die laatste buitelen over elkaar heen en zorgen er voor dat de aandacht er goed bij blijft. Het openende titelnummer gaat een beetje ten onder in kitscherige bombast, maar verder blijft de boel netjes op de rails. Het gebrul van de zanger kent slechts één stand en gaat dan op den duur ook wel wat vervelen, maar goed, dat nemen we dan maar op de koop toe.

Tja, hoe moet je dit nou weer noemen. Ik zag de term progressieve post-metal ergens langskomen, wat de lading wellicht redelijk goed dekt. Bij vlagen klinkt dit debuut in ieder geval behoorlijk indrukwekkend. Bands als Kyuss, Cult Of Luna en Mastodon hoor ik ook wel terug in het geluid. Niet alle tracks zijn even boeiend en sporadisch is het wat lastig de aandacht bij de overwegend erg lange nummers te houden, mede omdat de zanger vrijwel niet te verstaan is. Die verzuipt een beetje binnen het totaalgeluid. Sowieso is de zang hier niet het sterkste punt. Met de muziek is gelukkig niets mis. Die dendert lekker door. Ik ben in ieder geval voldoende getriggerd om ook de volgende albums een kans te geven.

Loom tweede album, met veel stiltes tussen en binnen de verschillende tracks. Hierdoor komt de plaat nooit lekker op gang, ondanks de aanwezigheid van een aantal sterke nummers. Wanneer de band losgaat is het wel direct feest, met heerlijk vette riffs, ondersteund door een fijne zware groove. Niet beter dan het debuut echter, wat mij betreft.

De boel rolt lekker door op dit derde album, al komt de plaat wat mij betreft pas echt tot leven vanaf track 7, het met heerlijk zware riffs doorspekte Abode Of The Perfect Soul. De twee afsluitende tracks zijn vervolgens ook prima. Het overige songmateriaal is degelijk genoeg maar mist net dat beetje extra, waardoor de band de aandacht er niet continu bij kan houden. Die ervaring had ik overigens ook met de vorige albums.

Middelmatige amerikaanse metalcore, hier en daar neigend naar hardcore. Derhalve niet echt mijn ding, temeer omdat het songmateriaal erg hak-op-de-tak is en ik weinig kan met het gekrijs van zangeres Emma Boster. Zodra ze haar stem melodieus inzet, zoals in sommige refreintjes, is alles direct een stuk aangenamer, maar het is niet voldoende om hier iets memorabels van te maken.

Aangename portie metal uit België, met een makkelijk te behappen maar tegelijkertijd behoorlijk complex en gelaagd geluid. De muziek steekt doortimmerd in elkaar en iedere track is de moeite waard, al werd ik hier en daar minder blij van bepaalde cheesy melodielijntjes, die soms iets te kinderlijk klinken binnen het toch wel stevige en brute totaalgeluid. Gelukkig overheersen de positieve elementen.

Deze belgische band heeft weinig tot geen progressie geboekt sinds de laatste paar albums, maar ook ditmaal klinkt de mix van stevige en meer toegankelijke metal best lekker. Nog steeds gaat het geluid sporadisch gebukt onder oubollige, haast kinderlijk klinkende melodielijntjes, maar gelukkig maken het energieke spel en het aanstekelijke songmateriaal veel goed.

Zeer verzorgde, licht progressieve powermetal uit België. Weinig op aan te merken, of het moeten de sporadisch een beetje te gemakkelijke/ oubollige melodielijntjes zijn. Overwegend in ieder geval een sterk album, vol lekker in het gehoor liggende songs. De zware grunts die af en toe effectief worden ingezet zorgen ervoor dat één en ander niet te zoet wordt. Goede zanger, goede band.