mijn eerste kennismaking met de muziek van de in 1969 in Oberlin, Ohio geboren Dirk Powell. de man is een autoriteit op het gebied van banjo en fiddle spel gebaseerd op Appalachian folk en heeft 4 Grammy Awards op zijn naam staan. hij groeide op in een gezin met diepe Kentucky roots. Dirk Powell was lange tijd begeleider van Joan Baez en was vele jaren lid van de cajun band Balfa Toujours, die opgericht werd door zijn vrouw Christine Balfa, de jongste dochter van Dewey Balfa, bekend van de legendarische cajun groep The Balfa Brothers.

zanger/multi-instrumentalist/songwriter Dirk Powell woont sinds 1992 in de staat Louisiana en heeft daar een eigen studio in Breaux Bridge, een klein stadje in de buurt van Lafayette. hij produceerde of co-produceerde albums van o.a. Rhiannon Giddens, Loretta Lynn, Irma Thomas en The Raconteurs. hij deed mee aan de befaamde Transatlantic Sessions, een geweldig samenwerkingsverband van Engelse, Ierse, Schotse en Amerikaanse muzikanten met Angelsaksische roots. 4 leden van de huisband van die sessies, Michael McColdrick, John McCusker, James Mackintosh en Donald Shaw spelen mee op dit album en die "Celtic" invloeden zijn duidelijk hoorbaar op dit heerlijke, gevarieerde album met verder een mix van Appalachian folk, cajun en een vleugje country.

het album opent met de prachtmelodie van het mid-tempo "Everything is Alright", een nummer dat direct blijft hangen. ook bijzonder fraai zijn de traditionele ballad "The Silk Merchant's Daughter" en de eigen geschreven, intense ballad "I Ain't Playing Pretty Polly", een schrijnende aanklacht over dronken mannen geweld tegen vrouwen door de eeuwen heen, met prachtige vocalen van Rhiannon Giddens en zijn dochter Amelia.

andere mid-tempo nummers als "Olivia", "The Little Things" met extra vocalen van Sara Watkins, bekend van haar werk met Nickel Creek, The Watkins Family en haar solo albums, en het vrolijke in cajun stijl gespeelde "Les Yeux de Rosalie" dragen bij aan de fijne flow van dit album, waarop ik slechts 2 mindere tracks kon ontdekken, het wat melige met een vervelend koortje voorziene "Jack of Hearts" en de afsluitende piano ballad "One Note".

al met al een heel coherent album met veel songs die overtuigen en indruk maken. als genre zou ik deze als folk/roots benoemen. met country heeft het weinig van doen. een album dat voor de liefhebber van het roots/americana genre het ontdekken waard is.

Album werd geproduceerd door Donald Shaw & Dirk Powell
Principal recording at the Cypress House, Bayou Teche, Louisiana
Additional recording at Glo-Worm, Glasgow, at Open Door Studios, Limerick and Sean Watkins at home in Los Angeles

All songs by Dirk Powell, except "The Silk Merchant's Daughter" (traditional) & "Les Yeux de Rosalie" (co -written Michael McColdrick)

de muzikanten op dit album:

Dirk Powell: lead vocal, acoustic & electric guitar, fiddle, fretless banjo, bass, piano, mandolin, keyboards, button accordion, percussion, mellotron
Donald Shaw: accordion, piano
Michael McColdrick: fiddle, whistle, vocals, bodhran
John McCusker: fiddle, vocals, strings
James Mackintosh: drums, percussion
Amelia & Sophie Powell: vocals
Rhiannon Giddens: vocals (5,9,11), viola, minstrel banjo
Sara Watkins: vocals (3), fiddle & featured vocal (7)
Bill Smith: drums, vocals
Jamie Dick: drums, percussion
Jason Sypher: bass
Eric Adcock: hammond B3
Grant Dermody: harmonica
Sean Watkins: vocals (3)
Audrey Laborde, Simon Leone, Annika Brooks: vocals

een album met Appalachian folk music, een muziekvorm die in de 18e en de 19e eeuw ontstond door de komst van Europese kolonisten uit o.a. Engeland, Ierland en Schotland en die zich in het Appalachen gebied van Noord-Amerika vestigden.

de inspiratie voor dit album kwam van de Amerikaanse schrijver Charles Frazier die in 1997 de historische roman "Cold Mountain" schreef over de terugkeer van de "confederate soldier" genaamd Inman, die na de beëindiging van de Amerikaanse burgeroorlog na een reis met vele ontberingen terugkeerde naar zijn oude liefde Ada in North Carolina. het boek werd in 2003 verfilmd met hoofdrollen van Nicole Kidman en Jude Law.

alle 18 liedjes die de gebeurtenissen beschrijven of daarmee verband houden worden in de bijlage van de cd uitvoerig toegelicht door Dirk Powell. het zijn alle "traditionals" uitgezonderd de nummers 1 en 5 (Dirk Powell), 12 (Tim O'Brien), 13 (John Herrmann) en de Stephen Foster klassieker (17) "Hard Times".

een 5-tal nummers worden instrumentaal uitgevoerd. alle overige liedjes worden gezongen door Tim O'Brien en 2 (10 en 14) door John Herrmann. op nummers 4,6 en 18 zijn gastzangers/zangeressen te horen.

de muziek is afwisselende "Old Time Music" met gospel songs als "When I Die I'll Live Again" en "Bow Down", een instrumentale dance tune "Backstep Cindy", een instrumentale wals "Claire Dechutes" of een love ballad als "Fair Margaret and Sweet William" met zang van Tim O'Brien.

"Wayfarin Stranger" en "Hard Times" (one of the great American songs of all time) van de Godfather of American Music Steven Foster zijn klassiekers in dit genre. "Angel Band" met prachtige, meerstemmige zang sluit dit album waardig af. dit nummer verscheen ook op het gospel album "Angel Band" van Emmylou Harris.

een bijzonder fraai album met authentieke muziek in een moderne productie. de muzikanten bedanken Charles Frazier "who inspired us to make this music".

Album werd geproduceerd door Tim O'Brien
Recorded at Trace Sound, Franklin, Tennessee

Dirk Powell: fiddle & piano, banjo (track 11)
Tim O'Brien: vocals, guitar & mandolin, fiddle (tracks 9 & 12)
John Herrmann: banjo, vocals (tracks 10 & 14), mandolin (tracks 4 & 12)

deelcitaat uit de liner notes:

"What you hold in your hand, like the novel Cold Mountain, is a labor of love. Dirk Powell, Tim O'Brien and John Herrmann have known, played, studied and loved Old Time music for all of their musical careers, and it is their hope that the novel's success can somehow provide a springboard for this beautiful, but decidedly uncommercial, folk music form"

het internationale debuut "Ano Neko" (Let's Create Together) van de inmiddels 45-jarige uit Ivoorkust afkomstige Dobet Gnahore werd uitgebracht op het Belgische Contre-Jour label, bekend van o.a. de Habib Koite albums, waar de sound van dit album regelmatig doet denken aan diens albums uit zijn begintijd.

op dit album staan 14 nummers (1 en 13 zijn intro's) waarvoor zij de meeste liedjes zelf schreef veelal co-written met de Franse gitarist Colin Laroche de Feline.

veel rustige, ingetogen nummers merendeels akoestisch uitgevoerd voorzien van fraaie melodieen, waarop haar enigszins zoetgevooisde maar krachtige stem muzikaal wordt omlijst met geweldig gitaarspel van Colin Laroche, bescheiden percussie (bongos, calabash, marimbas), mooie koortjes met af en toe een prachtige tweede stem van zangeres Honokamy Tape en een enkele keer verrassende accenten van bij voorbeeld een fluit.

"Kakou", "Weli", "Sida", Bete Djili en "Abiani" zijn stuk voor stuk pareltjes, evenals "Warabo" en "Atho", de laatste 2 nummers alleen voorzien van haar indrukwekkende zang en subtiele percussie.

de in Afrikaans dialect gezongen liedjes gaan o.a. over een eerbetoon aan haar moeder, haar grootouders en universele thema's als het mysterie van het leven, de liefde en verlies. het afsluitende protestliedje "Amonbolo" is een oproep tot vrede ("As long as the earth goes around, wars will continue and innocent people will die")

Dobet Gnahore blijft op het authentiek klinkende "Ano Neko" dicht bij haar Afrikaanse roots, zoals ook haar Malinese collega's als Rokia Traore en Fatoumata Diawara dat deden op hun debuutalbums "Mouneissa" respectievelijk "Fatou". de kwaliteit van "Ano Neko" doet daar niet voor onder. de liefhebber weet dan genoeg.

Album werd geproduceerd door Michel de Bock & Nicolas Haber
Recorded at Studio Yace's Brothers, Abidjan & Studio Contre-Jour, Vodelee

zeker een aanrader AdrieMeijer dit derde album van Dobeth Gnahore dat wederom werd uitgebracht op het Belgische Contre-Jour label.

allemaal eigen liedjes die zij samen met de Franse muzikant/gitarist Colin Laroche de Feline schreef, uitgezonderd "Salde" een nummer van Boni Gnahore.

prachtige West-Afrikaanse muziek met flarden van o.a. Congolese rumba, Chimurenga muziek uit Zimbabwe en Malinese "Manding" muziek. iets rijker geïnstrumenteerd dan het debuut "Ano Neko" met o.a. een blazerssectie op het swingende "Cote d'Ivoire" en "Deka".

up-tempo nummers als "N'Fletoun" (Look At Me), "Beussem" (The Desert) en "Deka" (Alone), worden afgewisseld met de a-capella zang van "Wigue", het merendeels akoestische "Boudou" met fraaie meerstemmige zang en meer ingetogen "folky" liedjes als de ballad "Mouzique" (Street Children) en het prachtige, verstilde "Chiluva" (The Flower) met alleen haar zang en akoestische gitaar.

haar Malinese collega/zangeres Fatoumata Diawara verzorgde een "guest lead vocal" op "N'Fletoun" en is samen met anderen op meerdere nummers met haar backing vocals te horen.

iets gepolijster en met iets meer up-tempo nummers dan op haar debuut "Ano Neko" is dit wederom een prachtig album met melodieuze liedjes met indrukwekkende zang van Dobeth Gnahore.

compilatie 3-cd van de geweldige Trio albums 1 (1987) en 2 (1999) uitgebreid met een bonus album van niet eerder uitgebracht materiaal en "alternate takes en mixes" van de reeds eerder op deze 2 albums uitgebrachte nummers. geen Trio 3 dus, want dit materiaal verscheen eveneens in 2016 op het album "Farther Along". voor degenen die eerder geen of slechts 1 "Trio" album hadden, lijkt mij deze collectie een verantwoorde aanschaf, want deze compilatie met uitgebreid boekwerkje is voor een schappelijke prijs aan te schaffen.

hemelse muziek met schitterende harmoniezang al dan niet a-capella gezongen door 3 engelen stemmen. noem het country, alt-country of voor mijn part country-pop. Trio 1 bereikte een platina status in de U.S. en met Trio 2 wonnen de dames een Grammy. als liefhebber van het genre en de prachtstemmen vind ik het lastig om onderscheid in de kwaliteit van deze 3 albums te maken. eigenlijk vind ik alles op deze albums even prachtig, er wordt subliem op gezongen en er valt op het songmateriaal weinig aan te merken.
teveel prijsnummers om hier op te noemen, maar op het bonus album zijn de van de 11 niet eerder uitgebrachte nummers "Are You Tired of Me" en "Calling My Children Home" althans voor mij hoogtepunten. "Even Cowgirls Get the Blues" en "Mr. Sandman" verschenen eerder op albums van Emmylou Harris.


Trio 1 (tracks 1 t/m 11) werd geproduceerd door George Massenburg, recorded at The Complex, West Los Angeles, January to November 1986)
Trio 2 (tracks 12 t/m 21) geproduceerd door George Massenburg, recorded at The Site, Marin County, California - dit album werd opgedragen aan de in 1997 overleden country sessiemuzikant Roy Huskey Jr.
"Farther Along" (tracks 22 t/m 41) eveneens geproduceerd door G.M. (uitgezonderd track 36, Kenny Edwards)
deze compilatie (The Complete Trio Collection) Produced for Release by Emmylou Harris & James Austin

de muzikanten op deze albums:

Emmylou Harris: acoustic guitar
Albert Lee: acoustic & highstring guitar, acoustic lead guitar, mandolin
Mark O'Connor: acoustic guitar, acoustic lead guitar, viola, fiddle, mandolin
David Lindley: acoustic guitar, mandolin, hawaiian guitar, autoharp, harpolek
Steve Fishell: pedal steel, dobro, hawaiian guitar
Russ Kunkel: drums
Kenny Edwards: acoustic & electric bass
Ry Cooder: tremolo guitar
John Starling: acoustic guitar
Herb Pedersen: banjo, vocal arrangement
Leland Sklar: acoustic bass, bass
Bill Payne: acoustic & electric piano
Jim Keltner: drums
Roy Huskey Jr.: bass, acoustic bass
Carl Jackson/Mark Kasstevens: acoustic guitar
David Grisman: mandolin
Alison Krauss: fiddle
Larry Atamanuik: drums
Robby Buchanan: acoustic piano, rhodes, helen voices & synthesizers
Dennis James: glass armonica
David Campbell: strings
Dean Parks: electric guitar, acoustic guitar, mandolin
Ben Keith: steel guitar
Edgar Meyer: acoustic bass

het tweede solo album van Dolores Keane, "The Voice of Ireland".
behalve een enkele traditional als "May Morning Dew" staan er veel covers op van "hedendaagse" songwriters, zoals o.a. het prachtige "Caledonia" van de Schotse singer/songwriter Dougie McLean, "Sisters and Brothers", een nummer van de Ierse gitarist/songwriter wijlen Kieran Halpin, "Heart Like a Wheel" van Anna McGarrigle en "Died for Love" van de onvolprezen Richard Thompson.

dit album bevat ook fraaie uitvoeringen van de klassiekers "Lily Marlene" (Hans Leip/Norbert Schultze) en "Foolish You" (Wade Hemsworth), een nummer dat eerder in een nog mooiere versie verscheen op het gelijknamige debuutalbum van Kate & Anna McGarrigle. "Aragon Mill" een nummer van de Amerikaanse activist, folkzanger en songwriter Si Kahn is een ander hoogtepunt op dit album.

de traditional "Mouth Music", een traditionele muziek stijl ("puirt a beul" ofwel "tunes from a mouth"), dat staat voor de vocale imitatie van instrumentale muziek, is qua zang een hoogstandje maar op den duur irritant om te horen. het enige minpuntje op dit album.

Album werd geproduceerd door Phil Cunningham
Recorded at Landsdowne Studio, Dublin, Ireland

Dolores Keane: vocals
John Faulkner: guitar, bouzouki, vocals
Brendan O'Regan: guitar, mandolin
Martin O'Connor: accordian

Phil Cunningham: keyboards, whistles, backing vocals
Fran Breen: drums
Peter Condell: electric guitar
Tony Molloy: bass
Carl Geraghty: saxophone
Junior Doherty: fiddle
Mary Black, Honor Heffernan: backing vocals

uit de liner notes van de verzamelaar The Essential Dolores Keane collection (2cd) verschenen in 2007 op Dara Records "Dolores Keane is a remarkable and rare talent with a unique singing voice that is unmistakably her own. She was born into a family of singers, musicians and song-collectors, and her distinctive voice echoes the rugged landscape of her native Caherlistrane in County Galway. She was taught to play the flute and whistle at an early age by her Uncle Paddy and she made her first recording for Radio Eireann at the age of 5. Later on she appeared on many TV programmes, usually with her aunts, Rita and Sarah Keane, two well known sean-nos singers. (Sean-nos is Iers voor oude stijl, een rijk versierde stijl van onbegeleide Ierse traditionele muziek). In her teenage years Dolores became a founding member of the internationally renowned traditional Irish band, De Danann, with whom she had a major hit single in 1975 "Rambling Irishman". She left the groat the up to move to London, where she fored the bands, The Reel Union and Kinvara, with the well-known musician John Faulkner. the album Lion In A Cage, took her beyond the worl of folk and traditionals, featuring songs by contemporary writers like Paul Brady, Mick Hanly and Kieran Halpin. She had a number one hit with the title track, written by John Faulkner, which protested against the imprisonment of Nelson Mandela, and she performed this song live at the celebration of Mandela's realease in 1990. over dit album. diverse nummers staan op verzamelaars. er staan een aantal "mindere" nummers op dit album, maar ook een aantal klassiekers zoals de titeltrack, The Island en My Love Is In America. het prijsnummer Moorlough Shore (een traditional) verscheen later in een re-make op het album Tideland, een samenwerking met de Noorse zangeres Rita Eriksen wat hier te vinden is op de site. Lion in a Cage werd geproduceerd door Donal Lunny. een andere grootheid van Ierse muziek o.a. bekend als lid van Planxty.

ben een groot fan van Ierse muziek o.a. van Dolores Keane. hoewel er heel veel titels op de MuMe site staan, mis ik hier in het geval van Dolores Keane vele, andere albums zoals There was a maid van Dolores Keane and the Reel Union (1978 Claddagh Record), haar debuut album Dolores Keane (1988 Wundertute Musik), de 3 duo albums van haar met John Faulkner "Farewell to Eirann", Sail Og Rua (1993/2015 Gael Linn) en Broken Hearted I'll Wander (1979/2004 Mulligan Records). ook haar verzamelaars The Best of Dolores Keane (1997 Dara Records), More of the Best of Dolores Keane (2003 Dara Records), en the Essential Dolores Keane Collection 2-cd (2007 Dara Records) ontbreken op de site. dit geldt ook voor het John Faulkner album Kind Providence (1986/2007 Compass Records Group). aangezien ik een digibeet ben van 66 jaar oud, vraag ik mij af of de MuMe crew of moderator hierbij behulpzaam kan zijn. mocht dat mogelijk zijn, dan wil ik die albums met alle liefde van commentaar voorzien.

nog een album van deze dame, dat het beluisteren meer dan waard is. als je iets met Ierse folkmuziek en mooie vrouwenstemmen hebt, kun je niet om Dolores Keane heen. zij past m.i. in het rijtje Mary Black, Emmylou Harris, Linda Ronstadt, Natalie Merchant etc. de 1e 5 nummers zijn wel de prijsnummers hier. kant 2 is wat minder, hoewel je dat in haar geval wel moet relativeren. ook de iets mindere composities zijn dankzij haar geweldige zang goed te pruimen. uit de liner notes citeer ik "In 1993 Dolores released the critically-acclaimed album Solid Groud, highlights from which include "Never Be The Sun", a stunning duet with Emmylou Harris, and other outstanding collaborations with the Voice Squad, "Summer Of My Dreams" and "Tonight As We Dance".

een prima verzamelaar van de inmiddels 70-jarige zangeres/muzikante Dolores Keane "The voice of Ireland", een absolute grootheid van de Ierse volksmuziek. zij speelde mee op 3 albums van de Ierse folkgroep De Danann, maakte 3 duo albums met haar toenmalige echtgenoot John Faulkner, 1 duo album met de Noorse zangeres Rita Eriksen en 5 reguliere solo albums.

ook droeg zij bij aan meerdere verzamelaars van Ierse folk music en zong zij duetten met wijlen John Prine, op diens album "in Spite of Ourselves" en zong zij een aantal nummers op de folk opera "The Man from God Knows Where" van Tom Russell.

op deze verzamelaar, dat destijds een groot verkoopsucces werd in haar thuisland Ierland, staan de volgende nummers:

2 tracks (1,16) van het album "Dolores Keane"
3 tracks (2,3,7) van "Lion In a Cage",
5 tracks (4,6,9,12,14) van "Solid Ground",
1 track (10) "Let It Be" (Lennon/McCartney) van het album "Anthem" van De Danann,
1 track (8) van "Ballroom" van De Danann,
1 track (5) van het duo album "Sail Og Rua" (met John Faulkner)
1 track (11) een verzameling liedjes van diverse artiesten "A Time for Touching Home" (Musical Gatherings and Homecomings).

track 13 een cover van het Van Morrison nummer "Have I Told You Lately" en track 15 "A Place In My Heart" (John Faulkner) werden bij mijn weten niet eerder op een album uitgebracht.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen. een aanrader voor degenen die kennis willen maken met haar muziek en zangkunst.

deelcitaat uit de liner notes:

"When they come to write the definitive history of Irish music, the name of Dolores Keane will surely stand out like a beacon of light. And rightly so. Few artists produce such a profilic body of work, fewer still sustain the magic over three decades. Only the exceptional ones do all this and still remain true to their roots. Dolores Keane is an exceptional artist. A rarity. It was never going to be anything but a musical career for the girl from Caherlistrane, County Galway. Born into and raised by a musical family, her talent blossomed early and never waned. "Learning songs and tunes was like learning to walk" she once remarked.
By the time she joined De Danann, the world began to sit up and take notice of Dolores Keane. Critics, audiences and contemporaries were simply mesmerized with her voice. The "Keane magic" is that rare ability she has to bring the listeners to the very heart of a song and sweep them away. Her interpretations are instinctive, her delivery sublime, untainted and unaffected. A songwriter's dream. She is, as Nanci Griffith describes her, "The Voice of Ireland".

het solo debuut album van Dolores Keane is echt een traditioneel folk album en daardoor wellicht haar minst toegankelijke album.

naar verhouding veel instrumentale nummers, de bekende jigs en reels, die zeer traditioneel worden uitgevoerd en die stijl van muziek of zogenaamde "tunes" moet je liggen. gelukkig staan er een 7 tal nummers veelal ballads tegenover, die zijn voorzien van de schitterende vocalen van de destijds pas 24-jarige Dolores Keane.

alle achtergronden van de nummers op dit album werden uitgebreid toegelicht door haar toenmalige echtgenoot John Faulkner, met wie zij een aantal duo albums zou maken, waaronder het prachtige "Broken Hearted I'll Wander" (1979).

de credits bij "There Was a Maid" zijn niet erg duidelijk, behalve de vermelding dat de Ierse folkband Reel Union meespeelde met o.a. Peadar Mercier, een muzikant die vanaf 1966 t/m 1976 lid was van The Chieftains (stamhoofden) en Mairtin Byrnes.

Album werd geproduceerd door John Wood
Recorded in Sound Techniques Studio, London, Dublin Sound Studios, Dublin & on location in Galway

deelcitaat uit de liner notes van Gerald Hanley:

"The surname Keane was, and is still, O Cathain in the Gaelic language, and had ancient connections with the O'Neills. In the year 1260 the Irish Annals record the death in battle, against the English invaders, of the Chieftain "Brian O'Neill....and fifteen chieftains of the O' Kanes". Dolores' family have lived at Caherlistrane in County Galway for generations. They are revered by the traditional musicians of Ireland, and are famed for their singing and musicianship"

6 jaar na "The Best of Dolores Keane" (1997) verscheen er opnieuw een verzamelaar van deze geweldige Ierse zangeres (en muzikante), naar mijn mening samen met Mary Black 1 van de beste zangeressen die Ierland ooit heeft voortgebracht.

het fijne van deze verzamelaar is, dat er geen enkel nummer doubleert met het album "The Best of".
vandaar de ondertitel "More of the Best of Dolores Keane".

op dit album staan de volgende nummers:

2 tracks (1,12) van het album "Ballroom" met de Ierse folkgroep De Danann
2 tracks (2,13) van haar solo album "Solid Ground"
3 tracks (4,14,17) van haar album "Lion in a Cage"
4 tracks (5,8,10,16) van haar album "Dolores Keane"
1 track (11) van het duo album "Sail Og Rua" met John Faulkner
1 track (3) de Pete Seeger klassieker "Where Have All the Flowers Gone" van "The Songs of Pete Seeger"
1 track (6) van de folk verzamelaar "Eist Aris"
1 track (7) een live opname met De Danann van de folk verzamelaar "How the West Was Won"
1 track (9) "Sonny" met Emmylou Harris en Mary Black van de folk verzamelaar "Bringing it All Back Home"
1 track (15) "Diglake Fields" met Mary Black van het album "Anthem" van De Danann

aangezien meerdere van haar albums moeilijk verkrijgbaar ofwel erg prijzig zijn, is ook deze verzamelaar een prima alternatief voor degenen die kennis willen maken met haar geweldige zang en muziek.

wijlen Nanci Griffith zei ooit over haar "Dolores Keane, the queen of the soul of Ireland, has a sacred voice". zij staat ook bekend als "the voice of Ireland". zij was mede oprichter van de bekende Ierse folkgroep De Dannan, met wie zij verschillende albums opnam. daarnaast maakte zij begin jaren tachtig 3 albums met multi-instrumentalist John Faulkner, met wie zij destijds getrouwd was. de andere 2 albums zijn "Sail Og Rua"(1983) en "Farewell to Eirinn" (1980). van deze 3 albums sla ik "Broken Hearted I'll Wander" het hoogste aan.

op tracks 3 en 9 verzorgt John Faulkner, die gezegend is met een mooie "folky" stem de lead vocals. de hoogtepunten zijn de songs waar Dolores Keane de lead vocals al dan niet in duet verzorgt en gelukkig zijn dat 6 nummers op dit album. "The Ploughboy" en "Will Ye Go To Flanders" zijn duetten met John Faulkner. het zijn met name de solo gezongen nummers "Johnny, Lovely Johnny", "The Low, Low Lands of Holland" en de prachtige afsluitende ballad "The Bonnie Light Horseman" die dit album naar een hoog niveau tillen.
er staan 3 instrumentale nummers op dit album 4) jigs reels en 10) hornpipes, waar ik persoonlijk minder van gecharmeerd ben. je houdt ervan of niet. desalniettemin een fijn album voor de folkliefhebber. Dolores Keane stopte eind jaren 90 met platen maken en touren, volgens zeggen vanwege problemen met depressie en alcoholisme. zij maakte in 1998 haar laatste reguliere album "Night Owl" een absolute aanrader voor de liefhebbers van (Ierse) folk.

de muzikanten op dit album:
Dolores Keane: vocals, concertina, hurdy gurdy drones, flute, whistles
John Faulkner: vocals, bouzouki, guitar, hurdy gurdy
Eamonn Curran: whistles, chnater, drones, pipes
Kieran Crehan: fiddles

album werd geproduceerd door P.J. Curtis en opgenomen "at Lombard Studios, Dublin"

het derde album dat Dolores Keane maakte met de Ierse muzikant/songwriter/zanger John Faulkner, destijds haar echtgenoot van wie zijn in 1988 scheidde. van dit moeilijk verkrijgbare album verscheen in 2015 een re-issue op het label Gael Linn. eerder verschenen van dit duo de albums "Farewell to Eirinn" (1980) en "Broken Hearted I'll Wander" (1981).

de inmiddels 70-jarige Dolores Keane staat bekend als de stem van Ierland en was mede oprichter van de Ierse traditionele folkband De Dannan. zij stopte eind jaren 90 met muziek maken en touren vanwege depressie en alcoholproblemen. haar laatste reguliere album "Night Owl" uit 1998 is een meesterwerkje.

"Sail Og Rua" (Young Red Haired Sally) staat geheel in het teken van de Iers Keltische traditie. 8 van de 10 songs zijn door Dolores Keane en John Faulkner bewerkte traditionals. tracks 3, 5 en 8 zijn instrumentale nummers en dat moet wel je ding zijn. track werd bewerkt door Daly/Kelly/Small. de door Dolores Keane gezongen tracks, een enkele keer in harmoniezang met John Faulkner, genieten mijn voorkeur. track 10) het bekende "Galway Bay" is geschreven door de Ierse dichter/songwriter Francis Fahy en groeide in haar versie uit tot een klassieker.

"Jimmy Mo Mhile Store" is eveneens een klassieker, waar vele van covers van bestaan, o.a. op het album "Tears of Stone" van The Chieftains (met The Rankins). het titelnummer "Sail Og Rua" zong zij samen met haar tante Sarah Keane.

Album werd geproduceerd door Dolores Keane & John Faulkner
Recorded at TGS Studios, North Carolina,
Soundtrack Services, Bray
Greenfield Studios, Claran
Windmill Lane Studio 2, Dublin

de muzikanten op dit album:

Dolores Keane: vocals, bodhran
John Faulkner: vocals, fiddle, bouzouki, guitar
Eamon Currann: uileann pipes
Sean Keane: flute
James Kelly, Jackie Small: fiddle
Jackie Daly, Mairtin O'Connor: button accordion
Paul Barrett: Fairlight CMI (Computer Musical Instrument)
Jack Herriott: string bass (track 10)

de inmiddels 77-jarige Donal Lunny is een Iers folkcoon, multi-instrumentalist, producer en mede oprichter van o.a. The Bothy Band, Planxty (met Andy Irvine, Christy Moore en wijlen Liam O'Flynn) en Moving Hearts met Christy Moore, op wiens solo albums hij vele malen bijdroeg. zijn lijst van producties, samenwerkingen en sessiewerk op albums van anderen is vrijwel eindeloos.

dit kristalhelder geproduceerde album met zijn toenmalige band Coolfin is geen licht verteerbare kost. de muziek die razendknap wordt uitgevoerd, is een fusie van traditionele (Ierse) folk gestoken in een modern jasje vermengd met o.a. invloeden uit de Balkan landen (Moldavië) en gevat in vrij complexe song structuren. Donal Lunny heeft een fascinatie met ritmische muziek, wat goed te horen valt op de veelal up-tempo uitgevoerde, instrumentale nummers.

op "Coolfin" staan 6 instrumentale composities van Lunny met o.a. polka's en 9) slides, waarvan "Spanish Point" en "Lucky Lucky Day" het meest bekoren, evenals de swingend uitgevoerde traditional "Glentown" incl. "The Green Fields of Glentown", een nummer van fiddler Tommy Peoples. track 4) "The Mouseskin Shoe" is eveneens een instrumentaal nummer van bandlid/fiddler Nollaig Casey.

mijn voorkeur gaat uit naar de 4 nummers/traditionals met zang. "The Lowlands of Holland" met zang van de Schotse zangeres Eddie Reader, bekend van haar solo werk en hit "Perfect" met de band Fairground Attraction, "Moldavian Triptych" met geweldige zang van de Hongaarse folk zangeres Marta Sebestyen en "False Fly" en "Siul a Ruin", beide met zang van Maighread en Triona Ni Dhomhnaill, die bekend staan om hun in het Gaelic gezongen liedjes.

Album werd geproduceerd door Donal Lunny
Recorded at Real World Studios, Bath, England & Westland Studios, Dublin, Ireland
(additional recording at Digital Pigeon, Dublin & Soundtracks, New York

Coolfin:
Ray Fean: drums
Roy Dodds: percussion
Graham Henderson: keyboards
Fionn O'Lochlainn: bass
John McSherry: Uileann pipes, whistles
Nollaig Casey: fiddle, viola
Mairead Nesbitt: fiddle
Donal Lunny: bouzouki, guitar, bodhran bass

Guest singers: Maighread Ni Dhomhnaill, Triona Ni Dhomhnaill, Eddi Reader, Marta Sebestyen
Guest players: Sharon Shannon (accordion), Maire Breatnach & Sean Smyth (additional fiddles tracks 3 & , Jean Butler (taps tracks 1 & 6)

de "Rising" uitgave (Permanent Records) zoals hierboven vermeld bevat 18 nummers allemaal live uitgevoerd in de periode 1982 t/m 1986 ("recorded during world tour").

voor mij als "oudere jongere" een feest der herkenning. de uit Glasgow, Schotland afkomstige singer/songwriter Donovan (Leitch) werd destijds wel het Schots/Engelse antwoord genoemd op Bob Dylan. de man grossierde eind jaren 60/begin jaren 70 in het maken van hitsingles, waarvan vele klassiekers werden. het waren de tijden van de Vietnamoorlog, piratenzender Radio Noordzee, "flower power" etc.
een tijd dat de wereld zonder smartphones en social media nog "klein" was en misschien was geluk toen inderdaad nog heel gewoon.

nostalgie dus bij het horen van prachtige nummers als "Catch the Wind", het nog immer actuele "Universal Soldier" een nummer van de Amerikaanse folkie Buffy Sainte-Marie en het lieflijke "To Susan on the West Coast Waiting". voor de rest eigen nummers van Donovan plus 2 traditionals "Young but Growing" en "Stealing".

alhoewel er flink wat verzamelaars en live albums zijn uitgebracht van deze Schotse troubadour en je altijd discussie kunt hebben over de samenstelling en keuze van de nummers, ervaar ik "Rising" als een fraai, coherent album.

Donovan: all guitars, vocals, harp
Paul Horn: flutes, sax, clarinet
Peter Mark: viola
Danny Thompson: concert bass

op de binnenkant van het hoesje staan foto's van Donovan met de Indiase Maharishi Mahesh Yogi, grondlegger van de transcendente meditatie en tijdgenoten George Harrison en Jimi Hendrix plus een "liner note" van John Lennon met de tekst "Donovan is as important and influential, as Bob Dylan and we are...Listen, the man's a poet". voor wat het waard is....

een verrassend sterk "come back" album van de destijds 50-jarige uit Glasgow, Schotland afkomstige singer/songwriter/troubadour Donovan (Leitch).

veel folky ballads en meditatieve klanken op dit inderdaad tijdloze, mooie en rustgevende album. Donovan werd uitgenodigd door producer Rick Rubin om na een periode van 13 jaar stilte weer eens een album te maken. volgens zeggen waren er ruim 100 liedjes beschikbaar voor dit album, maar uiteindelijk verschenen er 15 op "Sutras", een begrip afkomstig uit het boeddhisme en hindoeïsme.

een enkele keer gaat het tempo iets omhoog, zoals op "The Way" maar het zijn merendeels ingetogen, welhaast meditatieve nummers, waarbij het prettig relaxen is. enige nadeel is dat veel nummers onderling inwisselbaar zijn en het album daardoor nogal eenvormig overkomt.

de prachtstem en het gitaarspel van Donovan wordt ondersteund met fraaie accenten die gelegd worden door o.a. cello, fluit, piano en harmonium.

favoriete nummers "Give It All Up", de sterke melodieen van "High Your Love" met prachtige harmonium en tabla klanken en "The Clear-Browed One", het folky "Lady of the Lamp" en het intieme "Be Mine".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. oudgediende Danny Thompson (acoustic bass), Steve Ferrone (drums) en Benmont Tench (keyboards) beide bekend van de Tom Petty band, NIgel Kennedy (viool) en Josh Haden (bass), zoon van de legendarische jazz bassist Charlie Haden.

de Europese uitgave bevat overigens 15 nummers inclusief "The Garden". alle nummers werden geschreven door Donovan uitgezonderd de traditional "Sleep". "Eldorado" is een door hem op muziek gezet gedicht van Edgar Allen Poe.

zou het album niet als klassieker bestempelen, maar "Sutras" van de inmiddels 78-jarige levende legende Donovan is zeker een album dat voor de liefhebber het beluisteren waard is en werd door deze romanticus "dedicated to she".

zeker een prima album zoals hierboven al opgemerkt door o.a. kistenkuif. voor mij een blijvertje. zijn nieuwste album Say What You Like is ook zeer de moeite waard. als je viel voor de charmes van Constant Companion is dit nieuwe album uit 2023 voor de liefhebber eigenlijk blind aan te schaffen. het instrumentarium is met o.a. lap steel en steel guitar net iets uitgebreider dan op CC. goed nieuws dus voor Broem.

in maart dit jaar kwam dit nieuwe album uit van deze sympathieke Canadese bard afkomstig uit Toronto. zijn album "Constant Companion" uit 2010 kreeg destijds volledig terecht een positieve ontvangst in de diverse media. ook zijn album "Strong Feelings" (2014) met o.a. gastoptredens van Mary Margaret O' Hara en Garth Hudson kreeg positieve reacties van Rolling Stone en Pitchfork. men rangschikt Doug Paisley wel als alternatieve country singer/songwriter. dit album kan ik iedereen die 1 van zijn vorige albums waardeerden aanraden. wellicht qua songmateriaal net iets minder dan het onvolprezen "Constant Companion" maar wederom meer dan het beluisteren waard. met name de nummers die qua productie klein zijn gehouden, vormen hier de hoogtepunten. "Rewrite History, Almost, I Wanted It Too Much en Holy Roller" zijn prachtig. de iets meer up-tempo nummers of eerder mid-tempo zoals 3,6, 8 en 11 doen er niet of nauwelijks voor onder. de muzikale begeleiding is wederom prima met teksten die ergens over gaan. de harmony vocals van de mij onbekende Felicity Williams mogen er zijn evenals de bijdragen op steel guitar van Michael Eckert. als een album over de hele linie aanslaat en dat is hier het geval, is er meestal sprake van een goed album. ik denk dat dit album bij de liefhebber menige draaibeurt zal krijgen.

de tekst van het juweeltje Almost:
Almost reached the top of the mountain
Almost sailed across the sea
Almost was somebody to someone
Who loved me

Almost broke the spell I was under
But I kept from you my greatest fear
Almost tried to make it better
Through the years

wederom een prachtalbum van Doug Paisley. een laid back, ingetogen album. de man heeft een heerlijke, rustgevende stem en zo klinkt de muziek ook. opdringerig wordt het nooit. ten opzichte van het vorige album Strong Feelings is de instrumentatie iets uitgebreid met pedal steel op track 5 en ook de fiddle doet op track 7 zijn intrede. in het woud van de vele releases van singer/songwriters, vind ik Doug Paisley er positief uitspringen. de backing vocals op tracks 3 en 4 van Matt Barber en op tracks 7, 8 en 9 van Jennifer Castle zijn wonderschoon. wellicht ook iets voor liefhebbers van John Gorka, die qua stem en instrumentatie enigszins vergelijkbaar is met het werk van deze sympathieke Canadees, en in wiens muziek je ook subtiele folk en country invloeden kunt horen. jammer dat net als bij Strong Feelings ook bij dit album een tekst vel ontbreekt. een klein minpuntje dat op zijn laatste release Say What You Like uit 2022 trouwens is goedgemaakt en dit wel het geval is. ook dat album is weer van grote klasse en kan ik liefhebbers van zijn werk aanraden.

zeer fraai, aanstekelijk album van de eigenzinnige muziek legende Doug Sahm (& Band). de band was in dit geval een gelegenheidsformatie. dit werd zijn debuut als solo artiest, na de muziek die hij eerder maakte met The Sir Douglas Quintet. een mix van blues, country, jazz, rock, Western swing, Tex-Mex. van het laatste genre wordt hij ook wel als 1 van de grondleggers gezien. dit album bevat een heerlijk ongedwongen, relaxte sfeer, waarbij ook 50 jaar later het speelplezier uit de speakers spat. op het moment dat Doug Sahm bij de opener "(Is Anybody Going to) San Antone" laat weten "This song is about my hometown" kan het feestje beginnen.

dit nummer was ooit een country hit voor Charley Pride. daarna volgen er uit diverse genres nog een aantal Amerikaanse klassiekers. "Your Friends" was de b-kant van een single van soul/blues zanger Bobby Bland, "Poison Love" was een country hit voor Johnnie & Jack (1951), de country standaard "Faded Love" een veel gecoverd nummer van Bob Wills. "Blues Stay Away from Me" van het country duo Delmore Brothers, "Papa Ain't Salty" een nummer van de uit Texas afkomstige bluesgitarist/zanger T-Bone Walker, "Me and Paul" is van Willie Nelson, "It's Gonna Be Easy" een nummer van Atwood Allen. de 3 overige tracks "Dealer's Blues", "Don't Turn Around" en "I Get Off" zijn van Doug Sahm zelf.

Bob Dylan droeg aan dit (h)eerlijke roots album bij met het nummer "Wallflower". dit nummer verscheen later op de box-set "The Bootleg Series Vol. 1-3". behalve op dit nummer deelt hij ook de vocalen met Doug Sahm op tracks 1) en waarop hij de gitaar solo speelde. hoewel hier geen credits voor worden gegeven "he added some organ and harmonica to a few other cuts"

andere gastmuzikanten op dit album waren o.a. New Orleans legende Dr. John, tenor saxofonist David "Fathead"Newman, snarenvirtuoos David Bromberg, Wayne Jackson op trompet, bekend van The Memphis Horns, Andy Statman op mandoline en de befaamde accordeonist Flaco Jimenez. met de laatste maakte hij later nog diverse albums onder de naam "Texas Tornados".

de re-issue op cd (2006, Collectors' Choice Music/Atlantic Recording) klinkt een stuk beter dan het album dat ik vroeger op LP had.

Album werd geproduceerd door Jerry Wexler, Arif Mardin & Doug Sahm
opgenomen "at Atlantic Studios, New York, NY"

beter te laat dan nooit. mijn eerste kennismaking met de folk muziek van de inmiddels 69-jarige singer/songwriter, multi-instrumentalist Dougie MacLean afkomstig uit Dunblane, Perthshire, Schotland. ben met stomheid geslagen door de pracht van dit album.

de man heeft sinds 1980 al een kleine 20 reguliere albums uitgebracht en is een grootheid in het Verenigd Koninkrijk en dan met name in thuisland Schotland. op het continent geldt hij eerder als 1 van Schotland's "best kept secrets". zijn compositie "Caledonia" van het gelijknamige album dat hij in 1977 maakte met Alan Roberts, wordt daar beschouwd als Schotland's onofficiële nationale volkslied. veel van zijn albums werden opgenomen in zijn samen met zijn vrouw Jennifer opgerichte studio in Dunkeld en uitgebracht op zijn eigen Dunkeld Records label. Dougie MacLean beschikt over een warme, aangename stem bij uitstek geschikt voor de folky songs op dit album. alle nummers werden geschreven door de man zelf, uitgezonderd de traditional 6) "S fhada Leam".

na het rustige intro van 2) "Stolen" waan je jezelf enige tijd later bij het invallen van de "highland bagpipes" in de Schotse hooglanden. de ballad 3) "Scythe Song" wordt mede ingekleurd door bescheiden harmonica klanken van Davie Duncan. 4) "Feel So Near" een live track met mandoline spel van Jonathan Yudkin en prachtige harmoniezang van Kathy Mattea, wordt gevolgd door de sfeervolle, spirituele klanken van het instrumentale "Gneiss Wind" spaarzaam ingevuld met fiddle en percussie.

6) "S fhada Leam" is een door hem bewerkte traditional, deels in Schots Gaelic en Engelse taal gezongen, een ingetogen nummer met wederom een prachtige backing vocal van Kathy Mattea. 7) "She Will Find Me" een intieme piano ballad met alleen de man op zang en gitaar en Ali Napier op piano, een nummer om stil van te worden, wordt gevolgd door "Big River" eveneens een ballad van klasse.

9) "Fragment's from a Mugs Game" een collage van instrumentale muziek thema's, die hij schreef voor de gelijknamige BBC serie, voert je terug naar Schotse bergen en valleien. zo mooi als het album opent met de prachtmelodie van 1) "Stepping Stones", zo eindigt het ook met het verstilde 10) "Distant Son".

wil niemand iets opdringen, maar ik vermoed dat deze muziek ook ouwekock zal aanspreken, maar wellicht is hij al bekend met de muziek van Dougie MacLean.

Album werd geproduceerd door Dougie MacLean, Graeme Hughes en Jennifer MacLean
opgenomen "at Dunkeld Records' Studio, Dunkeld, Scotland"
( except for the track "Feel So Near" recorded live at Murphly Castle, Perthshire)

de muzikanten op dit album:

Dougie MacLean: vocals, guitar, bouzouki, percussion, keyboards, whistle, fiddle, "wee" guitar, programming
Dolina MacLean: melodeon
Davie Duncan: bodhran, harmonica
Jamie MacLean: djembe
Ali Napier: keyboards, piano, harmonies
Jimmy Anderson: electric guitar
Gordon Duncan: highland bagpipes
Graeme Hughes: percussion, programming
Kathy Mattea: guitar, harmonies
Jonathan Yudkin: mandolin, harmonies
Bill Cooley: guitar
Gerry Gillespie: bass, harmonies

de Schotse singer/songwriter/multi-instrumentalist Dougie MacLean zou je op het Europese continent 1 van de best bewaarde geheimen van Schotland kunnen noemen. dit i.t.t. de status in het Verenigd Koninkrijk en zijn thuisland waar hij een gevierd artiest is en diverse prijzen in de wacht sleepte. zijn liedjes werden gecoverd door o.a. Amy Macdonald, Dolores Keane en Mary Black.

eind jaren 70 toerde hij o.a. met de vermaarde Schotse folk band Silly Wizard. de folk ballad "Caledonia" verscheen op zijn eerste gelijknamige album uit 1978 (een duo album met Alan Roberts) en groeide uit tot een alternatief Schots nationaal volkslied.

op "Whitewash" staan 2 traditionals "Gloomy Winter" met tekst van de Schotse dichter Robert Tannahill en "Mo NIghean Donn" dat iets weg heeft van een marslied met didgeridoo klanken en 8 eigen nummers.

Dougie MacLean is een prima songwriter en beschikt over een heel fraai "folky" stemgeluid, die uitstekend bij dit repertoire past. zijn maatschappij kritische teksten gaan o.a. over de gulzigheid van projectontwikkelaars, het behoud van de natuur en het veilig stellen van de toekomst van de jeugd, zoals in de afsluiter "Little Ones Walk On" (look around at what we'll leave you, yours to repair and to save, the broken stone, the withered forest, the sad and empty ocean wave).

veel ballads op dit album met als hoogtepunten "Gloomy Winter", het weergaloze "Rescue Me", "Dolina" en het samen met Kathy Mattea gezongen "Untill We Meet Again". op "Family of the Mountains" valt zijn fingerpickin' gitaarspel goed te horen, eveneens een nummer met een fraaie melodie met een tweede stem van de man zelf.

de inmiddels 70-jarige Dougie MacLean opereert al sinds 1983 vanuit het Schotse Dunkeld waar hij een eigen studio heeft, zijn albums opneemt en uitbrengt onder zijn eigen label Dunkeld Records. zijn albums zijn in NL moeilijk verkrijgbaar, maar gelukkig biedt zijn eigen website uitkomst.

Album werd geproduceerd door Dougie & Jennifer MacLean
Recorded at Dunkeld Records Studio, Scotland during the Autumn/Winter of 1989

Dougie MacLean: vocals, guitar, fiddle, keyboards, percussion, electric guitar, didgeridoo
Gordon Duncan: whistles (track 1,2 & 3)
Graeme Hughes: electric guitar (track 3)

"On May 24, 2000, The Ryman Auditorium in Nashville hosted a concert of music, new and old, from the artists of "O Brother, Where Art Thou" documentarian D.A. Pennebaker recorded the show for posterity in the film "Down from the Mountain"

dat zijn een deel van de liner notes bij dit heerlijke "americana" (bluegrass, country, folk, gospel) album met live opnames van dat concert. alle liedjes zijn traditionals, uitgezonderd de 2 nummers (7 en van Gillian Welch en David Rawlings, waarvan met name "I Want to Sing that Rock and Roll" indruk maakt. ook het nummer van blues artiest Chris Thomas King is een "original".

album opener is het door de gospel groep The Fairfield Four a-capella gezongen "Po' Lazarus", gevolgd door de Appalachian folk klanken van "Big Rock Candy Moutain" met o.a. zang en fiddle spel van (wijlen) John Hartford, waarna 2 blue grass nummers van Alison Krauss & Union Station volgen, "Wild Bill Jones" met lead zang van Dan Tyminski en harmoniezang van Alison Krauss en het prachtige duet "Blue and Lonesome" waarop zij de zang delen.

het op een oude fiddle melodie gebaseerde "Sandy Land" van The Whites met zang en mandoline spel van Buck White en harmoniezang van zijn dochters Cheryl en Sharon White is 1 van de vele hoogtepunten. de blue grass gospel "Will There Be Any Stars in My Crown" van The Cox Family (vader Willard, dochters Evelyn en Suzanne en zoon Sidney (banjo) laat eveneens prachtige harmoniezang horen.

twee 5 sterren nummers sluiten dit fraaie album af; de gospels "Green Pastures" (that beautiful land we shall reach when the sun goeth down) en de prachtmelodie van "I'll Fly Away" (dreaming of a home on God's celestial shore).

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Douglas (dobro), Mike Compton (mandolin) en Barry Bales (bass). sleutelwoorden voor dit album: authentiek, doorleefd en puur. het zal een gedenkwaardige avond zijn geweest op 24 Mei, 2000 in Nashville.

Album werd geproduceerd door T Bone Burnett