Gebeurt me niet vaak, maar ik moet nu ietsjes behoedzamer inzetten qua cijfer op één van mijn favoriete artiesten.. dat zegt op zich niet zoveel, Sonnambula begon ook met een 4 meen ik en werd langzamerhand een 5je Maar ik vind deze Scintilla net even iets te mat en weinig geinspireerd voor Stendeck begrippen. Meestal is de man een duivels genie in het creëren van een balans tussen bombastische euforie en broeierige ondertonen.. dusdanig dat het zich begint vast te zetten in je hoofd en je als vanzelf gelukzalig van track naar track zit te verlangen. Nu merk ik na een keer of 5 luisteren dat ik toch iets van sleetsheid en zelfs vermoeiheid bespeur bij mezelf en sommige composities. Voor de goede orde: niet dat dit een slechte schijf is, het tegendeel! Hij is weer uiterst vakkundig en mooi opgebouwd met enkele lichtere aanzetten en enkele beukende voltreffers. Maar ik blijf met een gevoel zitten dat hij er veel meer uit had kunnen halen, zeker gezien zijn enorm hoge standaard van werk. Iets als Voiceless Wishes Flicker in the Shattered Mist begint zo intens veelbelovend en gaat richting een track die bijna monumentaal had kunnen zijn voor electronic begrippen, maar dan maakt hij de kringen in geluid net niet af en komt er ook te snel een overgang na het intro die veel minder interessant is. Er waren tijden dat Stendeck wat langer bij dat soort briljante vondsten bleef hangen om ze ook goed uit te werken.

Tis inderdaad minder rauw en eigenzinnig als CYHMC, maar ik ben er juist ingegroeid na meerdere keren luisteren. Heerlijke plaat om gewoon op te zetten overal en altijd. Die categorie weet ik ook te waarderen. CYHMC is me soms iets te intens om altijd te luisteren, deze gaat echt als een lentebries voorbij, terwijl hij toch scherp blijft bij momenten. De schoonheid is zijn gemak en eenvoud denk ik. En trance is het gelukkig nog lang niet, als ik die ellende af en toe weer hoor voorbij komen op de luisterplaat van de dag. Daar zou ik dus serieus ontzettend agressief van worden moest ik dat vaker horen dan nodig.

Deze ook nog niet gerate, ik word slordig. In vergelijking met de opvolger vind ik dit een pak minder. Torus biedt veel meer hoogtepunten en oprecht catchy heerlijke melodieën met een prima female vocal. Hier vind ik dat soort tracks veel minder. Het is qua stijl wel hetzelfde verder en luistert lekker weg, dat zeker.

Prima plaatje, houdt het midden tussen dance, dubstep en dnb, maar is eigenlijk nergens goed onder te vangen. Soms erg cheesy, maar eigenlijk zo lekker gedaan dat het amper stoort. Ik denk dat het zowel mensen die wat commerciëler geluid als mensen die wat van het gebaande pad willen luisteren aanspreekt, een perfecte balans tussen beiden.

Mooie muziek, maar op momenten iets teveel wegkabbelent.. Het begint allemaal erg sterk met de eerste paar tracks, maar bij Meditation en het erop volgende nummer kreeg ik toch een beetje kramp in mijn concentratievermogen.. misschien kwestie van vaker luisteren. Zeker een plaatje voor een rustiek avondje wegzakken. Het mag van mij wel wat afwisselender en ruiger.

Nog geen berichten geplaatst bij het beste album van suicidal tendencies..? Heb deze plaat destijds zwartgedraaid, Camera Lights was ook wel een kraker, maar deze zit veel intelligenter in elkaar. Vreemde composities af en toe en een fabelachtig nummer zoals I Wasn't Meant to Feel This / Asleep at the Wheel Muir probeert af en toe echt te zingen, wat de nummers een "eerie" ondertoontje geeft. Prachtige plaat, must voor iedere hardcore/metal liefhebber die wel eens wat anders wil dan dezelfde 13-in-een-dozijn platen die verder te verkrijgen zijn.

Wel okee ja, niet uitmuntend ofzo, beetje organische electronic in een relaxed tempo. Ik zet hem niet te vaak op merk ik.

Een soort trage Neurosis kruising met Coph Nia en dat soort stuff.. maar zeker angstaanjagend genoeg voor broekpoepen bij kleine mannekes. Wat dit met drone te maken heeft echter?? Gelukkig ben ik een groot manneke en kan ik dit best hebben. Maar het is intrigerend gedaan en redelijk compromisloos. Daar hou ik wel van. Beetje een soundtrack voor hoe de hedendaagse Texas Chainsaw Massacre zou moeten worden begeleid

Donker sfeerplaatje, maar teveel radio 100 gehalte voor mij. M.a.w: voortmijmerende geluidsinvallen voor filosoferende krakers. Sommige stukken zijn wat sprekender dan andere, maar uiteindelijk toch iets wat me verveelt en niet uitnodigt nogmaals te luisteren en nogmaals, etc.. Misschien ga ik dit in een mistroostige bui nog wel eens testen, maar nu heb ik er niet zoveel mee. In de lijn van Nocturnal emissions e.d.

Paf! Meteen een 4,5* en misschien nog wel kans op meer! Wat een ongelooflijk vette schijf is dit zeg! Loodzwaar en dreunend hard. Niet alleen is Gira terug, dit is ook nog zwaarder en gemener dan het meeste van zijn oudere werk! Een soort genadeslag in muziekvorm lijkt het wel, met name You Fucking People Make Me Sick, Inside Madeline, Eden Prison en het openingsnummer. Het hakt en beukt er gestaag op los totdat een soort van murwe trance ontstaat. Beetje zoals Swans in hun begindagen, maar nu wel wat gestructureerder en daardoor eigenlijk nog venijniger. Jarboe had "uberhaupt niet gepast op deze plaat, dit is allemaal veel te zwaar. Gira zal zijn antidepressiva wel niet meer slikken, godzijdank!

Prachtige plaat! Misschien wel de beste van dit illustere gezelschap. Ben het aan het herbeluisteren, zoals gewoonlijk zijn de openingsnummers subliem! (in en i am the sun), maar ook Alcohol the Seed, My Buried Child, Mind / Body / Light / Sound en Blood Promise mogen er erg zijn! Hoog niveau voor een band die toch al een hoge standaard zet op hun platen!
4.5*

Ik heb dit maar eens digitaal uit de kast gemept, want al mijn swans materiaal is al jaren verloren gegaan.. Goddamn! Wat een retegoede muziek is dit eigenlijk!

When She Breathes, Songe For Dead Times zijn van onaards niveau, Jarboe kicks in! Maar vooral.. Better Than You is br-il-ja-nt

4*

Hey! Ik wist niet eens dat deze act al op MuMe was aangemaakt. Vette drones en pompende technoïde waanzin van een act die zich het best laat vergelijken met Imminent Starvation (ofwel Imminent tegenwoordig), aanrader dus!

Redelijk harsh electroplaatje.. vrij rauwe en sissende electronic klanken met af en toe DnB aandoende beats en industrial. Klaarblijkelijk het hardere werk, alhoewel het af en toe ook subtiel te werk gaat. Wat ik bovenal mis tot nog toe is de wat mooiere vloeiende lijnen en er is sprake van wel erg doordenderende nummers met weinig afwisseling. Cijfer volgt na meermaals beluisteren nog, maar twijfel tussen 3,5 en 4..