het zoveelste solo album van de uit Chicago, Illinois afkomstige inmiddels 82-jarige Ben Sidran.
hij was ooit bandlid van de Steve Miller Band, speelde als toetsenist mee op 4 albums en schreef samen met Steve Miller o.a. 4 songs van het album "Brave New World" (1969) waaronder de klassieker "Space Cowboy".

op dit album staan 8 eigen composities plus 2 nummers (3 en 6) van Pat MacDonald (bekend van zijn werk met de band Timbuk 3) en een oude jazz standard "Bye Bye Blackbird" van Ray Henderson, een songwriter uit het Tin Pan Alley tijdperk.

softe pop jazz gezongen met de jazzy "smooth" stem van Ben Sidran. onderhoudende, ongecompliceerde "cleane" muziek die je moet liggen. te weinig pop voor de popliefhebber en wellicht te weinig jazz voor de echte jazzliefhebber met nummers die onderling inwisselbaar zijn, hoewel "Cool Paradise" en "Walking with the Blues" wel enigszins beklijven.

de productieve Ben Sidran bracht rond de 40 albums uit en hij werkte o.a. mee aan het album "Tell Me Something" (The Songs of Mose Allison) met Van Morrison, Mose Allison en Georgie Fame. Ben Sidran is nog steeds actief in de muziek business en zijn laatste live album "Are We There Yet" verscheen in 2025.
in 2009 werd het album "Dylan Different" uitgebracht met allemaal Dylan covers.

"Cool Paradise" met prominente rollen voor zijn toetsenwerk en saxofoon, dat verscheen op zijn eigen "Go Jazz" label nodigt niet uit tot verdere verdieping van zijn rijke oeuvre.

Album werd geproduceerd door Ben Sidran
Recorded at Creation Studio, Minneapolis, Minnesota

Ben Sidran: keyboards, vocals
Billy Peterson: bass
Gordy Knudtson: drums
Bobby Malach: saxophone
Ricky Peterson: additional keyboards, background vocals

in mijn 20's destijds de Television albums "Marquee Moon" (1977) en "Adventure" (1978) grijs gedraaid. de muzikale kringen waar ik toen in verkeerde had het over hun muziek als new wave. de term post-punk viel toen niet.

dit derde solo album van frontman/zanger/gitarist (wijlen) Tom Verlaine (samen met Richard Lloyd lead gitarist van de band) is meer een singer/songwriter pop/rock album. zijn ietwat schelle stem moet je liggen.

"Present Arrived" is een fraaie opener maar als prijsnummers ervaar ik de sterke melodie van het weemoedige "Postcard from Waterloo", het langzaam slepende "Words from the Front" en "Days on the Mountain" dat met de steeds repeterende beat iets weg heeft van een mantra. beide laatste songs hebben licht psychedelische invloeden.

de wat meer hoekige, puntige songs "True Story", "Clear It Away" en "Coming Apart" zijn een 3-tal "mindere" nummers voor zover je daar over kan spreken.

de bezetting op dit album is vrij basic met Tom Verlaine (guitars, vocals), Jimmy Ripp (guitars), Thommy Price (drums) en Joe Vasta (bass)

helaas heb ik de band Television in hun hoogtijdagen in de 70's toen zij ook Nederland aandeden nooit horen/zien optreden. dat moeten sensationele optredens zijn geweest.

Album werd geproduceerd door Tom Verlaine
Recorded at Blue Rock Studio, N.Y.C., New York
All titles composed by Tom Verlaine

met "A Sense of Place" bracht John Mayall in de nadagen van zijn carrière 1 van zijn betere albums uit.
herken het hierboven genoemde rustig voort kabbelen niet, maar wellicht gaat dat op voor de folk blues van de opener "I Want to Go" (J.B. Lenoir), de fraaie cover van het laid-back "Sensitive Kind" (J.J. Cale) of de afsluitende blues ballad "All My Life" (Jimmy Lee Robinson).

voor het overige staan er veel up-tempo redelijk stevige blues nummers op met als uitschieters zijn eigen "Send Me Down to Vicksburg", de Wilbert Harrison klassieker "Let's Work Together", "I Can't Complain" een nummer van zijn toenmalige vrouw/manager Maggie Mayall en het geweldige "Black Cat Moan" (Don Nix).
nummers die worden opgetuigd door zijn harmonicaspel en het stevige lead gitaarwerk van Coco Montoya en slide gitaarspel van meestergitarist Sonny Landreth.

de gastmuzikanten waren Debbie Davies (guitar), Bobby Haynes/Tim Drummond (bass guitar), Steve Conn (piano), Walfredo Reyes (percussion) en Cid Sanchez (guitar).

Album werd geproduceerd door R.S. Field
Recorded at Master Control, Burbank & Control Center Studio, Los Angeles

The Bluesbreakers ten tijde van dit album:

John Mayall (R.I.P. 22-07-2024) : vocal, lead guitar, harmonica, 12-string guitar, piano
Coco Montoya: lead guitar, rhythm guitar
Joe Yuele: drums
Freebo: fretless 5-string bass guitar
and guest slide guitarist Sonny Landreth

het tweede solo album van de inmiddels 66-jarige oorspronkelijk uit Montreal, Canada afkomstige zangeres Wendy Matthews bevat alle nummers/covers van destijds "hedendaagse" artiesten en slechts 1 door haar co-written nummer "Quiet Art".

een album met twee gezichten. aan de ene kant veel vol geproduceerde nummers met een hoog disco/funk gehalte, zoals de opener "Friday's Child", "Mother Can't Do" en "Naming Names" plus covers van "TKO" (Cecil Womack) bekend van het Womack & Womack album "Love Wars" (1983) en het dans/disco nummer "If Only I Could" dat in 1989 een mega hit was voor Sydney Youngblood.

aan de andere kant een aantal meer klein gehouden mid-tempo ballads, zoals de piano ballad "The Day You Went Away" 1 van de 4 singles van dit album, de sterke melodie van het prijsnummer "Homecoming Song", een fraaie cover "Face of Appalachia" (Lowell George/John Sebastian) dat eerder verscheen op het JS album "Tarzana Kid" (1974) en de afsluiter "Inexorably Yours". een 4-tal nummers die boven de rest uitsteken en waarbij i.t.t. de andere nummers de productie van T-Bone Burnett wel passend is en recht doet aan de liedjes.

onder de muzikanten bevinden zich Booker T. Jones (keyboards), Ricky Fataar (drums), T-Bone Burnett (guitars, slide guitar, chamberlin, mandocello) en 2 leden Jay Farriss (drums) en Garry Beers (bass) van de Australische band Inxs. meerdere nummers zijn voorzien van een blazerssectie en koortjes.

de al sinds begin jaren 80 in Australië residerende Canadees/Australische Wendy Matthews heeft in al die jaren een trouwe fan-base opgebouwd in haar nieuwe thuisland en gaat daar regelmatig op tournee.

het met prachtige zang voorziene "Lily" is te goed voor 3 sterren maar niet goed genoeg voor 4. vandaar 3,5.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett
Recorded at Rhinoceros Studio, Sydney & Kiva West, Los Angeles, CA

de inmiddels 69-jarige in North Carolina geboren Jim Lauderdale wordt ook wel een songwriter's songwriter genoemd. zijn liedjes werden door vele artiesten gecoverd. dat neemt niet weg dat hij ook een hele reeks solo albums heeft gemaakt, op vele albums van anderen meespeelde en diverse samenwerkingen aanging.

Jim Lauderdale trok op een zeker moment naar Nashville, woonde tijdelijk in bij Buddy en Julie Miller voordat hij zich daar definitief vestigde als songwriter. zijn debuut album "Planet of Love" (1991) werd mede geproduceerd door Rodney Crowell.

de man maakte ook een aantal bluegrass albums en een aantal meer op blues, r&b en soul gebaseerde albums. die laatst genoemde genres zijn op "Headed for the Hills" ver te zoeken, dat een echt americana (country, folk) album met een vleugje bluegrass is, zoals ik hem het liefste hoor.

alle 13 liedjes schreef hij samen met (wijlen) Robert Hunter (ex lid en tekstschrijver van de Grateful Dead), die fraai worden ingekleurd met o.a. banjo, dobro, fiddle, mandoline en pedal steel. de fraaie harmony vocals worden mede verzorgd door Emmylou Harris op "High Timberline", Buddy Miller op "Paint and Glass", Gillian Welch op "Headed for the Hills" en op een 3-tal nummers (7,9 en 12) door Allison Moorer, waarvan met name "Leaving Mobile" en "Head for the Sun" indruk maken.

de vele mid-tempo ballads worden naar een hoger niveau getild mede door de bijdragen van de gast vocalisten en zoals gezegd prachtig muzikaal omlijst met hulp van o.a. Tim O'Brien (mandoline, fiddle), Darrell Scott (lead guitar), Bucky Baxter (dobro, pedal steel) en Randy Kohrs (dobro, harmony vocal).

dit fraaie album maakt benieuwd naar zijn overige werk en zijn duo album met Buddy Miller "Buddy and Jim" (1991).

Album werd geproduceerd door Jim Lauderdale & Tim Coats
Recorded at Moondog Studios, Nashville, Tennessee

geen pub-rock of rock 'n roll op "The Convincer" maar wederom een heerlijk "less is more" laid-back album van Nick Lowe met 10 merendeels sterke liedjes van de man zelf plus 2 covers, t.w. het prachtig, klein gehouden "Only a Fool Breaks His Own Heart" (Bergen/Coburn) een nummer uit 1964 dat in 1977/78 een grote hit werd in Nederland in de versie van calypso zanger The Mighty Sparrow en "Poor Side of Town" (Johnny Rivers/Lou Adler).

"She's Got Soul", "Between Dark and Dawn" en de afsluiter "Let's Stay In" met een tweede stem van zangeres Tessa Niles, zijn stuk voor stuk prachtig gezongen ballads. de Johnny Cash connectie is slechts op 1 nummer te horen, het iets meer up-tempo "Has She Got a Friend?"

Favoriet zijn de cover "Only a Fool", "Lately I've Let Things Slide" met de fraaie flugelhorn accenten, "Indian Queens" met brass band The St. Keverne Band en de ontwapenend eerlijke ballad "I'm a Mess".

met "Cupid Must Be Angry" en "Bygones (Won't Go) bevat het album net iets minder sterke liedjes dan de 2 voorgangers. ben niet bekend met de 3 bonus tracks.

(persoonlijke) eindstand (zijn kerstalbum "Quality Street" (2013) buiten beschouwing gelaten)
1. The Impossible Bird
2. Dig My Mood
3. The Convincer
4. At My Age
5. The Old Magic

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
Recorded at RAK Studios, St. Johns Wood, London & The Barge, Twickenham, Middlesex

Robert Treherne: drums
Geraint Watkins: organ, piano
Steve Donnelly: lead guitar
Nick Lowe: rhythm guitar, bass
+
Richie Buckley (tenor sax tracks 7,8), Matt Holland (flugelhorn track 3), Wayne Jackson (trumpet track 5)

de vanuit Nashville, Tennessee woonachtige/opererende Jim Lauderdale verzorgde onlangs het voorprogramma van de 4 Nederlandse concerten van de "Farewell Tour" van Emmylou Harris. ken hem vooral van de fraaie backing vocals op de albums van Lucinda Williams.

op dit americana (blues, country, rootsrock, soul) album staan alle eigen nummers van Jim Lauderdale waarvan een aantal co-written. het album ontbreekt het een beetje aan een eigen gezicht. wat anoniem klinkende mid-tempo ballads als "Run Like You", "Grace's Song" en "Don't Trust Me" worden afgewisseld met up-tempo nummers als "Can't Find Mary" en "Three Way Conversation" of een soulvol liedje als "Why Do I Love You?".

de honky-tonk opener "This is the Big Time" en "I'm on Your Side" dat in het verlengde daarvan ligt en de (folk) blues van de 2 laatste nummers versterken het beeld van een wisselvallig album met weinig memorabele liedjes. de bijdragen van gastmuzikanten zoals o.a. Greg Leisz (dobro, guitar, steel guitar), Gurf Morlix (guitars, mandolin, steel guitar) en Buddy Miller (electric guitar) kunnen dat helaas niet verhullen.

Jim Lauderdale heeft een hele reeks albums op zijn naam staan en vermoedelijk is dit 1 van zijn mindere.

Album werd geproduceerd door Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

een re-issue van het album dat oorspronkelijk in 1961 uitkwam. het genre is cajun rock, country en rock-a-billy en wordt aangevuld met de fraaie meerstemmige zang van de broers die aan de Everly Brothers doen denken (maar daar voor onder doen), waarbij de multi-instrumentalist Doug Kershaw (accordeon, gitaar, fiddle) de lead vocalen voor zijn rekening neemt. een 7-tal nummers schreven zij samen ofwel met anderen, waaronder 2 met de eveneens uit Louisiana afkomstige songwriter/producer J.D. MIller.

het bekende en later veel gecoverde "Louisiana Man" (Doug Kershaw) werd in 1961 een nummer 10 hit in de Amerikaanse country lijstjes. dit nummer groeide samen met "Diggy Liggy Lo" (J.D. Miller) uit tot een klassieker, zoals er op dit album nog 2 staan "Jole Blon" een nummer van de vermaarde country muzikant Roy Acuff en "Kaw Liga" van songwriter/producer Fred Rose en Hank Williams.

waar nummers als "Cajun Joe", "We'll Do It Anyway" en "Jole Blon" onvervalste cajun laten horen, staan er ook rock-a-billy nummers als "Cheated Too" en "Kaw Liga" op dit album. "Look Around" en "Going Down the Road" een duet met country zangeres Carolee Cooper zijn meer country getint.

de inmiddels 90-jarige levende legende Doug Kershaw bijgenaamd "The Ragin Cajun" vooral bekend om zijn virtuoze fiddle spel bleef tot op hoge leeftijd optreden en werd meermalen onderscheiden voor zijn betekenis voor de Louisiana cajun muziek. de man maakte solo een hele reeks aan albums. zijn jongere broer Rusty die een alcoholverslaving had overleed in 2001 op 63-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. zijn carrière verliep met 2 albums een stuk minder succesvol.

Album werd geproduceerd door Wesley Rose (de zoon van Fred Rose)

deelcitaat uit de liner notes (Bill Millar)

"Russell Lee Kershaw and his older brother Douglas James were children when they first performed in public. Doug, eight years old, joined his mother on stage at Lake Arthur's "Bucket of Blood" in 1944. Mama Rita played guitar, Doug played fiddle and both of them dodged the beer bottles and fist-fights - Cajun musicians frequenty played inside a cage of chicken wire to protect them from notoriously wild audiences. Another brother, Nelson "Pee Wee" Kershaw formed the Continental Playboys in 1948. Rusty and Doug joined the group and further experience in Lake Arthur, Jennings and Tiel Ridge (an island on the Gulf Coast where the Kershaws were born) led to appearances over Lake Charles KPLC-TV in 1953. The brothers soon went out as a duo recording for Feature, a Crowley based label owned by blues producer Jay Miller"

de bescheiden, sympathieke inmiddels 74-jarige uit Chicago afkomstige Nils Lofgren is geen songwriter van de buitencategorie, een geweldige gitarist maar geen geweldige zanger. de man begon ooit zijn muzikale carrière met de band Grin (met o.a. broer Tom Lofgren) waarna hij solo ging. zijn solo carrière kwam nooit echt van de grond en hij is al decennia lang een belangrijke sideman van de band van Bruce Springsteen.

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

1 nummer (10) van het Grin album "Gone Crazy" (1974)
4 nummers (3,4,5,7) van zijn prima solo debuut album "Nils Lofgren" (1975)
1 nummer (6) van "I Came to Dance" (1977)
2 nummers (2, 9) van zijn semi-klassieker "Cry Tough" (1976)
2 nummers (1,8) van "Nils" (1979)

alle eigen nummers van Nils Lofgren uitgezonderd "Goin' Back" een nummer van Carole King en Gerry Goffin.

het prijsnummer "Keith Don't Go" is een eerbetoon aan "The Glimmer Twin" ofwel Keith Richards. "Beggar's Day" een lofrede aan de veel te jong overleden gitarist/zanger Danny Whitten, ooit lid van Crazy Horse, de begeleidingsband van Neil Young. "Shine Silently" werd in Nederland een bescheiden hitje.

"The Best" is voor de liefhebber van zijn werk een prima instapalbum met veel van zijn beste nummers van zijn albums uit de 70's.

een akoestisch live album van Mark Eitzel, de frontman/zanger van de pop/rock band American Music Club. veel liedjes van die band worden hier door hem solo aan de man gebracht.

soms zijn er van die albums die je graag goed zou willen vinden, maar dat lukt mij ook na meerdere luisterbeurten niet.

het is niet goed en niet slecht. krijg de vinger niet op de zere plek gelegd, maar wat ik mis zijn goede liedjes met sterke melodielijnen of zeg maar "catchy songs". in combinatie wat de nogal vlakke, weinig expressieve stem van Mark Eitzel en de eenvormige liedjes leidt dit tot een teleurstellend album zonder uitschieters.

wat blijft is de pure, oprechte voordracht van de door hem intens gezongen nummers, maar helaas leidt dat (althans bij mij) niet tot enige muziekbeleving. de als hierboven omschreven "emotioneel geladen" muziek wil niet ontroeren of raken. fijn als anderen die beleving wel hebben.

over het nummer "Western Sky" schrijft hij in de liner notes "I was writing a song and had no chorus and had been listening to Northern Sky by Nick Drake so I stole the idea. Why not I say. No one will ever know".

All songs written by Mark Eitzel

wederom een fraai album van de maatschappelijk en politiek geëngageerde Caroline Herring.
voornamelijk folk met wat country invloeden. de folk invloeden zijn wat meer aanwezig met de bijdragen van de Engelse folk zangeressen Kathryn Roberts (harmoniezang) en Jackie Oates (fiddle, harmonium, harmony vocals) en gitarist Sean Lakeman.

behalve de harmoniezang van Mary Chapin Carpenter is er eveneens fraaie harmoniezang te horen van de Amerikaanse singer/songwriter Claire Holley op de opener "Camilla" en "Summer Song".

prijsnummers zijn de folky ballads "Black Mountain Lullaby" en "Summer Song", het a-capella gezongen "Traveling Shoes" en "Flee as a Bird" een nummer uit 1840 van de Amerikaanse dichteres Mary S.B. Dana.

alle eigen nummers voorzien van haar prachtige zang met enkele door haar bewerkte traditionals (tracks 2,9 en 10). "Joy Never Ends" bevat tekst van de Schotse dichter Robert Burns.

Fats Kaplin bekend van zijn werk met Tom Russell kleurt de spaarzaam geinstrumenteerde muziek prachtig in met zijn spel op banjo, fiddle en pedal steel.

de albums van Caroline Herring zijn van een constant hoog niveau. haar muziek zal ook de liefhebbers van Patty Griffin kunnen aanspreken.

Album werd geproduceerd door Erick Jaskowiak
Recorded at 16 Ton Studios, Nashville, Tennessee

The Nashville Band:
(on all tracks except Traveling Shoes)

Caroline Herring: acoustic guitar, vocals
Steven Sheehan: acoustic guitar
Fats Kaplin: pedal steel, fiddle, banjo
Bryan Owings: drums
Bryn Davies: upright bass

inderdaad een prachtig, ingetogen, "laid back" (in de goede zin van het woord) album met stuk voor stuk memorabele liedjes met muziek en teksten die weten te ontroeren. samen met de voorganger "The Impossible Bird" mijn favoriete album van de inmiddels 77-jarige Nick Lowe.

10 eigen liedjes van Nick Lowe plus 2 geweldige covers "Failed Christian" een nummer van de vermaarde Noord-Ierse gitarist (wijlen) Henry McCullough en "Cold Grey Light of Dawn" van de Amerikaanse r&b muzikant Ivory Joe Hunter.

"You Inspire Me" en "Freezing" laten jazzy klanken horen met de fraaie tenor sax accenten van Nick Pentelow. de Johnny Cash vibe van "Man That I've Become" en de prachtige melodieen van de gevoelige ballads "High on a Hilltop" en "I Must Be Getting Over You" zijn 3 van de vele prijsnummers.

het licht rockende bluesy "Cold Grey Light of Dawn" met een strijkers arrangement sluit dit album sterk af.
een glansrol is weggelegd voor het toetsenwerk van Geraint Watkins.

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
opgenomen in een 4-tal Londense studio's

Nick Lowe: vocals,bass, rhythm guitar
Robert Treherne: drums
Steve Donnelly: lead guitar
Geraint Watkins: organ, piano, electric guitar, accordion

"Dedicated with love to my parents Pat and Drain"

het debuutalbum van Brinsley Schwarz bevat geen rock (of pub rock) zoals hierboven vermeld. ook de 8 bonus tracks (8 t/m 15) met alle nummers van hun tweede album "Despite It All" laten dat geluid niet horen.

"Hymn to Me" is een bandnummer, "Piece of Home" een nummer van Bob Andrews en alle overige nummers werden geschreven door Nick Lowe, die op deze albums reeds blijk geeft van zijn niet geringe kwaliteit als songwriter.

laid-back country rock of country pop dekt de lading beter met een enkele keer een psychedelisch sausje uit die tijd, zoals op het lang uitgesponnen "Ballad of a Has Been Beauty Queen" met uitwaaierende orgel klanken en lange gitaar solo's. ook "Rock and Roll Women" laat allesbehalve rock horen.

"Hymn to Me" is een mid-tempo opener met fraaie harmoniezang en een slide gitaar partij van Nick Lowe, gevolgd door het folky "Shining Brightly" dat met de meerstemmige zang doet denken aan CSN, iets dat nog sterker naar voren komt op "Lady Constant".

nummers als "What Do You Suggest" en "The Slow One" lijken sterk op pastiches van The Band. "Love Song" laat onvervalste country horen. de zoete ballads "Starship" en "Ebury Down" zijn wat "over the top". het up-tempo "Old Jarrow" is 1 van de betere nummers met psychedelica op het eind.

beide albums met een beperkt aantal uitschieters zijn wisselvallig te noemen. op het album "Despite It All" zijn er gastbijdragen van B.J. Cole (steel guitar), Willy Weider (fiddle) en David Jackson (Van Der Graaf Generator) op saxofoon. met hun derde album "Silver Pistol" maakte de band hun magnum opus. een album waarop alles klopt met prima composities van Nick Lowe en het nieuwe bandlid Ian Gomm, die later met "Summer Holiday" (1978) en "What a Blow" (1980) een 2-tal fraaie solo albums uitbracht.

dat de band ook stevigere pub rock ('n roll) kon maken mocht ik begin 70's ooit zelf beleven tijdens een spetterend live optreden in club Eksit in Rotterdam. van Brinsley Schwarz verschenen 6 reguliere albums. de band werd in 1975 opgeheven.

Albums werden geproduceerd door Dave Robinson & Brinsley Schwarz (de band)
Recorded at Olympic Studios, Barnes, London

de band ten tijde van deze albums:

Nick Lowe: bass, guitar, banjo, acoustic guitar, slide guitar, vocals
Bill Rankin: drums, percussion
Bob Andrews: keyboards, guitar, bass, vocals
Brinsley Schwarz: guitar, percussion, vocals

het tweede album van de inmiddels 65-jarige uit New Jersey afkomstige singer/songwriter Richard Shindell die al vele jaren in Argentinië resideert is wederom een pareltje.

10 sterke memorabele liedjes van de man zelf waarvan hij er 1 "TV light" samen schreef met producer Steve Addabbo gezongen met zijn aangename, warme stem. het genre is folk met af en toe een licht country sausje.

het album heeft met de mid-tempo ballad "A Summer Wind, a Cotton Dress" een prachtige opener en dat niveau wordt tot aan de ingetogen afsluiter "Blue Divide" vast gehouden.

Richard Shindell is een story teller pur sang die ook politieke standpunten durft in te nemen op nummers als "Fishing" over de dubieuze praktijken rond illegale immigratie, "The Things That I Have Seen" en "Arrowhead".

de folky akoestische ballads "The Ballad of Mary Magdalene" en "A Tune for Nowhere" zijn song pareltjes beide met fraaie harmoniezang van Lucy Kaplansky. ook het gevoelige "Ascent" met Ierse folk invloeden met bijdragen van Seamus Egan (uileann pipes) en Mark Hamza (accordeon) is een nummer om stil van te worden.

een glansrol is weggelegd voor multi-instrumentalist Larry Campbel die de muziek prachtig inkleurt met elektrische gitaar, pedal steel, lap steel, mandoline en viool.

Richard Shindell stelt zelden teleur. zijn laatste album "Careless" dateert al weer van 2016, maar zijn website geeft aan dat hij nog actief is in de muziek. zo ging hij eerder dit jaar op tournee in de States en geeft hij later dit jaar een reeks concerten in het VK. los van zijn reguliere albums, is zijn live album "Courier"(2002) een aanrader voor de liefhebber van dit soort folk.

Album werd geproduceerd door Steve Addabbo
Recorded at Shelter Island Sound, NYC, New York

Richard Shindell: acoustic guitar, cittern, high-strung guitar, electric guitar
met verder o.a. Kenneth Blevins (drums) bekend van zijn werk met John Hiatt, Dave Richards (bass) en John Whelan (button accordion)

wederom een prestigieus project van de creatieve, veelzijdige (wijlen) Paddy Moloney. de man die met name in thuisland Ierland maar ook ver daarbuiten een alom gerespecteerde muzikant was en die het als een opdracht zag om wereldwijd de Ierse volksmuziek te promoten en onder de aandacht te brengen.

op deze samenwerking met diverse Amerikaanse grootheden uit de bluegrass en country scene is het niet allemaal goud wat blinkt. de 3 instrumentale nummers (1,4 en 9) moeten je liggen. vol en rijk geïnstrumenteerd, zoals dat ook te horen valt op "Cunla" met zang van de Canadese blues rock zanger Colin James, het drukke, rommelige "Cotton-Eyed Joe" en de medley finale van het laatste nummer dat muzikaal een beetje alle kanten opvliegt en waarvan de versie van de klassieker "Will the Circle Be Unbroken" niet kan tippen aan die op het gelijknamige album van de Nitty Gritty Dirt Band.

sterkhouders zijn het door Willie Nelson gezongen "Goodnight Irene", het subtiele, klein gehouden "Nobody's Darlin' But Mine" met zang van Emmylou Harris, "Killybegs" met zang van Jeff Hanna en Jimmy Ibbotson en het traditionele folkliedje "Paddy's Green Shamrock Shore" gezongen door bandlid Kevin Connell met Jerry Douglas op dobro.

nadat Paddy Moloney in Ierland een concert had bijgewoond van The Highwaymen vroeg hij Willie Nelson samen met de Chieftains het nummer "Goodbye Irene" op te nemen, hetgeen gebeurde in de Windmill Lane Studios in Dublin. ook Kris Kristofferson zong mee.

"Another Country" hoort niet bij de beste albums van samenwerkingen van The Chieftains.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney
Recorded at Javelina Studios, Nashville (except tracks 5 & 6)

The Chieftains ten tijde van dit album:

Martin Fay, Sean Keane: fiddle
Kevin Connell: bodhran, vocals
Matt Molloy: flute
Paddy Moloney: uileann pipes, tin whistle
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards

de opvolger van "New Favorite" (2001) verscheen 3 jaar na dat album. liefst 4 nummers alle ballads (1,2,8,12) van singer/songwriter Robert Lee Castleman, 2 nummers (13 en 15) van bandlid Ron Block, een instrumentaal nummer "Union Housebranch" van Jerry Douglas, plus een aantal covers en slechts 1 nummer "This Sad Song" dat Alison Krauss samen schreef met Alison Brown. een aanstekelijk nummer met zang van Dan Tyminski dat allesbehalve "sad" klinkt.

veel ballads op dit album gezongen met de zoetgevooisde stem van Alison Krauss, waaronder "Goodbye Is All We Have" (Sarah Siskind), "Wouldn't Be So Bad" (David Rawlings/Gillian Welch) en het fraaie "Borderline" (Sidney & Suzanne Cox) van de Cox Family met wie zij in 1994 een gospel album opnam. van de ballads steken wat mij betreft de opener "Gravity" en "If I Didn't Know Any Better" (Scott Sherrill/Mindy Smith) er boven uit.

opvallend is dat alle 4 up-tempo blue grass nummers gezongen worden door bandleden Dan Tyminski en Ron Block, die de lead vocal zingt op zijn eigen "I Don't Have to Live This Way". ben een liefhebber van de bariton stem van Dan Tyminsky, die behalve op "This Sad Song" de prima lead vocalen verzorgde op "Rain Please Go Away" een nummer van de vermaarde blue grass muzikant Del McCoury en de Woody Guthrie cover "Pastures of Plenty". deze 4 nummers zorgen samen met het up-tempo "My Poor Old Heart" een nummer van bluegrass zangeres Donna Hughes, voor een fijne balans met de ballads.

dit fraaie album met o.a. het geweldige dobro spel van Jerry Douglas sluit sterk af met de klein gehouden gospel ballad "A Living Prayer" met zang van Alison Krauss begeleid door akoestische gitaren.

Album werd geproduceerd door Alison Krauss & Union Station
Recorded at 17 Grand Recording, Blackbird Studio & Minutia Recording Studio, Nashville, Tennessee

Alison Krauss: lead vocal, viola, fiddle
Ron Block: lead vocal, banjo, lead guitar, national slide, backing vocals
Jerry Douglas: dobro, lap steel
Barry Bales: bass, backing vocals
Dan Tyminski: lead vocal, guitar, lead guitar

gastmuzikant/drummer is Larry Atamanuik die begin 70's een aantal jaren lid was van de band Seatrain

sluit me aan bij alle eerdere lovende berichten bij dit tweede album van Warren Zevon. 9 nummers waarvan hij er 6 met anderen schreef en 3 originals van de man zelf, de heerlijke mid-tempo opener "Johnny Strikes Up the Band", de fraaie piano ballad "Accidentally Like a Martyr" en het stevig rockende "Lawyers, Guns and Money".

los van de meer bekende tracks als "Excitable Boy" met o.a. Linda Ronstadt en Jennifer Warnes in het koortje, "Werewolves of London" met de ritmesectie van John McVie (bass) en Mick Fleetwood (drums) en het fraaie "Tenderness on the Block" (co-written Jackson Browne) is 1 van de persoonlijke favorieten, de wat minder bekende met panfluit ingeleide ballad "Veracruz" met deels Spaanstalige zang van Jorge Calderon met wie hij samen dit nummer schreef. wellicht 1 van zijn beste ballads.

enige minpuntje is het funky "Nighttime in the Switching Yard" dat enigszins detoneert te midden van de overige nummers. de teksten van de eigenzinnige, dwarse Warren Zevon die met een drankverslaving kampte zijn een verhaal apart.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Waddy Wachtel
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, CA

Waddy Wachtel: guitars, synthesizer, harmony
Warren Zevon: vocals, piano, organ
Jim Horn: saxophone
Kenny Edwards, Leland Sklar: bass
Russell Kunkel, Rick Marotta: drums
Danny Kortchmar: percussion
Jeff Porcaro: drums & percussion (track 6)
+
Karla Bonoff & The Gentlemen Boys (Jackson Browne, Jorge Calderon, Kenny Edwards, John David Souther & Waddy Wachtel (harmonies)

het solo debuut van de inmiddels 59-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Monte Warden.
eerder maakte bij 2 albums "Stout and High" (1988) en "Good Fortune" (1989) met de country band The Wagoneers die in de States goed werden ontvangen. als songwriter schreef hij o.a. liedjes voor Patty Loveless, Kelly Willis, Tony Rice, George Strait en Travis Tritt.

het genre is een mix van alt.country met honky tonk en rock-a-billy invloeden. dat hij o.a. opgroeide met de muziek van Buddy Holly valt goed te horen op nummers als de opener "Don't Know a Thing" en "All I want is You". hij wisselt deze af met up-tempo liedjes waarbij het een enkele keer los gaat op "Feel Better" en "Car Seat" met fraai gitaarwerk of een country ballad als "Just to Hear Your Voice" dat enigszins naar gladde Nashville country neigt.

feitelijk luisteren al zijn liedjes lekker weg met als hoogtepunt "The Only One" een fraai duet met country zangeres Kelly Willis. helaas blijft de muziek een beetje op de vlakte, waarbij de weinig expressieve stem van de man niet behulpzaam is.

Monte Warden maakte 4 albums waarvan de laatste met zijn band The Dangerous Few dateert uit 2020. een album met muziek dat meer de jazzy kant opgaat. hij maakte eind 80's/begin 90's deel uit van de destijds nieuwe alt.country stroming maar i.t.t. generatiegenoten als Steve Earle en Dwight Yoakam raakte hij snel in de vergetelheid.

Album werd geproduceerd door Dave McNair & Mas Palermo
Recorded at The Hit Shack, Austin, Texas

The Pickers and such:
Monte Warden: lead vocals, rhythm guitar
Mas Palermo: drums, vocals, castanets
Brent Wilson: lead & rhythm guitars, vocals, six-string bass
Brad Fordham: fender bass, vocals
+
Kelly Willis (vocals), Floyd Domino (piano), David Murray (electric guitar), Dave McNair (percussion), Malford Milligan & Mike Cross (vocals) & Nick Connolly (Hammond B-3 organ)

prima verzamelaar van de Texas Tornados van wie inmiddels ook het laatst overlevende bandlid Augie Meyers (R.I.P. 07-03-2026) is gaan hemelen.

dit album is als volgt samengesteld:

4 nummers (1,2,6 en 11) van "Texas Tornados" (1990)
2 nummers (5 en van "Zone of Our Own" (1991)
3 nummers (4,7 en 9) van "Hangin' on by a Thread" (1992)

"Wasted Days and Wasted Nights" verscheen eerder op de soundtrack van The Beverly Hillbillies
"Una Mas Cerveza" verscheen later eveneens op de 2-cd compilatie "A Little Bit is Better Than Nada: Prime Cuts 1990-1996" (2015).

de opener "Who Were You Thinkin' Of" met het vertrouwde orgel riedeltje van Augie Meyers zet meteen de toon voor de aanstekelijke, feestelijk klinkende "feel good" muziek die vaak als Tex-Mex wordt aangemerkt, maar de invloeden reiken terug naar o.a. blues, r&b, conjunto, country, polka muziek en rock 'n roll.

de mannen van de Texas Tornados werden wel menselijke jukeboxen genoemd. al vanaf hun jeugd absorbeerden zij de invloeden van muzikanten als o.a. Louis Prima, Jimmy Smith en Horace Sliver of zoals de liner notes vermelden "It all goes back to that good old South Texas natural ability to play all kinds of music to all kinds of crowds while keeping the dance floor full. The Texas Tornados simply know how to do it better than anyone else".

hoe dan ook de Tex-Mex sound is op deze verzamelaar rijkelijk aanwezig met nummers als "Guacamole", "Mentiras" en "A Mover el Bote" met de bijdragen van accordeon virtuoos Flaco Jimenez.

deelcitaat uit de liner notes (Joe Nick Patoski, Texas Monthly, November, 1993)

"Each Tornado has enjoyed his own fiteen minutes of fame - Fender as a rock-and-roller in los fifties and a country-pop balladeer in los seventies; Jimenez as a belated folk music discovery in los seventies and los eighties; and Sahm and Meyers as rockers in los sixties, and Austin roadhouse legends in los seventies and los eighties. And each Tornado had pretty much settled into comfortable semi-retirement before a fateful encounter five years ago at Slim's 303 club in San Francisco.

That was the night that Fender, Sahm, Meyers and Jimenez joined forces on stage for an informal jam, singing and playing like they'd known each other all their lives (which is practically true) and leaving the crowd yelling for more. By last call, the musicians were excitedly talking about strength in numbers (especially since everyone was between gigs at the time), and what goof it would be to make an album together"

de rest is geschiedenis.

van de inmiddels 75-jarige uit Los Angeles afkomstige singer/songwriter/producer Wendy Waldman (echte naam Wendy Steiner) verscheen eerder in 1976 het album "The Main Refrain". een geweldig album met blues, folk, country rock en lichte jazz invloeden.

zij had daarvoor al een reputatie opgebouwd als songwriter en o.a. zangeres Maria Muldaur coverde 2 nummers "Vaudeville Man" en "Mad Mad Me" op haar gelijknamige debuut album (1973). begin 70's was zij lid van de groep Bryndle, die verder bestond uit Karla Bonoff, Kenny Edwards en Andrew Gold.
1 van haar succesnummers was "Fishin' in the Dark" dat zij samen met Jim Photoglo schreef en in 1987 een hit werd voor de Nitty Gritty Dirt Band.

er is op dit pop/rock album gekozen voor een AOR productie waardoor haar overgeproduceerde liedjes met lelijke, blikkerig klinkende drums verdrinken in galm en alle subtiliteit uit haar muziek is verdwenen. de afsluitende piano ballad (de enige van dit album) "The Crossroads" is een bescheiden hoogtepuntje, maar helaas kan "Letters Home" met bovendien weinig memorabele liedjes in de verste verte niet tippen aan haar magnum opus "The Main Refrain".

Album werd geproduceerd door Wendy Waldman & Harry Stinson
Recorded at 1030 Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by Wendy Waldman

Michael Rhodes/Glen Worf: bass
Harry Stinson: drums, percussion
Kenny Greenberg: guitar
Gary Prim: keyboards
Wendy Waldman: vocals, guitar. keyboards
Michael Henderson: harmonica, mandolin (track 5)

inderdaad het solo debuut album van Dan Zanes, die eerder deel uitmaakte van de uit Boston, Massachusetts afkomstige rock band The Del Fuegos die tussen 1984 en 1989 4 albums maakten. de band scoorde in 1986 een hit met het nummer "I Still Want You".

weinig uitschieters op dit album dat minder gitaarrock bevat dan de muziek van The Del Fuegos. met melodieus licht roots rockende nummers als "No Sky" en "All Time Girl" en de meer ingetogen slow blues nummers als "Darkness Before Dawn", "No Sense of Time", "If You Live" de enige cover op dit album, een nummer van blues pianist Mose Allison en "Treasures of Love" bevat het album een aantal prettig in het gehoor liggende songs. helaas willen niet alle nummers beklijven. "Tic-Tac" is een instrumentaal nummer. wat blijft is de aangename "rootsy" stem van Dan Zanes.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom
Recorded at RPM Studio, NYC, New York
All songs by Dan Zanes (waarvan een aantal co-written)

Dan Zanes: vocals, guitar
Mitchell Froom: keyboards
Jerry Marotta: drums, saxopohone, vocals
Tom Lloyd: vocals

het zesde studio album van Warren Zevon met 10 originals van de man zelf waarvan 3 co-written, de mid-tempo ballad "Trouble Waiting to Happen" met (wijlen) John David Souther, het stevig rockende "Detox Mansion" met zijn trouwe muzikale kompaan Jorge Calderon en het nog iets vuiger rockende "Even a Dog Can Shake Hands" (Buck/Mills/Berry).

het album bevat met "The Heartache", "Reconsider Me" en "Trouble Waiting to Happen" 3 fraaie ballads.

het bescheiden rockende "Sentimental Hygiene" met Neil Young op lead gitaar is een sterke melodieuze opener, waarna het stevig los gaat op nummers als "Boom Boom Mancini", "Detox Mansion" met het kenmerkende schurende lap-steel gitaarspel van (wijlen) David Lindley, "Bad Karma" met wederom geweldig snarenwerk van David Lindley en "Even a Dog Can Shake Hands" met gierende gitaarpartijen van Waddy Wachtel, Peter Buck en Rick Richards, gitarist van de southern rock band The Georgia Satellites.

persoonlijke favorieten het aanstekelijke up-tempo "The Factory" met een harmonica partij van Bob Dylan, het eerder genoemde "The Heartache" en het aandoenlijke "Reconsider Me".

de disco/funk van "Leave My Monkey Alone" met "computer programming" in een arrangement van de "king of funk" genoemde George Clinton zal in het destijds populaire funkgenre hebben gepast. een nummer met bassist Flea van de Red Hot Chili Peppers. de enige dissonant op dit album met 9 bovengemiddeld goede liedjes.

behalve de bijdragen van de R.E.M. bandleden speelden op dit album verder o.a. Don Henley (backing vocals), Waddy Wachtel (acoustic & electric guitar) en Leland Sklar (bass) mee.

Album werd geproduceerd door Warren Zevon, Andrew Slater & Niko Bolas