Deze australische rockband levert altijd kwaliteit, al was het songmateriaal op de vorige twee albums niet overal even meeslepend en/ of boeiend. Men heeft in ieder geval duidelijk geleerd van deze platen, want met dit fraaie vierde album herpakt de band zich sterk. De songs zijn unaniem pakkend en de moeite waard, met een mooie balans tussen stevig en meer ingetogen werk.

Ach ja, het altijd moeilijke tweede album... Deze australische band weet er inmiddels alles van. Het debuut stond vol met bijzonder aanstekelijke, haast pop-achtige avontuurlijke rocksongs, voorzien van allerlei leuke electronische details. Ditmaal is er gekozen voor een steviger, compacter geluid, met wisselend resultaat. De meer uptempo songs, zoals Alone Awake en Lodestar, zijn eersteklas, maar daar tegenover staat een flinke reeks minder interessante tracks. Kwalitatief blijft dit boven het maaiveld uitsteken, maar ik mis toch een beetje de pakkende liedjes en de spontaniteit van het debuut. Dit klinkt toch allemaal een beetje gekunsteld en pretentieus. Inderdaad, zoals meestal het geval is bij een tweede album...

Geen echt nieuw album maar herbewerkingen van de songs van de eerste EP van de band, aangevuld met nieuwe versies van een paar songs van de latere albums. Het klinkt allemaal lekker laid back en relaxed (er is zelfs een reggae-track aanwezig!), al verslapt de aandacht wel hier en daar omdat alles zo ingetogen is. De zanger komt echter heel goed uit de verf. Een leuke aanvulling op het oeuvre van deze fijne australische rockband.

Wat een fijne band is dit zeg. Ik kende deze australiërs nog niet, tot ik vorige week een recensie las van hun recente tweede album, The Catalyst Fire. De licht progressieve rock met poppy insteek en aangename electronische details gaat er in ieder geval in als koek. Het songmateriaal is van hoog niveau, net als het vakmanschap van de band. Prima zanger ook. Snel door dus naar het nieuwe album!

Verdienstelijke synthwave uit de stal van het Fixt-label. Het spreekt dus voor zich dat Scandroid (aka labelbaas Klayton) op één van de tracks meedoet. Dat doet hij dan wel direct heel goed, aangezien Obsolete wat mij betreft de beste song op het album is. De rest van het materiaal is niet heel bijzonder, maar het album luistert aangenaam genoeg weg. En een lekker pompende track als Hope On Bridgewater St. is dan ook wel erg fijn.

Tegenvaller dit, het is allemaal te bedacht en glad in elkaar gezet. Wat dat betreft doet het wel wat denken aan de recente albums van Sonic Syndicate en Lacuna Coil, die ook al zo commerciëel klonken. De opwindende metalcore van de vorige albums is grotendeels verdwenen. Ervoor in de plaats is voorspelbaar midtempo beukwerk gekomen, plus een aantal gothic ballads die zonder de mannelijke grunts volstrekt inwisselbaar klinken. De zangeres heeft hier sowieso een hoofdrol; de grunts zijn naar de zijlijn gedelegeerd. Een verkeerde keuze, wat mij betreft. De songs liggen allemaal goed in het gehoor, daarom nog wel een ruime voldoende, maar hopelijk is dit geen overgangsplaat naar een softer geluid. Volgende keer graag het tempo weer opschroeven en de beuk erin!

Fijn dat deze duitse band weer terug op koers is, na een paar wel erg melodieuze en haast poppy albums. De moderne, aanstekelijke metalcore, voorzien van mannelijke grunts en vrouwelijke cleane vocalen, is hier weer op niveau. De songs zijn behoorlijk stevig maar liggen door de uitstekende produktie goed in het gehoor. De zoete zangpartijen van nieuwkomer Margie Grelitz vormen niet altijd een gewenste aanvulling op het stoere gebrul van John Gahlert, maar het onderscheidt de band in ieder geval wel van vele soortgenoten.

Uitstekend album van dit eigenzinnige metalcore gezelschap. De afwisselende zang (engel vs. brombeer) werkt nog steeds naar behoren, de songs zijn meeslepend en de sound heerlijk dichtgesmeerd. Hier en daar wat nieuwe elementen- een pompend techno-intro, een saxofoonsolo en een pro-veganisme rap, maar dit leidt gelukkig niet af van de hoofdmoot: beukende metalcore op hoog niveau.

Het vorige album van deze duitsers, Bizarro World uit 2011, was erg gelikt en commerciëel. Gelukkig heeft men zich op deze nieuwe plaat enigzins herpakt. Het geluid is nog steeds vrij toegankelijk en 'poppy', maar de melodieuze death metal met afwisselend mannelijke grunts en vrouwelijke zang hakt er sporadisch weer lekker bruut in en er zijn dit keer meer memorabele songs voorradig. De sublieme produktie is wederom bombastisch en moddervet. De cover van Bronski Beat's Small Town Boy had achterwege mogen blijven, zeker gezien de vrijwel identieke versies van Laura Jansen en Delain eerder dit jaar.

Geen best of maar een reeks opnieuw opgenomen tracks van eerdere albums, aangevuld met drie nieuwe songs en (op een tweede schijf) 15 obscure demo's. De drie nieuwe songs hakken er bijzonder fijn in, net als het opgepimpte oude werk, dat een werkelijk fantastische nieuwe produktie heeft meegekregen. Alles klinkt maximaal vet en bruut. De laatste paar albums van Deadlock vond ik sporadisch wat te gladjes en zoet klinken, maar hier wint de band flink wat verloren terrein terug. Met de demo's kan ik niet zoveel, maar wat maakt dat dan nog uit. Leuk voor de fanatieke verzamelaar, zullen we maar zeggen.

Prima metalcore met originele zang- en electronische elementen. De afwisseling van brute grunts met cleane, Anneke van Giersbergen-achtige zang, werkt erg mooi. Daarnaast zitten de songs goed in elkaar en blaast de plaat door de sterke produktie lekker uit de speakers. Voor puristen waarschijnlijk te netjes en te soft, maar ik kan er wel iets mee.

Meer gestructureerd en song-gericht dan het debuut, maar dit zorgt er nu juist voor dat dit tweede album een schot in de roos is. Het geluid is nog dichter bij Tool komen te liggen (zonder dat dit overigens storend is) en de songs zitten stuk voor stuk ingenieus maar tegelijkertijd bijzonder aanstekelijk in elkaar. Deze britse band heeft heel wat kwaliteit in huis, zoveel is inmiddels duidelijk.

Interessante band dit, met een vrij origineel geluid. Het is een soort progressieve metal, waarin de Tool-invloeden duidelijk hoorbaar zijn, maar men weet er iets geheel eigens van te maken. Het is hard, meeslepend en bezwerend tegelijk, voorzien van uitstekende zangpartijen en ruig, schurend gitaarwerk. Op gegeven moment wordt alles een beetje eenvormig en niet alle songs zijn even sterk, maar de kwaliteit en vooral intensiteit druipen er aan alle kanten af.

Dit betreft een album dat destijds nooit is uitgebracht, voordat de band The Project Hate MCMXCIX heette. Inmiddels is het materiaal dus meer dan 10 jaar oud. De originele mastertapes zijn verloren gegaan, dus deze plaat moest opgebouwd worden uit de ruwe demo-opnamen. Bepaalde baspartijen moesten opnieuw ingespeeld worden, maar verder is dit grotendeels het materiaal van de demo's. Verrassend genoeg klinkt het album bijzonder goed; alleen de drums klinken wat blikkerig. Natuurlijk mist het een beetje de bombast en de electronica van het latere werk, maar de hier verzamelde songs zijn zo sterk dat dit weinig uitmaakt. Prachtplaat die moeiteloos past binnen het oeuvre van de band. De combinatie van brute grunts en engelachtige vrouwelijke vocalen overtuigt hier reeds.

Beetje oubollige metal in het straatje van een band als Nevermore, maar dan wel minder goed. De zanger zit overwegend tegen de pijngrens aan in het fluitketel-hoekje, met hier en daar partijen die aan Ronnie James Dio doen denken. Maar dan wel minder goed. Het songmateriaal houdt ook niet bepaald over. Lekker gitaarwerk, dat zeker, maar het is niet genoeg om mij bij de les houden. Knullige oubollige songteksten ook.

Redelijk geslaagd debuut-album; qua songs en geluid nog niet zo uitgebalanceerd als de latere platen, maar interessant genoeg. Opener Powertrip doet denken aan Rob Zombie, terwijl andere songs meer richting een band als Tool gaan. Aan de zang schort hier wel het één en ander en lang niet alle songs zijn memorabel, maar al met al best een veelbelovend debuut.

Degelijk album, niet beter (of minder) dan het voorgaande werk. Iets meer variatie in het tempo van de songs had geen kwaad gekund: nu zijn de slepende, op Tool-riffs leunende songs soms wat aan de eenzijdige en saaie kant.

Weinig origineel klinkende melodieuze (nu)metal van nederlandse bodem, waarbij het heerlijke zware gitaarwerk en de aanstekelijke nummers gelukkig veel goed maken. Zanger David Pear keert zich binnenstebuiten en brult, schreeuwt en grunt zich op indrukwekkende wijze een weg door het materiaal. Herhaaldelijk is zijn zang echter wel een beetje te veel van het goede. Een onsje minder was ook goed geweest. Nu is het wel erg dik aangezet allemaal. De band gooit daarnaast met wisselend succes allerlei electronische elementen in de strijd; er komt zelfs een wat gedateerd klinkend dubstep-loopje langs. Op gegeven moment zorgt de dichtgeplamuurde productie en het wat eenvormige songmateriaal voor een verzadigd gevoel, maar tegen die tijd heeft deze nieuwe band zich toch wel redelijk bewezen. Ondanks de suffe bandnaam en anonieme albumtitel.

Iets beter dan het debuut, met iets sterkere songs. Nog steeds niet echt geweldig en te weinig origineel, maar er is nu tenminste iets meer afwisseling.

Saaie Machine Head-kloon. De songs zijn niet echt memorabel, alhoewel alles redelijk goed klinkt. Voornaamste probleem is het gebrek aan afwisseling.

Niet geweldig, wel oké, net als alle eerdere albums eigenlijk van deze sympathieke, hardwerkende band. Het album begint lekker met een paar felle uptempo stampers, maar op gegeven moment is de vaart en daarmee ook de rek eruit. Halverwege begint het songmateriaal wat slapper te worden, waarna het niet helemaal meer goed komt. Ook de beoogde live-kraker The Pack wil niet helemaal beklijven.

Deze amerikaanse old school thrash-metalband is altijd een beetje langs me heen gegaan; feitelijk is dit pas het eerste album dat ik helemaal heb beluisterd. Geen verkeerde kennismaking, qua muziek en zang doet het me wel wat denken aan Anthrax. De veelal lekker uptempo songs zitten degelijk in elkaar maar zijn qua opbouw wel wat aan de simpele kant. Ook tekstueel heeft het allemaal weinig om het lijf. Maar goed, ik zal de andere albums ook eens een kans geven.

Ik blijf bij deze band altijd wat moeite houden met de sporadisch nogal simplistische lyrics en voor de hand liggende melodielijntjes, ook al is de muziek vaak dik in orde. Op zijn best is dit lekkere retro thrash-metal, meer dan degelijk uitgevoerd. De meeste tracks zijn eigenlijk ook best oké. De plaat wordt ontsierd door suffe songs als Opponents At Sides en de ballad Volcanic, die tegen het einde de vaart er behoorlijk uithalen.

Harder en minder melodieus dan voorgaand werk, maar nog steeds erg herkenbaar. Het album zakt nergens in, iets dat bij voorgaande albums nog wel eens wilde gebeuren, alhoewel echt sterke songs ontbreken. De plaat dendert lekker door, maar memorabel wordt het helaas nergens.

Deze oude rotten flikken het wederom om een relevant en onderhoudend album uit de hoge hoed te toveren. De old school thrashmetal klinkt ook nu weer lekker fel en fris, al zijn lang niet alle songs even sterk. Gelukkig ligt het tempo overwegend vrij hoog, zodat de aandacht slechts sporadisch verslapt.

Veelbelovend debuut van deze australische metalcore-band. Men zet een overtuigende muur van geluid neer, hier en daar kracht bijgezet door sfeervolle electronische elementen, zoals in de song Black Rose. Doordat de meeste songs in midtempo gespeeld worden en er niet heel veel variatie is gaat alles uiteindelijk nogal op elkaar lijken, iets waar men in de toekomst zeker aan moet gaan werken. Er gebeurt van alles binnen de songs en door de geweldige produktie klinkt het album te gek, maar echt memorabel wordt het zelden.

Het naar verluidt erg matige debuut ken ik niet, maar dit tweede album is helemaal niet verkeerd. Dit is grotendeels te danken aan de nieuwe zanger; men heeft brulboei Tony Jelencovich bereid gevonden om de boel in te schreeuwen. Dit doet hij op zijn typische onnavolgbare wijze, vol overgave en overtuiging. De muziek is degelijk, net als de songs, al dreigt de boel hier en daar wat saai te worden. Gelukkig staan er tegen het einde een paar ijzersterke tracks op het album, met de fraaie afsluitende semi-ballad Insane Stays Sane als absoluut hoogtepunt.

Aanstekelijke, vrij luchtige industriële metal uit Zweden. Minder zwaar en helaas ook wel wat minder goed dan de eerdere albums, maar aangenaam genoeg. Het geluid ligt nog steeds ergens tussen Rammstein en Marilyn Manson in en met tien tracks die samen 40 minuten vormen is het album precies lang genoeg.

Aan de logge en eenvormige kant, iets dat ten koste gaat van de stootkracht van het geheel, maar qua songs is dit toch wel weer een fijn album. Wanneer je het hele album in één keer beluisterd kan de boel soms wat saai worden, dat wel.

Rammstein-achtige industriële metal, zeker niet slecht. De plaat begint met een reeks sterke en opzwepende songs (met helaas iets te vaak een nogal misplaatst gebruik van het woord 'fuck'), maar jammergenoeg zakt de boel tegen het einde wel wat in. Voor een debuut in ieder geval best geslaagd, al met al. Goed geproduceerd ook.