Lompe deathcore van deze deels uit Nederland, deels uit Slowakije afkomstige band. Qua uitvoering en productie staat dit als een huis, met veel coole details binnen het totaalgeluid, maar het voortdurend oorverdovende gebeuk en het eenvormige songmateriaal zorgen op gegeven moment wel voor een zekere metaalmoeheid. Lorna Shore-zanger Will Ramos brult op het titelnummer overigens nog een riedeltje mee.

Dit is eigenlijk een uitgebreide (en herbewerkte) versie van de in 2017 verschenen EP Tsukuyomi, aangevuld met zeven nieuwe tracks. De deathcore van deze deels nederlandse band klinkt hier moddervet en verwoestend, met amper een adempauze. Op den duur is de lol er wel een beetje af en begint de voortdurende aanslag op het gehoor vermoeiend te worden, maar bruut en overtuigend is het in ieder geval wel.

Is Disturbed de AC/DC van de metal? Niet echt, maar er is wel iets voor te zeggen. Alle songs lijken op elkaar en zijn voorzien van steeds dezelfde hakkende gitaarriffs en steeds dezelfde zanglijnen. De band is echter wel heel goed in het herhalen van deze elementen en weet toch maar weer iedere keer een sterk album uit de hoge hoed te toveren. Met deze Asylum is het weer niet anders. Het klinkt allemaal weer bijzonder lekker en is daarnaast vet geproduceerd. De beste songs zitten wel in de eerste helft van de plaat, wat mij betreft. Tegen het einde zakt het niveau een beetje in. Niettemin een degelijk album. De voornaamste verrassingen zijn ditmaal het rustige intro Remnant en de maffe, volledig op hol geslagen U2 cover I Still Haven't Found What I'm Looking For.

De band herpakt zich na het flink tegenvallende vorige album Evolution, dat vooral tam en gezapig was. Hier klinkt men in ieder geval weer lekker fel en stevig. Dan nemen we het voorspelbare en inwisselbare songmateriaal graag op de koop toe. Disturbed komt er mee weg. Zelfs het ingetogen Don't Tell Me, met een gastoptreden van Heart's Ann Wilson, klinkt best lekker.

Zanger David Draiman geeft aan dat dit het 'black album' van Disturbed is. Ik zou eerder zeggen dat het de 'load' uit de reeks is. Het probleem ligt niet slechts bij de vier (!) dweperige ballads die de plaat rijk is, nee, ook met de rest van het songmateriaal is wel het één en ander mis. De songs zijn log en leunen flink op galmende meezing-refreinen, waardoor de stootkracht van veel tracks erbij inschiet. Opener Are You Ready is eigenlijk nog de beste track, terwijl die toch weinig origineel is en behoorlijk 'leent' uit eerder werk. De bonustracks kunnen er dan wel mee door; vooral This Venom is goed. Hopelijk evolueert de band op een volgend album weer in de goede richting.

De band lag de afgelopen paar jaar op zijn gat, maar met dit nieuwe album maakt men een verrassend sterke comeback. Het is meteen de meest veelzijdige plaat geworden die Disturbed tot nu toe heeft gemaakt. Het grootste gedeelte van het songmateriaal klinkt weliswaar vertrouwd, maar met het door een dancebeat ondersteunde You're Mine, het melodieuze The Light en de langzaam escalerende cover Sound Of Silence slaat men voorzichtig nieuwe wegen in. Vooral op vocaal vlak verschilt dit album van eerder werk. Zanger David Draiman is behoorlijk op dreef en kan hier echt laten horen wat hij in huis heeft. Niet alle tracks zijn even sterk, zo is bijvoorbeeld Fire It Up aan de te flauwe kant, maar overwegend laat het album een frisse en energieke indruk achter. Songs als Save Our Last Goodbye en Never Wrong zijn ijzersterk.

Beste Disturbed-album tot nu toe. Een hele verbetering ten opzichte van het wat saaie en eentonige Believe. Vrijwel alle songs zijn uitstekend en zelfs de Genesis-cover is prima.

Fijne plaat, deze verzameling b-kantjes en bonustracks. Disturbed is één van de weinige bands die ik ken waarvan de non-albumtracks even sterk zijn als de tracks op de reguliere albums. Daarnaast voelt alles ook als een geheel aan, zodat dit feitelijk gewoon een volwaardig album is, zeker wanneer je de tracks nog niet kent.

Geluisterd omdat er een nieuw nummer van Snow Patrol op staat, maar het album als geheel is amper de moeite waard. De songs van Ellie Goulding kunnen er mee door en ook de track van Zedd is oké, maar grotendeels vormen de hier verzamelde songs een weinig indrukwekkende (en nogal willekeurige) mix van pop, hiphop en techno. Hopelijk is de film beter.

Behoorlijk slecht, deze goed geproduceerde maar verder aan alle kanten rammelende postcore (geef het maar een naam) uit België. Het songmateriaal is saai en langdradig, met eindeloze instrumentale passages en outro's die nergens toe leiden, maar wat dit echt de doodsteek geeft is de werkelijk belachelijk slechte zanger. Kansloos.

Complexe, vrij technische moderne metal. Binnen de songs is het erg druk, vol tegendraadse ritmes, gitaarsolo's, tempowisselingen en riffs die nooit lang duren voordat ze weer veranderen, maar toch blijft alles verrassend luisterbaar. De songs gaan nooit verloren in de technische chaos en blijven helder en, bovenal, erg goed. Prima plaat met veel afwisseling, ook op vocaal gebied. Grunts, geschreeuw en cleane zang, het zit er allemaal in.

Nog beter dan het debuut, vooral door de betere groove die in de songs zit en meer afwisseling tussen de songs onderling. De optimaal sterke produktie zorgt ditmaal voor een meer 'live' gevoel, wat het album zeker ten goede komt. Hierdoor klinken de toch vrij complexe songs meer toegankelijk dan op het debuut. Topband, wat mij betreft, die hopelijk nog veel moois gaat maken.

Uitstekend debuut van deze amerikaanse band, oa bestaande uit leden van Novembers Doom. De in eigen beheer uitgebrachte progressieve metal klinkt als een klok en kan zich met gemak meten met de meeste genregenoten. De zang, hoewel prima, had wel iets meer gevariëerd mogen klinken, maar dat is dan ook wel zo'n beetje de enige kanttekening die ik erbij kan plaatsen. Lekker bombastisch en meeslepend. Imposant.

Minder sterk dan het debuut, vooral door de aanwezigheid van een flink aantal dweperige ballads, die de vaart er behoorlijk uithalen. Zolang men zich concentreert op uptempo werk valt er weinig te klagen, maar met de meer ingetogen songs kan ik helaas niet zoveel. Gelukkig maakt het spetterende gitaarwerk veel goed. Al met al prima progressieve metal, maar door het wisselvallige songmateriaal schiet het album net iets tekort.

Nog steeds indrukwekkend, dit inventieve knip- en plakwerk. Niet alle tracks zijn even goed en tegen het einde van het album wordt één en ander een beetje langdradig, maar de grotendeels instrumentale hiphop klinkt ook ruim twintig jaar na dato fris en bijzonder sfeervol. Tofste gebruikte samples zijn wat mij betreft Orion van Metallica en het af en toe terugkerende stukje creepy monoloog uit John Carpenter's Prince Of Darkness. De bonus-disc, voorzien van een reeks remixen en alternatieve versies, is ook top.

Prima volwaardig debuut, na twintig jaar amper gedateerd. Afgezien van de album-cover dan. De langere trance-tracks als opener Magik Journey en het afsluitende Suburban Train eisen de meeste aandacht op, maar het hele album is feitelijk de moeite waard, al doen de meer ingetogen tracks met vrouwelijke zang, zoals Close To You, mij wel wat minder. Het tweede schijfje, voorzien van tien remixen, is ook interessant.

Van de veelal gillende en krijsende zangeres ben ik niet zo gecharmeerd, maar gezegd moet worden dat Djerv de zaakjes muzikaal verder goed op orde heeft. De meeste songs liggen goed in het gehoor en komen door de uitstekende produktie optimaal uit de verf. Halverwege zakt het album wel enigszins in, maar men bereikt de eindstreep met een dikke voldoende.

Goed uitgevoerde 'love metal' (belachelijke term maar dekt in dit geval redelijk de lading), die qua stijl een beetje tussen HIM en Life Of Agony inligt. De songs liggen prettig in het gehoor en hebben zeker enige hitpotentie (vooral Tonight), maar als geheel is het album wat aan de eenzijdige kant. Beste song is wat mij betreft afsluiter Honestly, alhoewel dat een atypische (want hoofdzakelijk electronische) song is voor de band. Voor een debuutplaat al met al veelbelovend; ook zeer goed geproduceerd.

Verontrustend vlak en vooral nietszeggend tweede album, waarop de meeslepende melancholische rock van het debuut plaats heeft gemaakt voor poppy niemendalletjes. Het geluid doet hier en daar denken aan een band als Volbeat, maar dan oneindig veel tammer. Sporadisch leeft de boel een beetje op, maar op basis van dit songmateriaal zou ik zeggen dat deze band een mooie toekomst achter zich heeft.

Aardig dubbelalbum, voor de ene helft bestaande uit rock/ metalsongs van artiesten als Marilyn Manson en Deftones; voor de andere uit de score van componist Don Davis. Beide delen hebben zo hun sterke momenten. Rob Zombie's 'Reload' is bijvoorbeeld een lekker vette track De score bevat een aantal fijne pompende techno-tracks van Juno Reactor. Genoeg waar voor je geld, in ieder geval.

Sterk debuut van deze nederlandse rock/ metalband, al zijn niet alle songs even goed. Vooral aan het begin en het einde van het album staan enkele mindere tracks. De band weet echter volledig te overtuigen in meeslepende en catchy songs als In Her Darkest Hour, Oweynagat en She Goat. Het geluid is tegelijkertijd subtiel dreigend en lekker retro. De zangeres is niet heel bijzonder, maar haar stem past mooi bij het geheel.

Niet zo spannend en mysterieus als het debuut, met iets meer toegankelijk songmateriaal, maar al met al toch wel een geslaagd tweede album. De meeste tracks bouwen ook mooi op naar een indrukwekkende finale. Het steenkolen engels van zangeres Ryanne van Dorst is soms storend, net als haar iets te geforceerde stijl van zingen, maar het kan er net mee door.

Derde en wat mij betreft beste album van deze fijne nederlandse band tot nu toe. Het songmateriaal is ditmaal over de hele linie wat compacter en pakkender dan voorheen, terwijl dit niet ten koste gaat van de zo belangrijke sfeer en dynamiek. Stuk voor stuk zijn de nummers sterk opgebouwd, met fraaie stevige gitaarriffs en pakkende zang- en melodielijnen. Productioneel zit het album ook bijzonder sterk in elkaar. Petje af.

Aardige EP, uitgebracht als opwarmertje voor het spoedig uit te brengen album Blood Money Part Zer0. De vier tracks zijn, hoewel niet baanbrekend, stuk voor stuk de moeite waard. Soms is het materiaal wat aan de poppy kant, maar overwegend stampt de mix van alternatieve rock en industriële metal stevig door.

Best lekker klinkende amerikaanse industriële rock/ metal, maar het songmateriaal stelt over de hele linie weinig voor. De songs kennen veelal dezelfde opbouw en structuur en beschikken over nogal simpele refreintjes. Door de vette productie komt alles goed uit de verf, maar ik ben er snel op uitgekeken (uitgeluisterd?). Dan klonk de band in het verleden toch een stuk origineler en vooral meer venijnig.

Jammer van het onnodig dichtgesmeerde geluid en de vrij nietszeggende teksten; verder is dit een onderhoudende industrial metalplaat vol toegankelijke, makkelijk in het gehoor liggende songs. Het album dreunt lekker door en is voorbij voor je er erg in hebt. Voorganger No Regrets is een stuk beter, dat wel.

Verrassend sterk en aggressief album, wat mij betreft hun beste tot nu toe. Weinig zwakke broeders en veel heerlijk raggende tracks als 6-6-Sick, No Regrets en We Are. De hele plaat beukt lekker door.

Lekker log, slepend album. Zeker van het niveau van de vorige plaat, maar wederom wordt Nola niet overtroffen. Anselmo is goed bij stem, de lompe gitaarriffs hakken lekker door en de produktie is passend rauw. De songs zijn degelijk maar er zijn geen echte uitschieters. Hierdoor is er wel een constant hoog niveau, maar op den duur wordt alles een beetje onderling inwisselbaar.

Blijkbaar heeft Down het vierde album in twee delen gehakt, met de eerste zes songs nu verzameld op deze EP. De logge en rauwe retro southern doomrock/metal is wederom meeslepend en heerlijk vet, met Phil Anselmo goed bij stem. Door het lage tempo van de songs en het gebrek aan variatie slaat op gegeven moment wel een beetje de verveling toe, maar zes songs is net lang genoeg om de aandacht er bij te kunnen houden.

Na Pantera is Down toch wel de beste band waar zanger Phil Anselmo bij betrokken is. Dit debuut staat ruim twintig jaar na release nog steeds als een huis en bevat unaniem sterke songs. De loodzware southern rock met veel invloeden uit de jaren '70 klinkt heerlijk vet en authentiek. De rauwe zang van Anselmo past er perfect bij. De albums hierna zijn ook de moeite waard, maar deze Nola is vooralsnog onovertroffen.