Het nummer komt uit de jaren '80 wat je vrij snel herkent. Het heeft een kraakheldere productie. Dat is niet ergerlijk. Integendeel. In de coupletten is de melodie prachtig. In het refrein komen er meer instrumenten bij en dat zorgt voor een mooi effect. Het refrein van Jeanny is heel fraai. Het is nu al een van de betere Duitse nummers die ik ken. Met Sonne sowieso het beste wat ik in de lijst ben tegengekomen. Al wordt er in dit nummer ook Engels gezongen. (Snoeperd)

Ten eerste viel Keane op vanwege het missen van een bas en ten tweede vanwege het geweldige debuut dat vol staat met poppareltjes. Van al die pareltjes is Bedshaped toch wel de mooiste. De stem van Chaplin is fragiel en breekbaar in dit nummer en heeft een bepaalde weemoed. De liedjes van Hopes And Fears zing je vaak mee maar bij deze pink je eerder een traantje weg en staan je armen onder het kippenvel. Meesterlijk nummer. (Don Cappuccino)

En ineens was daar The Slow Show. Misschien niet de meest originele band, maar Nederland viel voor de charmes van Rob Goodwin, de kleine, tengere man met de lage stem. Live is Bloodline nu al uitgegroeid tot hét meezing nummer van de avond: 'This is the last time, the last time I call'. Hopelijk komen er nog heel wat van dat soort avonden. (aERodynamIC)

Antony & the Johnsons is niet de meeste toegankelijke. En het heeft denk ik ook een aantal haters. Er loopt er ook één in dit topic rond.
Ik vind Antony & the Johnsons een van de meest emotieopwekkende artiesten die er is. Misschien wel degene met de stem met de meeste emotie. En het knappe en interessante vind ik dat bij de eerste zoveel luisterbeurten de emotie maar gedeeltelijk binnenkomt. Maar op gegeven moment, en je weet niet wanneer, is er een luisterbeurt waar de stem opeens zo binnenkomt dat je bijna wel kan janken zo mooi. Hope There's Someone vind ik zijn een-na-mooiste nummer. Elke zin perst hij er op de meest mooie manieren uit. Hij kan er een gevoel in leggen die heel heel zeldzaam is. There's a man on the horizon, zeker een van de mooiste zinnen ooit gezongen. De climax daarna is meeslepend en buitenaards. De pianonummers vind ik de mooiste, mijn favoriet is ook op de piano, dat is namelijk Man Is the Baby. Tuurlijk zijn er uitzonderingen, het rijker geörkestreerde Fistful of Love is een van mijn nominaties dit jaar. (Snoeperd)

Bepaalde klassiekers zijn gewoon onkreukbaar. Genreoverstijgende nummers die gewoon tot het beste van het beste behoren, einde discussie. Mr. Blue Sky is zo’n nummer, een nummer die je net zo vrolijk stemt als het beste nummer van The Beatles en een samenzang die het niveau van een God Only Knows benadert. En hoewel het hier in Frankrijk nu bijna nacht is, zorgt dit nummer voor wat zonneschijn. (chevy93)

Ik houd niet van kerstliedjes. Sterker nog, ik word er niet zelden ronduit agressief van. Maar zoals voor elke regel geldt, zijn ook hierop uitzonderingen. Een daarvan is genaamd Fairytale of New York. Als hierin de piano de Christmas Carol aanzwengelt, verwacht je misschien nog een zoet liedje, wat het in feite ook wel is, maar dan wel met een heerlijk onderkoeld cynische Ierse ondertoon. Irish trouble in the American Dream, wordt niet beter vertolkt dan door de line:

You scumbag, you maggot
You cheap lousy faggot
Happy Christmas your arse
I pray God it's our last

Prachtig!
(Titmeister)

Hun bekendste nummer maar ook één van hun beste. geweldig nummer, psychedelisch getint en die vioolsamples blijven in je hoofd hangen. (LucM)

()

Five Years is de opener van Bowie's legendarische album Ziggy Stardust en wat mij betreft ook meteen één van zijn beste nummers. Bowie bezing hier grandioos het einde der tijden, aangezien de aarde nog maar vijf jaar zal bestaan. Het begint nog rustig, maar beetje bij beetje trekt hij alle registers open en zingt hij verbetener en uitbundiger, tot aan een sublieme climax toe. Op dat moment is het echt onmogelijk om níet mee te zingen bij regels als "i kiss you, you're beautiful". Een meesterwerkje. (herman)

Eén van de eerste nummers die de synth onderdeel maakte van de ritmesectie. Als je de machine ziet waarmee dit bewerkstelligt is, krijg je nu al hoofdpijn van al die knopjes. Townshend kreeg het echter onder de knie en laten we wel wezen, het resultaat mag er zeker zijn! Een nummer met ballen, één van de weinige epische nummers van The Who en dan ook nog eens eentje waarbij eenieder met recht kon zeggen dat ze dit nummer naar een hoger niveau getild hebben. (chevy93)

Starlight is het live nummer van Muse in de set. De klap zit er al in je hoeft slechts te volgen. Dit nummer is ook de brug naar de popliefhebbers die het harde werk van dit drietal minder kunnen waarderen. Ik vind Starlight geweldig, het geeft me ook nieuwe energie. (DjFrankie)

De komende honderdtallen zult u nog wel eens boos op me worden, omdat ook Tool een band is waarvan ik de legendestatus niet helemaal begrijp, of grijp. Hier echter nog niet, want gelukkig is dit het enige nummer van deze heren dat ik echt heel erg goed vind. Sinister is natuurlijk een sleutelwoord dat je, of je ze nou goed vindt of niet, altijd wel kunt gebruiken om hun tracks te beschrijven, maar hier wordt het naar mijn mening toch wel het best overgebracht. Een motief dat in het intro te horen valt, blijkt meteen de basis voor het hele nummer te zijn; iedere partij ramt bijzonder effectief de onheilspellende melodie net zo lang erin totdat we ons daadwerkelijk onveilig gaan voelen. Jammer genoeg geeft Tool hier wel toe aan bekend progrock/-metalcliché toe, door het zo zorgvuldig opgebouwde effect teniet te doen door een wat kazige bridge, maar voor de rest een heerlijk duister en verwrongen ramnummer dat genoeg met me doet om het weer een hoog cijfer te geven. (hoi123)

Waarschijnlijk is dit het meest herkenbare nummer ooit. Een kleine 10 jaar geleden kreeg het haar eerste bekendheid als tune van het tv-programma The Trip. Vervolgens werd het een monsterhit en tegenwoordig zingt iedereen, van huisvrouwen tot complete voetbalstadions, de uit duizend herkenbare riff mee: tu tu-tu-tu tu-tu tu; of in een van de miljoenen varianten die er inmiddels op gemaakt zijn. Zeer goed mogelijk dat het nummer je inmiddels de keel uit komt, maar ik durf te wedden dat dit over honderd jaar nog steeds gescandeerd wordt. Hoed af voor Jack White! (Titmeister)

Swimming Pools betekende de definitieve doorbraak voor Kendrick Lamar naar het grote publiek. Swimming Pools werd omarmd door de hele hiphopwereld en kan als een van Kendrick Lamars vele nieuwe hiphopklassiekers gezien worden. Het is een van zijn meest catchy nummers met een refrein die na één keer luisteren al niet meer uit je hoofd is te branden. Tegelijkertijd is het een heel zwaar nummer die handelt over groepsdruk, drankcultuur en zijn vaders drankproblemen. De tekst van dit nummer opzoeken geeft nog een extra dimensie aan het nummer, wat ik dan ook zeker aanraadt. (Snoeperd)

This Mortal Coil is een aparte band. In feite een tweemansband van platenmaatschappij 4AD oprichter Watts-Russell and John Fryer aangevuld met een legio aan 4AD gekoppelde artiesten. Alsof het een reclamefolder voor de winkel betreft.
De band coverde er op los, zo ook dit nummer van Chris Bell (Big Star) voor het album Blood in 1991. Kim Deal mocht het nummer samen met Tanya Donnely gaan inzingen. Beide dames zaten toen nog samen in The Breeders (4AD). Het getokkel van de akoestische gitaar, de violen, de lieve zoete zang maken het tot een prachtig liefdesliedje.

All I want to do, is to spend some time with you
So I can hold you, hold you

Leuke wiki: The name ""This Mortal Coil"" is taken from the Monty Python's Flying Circus ""Dead Parrot sketch"". (Telamon)

Klopt als een waarheid een einde heeft altijd een begin. Editors hadden met dit gelijknamige album hun doorbraak, puntige post punk rock die een heel leger fans opleverden en ze meteen op de kaart van gewilde festival bands zetten. Topnummer van een topband in voor mij favoriete periode. (DjFrankie)

()

Het leuke aan dit nummer vind ik het contrast tussen het refrein en de coupletten. Mooie coupletten onder begeleiding van de piano zoals alleen dat Bowie dat kan en een heerlijk allervrolijkst refrein die ontzettend pakkend is. Bravo. (Snoeperd)

Zeker één van de beste songs van U2: erg krachtig en passioneel met geweldig gitaarwerk en opzwepende drums. (LucM)

Als liefhebber van Britse popmuziek zijn de jaren zo tussen 'Meat is Murder' en 'Suede' altijd een klein hiaat geweest. Daarom besloot ik dit jaar eens wat meer klassiekers uit die tijd te gaan beluisteren. Een van de bands waarbij ik uitkwam was House of Love. Al snel werd ik gevangen door de geestdrift van hun liedjes, waarvan shi-shi-sha Shine On misschien wel de beste is. Voor mij is dit nu een van de beste britpopliedjes van de tweede helft van de jaren '80. (herman)

Natuurlijk een stuk meer poppy maar ook daarin blonken The Beatles uit. Hun samenzang vind ik hier geweldig evenals de tekst en die versnelde piano is ook een goede vondst. (LucM)

Nog ver voordat ik van MusicMeter of Curtis Mayfield had gehoord, zag ik de cultfilm Superfly op televisie. Hoewel ik het geen geweldige film vond, heeft de film wel degelijk indruk op mij gemaakt. Dit kwam vooral door de sfeer in de film, die mede veroorzaakt werd door de geweldig swingende soundtrack van Curtis Mayfield. Normaal gesproken is deze muziek niet echt iets voor mij, maar zowel het nummer als het gelijknamige album zijn wat dat betreft funky uitzonderingen op deze regel. (Co Jackso)

Voor een portie onvervalste gitaarrock kan je wel aankloppen bij Neil. Misschien wel zijn lekkerste nummer als het gaat om tempo . In een sneltrein gooit hij er zijn vuile (maatschappijkritische?) tekst uit. Eentje die ik inmiddels kan dromen en ik zing slash krijs net zo hard mee (chevy93)

In ladderkader ook wel bekend als ‘de Smartlap’, met dank aan Tribal Gathering. Ergens is die betiteling wel begrijpelijk. Wie oppervlakkig naar Perfect Day luistert, kan er makkelijk een zoetsappig liefdesliedje met goedkoop sentiment in horen. Echter, als je de achtergrond van het nummer kent en daarbij ook beter naar het nummer luistert, kom je tot een andere conclusie. Met Perfect Day beschrijft Reed zijn heroïneverslaving. Hij is een wijzer man geworden. Daar waar hij vijf jaar eerder nog op stoere toon een lofzang te berde bracht op kicks die de drug geeft, door middel van een adrenalineus epos, verwoordt hij nu zijn afhankelijkheid ervan met bitter cynisme, door middel van een harmonieus liedje met een rustige pianomelodie. Wie denkt dat het allemaal pais en vree is, komt bedrogen uit. Het rafelige randje dat Reed meestal in zijn muziek legt, ligt hier voornamelijk in de tekst. Ondertussen is het gewoon een heel mooi nummer, een absolute kaskraker, compleet radio 2-fähig en hebben waarschijnlijk al duizenden koppels hun jawoord gegeven met dit op achtergrond. Lou Reed is een sluwe man. (Titmeister)

In 2012, een jaar voor hij met dit nummer kwam, zag ik Nils Frahm als onderdeel van de tour die hij deed samen met andere collega’s van Erased Tapes (zijn label), tot op heden nog altijd mijn mooiste concert aller tijden. Toen heeft hij deze (volgens mij) niet gespeeld, maar ik kon in ieder geval niet bevroeden dat deze man een nummer zou uitbrengen die in mijn top 10 aller tijden terecht zou komen.

Says is voor mij de ultieme combinatie tussen neoklassiek en elektronica. Een trance van een dikke acht minuten is het gevolg van de pulserende tonen van deze leerling van Tchaikovsky’s school. Als gehypnotiseerd heb ik een paar jaar later in het Paard van Troje staan kijken naar deze man. Deze man brengt klassieke muziek naar de moderne tijd en creëert een toegankelijk, doch volstrekt uniek eigen geluid. Says is daarvan zijn beste exponent. En dan te bedenken dat het live nóg beter wordt. Je voelt het (letterlijk) wanneer hij het nummer live uitvoert! (chevy93)

De manier waarop dit blinde genie zijn keyboards bepotelt is uniek.
Dat hoor je erg goed in één van zijn allergrootste hits. Kenmerkend voor soulmuziek
is dat de begeleidende instrumenten (ook blazers en gitaren bijvoorbeeld) erg ritmisch
worden ingezet. Wonder doet net hetzelfde met zijn klavieren. Een handelsmerk. (dazzler)

Er zijn weinig nummers die me zo kunnen raken als deze dat doet. De zang van Albarn is prachtig, de muziek ook. Al vanaf de eerste noten wordt ik er stil van, en ik blijf het de rest van het lied, telkens als ik het hoor. (arcade monkeys)

Blur had duidelijk voor ogen om dit nummer zo episch en groots mogelijk te maken, en het is ze nog gelukt ook. Een beetje bombastisch dus, maar het werkt wel! (ArthurDZ)

Ooit was ik best een groot fan van R.E.M., maar ergens in de loop der jaren bekoelde die liefde enigszins. Tot ik het geweldige album New Adventures in Hi-fi (her)ontdekte, met daarop het pareltje 'Leave'. Aanvankelijk een doordeweekse song, maar na de rustige intro begint een soort sirene (een zich herhalend gitaarsampletje, vermoed ik) te loeien, en dat het hele nummer door. Irritant? Dacht het niet. Zo hangt er voortdurend een spanning over het lied, dat telkens weer opbouwt naar het heerlijke huilerige 'leeeeave it' van Stipe. (Arno)