Progressieve metal uit eigen land, en zeker niet slecht. Het album is verre van perfect, maar luistert toch aangenaam weg. De band weet alle ideëen niet altijd even goed te vertalen naar pakkende (en goed lopende) songs, met uitzondering van het prachtig opgebouwde Inside, absoluut de beste (en meest heavy) track van de plaat. Productioneel had het ook nog wel wat steviger gekund- het album 'knalt' niet echt. Muzikaal verder dik in orde en de zanger heeft een fijn, Geoff Tate-achtig stemgeluid. Volgende keer iets meer tempowisselingen en meer groove, dan komt het helemaal goed.

Niets mis met dit vierde album van deze amerikaanse doommetal-specialisten. Het is permanent herfst bij het beluisteren van de melancholische en treurig stemmende songs, dus wanneer je reeds depri bent kun je dit beter niet opzetten, maar wat zit het allemaal weer fraai in elkaar. Heerlijk meeslepend en boordevol prachtige melodielijnen, alsmede sporadisch lekker heavy en aggressief.

Loodzware, logge doomy metal. Bijzonder fraai uitgevoerd en het album klinkt werkelijk geweldig. Qua tempo is het natuurlijk wat aan de eenzijdige kant en alle songs lijken een beetje op elkaar, vandaar net geen vier sterren.

Nog iets beter dan het vorige album, dat al niet verkeerd was. De songs zijn nu unaniem sterk en het album kent voldoende variatie. Heerlijke loodzware doom-metal, geweldig geproduceerd. Voor fans van (het oude) Paradise Lost, Katatonia en Opeth zeker een aanrader.

Verdienstelijk debuut van deze amerikaanse doommetal-formatie. De grunts en de muziek in het algemeen missen een beetje de finesse van de latere albums, maar qua songmateriaal is het al dik in orde. Jammer van de wat kale en 'lichte' produktie; deze doommetal moet natuurlijk loodzwaar en bombastisch klinken!

Het altijd moeilijke tweede album blijkt een makkie te zijn voor deze zweedse band. Eigenlijk is dit op ieder gebied een verbetering, met vooral een flinke sprong voorwaarts qua songmateriaal. Iedere track is de moeite waard en er zijn veel positieve uitschieters. Het geluid ligt een beetje tussen Alter Bridge en Whitesnake in, met een fraaie balans tussen stevige metal en melodieuze rock. Uitstekende plaat.

Verdienstelijke rock met een metalen randje uit Zweden. Prima zanger, prima muzikanten. Het materiaal is wellicht een beetje aan de voorspelbare kant, maar de songs zitten degelijk in elkaar en er is voldoende afwisseling. Het lekker zware gitaarwerk is een groot pluspunt, net als de ruige en energieke aanpak. Benieuwd hoe deze band zich gaat ontwikkelen op volgende albums.

Degelijk derde album, maar helaas minder sterk dan voorganger New Awakening. Het songmateriaal pakt gewoonweg wat minder. Afgezien daarvan een prima rockalbum, waarop de band laat horen van alle markten thuis te zijn. Wellicht dat men gewoonweg iets meer tijd had moeten nemen bij het afronden van de songs. Haastige spoed is tenslotte zelden goed.

Op dit debuut zoekt de zweedse band nog een beetje naar een eigen identiteit en klinkt men soms iets teveel als Disturbed. Productioneel is het album ook niet echt geweldig. Afgezien daarvan is dit best een prima debuut, met makkelijk te verhapstukken tracks die goed in het gehoor liggen. De zanger weet hier in ieder geval al flink te imponeren.

De dik aangezette, iets te geforceerde zang is niet helemaal mijn ding, maar met de muziek op dit album is weinig mis. Vooral het lekker zware gitaarwerk is niet te versmaden. Het songmateriaal is ook bovengemiddeld sterk en ligt overwegend goed in het gehoor. Origineel is de stevige, op amerikaanse leest geschoeide rock niet; goed uitgevoerd en meeslepend wel.

Uitstekende stevige rock uit Zwitserland, een soort kruising tussen Foo Fighters en Stone Sour. De meeste songs liggen uitstekend in het gehoor en zijn behoorlijk aanstekelijk. Luister maar eens naar de eerste drie tracks. Daarna wordt het album wat wisselvalliger, maar tegelijkertijd meer afwisselend en dynamisch. De band weet zowel in de tragere als de uptempo tracks te overtuigen en men beschikt over een uitstekende zanger. Gaan we hopelijk meer van horen!

Een aangename verrassing na het futloze vorige album, Dark Sun uit 2022. Ditmaal heeft de amerikaanse band wel het juiste gevoel te pakken, met zeer aanstekelijk songmateriaal dat vrijwel direct in je hoofd blijft hangen. Luister maar eens naar het pakkende Shapeshift of het heerlijke stevige Bloodlust. De moderne mix van pop en metal klinkt als een klok en weet het hele album te boeien, zonder te vervallen in te zoete toestanden.

De stevige metalcore van de eerdere albums heeft hier plaats moeten maken voor toegankelijke, poppy stadionrock, met slechts sporadisch nog een schreeuw of een zware gitaarriff. Hoofdzakelijk is het songmateriaal erg ingetogen, ondersteund door veel electronica. Soms werkt dat goed, zoals in het lekkere titelnummer, maar te vaak slaat de band de plank mis en verzandt de boel in zoetsappige, oppervlakkige en vooral inwisselbare niemendalletjes.

We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gehoord, maar dat neemt niet weg dat dit prima melodieuze metalcore is, uitstekend uitgevoerd en vet geproduceerd. De band heeft duidelijk moeite gedaan om er iets moois van te maken, met veel aandacht voor nuance en detail in het geluid. Niet origineel derhalve, wel goed.

Glad geproduceerde, gelikte metalcore uit de VS, maar feitelijk wel behoorlijk goed. De band speelt effectief met dynamiek en weet in zowel de ingetogen als de brute partijen te overtuigen. Daarnaast is het songmateriaal bovengemiddeld sterk. Zoet maar goed, zullen we dus maar zeggen.

Weinig verrassende metalcore uit de VS, maar dermate goed en overtuigend uitgevoerd dat dit toch wel uitsteekt boven het maaiveld. De moddervette riffs, de prima zang (zowel bruut als clean) en de bovengemiddeld sterke composities zorgen voor een aangename luisterervaring. Het wordt gelukkig ook nergens te zoet en/ of soft. Stevig is het daarentegen zeer zeker. Luister maar eens naar de fijne loodzware titeltrack.

Technisch vaardige, progressieve death metal uit de UK, niet helemaal mijn ding, maar zo avontuurlijk en knap uitgevoerd dat het toch wel lekker wegluistert. De Iron Maiden bas- en gitaarloopjes die her en der opduiken zijn ook leuk. De rauwe maar krachtige produktie maakt het geheel tenslotte in stijl af. Ik weet nog niet of ik eerder werk van de band ga opsnorren, maar al met al ben ik wel onder de indruk.

Energieke mix van hardcore en metal, met korte, goed uitgewerkte songs die lekker in het gehoor liggen maar tegelijkertijd bikkelhard zijn. Door de uitstekende produktie komt alles maximaal goed uit de verf. Jammer van de eenvormigheid van het geheel- alle songs lijken wel erg veel op elkaar. Iets meer variatie en dynamiek de volgende keer, dan komt het helemaal goed met deze op zich prima band.

Hoe zou een mengeling van Backstreet Boys, Linkin Park en Killswitch Engage klinken? Welnu, met het verschijnen van dit album hebben we eindelijk het antwoord op deze prangende vraag! Deze nu metal / metalcore boyband klinkt zeer glad en bedachtzaam, maar verdomme, wat is dit een lekker album! De songs zijn bijzonder catchy en zitten uitstekend in elkaar. Productioneel klinkt alles als een klok; vooral het loodzware gitaarwerk komt erg goed uit de verf. Hier en daar wordt er ook behoorlijk stevig van leer getrokken; luister bijvoorbeeld maar eens naar het bikkelharde Angels Of Clarity. Al met al een aangename verrassing, een echte guilty pleasure. Het album is overigens niet echt het debuut, want in 2007 bracht de band ook al een gelijknamige plaat uit, waarop deels dezelfde songs staan in een iets ander jasje.

Net als het debuut een aangename mix tussen Backstreet Boys-achtige pop en Killswitch Engage-achtige metalcore. Misschien nog wel iets gladder dan voorheen, waardoor de boel herhaaldelijk iets te zoet wordt, maar de formule werkt nog steeds. Uitstekend uitgevoerd en geproduceerd, in ieder geval. Iets meer pit hier en daar had echter geen kwaad gekund, zoals in het begin van Lost. Misschien volgende keer.

Tja, hoe moet je dit benoemen, deze kruising tussen Backstreet Boys en Killswitch Engage? Boybandcore? Dit derde album laat in ieder geval geen verandering qua stijl horen, al moet ik zeggen dat de formule wel geperfectioneerd is. Vooral halverwege beschikt het album over een reeks prima songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen. De zoete cleane zang, de ruige grunts en het stevige gitaarwerk gaan goed samen en vormen een vakkundig uitgevoerd en prima geproduceerd geheel. Metalpuristen zullen hiervan gruwen, het is natuurlijk ook veel te zoet, maar stiekem vind ik dit toch best wel weer een aangenaam plaatje.

Ik dacht eigenlijk dat deze zweedse band niet meer bestond, maar gelukkig laat men na een afwezigheid van 7 jaar weer iets van zich horen. De afwisselend mierzoete en behoorlijk stevige metalcore klinkt nog even aanstekelijk als altijd, met 13 prima tracks die er in gaan als koek. De balans is knap getroffen; zo krijg je een knal voor je kop in de coupletten en springt het glazuur van je tanden in de refreintjes. Niet iedere metalfan zal er iets mee kunnen, maar ik ben fan.

Boyband-metal; het blijft een riskant subgenre. Dead By April is wel de beste band die ik ken binnen het door velen uitgekotste genre. Men heeft een uitstekende nieuwe zanger ingelijfd die zowel kan zingen als brullen en het songmateriaal is net goed genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Daarnaast is de muziek heerlijk zwaar en meeslepend, met fijne gitaarriffs en een sfeervol gebruik van electronica. Alleen de afsluitende ballad For Every Step, voorzien van de gastzang van ene Tommy Körberg, slaat de plank mis.

Uit de as van Linkin Park komt tevoorschijn... o nee, die band bestaat gewoon nog. Zanger Bennington heeft een tweede band in elkaar gezet. Lekker plaatje, vol goed in het gehoor liggende poppy rockmuziek. Nog toegankelijker dan het laatste album van Linkin Park. Soms iets te zoet (zoals opener Fire), maar de songs zijn zonder uitzondering prettige single-kandidaten en de produktie is glad maar eersteklas. Weinig mis mee, behalve dan dat het allemaal erg op safe speelt.

Best lekker klinkende rock uit Australië, een beetje Aerosmith-achtig maar dan met Ozzy Osbourne op zang. Grootste minpunt is het ontbreken van goede songs. Het album mag dan slechts amper 32 minuten klokken, met dit middelmatige songmateriaal is dat toch best lang.

Opgepompte, poppy en punky amerikaanse stadionrock, behoorlijk dertien-in-een-dozijn maar wel lekker aanstekelijk en energiek. Het songmateriaal ligt unaniem goed in het gehoor en het hele album glijdt makkelijk naar binnen. Of er na afloop iets van blijft hangen is de vraag, maar het is in ieder geval aangenaam zolang het duurt.

Het meest opvallende lid van deze band is Alex Varkatzas, de ex-zanger van metalcore-pioniers Atreyu. Het geluid op deze debuut-EP heeft raakvlakken met metalcore, maar waaiert tevens uit naar andere subgenres. Stevig en opgefokt is het in ieder geval wel, met voldoende dynamiek en variatie om te kunnen blijven boeien. Wel jammer dat de zang van Varkatzas te ver achter in de mix staat, waardoor hij niet de kans krijgt om echt zijn stempel op de muziek te drukken. Hopelijk wordt dat in de toekomst rechtgetrokken op een volwaardig debuut-album.

Ook op dit volwaardige debuut waaiert de muziek van deze amerikaanse metalband alle kanten uit. Metalcore, deathcore, rock, pop- het kan allemaal. Verbazingwekkend genoeg resulteert dit in aanstekelijke, makkelijk te verhapstukken songs die bol staan van dynamiek en energie. Helaas schiet de productie een beetje te kort, met een nogal platgeslagen geluid. Vooral de zang heeft hieronder te lijden en staat te ver achter in de mix. Jammer, want afgezien daarvan valt er voldoende te genieten en kunnen we toch wel spreken van een veelbelovend debuut.

Het enige bijzondere aan deze band is het land van oorsprong, namelijk Ierland. Daar komen niet veel metalbands vandaan. Verder is het allemaal erg matig, van de rommelige produktie tot het vervelende schreeuwen van de zanger. De songs zijn ook nog eens erg eentonig. Hier en daar toont de band nog wel enige potentie, maar met een paar coole riffs en een dosis aggressie redt je het tegenwoordig niet meer.

Derde album van deze fijne australische rockband. Ditmaal is het geluid meer ingetogen en subtiel, met overwegend positief resultaat. De eerste drie tracks zijn nog een beetje onbestendig, maar met het fraaie Show Me komt het album mooi tot leven, waarna het songmateriaal blijft overtuigen. Ook de twee afsluitende tracks, Change The Concept en Born (Part 2) zijn indrukwekkend. Al met al wordt ook hier het debuut niet overtroffen, maar men mag voorlopig zeker op deze voet doorgaan.