weinig aandacht hier op MuMe voor (wijlen) David Olney. merkwaardig want de man, een singer/songwriter van de buitencategorie, had een behoorlijke fan base in Nederland en stak regelmatig de grote plas over voor concerten in het kleinere clubcircuit, waar hij een trouwe schare aan fans had opgebouwd.

"Lenora" werd zijn vierde live album en is wellicht zijn beste. zijn 1e live album "Live in Holland" verscheen in 1995. de opnames vonden verspreid over 2 jaar plaats, in 2004 begeleid door Thomm Jutz en in 2005 werd hij begeleid door Mark "Sergio" Webb.

de nummers van dit live album zijn afkomstig van:

1,2,3,5,6 en 9 van "Migration" (2005)
10 en 13 van "The Wheel" (2003)
plus
Two Kinds of Love van "Border Crossing" (1992)
Jerusalem Tomorrow van "Deeper Well" (1988)
Vincent's Blues van "High Wide and Lonesome" (1995)

alle originals van David Olney waarvan een 3-tal co-written. de enige cover "I Washed My Hands in Muddy Water" (Joe Babcock) en zijn eigen "Upside Down/Gonna Wait Here for the Cops" zijn "nieuw" en verschenen bij mijn weten niet eerder op zijn albums. de laatstgenoemde 2 nummers laten een iets meer up-tempo blues getint geluid horen, zoals ook te horen valt op "Chained and Bound to the Wheel". persoonlijk hoor ik David Olney het liefst in een folk setting.

voor de rest bijzonder fraaie americana op dit als een intiem huiskamerconcert klinkende album merendeels geworteld in folk met sterke teksten, prachtig gezongen met de authentieke, doorleefde stem van David Olney.

Album werd geproduceerd door de Amerikaanse bluegrass/country muzikante Liz Meyer
Recorded by SCR Productions, Hoofddorp, Holland

David Olney: guitar, vocal
Thomm Jutz: lead guitar
Mark "Sergio" Webb: lead guitar

"Lenora" was recorded in Holland at the Stonevalley Club in Lievelde on November 11, 2004, and November 12, 2005; at In the Woods in Hollandsche Rading on November 21, 2004; and at Chalet Ockenburg in The Hague on November 10, 2005

citaat uit de liner notes (David Olney, Nashville, September, 2006)

"My love affair with the Netherlands continues. I am always moved by Dutch hospitality and the Dutch sense of fairness. In this year of 2006, the country I live in is seen by the most Europeans as an arrogant bully. I agree with that assessment. But in spite of the anger felt toward my country's current government, I have never felt any animosity at me personally. That would be un-Dutch. I consider myself a lucky man to have somehow made it to Holland. Thank you from the bottom of my heart"

een beetje wisselvallig album van David Olney. een prima songsmid met vaak nogal cryptische teksten die niet altijd makkelijk te zijn doorgronden. zo is "Lenora" geen love song, maar een verhalend liedje geschreven vanuit het perspectief van een vogel.

op "Migration" staan 9 eigen liedjes waarvan een aantal co-written, plus 2 covers van mij onbekende singer/songwriters en dat zijn 2 van de betere liedjes op dit album. de sterke melodie van "Light from Carolina" (Steve Runkle) met prachtige fiddle klanken van Deanie Richardson en de folky ballad "Oh Lord" (Rebecca Hall).

andere sterkhouders zijn de rustige, folky songs "The Song", "My Lovely Assistant", "All the Same to Me" en het absolute prijsnummer "Birds", voorzien van fraaie backing vocals en accenten van o.a. mandoline en fiddle.

het mid-tempo "No One Knows What Love Is" beklijft minder, zoals ook de slow blues van "Speak Memory" en "Ace of Spade Blues" dat niet doen. de bluesy hard-rock van de afsluiter "Upside Down" komt misplaatst over en ervaar ik als een serieuze mispeer.

liefst 6 nummers van "Migration" verschenen later op zijn live album "Lenora" (2007) met in Nederland opgemaakte opnames. die wat meer uitgeklede versies doen zeker niet onder voor de studio versies.

niet het beste album binnen het omvangrijke oeuvre van David Olney, maar goed genoeg voor 4 sterren. dat de man goede liedjes kon schrijven staat vast. zo coverde Emmylou Harris zijn "Deeper Well" op haar album "Wrecking Ball" en verscheen "Jerusalem Tomorrow" op haar "Cowgirl's Prayer".

Album werd geproduceerd door Robb Earls & David Olney
Recorded at Sound Vortex, Nashville, Tennessee

de liner notes van Emmylou Harris:

"David Olney tells marvelous stories, with characters who cling to the hope of enduring love, all the while crossing the deep divide into that long dark night of the soul. They are saints and charlatans, gypsies and thieves, the ordinary and the extraordinary. They are you and me. Here even the birds raising their voices in song reach for something unattainable, but David knows that the reaching is everything"

David Olney stond bekend als een "songwriter's songwriter" wiens nummers door diverse collega's (o.a. Emmylou Harris en Linda Ronstadt) werden gecoverd. Townes Van Zandt was 1 van zijn fans. zijn diepgaande teksten zijn een verhaal apart.

op "The Wheel" geen pop maar een "americana/roots" album staan 15 nummers of misschien beter gezegd 11, want "Wheels", "Stars", "Now I Start" en "Precious Time, Precious Love" zijn fraaie, korte intermezzo's door hem of samen met zangeressen a-capella gezongen.

alle nummers werden door David Olney geschreven, waarvan een 3-tal co-written, o.a. "Boss Don't Shoot No Dice" met Janis Ian. een nummer dat net als "Chained and Bound to the Wheel" en "God Shaped Hole" stevige (blues) rock laat horen en minder indruk maakt.

"Voices on the Water" met de gospel band The McCallum Brothers en "All the Love in the World" hebben een gospel sausje en luisteren lekker weg, maar de man excelleert vooral in de folky klein gehouden ballads, zoals "Now and Forever", "Revolution" en met name "Stonewall" en "The Girl I Love" prachtig ingekleurd met fiddle en mandoline. het eveneens a-capella gezongen "Round" is een waardige afsluiter.

weliswaar een gevarieerd album maar David Olney hoor ik het liefst met rustig, ingetogen werk, zoals op zijn debuut album "Eye of the Storm" (1986).

Album werd geproduceerd door Robb Earls & David Olney
Recorded at Sound Vortex, Nashville, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes van Dave Marsh

"David Olney started out being a Yankee youth and wound up living (and I think, writing) as a Southerner.
Then again, he also began as a rebel, and rebels always fit in better elsewhere.

Olney's best lyrics simultaneously achieve the dense, dark solemnities of Leonard Cohen and the laconic pensiveness of Townes Van Zandt, with the dry wit of Woody Guthrie sprinkled around for good measure. In fact, Olney writes so well, he presents himself with a problem: People overlook his impressive performances of all those finely wrought songs. They shouldn't. Olney never just wrote lyrics. From his days with the X-Rays, he played and sang his heart out, and although as a mature artist he sings in more measured cadences, in this respect his heart never moved far from where it started out"

3e en laatste deel van een trilogie van 3 EP's. nr 1 La Lomita en de definitieve versie van de Home Demo van The Hopeless Ghosts staan op het album "The Sinner's Shrine". het nummer Weeping Skulls staat op het onlangs verschenen vervolg van dit album "El Tiradito" (2-cd)

2e deel van een trilogie van 3 EP's. het nummer Land of the Hummingbird staat op het album Sinner's Shrine. de overige 3 nummers zijn verschenen op het onlangs verschenen vervolg op dit album "El Tiradito" (2-cd)

Dean Owens won in 2022 voor de 2e keer op rij de titel "UK artist of the year" en dit album was "UK album of the year" volgens de Americana UK Reader's Poll. in mei 2023 verscheen El Tiradito (the Curse of Sinner's Shrine"). op deze 2-cd staan o.a. tracks van de 3 EP's die tezamen de "Desert Trilogy" vormden. tracks die niet op "Sinner's Shrine" stonden en die gezien de gelimiteerde oplages van de EP's voor weinig fans beschikbaar waren. dit wordt nu rechtgezet met de release van "El Tiradito". een dubbelalbum met naast songs eveneens een verzameling "desert instrumentals". heb helaas niet de vaardigheid om het album hier op de site toe te voegen, waarvoor mijn excuses. Dean Owens heeft onlangs nog een korte tour gemaakt in Nederland (van 18 t/m 24 april).

Deirdre Scanlan is een Ierse zangeres geboren in Nenagh, North Tipperary. zij was een aantal jaren lead zangeres van de Amerikaans/Ierse traditionele folkband Solas. zij beschikt over een geweldige stem en zingt op dit album 8 nummers in de Engelse taal en 2 (tracks 4 en 10) in het Iers. er ging 5 jaar voorbereiding aan dit album vooraf. het songmateriaal bestaat voornamelijk uit traditionele liederen en ballads, die in fijne arrangementen perfect worden uitgevoerd door professionele gastmuzikanten. de basis bezetting is gitaar, bas en piano, met accenten van o.a. accordeon, whistle (Ierse volksfluit) en fiddle. een consistent album met mooie, intieme songs gezongen vanuit het hart met de krachtige, karakteristieke stem van Deirdre Scanlan. kan dit album iedere folkliefhebber aanraden. album werd geproduceerd door Jim Murray en opgenomen "at Sonas, Killarney"

uit de liner notes van Fergal O'Murchu
"It is evident from this recording that staying in touch with her locality is something that is paramount to Deirdre. I say this in terms of the choice songs from her huge repertoire, which include some of the most powerful ballads that clearly position themselves within the very strong song tradition of West Limerick. This is also evident in the way in which Deirdre sings her songs and by the way in which she phrases her natural ornaments. This singing is pure natural, straight from the heart and sung in a most native accent"

de muzikanten op dit album:
Deirdre Scanlan: vocals
Fergal O' Murchu: backing vocals
Jim Murray: guitar, vocals
James Blennerhassett: double bass
Seamus Bret: piano
Derek Hickey: accordion
Mike McGoldrick: flute, low whistle
Dezi Donnelly: fiddle
Martin Leahy: percussion
Tony O'Flaherty: soprano saxophone, hammond organ

de inmiddels 85 jarige Del McCoury, geboren in Bakersville, North Carolina, is een Amerikaans bluegrass fenomeen. de man heeft verscheidene "Grammy Awards" en 31 "Bluegrass Music Association Awards" op zijn naam staan. reeds op 24 jarige leeftijd zong hij de leadvocalen en speelde hij gitaar in de band "Blue Grass Boys" van die andere bluegrass legende Bill Monroe. hij begon ooit met een groep genaamd de "Dixie Pals" samen met zijn broer Jerry. na een aantal personele wisselingen werd de band later uitgebreid met zijn zonen Ronnie (mandoline) en Robbie (banjo). vanaf 1988 werd de groepsnaam "Del McCoury Band". onder die naam werden 16 albums uitgebracht. de man bracht eveneens 6 solo albums uit, 1 album met broer Jerry de "McCoury Brothers" en er verschenen 7 albums met de Dixie Pals incl. best of compilaties. de man heeft daarnaast diverse samenwerkingen op zijn naam staan.

de Dixie Pals was destijds een jonge, beginnende bluegrass groep en met deze groep maakte hij in 1972 deze bluegrass klassieker "High on a Mountain". een topper in dit genre. er verscheen in 1995 een re-issue van dit album, cd Rounder, printed in Canada. heerlijke, aanstekelijke muziek virtuoos gespeeld en gezongen. Del McCoury heeft een stem die gemaakt lijkt te zijn voor dit genre.

onder de naam Del McCoury Band werd in co-productie het album "The Mountain" (1999) met Steve Earle opgenomen. daarvoor speelde de band reeds een keer mee op de track "I Still Carry You Around" van zijn album "El Corzazon" (1997). de band droeg ook 2 nummers bij aan het album "Will the Circle Be Unbroken vol. 3" van The Nitty Gritty Dirt Band.

op dit album staan bluegrass klassiekers als "When I Stop Dreaming" van de Louvin Brothers, "Highway of Sorrow" van Bill Monroe, "Rambler's Blues" van de Stanley Brothers en de traditional "Big Ball in Boston", 2 nummers "High on a Mountain" en "Fear Not" van Olla Belle Reed, 1 nummer "Don't You Call My Name" van haar broer Herb Campbell, aangevuld met door de bandleden zelf geschreven nummers.

Del McCoury begon in 2008 met de organisatie van "DelFest", een jaarlijks terugkerend bluegrass festival in Cumberland in de staat Maryland. de 14e editie vond plaats in 2022. voor de editie 2024, dat plaats zal vinden tussen 23 en 26 mei, zijn de "tickets on sale now".

Album werd opgenomen "at Urban Recordings, Bethesda, Maryland, U.S.A."

de muzikanten op dit album:

Bill Runkle: banjo
Jerry McCoury: bass
Billy Sage: fiddle
Dick Staley: mandolin
Del McCoury: guitar, vocals

een lichte tegenvaller dit album, waarop Delbert McClinton zijn gebruikelijke cocktail van blues, r&b, country, soul en rock n' roll serveert. iets minder blues en rock dan op een aantal van zijn andere albums.
de songs werden deels door DM zelf geschreven maar merendeels zijn deze co-written, voornamelijk met Gary Nicholson en Kevin McKendree.

stevige r&b op de opener "Mama's Little Baby", het zwakke "When She Cries at Night" en "Cherry Street", funky op "Do It" , juke joint blues op "I Need to Know" en dan weer swing jazz op "People Just Love to Talk".

deze worden afgewisseld met fraaie love ballads als "Can't Nobody Say I Didn't Try" met een country feel, het eveneens meer ingetogen "Never Saw It Comin" en een 2-tal als bar room klinkende piano ballads "She's Not There Anymore" en "Out of My Mind". jammer dat een andere ballad "Until Then" een behoorlijke mispeer is.

geen slecht album want die maakt de man bij mijn weten niet, maar als luisteraar mis je toch wel de magie van een album als "Live from Austin" (1989), waar de energie van af bruist. Delbert McClinton is als live performer op zijn best.

Album werd geproduceerd door Don Was (except track 2)
Recorded at East Iris Studios, Nashville & Henson Studios, Los Angeles

het zoveelste fraaie album van de "great unknown" Delbert McClinton. de man uit Lubbock, Texas die bekend staat als een "musician's musician", levert al een kleine 50 jaar consistent kwaliteitsalbums af (met een enkele keer een "minder" album), maar is nooit naar het grote publiek doorgebroken.

de inmiddels bejaarde Delbert McClinton die niet meer optreedt, stond bekend in zijn thuisstaat Texas en andere zuidelijke staten als een fenomenale live performer, zoals te horen valt op zijn live klassieker "Live from Austin" (1989)

op dit studio album horen we zijn vertrouwde mix van vooral blues, rock en soul met als basis een ritmesectie (bas,drums), lead gitaar, piano/orgel en zijn virtuoze mondharmonicaspel, op meerdere tracks aangevuld met een messcherpe blazerssectie en soulvolle backing vocals.

op de swingende "Sun Medley" is wijlen meestergitarist Danny Gatton te horen. deze medley bestaat uit "Mystery Train" een nummer van Little Junior Parker, dat hier een heerlijke honky-tonk versie meekrijgt, en 2 nummers van Arthur "Big Boy" Crudup, "My Baby Left Me" en "That's All Right (Mama)" dat vooral bekend is van de versie van Elvis Presley.

veel "standards" op dit album en slechts 1 eigen nummer, de jazz/blues "Just You and Me" co-written met Donnie Fritts. het bekende "The Wanderer" (Ernie Maresca), werd voor het eerst in 1961 opgenomen door Dion voor zijn album Runaround Sue. de versie van DM verscheen in de film "One Hot Summer".

de ballads "Have a Little Faith in Me" (John Hiatt), "One More Last Chance" (Hal Bynum/Bud Reneau) en "Lay Around and Love on You" (David Gillon/Bobby David) voorziet Delbert McClinton van zijn als altijd bezielde, soulvolle zang.

"He Will Break Your Heart" is een cover van een nummer van soulzanger Jerry Butler en krijgt hier net als "Weatherman" (George Fenton/Harold Rams) een funky, rockende versie. dit laatste nummer verscheen op de soundtrack van de film "Ground Hog Day".

"Tell Me About It" (Bill LaBounty/Pat McLaughlin) een duet met zangeres Tanya Tucker valt wat uit de toon op dit verder prima album.

geweldig, sfeervol live album van de inmiddels 83-jarige uit Lubbock, Texas afkomstige Delbert McClinton.

energieke roots/rock van de bovenste plank , een mix van blues, r&b, rock n' roll en soul in een productie die klinkt als een klok. een sterke verzameling songs, gezongen met zijn krachtige, soulvolle stem en zijn geweldige harmonicaspel, met een heerlijk strakke begeleidingsband waarin o.a. wijlen Stephen Bruton op gitaar excelleert en een fantastische blazerssectie.

veel eigen prima nummers van de man zelf (Emmylou Harris scoorde in 1978 een nummer 1 hit met zijn compositie "Two More Bottles of Wine") aangevuld met een aantal covers "Lipstick Traces" (Allen Toussaint), en bezielde, gedreven versies van "Standing on Shaky Ground" (The Temptations) en "I've Got Dreams to Remember" (Otis Redding) en de classic "You Are My Sunshine" (Jimmie Davis), dat hier in een rockende versie onherkenbaar is geworden.

album sluit af met het Jerry Williams nummer "Givin' It Up for Your Love" in een funky, swingende versie, een nummer waar hij in de States zijn enige hit mee scoorde, afkomstig van zijn album "The Jealous Kind".

Delbert McClinton die tegenwoordig geen optredens meer doet, werd wel de "King of the Roadhouses" genoemd, stond bekend om zijn vele tournees en speelde menig zaal plat met zijn spetterende live optredens. deze dampende live registratie komt qua beleving dicht in de buurt.

Album werd geproduceerd door Delbert McClinton, Bruce Iglauer & Don Wise
Recorded at KLRU-TV, Austin, Texas for "Austin City Limits"

Delbert McClinton: vocals, harmonica
David Millsap, Stephen Bruton: guitar
Nick Connolly: keyboards & background vocals
Donald Wise: tenor sax
Mark Kazanoff: baritone sax
Steven Herrman, Marc Beithaupt: trumpet
Jon Blondell: trombone
Tim Loftin: bass & background vocals
Harrell Bosarge: drums

wederom een fraai album van de uit Lubbock, Texas afkomstige Delbert McClinton, die zelf dit album zijn meest radiovriendelijke noemde. ondanks dat reikte dit album niet verder dan plek 118 op de U.S. Billboard 200.

ook dit kristalhelder geproduceerde album, dat inderdaad een iets commerciëlere sound heeft dan zijn voorgaande albums, biedt de vertrouwde mix van blues, country, rootsrock en soul. de met een krachtige, soulvolle stem gezegende man is een meester op de mondharmonica, en werd op dit album omringd door een groot aantal top sessie muzikanten, o.a. Waddy Wachtel, Cornell Dupree en Stephen Bruton op gitaar, Bonnie Raitt (slide gitaar), Kenny Aronoff (drums), Ivan Neville en Benmont Tench (Hammond B3 organ, piano) en Jim Horn (soprano saxofoon en horn arrangements).

een 3-tal eigen nummers waarvan 2 co-written plus een flink aantal covers die de man zich moeiteloos eigen maakt, waaronder "Miss You Fever" (Dennis Morgan/Feargal Sharkey), "Have a Little Faith in Me" (John Hiatt), "Stir It Up" (Bob Marley) en "Good Man, Good Woman" (Cecile Womack/Linda Womack) bekend als het duo Womack & Womack, een duet met Bonnie Raitt waarvoor hij een Grammy Award ontving.

de harmony vocals werden verzorgd door Melissa Etheridge (tracks 1 en , de van Lyle Lovett's Large Band bekende zangeres Francine Reed (track 2) en Tom Petty (track 4).

11 prima uitgevoerde songs. het enige nummer dat een beetje buiten de "flow" van dit album valt is zijn eigen jazzy compositie "Cease and Desist"

"Never Been Rocked Enough" werd in 5 verschillende studio's opgenomen, Los Angeles (2x), Nashville, New York & North Hollywood

All songs produced by Jim Horn & Delbert McClinton
except tracks 1,5 & 8 by Don Was & track 11 by Don Was & Bonnie Raitt

de inmiddels 84-jarige Delbert McClinton maakte aan het begin van zijn carrière 2 country/soul albums met de eveneens uit Texas afkomstige Glen Clark, waarna hij in 1975 debuteerde met zijn solo album "Victim of Life's Circumstances". de man heeft zelf nooit grote hits gehad, hoewel Emmylou Harris ooit een nummer 1 country hit scoorde met zijn "Two More Bottles of Wine", wisselde vaak van label en staat bekend als een ras performer waarbij hij met zijn band vele jaren het Amerikaanse clubcircuit inclusief "roadhouses" plat speelde.

op dit album staat zijn vertrouwde mix van blues, country, r&b, rock en soul gezongen met zijn expressieve, krachtige stem. een keur aan gast vocalisten ondersteunen zijn zang o.a. Bekka Bramlett, Mavis Staples, Vince Gill, wijlen John Prine, Lyle Lovett en Patty Loveless. ook onder de gast muzikanten bevinden zich veel zwaargewichten, waaronder Reese Wynans (piano), Benmont Tench (Hammond B3), B.B. King (electric guitar), Hutch Hutchinson (bass), Jim Horn (alto flute, baritone sax, trumpet) en Jim Keltner (drums). het kenmerkende mondharmonicaspel van Delbert McClinton zelf ontbreekt uiteraard niet.

7 eigen nummers waarvan de meeste co-written met gitarist/producer Gary Nicholson, 2 co-written nummers van laatstgenoemde plus een fraaie cover, de ballad "Sending Me Angels" (Jerry Lynn Williams/Frankie Miller) met een fraaie slide gitaar van Lee Roy Parnell, dat samen met de andere ballads "You Were Never Mine" en "Better Off with the Blues" tot de hoogtepunten behoort.

van de up-tempo nummers steken het funky "Old Weakness", "Leap of Faith" met een uit duizenden herkenbare gitaarsolo van B.B. King en de mid-tempo ballad "Somebody to Love You" met zang van Mavis Staples en Bekka Bramlett boven de rest uit.

het tekstueel grappige "Too Much Stuff" waarop hij de lead vocalen deelt met John Prine en Lyle Lovett wil niet beklijven, net zomin als de doorsnee rockers "Monkey Around" en "Lie No Better".

Delbert McClinton is meerdere keren voor optredens in Nederland geweest, waaronder een concert in de HMH. helaas nooit mogen bijwonen, want de man was "live" op zijn best. het ligt niet voor de hand dat hij ooit nog Europa zal aandoen.

Album werd geproduceerd door Gary Nicholson, Emory Gordy Jr. & Delbert McClinton
Recorded at Sound Emporium, Nashville, Tennessee

het zoveelste fraaie album van de inmiddels 83-jarige Texas blues man Delbert McClinton.
op dit album serveert de veteraan ons op 12 alle zelf geschreven, merendeels co-written songs in de van hem bekende mix van r&b, blues rock en country gezongen met zijn doorleefde, soulvolle stem begeleid door een geweldige backing band inclusief een blazerssectie.

zijn muziek wordt ook wel "roadhouse blues" genoemd. de man genoot een enorme reputatie vanwege zijn spetterende live optredens in het Amerikaanse "roadhouse" circuit, zoals goed te horen valt op zijn klassieker "Live From Austin" (1989).

ondanks dat het op de meeste nummers stevig rockt en swingt, mis je de dynamiek en energie van die live optredens enigszins op zijn studio albums.

de prijsnummers op dit album zijn de blues ballads "Everything I Know About the Blues" en "Don't Want to Love You", waarbij de muziek in een lagere versnelling gaat en zijn stem des te beter tot zijn recht komt.

Bekka Bramlett, dochter van Delaney en Bonnie Bramlett, bekend van het begin 70's populaire rock&soul gezelschap Delaney & Bonnie and Friends (met o.a. Duane & Gregg Allman, Eric Clapton en Leon Russell) verzorgde op meerdere nummers de "backing vocals".

Album werd geproduceerd door Gary Nicholson & Delbert McClinton
Recorded at Sound Emporium, Nashville, Tennessee & Bismeaux Studio, Austin, Texas

het zoveelste fraaie album van de man die de bijnaam heeft "King of the White Texas Bluesmen".
hij begeleidde reeds als 20-jarige jongeman blues grootheden als Bobby Bland, JImmy Reed, Howlin' Wolf en Sonny Boy Williamson in een tijd dat er nog sprake was van rassen segregatie en velen van hen met blanke begeleiders toerden. onder invloed van deze muzikanten ontwikkelde hij zich tot 1 van de besten in het spelen op mondharmonica, wat een specialiteit van hem werd. later ging hij zich meer en meer bekwamen als songwriter.

op dit album horen we zijn vertrouwde mix van blues, country, rock en soul, gezongen met zijn kenmerkende krachtige, soulvolle stem, ondersteund door de befaamde Muscle Shoals sessie muzikanten en de geweldige "Muscle Shoals Horn Section".

een 5-tal prima eigen nummers (1,4,6,8 en 10) en een 5-tal fraaie covers "Isn't That So" (Jesse Winchester), "Corinna" (Taj Mahal/Jesse Ed Davis), de klassieker "Spoonful" van blues legende Willie Dixon, "Sick and Tired" van Chris Kenner/Dave Bartholomew (de laatste is eveneens een legende, die ook wel "A Father of Rock and Roll" werd genoemd) en "Big River" van Johnny Cash.

een album dat schuurt, swingt en rockt, waarbij wat gas terug wordt genomen in de intens gezongen ballads als "Take It Easy" en "Sick and Tired".

Album werd geproduceerd door Johnny Sandlin
Recorded at Capricorn Sound Studio, Macon, Georgia & Record Plant, Los Angeles & Record Plant, Sausalito, California

Delbert McClinton: vocals, harmonica
Louis Stephens: organ, clavinet
Barry Beckett: piano, electric piano
Jimmy Johnson: electric guitar
David Hood: electric bass
Roger Hawkins: drums
John Hug: electric, acoustic & lead guitar
Johnny Sandlin, Billy Sanders: electric guitar
Bobbye Hall: percussion, organ

Muscle Shoals Horn Section:
Harrison Calloway: trumpet
Ronnie Eades: baritone sax
Harvey Thompson, Robert Harwell: tenor sax
Dennis Good: trombone

Background vocals: Clydie King, Sherlie Matthews, Marty McCall, Bonnie Bramlett, Mickey Thomas

dit enige album van de uit Louisville, Kentucky afkomstige singer/songwriter Denny Lile hoort thuis in de categorie "vergeten meesterwerkjes". dit album dat origineel uit 1973 dateert en waarvoor de helaas te vroeg overleden Denny Lile alle composities schreef, getuigt van zijn enorme talent als songwriter. zijn zoete met melancholie doordrenkte stem doet inderdaad enigszins aan Jim Croce en Gene Clark denken

16 goede tot bovengemiddeld goede songs voorzien van sterke melodieën, muzikaal prachtig omlijst met een fijne ritme sectie en prachtige bijdragen van dobro, fiddle en pedal steel. zou dit eerder country rock dan country noemen en zeker geen traditionele Nashville country.

bij de opener, de ballad "Hear the Bang" ingekleurd met dobro en pedal steel was ik meteen verkocht. andere ballads als o.a. "Love Is on a Freight Train", "Looks Like The Feelings Slowly Dying" en "Will You Hate Me When I'm Gone" zijn van hetzelfde hoge niveau. de ballads worden afgewisseld met heerlijke, melodieuze up-tempo nummers als "Oh Darlin", "Rag Muffin" met fraaie fiddle partijen en "Sugar Daddy" met een dominante rol voor de pedal steel. 1 van de vele hoogtepunten op dit album is "After All" met geweldige, meerstemmige zang van de man zelf, opgesierd door heerlijke dobro klanken.
van de 5 bonus tracks beklijft alleen de track "She's More To Me Than a Friend" iets minder.

al met al een verbluffend goed album, dat met deze re-issue uit 2015 helder en sprankelend klinkt.
met dank aan Joshua68 voor zijn geweldige bericht uit 2016, dat dit album onder mijn aandacht bracht. aan de door hem genoemde namen, zou ik nog mensen als James Taylor, Poco, Gram Parsons en John Starling willen toevoegen. wil niks opdringen, maar ik vermoed dat dit album ook in de smaak zal vallen bij blaauwtje, ouwekock en Willem B

Album werd geproduceerd door Turley Richards (tracks 1,4), Wayne Veach (overige tracks)
Re-issue producers Bruce Watson, Justin Kinkel-Schuster & Jer Lile

Denny Lile: vocal, guitar
Ann Booth: vocal
Curtis Burch: dobro
Mike Edlin: steel
Ted Blondell: bass
Martin Maxwell: drums
Jeff McIntosh: conga
Lonnie Pearce, Chuck Nation, Garland Shuping: fiddle
Ronn Bedenbauch: piano

uit de liner notes van Keith Sykes, Fayette County, Tennessee

"He was a man of great integrity, honesty and talent. Pure artist in every sense of the word. I hope this new release will help bring him a wider audience to his work, work that so richly deserves to be heard"

het vierde album van de inmiddels 43-jarige Canadese/Amerikaanse singer/songwriter Devon Sproule die in haar jeugd in een hippie commune in Virginia opgroeide. haar debuut "Devon" (1999) staat niet op MuMe.

haar muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, maar is overwegend folk/country met vleugjes bluegrass, blues en jazz. Devon Sproule is getrouwd met de muzikant/producer Paul Curreri en opereert tegenwoordig vanuit Charlottesville, Virginia.

op dit album staan 9 eigen liedjes, 1 van Paul Curreri de fraaie 2-stemmig gezongen ballad "Eloise & Alex" plus de traditional "The Weeping Willow" dat met zijn folk klanken en prachtige meerstemmige zang van o.a. Mary Chapin Carpenter het absolute prijsnummer is. jammer dat er niet meer liedjes van die kwaliteit op dit album staan.

Devon Sproule beschikt over een bij dit genre prima passende stem, maar de kwaliteit van haar liedjes blijft daar wat bij achter. de muziek wordt fraai ingekleurd met o.a. accordeon, harmonica, fiddle, pedal steel en een enkele keer clarinet, zoals op de jazzy folk nummers "Let's Go Out" en "Does the Day Feel Long".

een prettig weg luisterend album met als prijsnummers "Keep Your Silver Shined" en de eerder genoemde nummers "Eloise & Alex" en "Weeping Willow", waarbij de muziek een enkele keer doet denken aan die van iemand als gitarist/zanger Gregory Page.

Album werd geproduceerd door Jeff Romano
Recorded at Greenwood Studios, Virginia

de voorganger van dit album "My Remembrance of You" (2006) vond ik eerder al een geweldig album, maar de kwaliteit van "Better Times Will Come" overtreft zelfs deze. de kwaliteit van de songs is om door een ringetje te halen en hoewel de uitvoering van haar Appalachian folk met prachtige accenten van o.a. banjo, fiddle en mandoline qua klankkleur niet wezenlijk anders is dan op haar andere albums, zijn het wellicht de extra "guest vocals" van o.a. wijlen Nanci Griffith, collega singer/songwriter Mary Gauthier, Betty Elders en Beau Stapleton die dit album extra kleur geven. naast de schitterende muziek, valt er voor de luisteraar veel te ontdekken in de diepgaande teksten van haar liedjes. Ketch Secor, de frontman van de band Old Crow Medicine Show is 1 van de geweldige muzikanten die Diana Jones, die ook wel "the lost daughter of the Carter Family" wordt genoemd, op dit album omringen.

op de remastered edition uit 2023 staat 1 extra track "Call Me Daddy", dat naadloos aansluit bij de overige nummers op dit album. het is ontroerend om de zang van de onvolprezen Nanci Griffith te horen op de titeltrack en "Soldier Girl". Mary Gauthier zingt mee op "If I Had a Gun" en "All God's Children" kent een fraaie "guest vocal" van Betty Elders. ook de prachtige harmonie vocalen van Beau Stapleton zorgen voor een meerwaarde.

"Henry Russell's Last Words" het ware verhaal van een mijnwerker die een brief schreef aan zijn geliefde Mary, alvorens hij bij het instorten van de mijn het leven verloor, werd gecoverd door Joan Baez op haar album "Day After Tomorrow" en Gretchen Peters coverde het indringende, over vrouwen misbruik handelende "If I Had a Gun".

een album dat zich moeilijk laat overtreffen en ook in de smaak zal vallen bij liefhebbers van bij voorbeeld Gillian Welch en Mary Gauthier. ben mij er van bewust dat er tegenwoordig een enorm aanbod is in het roots/americana genre, maar het zou jammer zijn als dit inmiddels 15 jaar oude pareltje aan de aandacht van de liefhebber zou ontsnappen. op het gevaar af dat dit voor oude l.llenpraat zal worden versleten, is dit een album waar menig hedendaagse singer/songwriter in dit genre een puntje aan kan zuigen.

Album werd geproduceerd door Diana Jones
All songs written by Diana Jones except "If I Had a Gun" co-written Liz Barnez/Celeste Krenz/Rebecca Folsom
Dedicated to the memory of my beloved friend and mentor BJ Lifton

in de liner notes licht zij de "remastered" versie van dit album als volgt toe:

"During and since the pandemic more than one friend/fan suggested that I re-release "Better Times Will Come". During the winter of 2022 studio engineer Steve Addabbo and I revisited the tracks. We chose different mixes of the songs and found "Call Me Daddy", a track that hadn't been included originally, which is now a companion to "Evangelina", the song The Guardian called me a "hilbilly feminist" for writing. The title track with Nanci Griffith's gorgeous harmony has an added chorus and the entire album has been remastered.

On the fifteenth anniversary of the recording the songs have evolved for me as the times have changed while oddly remaining the same. The Iraq War referred to in the title track is now the war in Ukraine. "Ballad of the Poor Child" resonates as the world experiences another downward economy. "The Day I Die" brings to mind the Covid losses we endured together during the lockdown while staying apart from each other and Nanci Griffith's voice is a sad reminder that she has left us too soon. I for no one need to believe the title track just now"

de muzikanten op dit album:

Diana Jones: acoustic guitar, tenor guitar, vocal
Duke Levine: acoustic guitar, banjo, electric guitars, lap steel, mandolin
Bryn Davies, Paul Kochanski: bass
Matt Combs, Alicia Jo Rabins, Keith Secor: fiddle
Mary Gauthier, Nanci Griffith, Betty Elders: guest vocals
Cheryl Prashker, Tom Giampietra: drums
Beau Stapleton: electric mandolin, harmony vocal
Mark Thayer: high strung guitar

de tekst van "If I Had a Gun"

quote
If I had a gun you'd be dead
one to the heart, one to the head
if I had a gun I'd wipe it clean
my fingerprints off on these streets

They'd bury you in the cold hard ground
a fist full of dirt would hold you down
they'd bury you in the cold hard ground
today the first night I'd sleep sound

If I had a gun no one would cry
nobody mourn the day you died
I'd leave you there wearing your ring
I'd leave your name leave everything

If I had a gun I'd drive away
I'd drive away, I'd drive away

het vierde album van de maatschappelijk kritische en sociaal bewogen Diana Jones bevalt mij net iets minder dan haar album "My Remembrance of You" uit 2006, dat min of meer als haar doorbraakalbum wordt beschouwd, en dat een ijzersterke song collectie bevatte. en ja, het zal voor sommigen wennen zijn aan haar enigszins aparte stem.

op dit "High Atmosphere" staan 10 door haar zelf geschreven nummers, 1 nummer "Little Lamb" is co-written met Sally Barris en "Motherless Children" is een aloude traditional. wederom een fraai "roots" album met invloeden uit folk, blue grass, gospel of noem het "old time music", want zo klinken veel van haar songs, alsof ze een eeuw geleden werden geschreven.

favoriete tracks het titelnummer "High Atmosphere", "Sister", "Poverty" en "Funeral Singer", maar de 2 hoogtepunten zijn wat mij betreft de 2 tracks die dit album afsluiten. het ingetogen, minimaal ingevulde "Drug for This" en de Appalachian folk van de met banjo en fiddle ingekleurde traditional "Motherless Children" met een harmony vocal van Ketch Secor, de frontman van de band The Old Crow Medicine Show, die als muzikant/producer belangrijk bijdroeg aan dit album. zo voegt ook de zang van singer/songwriter Jim Lauderdale, bekend van zijn fraaie bijdragen aan "Car Wheels on Gravel Road" van Lucinda Williams, op tracks 6, 8 en 9, iets toe aan deze nummers.

niet alle eigen nummers overtuigen, zo ervaar ik "I Told the Man", "My Love Is Gone" en "Poor Heart" als tracks die minder beklijven, maar deze staan het luisterplezier van dit album niet in de weg.

Album (In remembrance of my beloved cousin Harold Lesher) werd geproduceerd door Ketch Secor en Diana Jones, Recorded at Quad Studios, Nashville, Tennessee

de muzikanten op dit album:

Diana Jones: vocals, guitar, tenor guitar, foot stomp
Ketch Secor: fiddle, viola, violin, banjo, guitar, harmony vocals
Mike Bub: bass
Beau Stapleton: mandolin, bajo quinto, guitar
Aaron Embry: piano, Wurlitzer, Hammond organ, pump organ, synths
Duke Levine: electric guitar (track 3)
David Mayfield: lead acoustic guitar (track , harmony vocals (track 3)
Jim Lauderdale: vocals (tracks 6,8,9)
Tommy G: drums
Michael Samis: cello

het debuutalbum van de destijds 32-jarige Diana Jones. helaas geen americana of Appalachian folk op dit album, maar voornamelijk easy-listening, mainstream muziek met af en toe een vleugje folk in een vlakke productie.

heb geen idee met welke visie men dit album destijds heeft willen maken, maar dit album is voor haar doen behoorlijk onder de maat. het ontbreekt aan een visie en wellicht was men zoekende naar de juiste vorm, "Nashville pop" of iets dergelijks. zelfs haar stem klinkt mainstream en glad gestreken. een wereld van verschil met de kwaliteit van de albums die zij vanaf haar derde album "My Remembrance of You" zou gaan maken.

desondanks staan er 2 nummers op die een voorbode zijn van haar grote songwriter's kwaliteiten. dat zijn het ingetogen "The River" met een fraaie accordeon partij van Mike Maddux. een song pareltje dat zij voor haar biologische moeder schreef, die zij pas op 23-jarige leeftijd leerde kennen, want tot die tijd groeide zij als adoptiekind op bij haar "ouders" in New York. verder is "The Rain Knows" gewoon een mooi liedje met een cello partij van Cory Miller. beide nummers steken met kop en schouders boven de andere 8 nummers uit, die niet of nauwelijks willen beklijven.

Album werd geproduceerd door Diana Jones en Doug Hudson
Recorded at Smiling Castle Studio, The Rat Box, The Boiler Room, Austin, Texas
All songs written by Diana Jones

de muzikanten op dit album:

Diana Jones: vocals, guitar, keyboards, accordion, percussion
Doug Hudson: guitar
Rick del Castillo: bass, guitar, keyboards, drums
Eric Bowen, Cecilio Ruiz: drums
David von Ohlerking: electric guitar
Cory Miller: cello
Randa Safady: piano
Mike Maddux: accordion
Emily Kaltz: bass

de tekst van The River (for my mother) over de eerste ontmoeting met haar moeder:

You sang halleluja to no one there
stripped off your old clothes
naked and bare
you looked for a stranger
and I was near
bathed in your own reflection
still you didn't know where to turn
you were searching for direction
when I saw you treading there

I will hold back the river with my boat
lift you high above the water
keep our hearts afloat
hold back the river with my boat

we could step out lightly on the shore
and never falter or beg for more
than what was carried
with us for free
I never meant to tell you
or keep you close to me
my ambition was to simply
take you to the sea

And you never thought
it would take us so far
take us so far

het zesde solo album van Diana Jones. zij groeide op als adoptiekind en studeerde in New York en maakte op 23-jarige leeftijd kennis met haar familie en roots uit de Appalachen regio rond Tennessee. dit album is een eerbetoon aan de stokoude muziek uit die regio, muziek die zij destijds leerde kennen via haar grootvader Robert Lee Maranville, aan wie zij het geweldige album "My Remembrance of You" (2006) opdroeg.

zag/hoorde haar jaren geleden in het voorprogramma van Mary Gauthier en recent als hoofdact tijdens haar laatste optreden in Oisterwijk, de afsluiter van een tournee van 10 optredens in het clubcircuit.
de impact en emotionele lading van haar live optreden is op dit intieme, kaal gehouden album grotendeels terug te horen. folk/roots lijkt mij inderdaad de juiste benaming voor de muziek op dit album, want los van bluegrass hoor ik hier niet of nauwelijks country in terug. de 12 songs van dit album getuigen wederom van haar grote songwriter's kwaliteiten, maar zijn naar mijn bescheiden mening net ietsje minder dan op haar doorbraakalbum "My Remembrance of You". overigens vind ik haar "oude" stem prima bij dit genre passen.

een aanrader voor de liefhebber van de muziek van Mary Gauthier, Gillian Welch (en David Rawlings) en soortgelijke artiesten.

Album werd geproduceerd door Diana Jones & Matt Combs
Recorded at the Peters Homestead Cabin, Musuem of Appalachia, Clinton, Tennessee
All songs by Diana Jones, except:
"Drunkard's Daughter" co-written Meg Braun
"Satan" co-written Donna Ulissee
"I Will and I Do" co-written Adam Levy

de muzikanten op dit album:
Diana Jones: vocals, guitar. tenor guitar
Matt Combs: fiddle, mandolin, banjo, mandolin, viola, harmony vocals
Shad Cobb: fiddle, mandolin, guitar, harmony vocals
Joe Dejarnette: bass
Laurellyn Dossett, John Lilly: harmony vocals

citaat uit de liner notes van Diana Jones:
quote
"Songs tell us how they need to be arranged and recorded if we listen. Some need a studio with isolation booths for a variety of musicians to overdub parts and some need a cabin with a few good pickers and a fireplace big enough to sit in. The songs I recorded at the Peters Hoemstead Cabin at the Museum of Appalachia were scratched out of my head and mined from my heart over the years since my grandfather passed on his love and tradition of old time mountain music to me. They were insistent and came to me during a busy few years on tour busses, in airplanes, hotel rooms and back stage dressing rooms. These songs had been waiting patiently for a quiet room with old time musicians gathered to let their simplicity shine in real time.

Fiddles, mandolins, guitars, banjos and a mandola were strewn around the room. We traveled from song to song and barely listened back but trusted that the feeling was there along with the crackling sound of the wood burning in the fireplace that you will hear at the end of some of the songs on the recording. After two days of playing music it was hard to imagine all that had happened as the last of the fire died down"
unquote

gisteren een concert bijgewoond van de inmiddels 59-jarige tegenwoordig in Nashville, Tennessee woonachtige Amerikaanse muzikante, singer/songwriter Diana Jones. het optreden vond plaats op de prachtlocatie van het Ketelhuis in Oisterwijk. het herinnerde mij er aan wat een goed artieste zij is en hoe fijn het is om muziek "live" te beleven. Zij groeide als geadopteerd kind op in New York en kwam er na haar studie achter, dat haar voorouders afkomstig waren uit de Appalachen regio en leerde pas op 23-jarige leeftijd haar biologische moeder kennen.

in het huidige aanbod van singer/songwriters zie je door de bomen het bos niet meer en is het soms lastig het kaf van het koren te scheiden, maar het werd mij al snel duidelijk toen Diana Jones het podium betrad, dat we hier met "the real thing" te maken hadden. er volgde een indrukwekkend solo optreden van deze dame met alleen haar spel op akoestische gitaar, met stuk voor stuk sterke songs, gezongen met haar enigszins aparte "oude" en doorleefde stem. Zij bracht vele "sad songs", maar het gevoel overheerste dat daar een power vrouw stond, die hoop en kracht uitstraalde. Diana Jones is een sociaal bewogen persoon, duidelijk geen Trump fan en op haar album "Song To a Refugee" gaf ze vluchtelingen een gezicht.

op dit derde album zijn de "Appalachian" invloeden duidelijk hoorbaar, een mix van folk/country met bluegrass. een geweldig album waarmee zij een groter publiek begon te bereiken. onder de begeleiders bevind zich o.a. de Amerikaanse folkmuzikant, fiddler en componist Jay Ungar. de man was samen met de Schotse muzikant Aly Bain als musical director verantwoordelijk voor meerdere sessies van de vermaarde "Transatlantic Sessions"

de harmonievocalen op het nummer "Pony" zijn van de Canadese dichteres, singer/songwriter Ferron Foisy, die een hele reeks solo albums (hier niet op MuMe) op haar naam heeft staan.

Favoriete tracks voor zover van toepassing, want er staan feitelijk 11 pareltjes op: "Pretty Girl", "Pony" en "Cold Grey Ground".

Zij droeg dit doorbraakalbum op aan haar in 2000 overleden grootvader Robert Lee Maranville, degene die haar vertrouwd maakte met de muziek uit de Appalachen regio

Album werd geproduceerd door Diana Jones en Mark Thayer
All songs by Diana Jones

de muzikanten op dit album:
Diana Jones: vocals & guitar, mandolin on "Pretty Girl" & fiddle on "Cold Grey Ground"
Lorne Entress: drums & percussion
Duke Levine: lead electric, acoustic & national guitar, mandolin & mandola
Bob Dick: bass
Jay Ungar: fiddle
Jane Karras: guitar (track 7)
Ferron: harmony vocals on "Pony"

de titel "The One That Got Away" van het tweede album van Diana Jones, verwijst naar het feit dat zij destijds vanuit Austin, Texas (niet haar oorspronkelijke woonplaats), terug naar haar roots in de regio New England, het Noordoosten van Amerika, verhuisde. de plek waar zij als adoptiekind opgroeide. de titeltrack en "When You Come Home" doen hier verslag van.

iets beter dan haar wat stuurloze debuutalbum "Imagine Me", maar helaas horen we ook op dit album meerdere tracks die naar folky easy listening neigen. het lijkt of zij hier nog zoekende is naar de beste vorm om haar liedjes in te gieten. de kwaliteit van de liedjes is nog niet op het niveau dat zij later zou bereiken en de muzikale omlijsting is minder dan op haar latere albums.

hoogtepunten zijn het prachtig ingetogen "Easter In New Orleans", het door de Amerikaanse folk singer/songwriter David Massengill (er staan 6 albums van deze man op MuMe) geschreven "Rider on an Orphan Train" met uitsluitend haar stem begeleid door akoestische gitaar en accordeon en het a-capella gezongen slotnummer "Bless the Messenger".

8 jaar later volgde het geweldige album "My Remembrance of You" (2006) gevolgd door het net iets betere "Better Times Will Come" (2009), waarmee zij uitgroeide tot 1 van de beste singer/songwriters in het roots/americana genre.

Album werd geproduceerd door Billy White & Diana Jones
Recorded at Hamstein Studios, Austin, Texas
Congress House Studio, Austin, Texas
Blue World Music, Dripping Springs, Texas

All songs ritten or co-written by Diana Jones, except track 11 (David Massengill)

"Rider on an Orphan Train" is een aangrijpend, schrijnend lied over 2 broertjes/weesjongens, die van elkaar werden gescheiden en elkaar nooit meer terug zouden zien (op het inlegvel staat een authentieke foto van de jongens)

de tekst hiervan is als volgt:

"Once I rode an orphan train
And my brother did the same
They split us up in Missouri
James was five and I was three

He got taken by some pair
But for me they did not care
We were brave and did not cry
When they made us say goodbye

That was the last I saw of him
Before some family took me in
But I swore I'd run away
And find my brother James someday

I went back when I was grown
To see how old the Children's Home
And I asked to see my file
Of when I was an orphan child

It's sad they say, there's been a flood
File washed away in Missouri mud
Sometimes life is a stone wall
You either climb or else you fall

In every town on every street
All the faces that I meet
And I wonder could one be
My brother James come back to me

Though, I don't know where he's gone
I have searched my whole life long
Now I roam from town to town
But there's no orphan lost and found

Sometimes I dream a pleasant sight
My brother James and I unite
Remembering our last goodbye
No longer brave, we start to cry

I hope he lives a life of ease
And all his days a soft warm breeze
May he sit upon a throne
And may he never sleep alone

Once I rode an orphan train
And my brother did the same
They split us up in Missouri
James was five and I was three

vroeger de elpee gehad, nu op cd (1986 Demon Records/Edsel) uitgave met de 3 bonustracks, die de kwaliteit van dit album geen goed doen. Why Not Your Baby (op zich geen slecht nummer, maar wat een vreselijke strijkerspartij), Lyin' Down The Middle een middelmatige compositie en de oubollige versie van het Presley nummer Don't Be Cruel voegen niets toe aan het originele album. kan verder alleen maar de lovende berichten hierboven beamen. geweldig album! Gene Clark schreef Out On The Side in z'n uppie, She Darked The Sun, Train Leaves Here This Mornin'en The Radio Song co-written met Bernie Leadon, Don't Come Rollin, With Care From Someone en In The Plan (Dillard, Clark, Leadon), Something's Wrong (Dillard/Clark). Git It On Brother is van Lester Flatt. de rol van Bernie Leadon wordt wellicht wat onderbelicht. de man was ook 1 van de drijvende krachten van the Eagles (1972-1975). by the way Chris Hillman bespeeld de mandolin op Git It On Brother en Something's Wrong. wat betreft het Buffalo Byrds Bomen Bos valt het mij op dat dit album (76) en bijvoorbeeld No Other van Gene Clark (126 berichten) veel aandacht krijgen. terecht natuurlijk. de liefhebber zou ik graag ook de volgende albums onder de aandacht brengen :

Gene Parsons (Byrds) solo album Kindling (1973) (beter dan menig Roger McGuinn album)
Rick Roberts (Flying Burrito Bros) Windmills ( 1972)
Chris Hillman o.a. The Other Side (2005)
Rice, Rice, Hillman & Pedersen 3 albums op MuMe
Bernie Leadon Mirror (2004)
er is wel veel aandacht op deze site voor de solo albums van David Crosby, Stephen Stills, Don Henley etc.

begrijp de commentaren hier niet. nietszeggend album, oubollig, achtergrondmuziek, klink niet fris, typisch Amerikaans aso-accent? zo veel anders is de muziek echt niet dan die op de Fantastic Expedition. het songmateriaal is wellicht iets minder, maar er valt zo veel te genieten. de formule is niet wezenlijk anders en aan de muzikale uitvoering ligt het ook niet. niet alleen het titelnummer en Kansas City Southern zijn prima nummers. de ballad Polly is ronduit schitterend. moeilijk om stil te zitten bij Rocky Top en de bluegrass klassieker Roll In My Sweet Baby's Arms. authentieke, pure, akoestische muziek. tijdloze muziek uit de heuvels. doet denken aan Dueling Banjos van Eric Weissberg uit de film Deliverance. So Sad krijgt hier een prachtige uitvoering en de gospel I Bowed My Head and Cried Holy met prachtige, meerstemmige zang knalt lekker uit de speakers. ook nog fijne covers van het Jim Reeves nummer "Four Walls" en het bekende "Don't Let Me Down". jammer van het zwakke "Corner Street Bar", maar dat vind ik het enige minpuntje.

uit de liner notes
the line-up for the 2nd album was Clark, Dillard, Byron Berline, Donna Washburn, David Jackson and Jon Corneal, with guest appearances by Bernie Leadon, Chris Hillman and pedal steel guitarist Sneaky Pete Kleinow.

zoals een aantal MuMe users al opmerkten bij zijn album "Suite For Late Summer" (1972) maakte de man (een levende legende) begin jaren 70 een aantal geweldige albums. je kunt de muziek op deze albums "mellow" of "laid back" noemen, maar dan doe je de muziek van de man tekort. Dion DiMucci is een geweldige songschrijver en beschikt over een dijk van een stem. verwacht geen muziek op deze albums a la The Wanderer of A Teenager In Love van Dion & the Belmonts, een band waarmee hij zeer vele hits scoorde. zowel Suite For Late Summer als Sanctuary zijn echte singer/songwriter albums met totaal andere muziek. intiem, sfeervol, ingetogen en veelal akoestisch werk. Sunshine (mooi in al zijn sereniteit), het titelnummer, Harmony Sound, Brand New Morning zijn stuk voor stuk prachtnummers. zijn cover van Please Be My Friend (van Ian Matthews) overtreft het origineel. er staan mooie, uitgeklede akoestische versies op van the Dion and the Belmond hits "The Wanderer" en "Abraham, Martin & John". Almond Joy van Eric von Schmidt en het Leiber/Stoller nummer Ruby Baby krijgen eveneens geweldige uitvoeringen. Brand New Morning (just the man & his guitar) sluit het album prachtig af. een weetje is verder dat David Bromberg meespeelt op lead guitar en dobro. overigens heeft de muziek op beide albums niks met "rock" te maken.

ben in het gelukkige bezit van de heruitgave (2001 Ace Records) van dit album uit 1972 op cd (2-cd samen met het album "Sanctuary" (1971). zoals hierboven al opgemerkt, inderdaad een prachtalbum van Dion DiMucci. alle 10 goede songs met spaarzame instrumentatie uitgevoerd. voer voor beginnende songwriters. Dion schreef op 6) en 9) na de muziek voor alle nummers, waarbij de teksten geschreven werden door Bill Tuohy. je kunt moeilijk alle albums uit de begin jaren 70 vergeten meesterwerkjes noemen, maar deze schuurt er wel dicht tegen aan. er staan heel wat pareltjes op, maar als ik dan toch een hoogtepunt moet noemen is het "Running Close Behind You" (met vocal harmonies van ex Byrds Gene Parsons). andere nummers bij voorbeeld Soft Parade Of Years, Tennessee Madonna, Seagull, Jennifer Knew doen er nauwelijks voor onder. ben normaal niet zo van de strijkers, maar de "string arrangements by Nick DeCaro" zijn niet overheersend en vind ik hier goed bij de muziek passen. muziekrecensent Jan Donkers was destijds groot fan van de man en prees dit album. inmiddels 50 jaar later blijkt dat nog steeds terecht te zijn. een heel fijn luisteralbum. o.a. George Terry een bekende sessiemuzikant uit die tijd (speelde o.a. mee op 461, Ocean Boulevard van Eric Clapton), Nick DeCaro (accordion & organ) en Sneaky Pete (pedal steel) spelen mee op dit album

merkwaardig hoe meningen over muziek kunnen verschillen ofwel smaken verschillen. prima natuurlijk. heb dit album altijd hoog gewaardeerd en gekoesterd. kocht de LP destijds en was meteen verkocht. werd in de jaren 70 in de vriendenkring grijs gedraaid. zoveel jaren later mag ik deze nog graag opzetten. het album heeft de tand des tijds doorstaan. stond mijns inziens terecht in de befaamde OOR jaarlijstjes, hoewel dit soort lijstjes (althans voor mij) niet heilig zijn. ik vind het een sterk onderschat singer/songwriter album. staat geen zwak nummer op. los van zijn eigen band spelen o.a. mee David Paich: keyboards, Chuck Domanico: bass, John Guerin: drums, Woodwinds: Jim Horn. staat niet garant voor goede muziek, maar helpt wel om het sterke songmateriaal voornamelijk ballads uit te voeren. de 4 albums die hier op de site staan werden door Major Labels uitgegeven (2x ABC Records en 2x Elektra). de man heeft daarna nog 14! albums gemaakt op diverse Independent Labels en zijn eigen label Acoustic Rock Records. zijn laatste album Touch And Go dateert uit 2016. later kocht ik de Reissued versie van dit album op het Italiaanse Akarma label uitgebreid met 2 fijne extra tracks The Big Hoo Hoo en As A Matter Of Fact. hij had een trouwe schare aan fans in Italië waar hij ook langere tijd heeft gewoond en is later weer naar de States gaan. de man woont nu in Texas en schijnt nog steeds te touren.

een vergeten meesterwerkje van deze Amerikaanse singer/songwriter afkomstig uit Hobart, Indiana (USA). zoals Jorro hier schrijft "het spreekt je aan of niet" maar MOR rock is het zeker niet. kocht deze bij verschijnen in 1978 op LP en later op cd op het Italiaanse Akarma label, keurig verzorgde uitgave met boekwerkje, teksten en 3 bonus tracks die geheel in het verlengde liggen van het oorspronkelijke album en een zeer prettige aanvulling vormen. zoals het in de liner notes staat "One of the overlooked gems (juweeltjes) of the 1970's" (Rolling Stone) of "Brilliant songwriting and goosebump inducing singing Hamilton's writing can't be compared to anyone else , maybe a shot of Hiatt, a double shot of Van Morrison, and a Kiss from the angels will suffice as a description". dit geeft wellicht een richting aan. de hartverscheurend mooie ballad "Billboard On The Moon" had niet misstaan op een John Hiatt album. naast zijn band spelen hier o.a. mee Jai Winding op keyboards en Bill Payne van Little Feat speelt organ op Mouth Full Of Suck. de gitaarpartijen van zijn vaste lead gitarist Don Evans mogen er zijn. dit is meer dan zijn vorige, wat intiemere Alias I album, echt een band album. het album opent heel sterk met het stuwende met blazers voorziene "Mouth Full Of Suck". zo staan er meerdere heerlijke up tempo nummers op die swingen en rocken alswel mooie ballads, zoals het eerder genoemde BOTM en Every Inch A Moon. een zeer coherent album zonder zwakke plekken van een geweldige songwriter gezegend met een soulvolle, krachtige stem.

Dirk Hamilton (One of rock's best kept secrets) tekende in 1974 een contract met het major label ABC dankzij de Steely Dan producer Gary Katz, die dit album produceerde. lang niet zo indrukwekkend als de opvolgers Alias I en Meet Me At The Crux (zijn magnum opus) maar toch een fijn album, dat het beluisteren waard is. de songwriters kwaliteiten van de man staan buiten kijf getuige prachtnummers als The Sweet Forever, I Got To Feelin' en Sweet And Cold. de overige nummers doen er niet veel voor onder. dit is van zijn 4 op Major labels uitgebrachte albums zijn meest "folky" plaat. de hier eerder genoemde albums en dan met name Meet Me At The Crux hebben een voller "band" geluid.