Beter kan je bijna niet vinden op vlak van vrolijke jaren ’80-synthesisermuziek. Het Japanse thema en ook de stem van zanger Marian Gold tillen het nummer naar een hoger niveau. Ook het album Forever Young is een aanrader! (ArthurDZ)

Eefje is uniek. Er is geen artiest die zoals haar de woorden aan elkaar verbindt. De Bedoeling is een van de leukste nummers van haar tweede album. De broeierige sfeer, de leuke tekst (die je als luisteraar naar een paar keer meezingt) en de dartelende melodielijn. “Het is de kunst van de kunst. Het is de kunst.”
Eefje is uniek. Er is geen artiest die zoals haar de woorden aan elkaar verbindt. De Bedoeling is een van de leukste nummers van haar tweede album. De broeierige sfeer, de leuke tekst (die je als luisteraar naar een paar keer meezingt) en de dartelende melodielijn. “Het is de kunst van de kunst. Het is de kunst.”
(AstroStart)

Prachtig nummer waarin de klassieke begeleiding, Lee’s duistere bariton en Nancy’s engelenstem perfect samengaan. (ArthurDZ)

Radiohead komt voor de tweede maal in de lijst. Wat mij opvalt zijn de avontuurlijke arrangementen die elke Radiohead-song apart inkleuren maar de klagende zang van Tom Yorke zorgt steeds voor herkenbaarheid. Meeslepend nummer, wellicht één van hun beste. (LucM)

Het debuut van Big Country staat nog steeds als een huis. Vooral de gitaarsound is opvallend en werd destijds vaak vergeleken met een doedelzak. Sterk refrein ook. (LucM)

Vrolijk en aanstekelijk nummer met geweldige tekst, heerlijk nonchalant gezongen door Lloyd. Het gitaarwerk op deze track stuwt de vrolijkheidsfactor van dit nummer naar nog grotere hoogten. Kortom: het abrupte einde van dit nummer komt veel te vroeg. (ArthurDZ)

()

Gouge Away is vooral door toedoen van Kurt Cobain zeer populair geworden onder de Amerikaanse bevolking geworden. Hij noemde zijn imitatie Smells Like Teen Spirit erg mislukt. Dat vind ik wel meevallen, er zijn zelfs veel raakvlakken, al gaat het bij Nirvana allemaal een stuk harder. Maar de structuur is hetzelfde, coupletten rustig om vervolgens uit te barsten in een spetterend refrein. Allebei de nummers, zowel die van Nirvana als deze van de Pixies vind ik geweldig. Dit nummer is retestrak gespeeld en de scherpe gitaarpartijen zijn geniaal, evenals de besproken structuur van couplet en refrein (Snoeperd)

Rearviewmirror is een krachtig en pakkend liedje uit de koker van Eddie Vedder. Het is een van de sterkste nummers op Pearl Jams tweede album Vs., dat wat rauwer is dan debuutalbum Ten. Rearviewmirror beschrijft het moment waarop je een vervelende situatie achter je laat: de auto in, nog één keer omkijken en dan door. In de woorden van Vedder: saw things / clearer / once you were / in my rearviewmirror. (Choconas)

Een niet al te knappe zanger die met zijn stem spontaan de mooiste man van de wereld wordt'. Een uitspraak die ik wel eens gehoord heb over zanger Søren Huss van Saybia.
De man kent aardig wat verdriet in zijn leven en in dit nummer komt dat er helemaal uit: de uithalen lijken uit z'n tenen te komen. Leuk om thuis ook te proberen alleen vrees ik dat het nog niet zo makkelijk zal zijn.
Absoluut een hoogtepunt van hun gelijknamige debuut dit The Second You Sleep. (aERodynamIC)

Hoewel dit niet de allereerste single van VW is, is dit wel de doorbraaksingle van Vampire Weekend voor mij. Hoekig en lekker springerig, wellicht versterkt door de clip en het luchtige gitaarspel. Ik ben in die tijd erg enthousiast geweest over het debuutalbum van VW maar merk toch dat er een houdbaarheidsdatum op zit en na 3 albums nog maar weinig verrassingen. Dit nummer is echter een uitzondering en blijft sterk overeind en doet ook bij herbeluistering weer het volume van de stereo verhogen, ey ey ey... (Sunderland)

Als afsluiter van het Hotel California kon deze tekst niet treffender zijn. Henley noemt het zijn favoriete tekst en Frey vindt het de beste tekst van Henley. Hoewel die titel nog altijd bestemd is aan het titelnummer is deze ook schitterend. Ondanks dat het nummer niet overdreven melodramatisch is, heeft het toch een bepaalde emotionele lading. Dat heeft er ongetwijfeld mee te maken dat je duidelijk kan horen dat Henley’s hart in dit nummer ligt. Na een kort rustgevend piano-intermezzo komt het echt los en dat alles tot die in die ene climax waarin hij zijn lange goodbyeeee-uithaal doet.
Het nummer komt beter tot z’n recht als albumafsluiter. Het verhaal, wat Hotel California is, is dan echt af. (chevy93)

Ontdekt in mijn Top2000-periode en nu nog steeds een heerlijk nummer om af en toe te draaien. Hoewel het middenstuk mierzoet is, kan de romanticus in mij het goed waarderen. Bovendien zitten de dromerige teksten uitstekend in elkaar en worden ze vakkundig gezongen. Daarbij zorgen het stevige begin en einde ervoor dat dit zeker niet gezien kan worden als een typische ballad. (Co Jackso)

Hoewel The Veils slechts een drietal albums hebben gemaakt, hebben zij talloze schitterende nummers gemaakt. The Leavers Dance behoort tot de categorie “breekbare en gevoelige nummers”. Het is vooral zanger Finn Andrews die met zijn meeslepende zang dit nummer gedenkwaardig weet te maken. Werkelijk schitterend.   (Co Jackso)

De twee groten zijn Inner City Blues en What's Going On. Niet al te ver daarachter komt het prachtige Mercy Mercy Me. Marvin Gaye kan eigenlijk vrijwel iedere beetje compositie tot een topnummer maken met zijn stem die je op gegeven moment gaat leven. De warme instrumentatie draagt daar natuurlijk ook aan bij. Hier heb ik dat warme gevoel ook bij bijvoorbeeld de fenomenale bridge die tevens helaas alweer het einde van het nummer betekend. Maar het beste moment is iets daarvoor. Het nummer wordt namelijk geweldig opgebouwd. Marvin Gaye zingt steeds op een wat andere manier, steeds met iets meer tempo. Op gegeven moment komt hij bij zijn zanghoogtepunt waar hij het mercy mercy me op zijn mooist zingt. (Snoeperd)

()

P: Machinery was de derde en laatste single van Propaganda's debuutalbum: A Secret Wish.
Propaganda opgericht in 1982/Dusseldorf door o.a. zangeres Claudia Brucken.
In de slipstream van o.a. Frankie Goes To Hollywood( vergezeld met de nodige merchandising), veteraan Grace Jones en het project The Art Of Noise werd de band door het befaamde Engelse label ZZt Records in de U.K. gelanceerd. Oprichters van dit label waren o.a. journalist Paul Morley en producer (van o.a ABC) Trevor Horne en die konden we nog als bassist/zanger van The Buggles. Hoofdmotto was wel duidelijk een bombastisch synthi-pop geluid. Maar goed, ik had het dus over Propaganda's p: Machinery .Opvolger van hun bekendste nummer Duel (Eye to Eye) en openingstrack van kant B van hun debuutalbum. Maar door het controversieele karakter van het label kwam de band wat laat op gang. Begin 1984 werd hun debuutsingle Dr. Mabuse in de U.K. al uitgebracht en ruim een jaar later volgde de twee andere nummers. Even stonden ze beide in onze hitlijsten. Duel kwam tot een 5e positie en opvolger p:Machinery haalde net de Top 10 niet.
De naam Propaganda is al vrij intimiderend voor een Duitse band maar door het nummer p:Machinery ook nog gezien als sympathisanten voor de Duitse terreurgroep Baader-Meinhofgroep. Dat allemaal door een stuk tekst op het hoesje van de single dat grondig werd geanalyseerd door het Duitse label Ariola. De tekst werd dus ook aangepast. Van het nummer werden nog een aantal mixen gemaakt en drie keer uitgebracht in Engeland. Een hele lange mix waar o.a ook p: Machinery in voorkomt maar dan onder de naam Machined werd als tweede album kort na het debuut uitgebracht. Titel: Wishful Thinking. Momenteel op de draaitafel. Maar door allerlei rechtszaken was het eind van de band nabij. Er werd nog een poging gedaan hun derde album onder de aandacht te brengen zonder het ZZT label en dat mislukte. Anno 2014 staat de band niet eens meer vermeld in Oor's Popencyclopedie. (sheep67)

Dromerig, donker en toch voldoende luchtig om een groot publiek aan te spreken. The Slow Show werd in korte tijd vrij snel bekend en dan met name in Nederland. Wat hebben Nederlanders telkens toch met dit soort bandjes? Ik heb geen idee, wel dat ik er zelf ook toe behoor. Onweerstaanbaar lekker. Niet te moeilijk en nu al zeer geliefd. Intense emotie met veel passie gebracht. Daar doe ik het voor. (aERodynamIC)

In de jaren 80 was mijn jeugdliefde Duran Duran zowel 1 van de meest geliefde als meest verguisde bands. Het bakvissenimago, de levensstijl & de looks van de heren droegen hier zeker aan bij. Echte critici en muziekliefhebbers hoorden natuurlijk al lang wat nu -30 jaar later- velen nu ook erkennen: de leden van Duran Duran konden prima popnummers schrijven en de band behoort tot het vlaggenschip van de generatie der nieuw romantici.

Alles wat Duran Duran goed maakt, komt samen op het album ""Rio"", waarvan het titelnummer mijn inziens het sterkste nummer is: een heerlijk lang opbouwend intro, een geniale baslijn en een verrukkelijke saxsolo. Zanger Simon LeBon heeft geen bijzonder grootse stem, maar zijn ietwat nasale stemgeluid past prima bij Rio.
En ja, in de videoclip zit het allemaal: de decadente levensstijl en looks van de heren, de mooie dames, de cocktails, zon, strand, zee. Maar stiekem (of minder stiekem) waren we daar toch jaloers op en wilden we niets liever dan SImon Le Bon of bassist John Taylor zijn (cosmic kid)

Zoals Herman Oh Yeah van Can beschrijft, zo ervaar ik dit openings- en titelnummer van één van mijn favoriete albums aller tijden. Afzonderlijk luister ik dit nummer eigenlijk nooit; ik denk er nu eigenlijk meteen al Place to Be achter. Maar dat neemt niet weg dat dit weer een ongekende kippenvelervaring is met de verschrikkelijk mooie stem van meneer Drake en de prachtige, prachtige gitaarpartijen. Eigenlijk het enige nummer van het album ook wat me weer in die liefhebmodus brengt (ben ik nou gewoon zo’n liefhebbend persoon? ) en ook daardoor weer eigenlijk een klein stukje schoonheid die de perfectie al ruimschoots heeft overschreden. (hoi123)

Het einde van de jaren 70 kenmerkte zich door de afwezigheid van de hardrockmuziek. De grote namen Deep Purple, Black Sabbath en Led Zeppelin waren op sterven na dood en vielen kort daarna uit elkaar. Echter, was daar plots Iron Maiden dat schoot uit de aarde en een veel hardere vorm van muziek ten horen bracht dan de eerdergenoemde drie samen kon maken. Het was snel, dynamisch en de shows brachten nog veel spektakel. Run To The Hills is een goed voorbeeld van die versnelling in de rockmuziek. Lange strakke gitaarpartijen, lange haren en een Bruce Dickinson met een meesterlijke stem die niet ten onder zal doen voor de duivel hemzelf. Grandioos. (nclo)

We schrijven 23 juni 2011 en Hoi staat samen met wat vrienden naar een verschrikkelijk goed optreden van de Monkeys te kijken en bedenkt zich tijdens een net wat minder nummer (Cornerstone, voor de benieuwde menskes) dat het eigenlijk toch wel tijd wordt om tenminste één nummer te filmen. Bij de aanvang van het volgende nummer staat hij dan ook, mobiel in de hand, te filmen en bedenkt na tien seconden dat dit toch echt onmogelijk is. Nog nooit een nummer zo energiek opgevoerd zien worden; niet meebewegen was en is voor mij echt onmogelijk op dit nummer. Souvenir van het optreden was dus een tien seconden durend filmpje en een onvergetelijke ervaring van een toch al belachelijk opzwepend nummer van deze fenomenale puberrock band (als u het echt zo wil noemen). Eén grote adrenalinekick die uit volle borst meegeschreeuwd móet worden. (hoi123)

Ook dit nummer valt op door de aparte percussie waarbij later de blazers komen invallen, gewaagd en toch werd dat een hit. Erg origineel. (LucM)

Dit nummer komt geloof ik van het laatste album met Brian Jones. Het is een album waar in het maakproces veel drugs werden gebruikt geloof ik. Ik heb het album nog nooit gehoord maar het schijnt ook vrij apart te klinken. She's a Rainbow is in ieder geval een schot in de roos en een mooi lokkertje voor het album. Qua compositie is het genieten geblazen, want refrein, couplet en structuur zijn uitstekend. Naar de sound die er boven op ligt gaat mijn meeste lof uit. Het is een dromerig nummer. Wat je vooral in het refrein hoort. Ook is de toevoeging van de viool geweldig. Het geeft veel extra's. Deze Rolling Stones-song hoort natuurlijk in de top van de ladder. (Snoeperd)

Uit Oss en omstreken, en een nummer wat meteen jeugdherinneringen oproept. Deze gotische metal met met de geweldige stem van Anneke is een prachtige samensmelting. En de voorbode voor een heel leger aan gothische female fronted metalbands en gewoon uit Nederland dus (DjFrankie)

Net zoals Uncertain Smile is het die aandoenlijkheid die het nummer zo goed maakt. De harmonica zorgt ook wel een beetje voor een Frans tintje. Een mooi zonnige middag op een terrasje (chevy93)

De piepjonge Alex Chilton klinkt op dit nummer al als een doorleefde bluesneger. Vooral zijn vocale prestatie stuwt dit nummer naar enorme hoogten. (ArthurDZ)

Openend met die bekende duistere riff weet je al dat dit niet zomaar een nummer is. Door het hele nummer dreunen die paar akkoorden. Cobain zingt hier schitterend, met die rauwe stem. I swear I don’t have a gun. Pijnlijk ironisch of zou hij het diep van binnen altijd al geweten hebben? (chevy93)

Eén van zijn beste nummers, uit zijn come-back-album en meesterwerk From Elvis in Memphis. Een beetje blues, een beetje soul, een beetje country maar bovenal Elvis op zijn best met uitstekende arrangementen zoals die blazers en achtergrondkoor. (LucM)

k heb bij The Killers al eens eerder geschreven dat ik niet snapte wat de fuss all about is ( ). Maar als ik dit nummer weer hoor, moet ik daar misschien op terugkomen. Sterke indierocknummer die zich vooral profileert door een bijzonder aanstekelijk refrein. (chevy93)